แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShowDD เมื่อ 2026-2-23 08:33
วันต่อมา ผมไปเรียนบัลเล่ต์ตามปกติ แต่บรรยากาศในห้องซ้อมกลับไม่เหมือนเดิม ทุกครั้งที่ครูแทนขยับเข้าใกล้ หัวใจของผมมันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ยิ่งตอนที่ครูเดินมาดัดขาให้ สัมผัสจากปลายนิ้วที่เคยอบอุ่นกลับทำให้ผมรู้สึกปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก "วันนี้เป็นอะไรครับจุน ทำไมดูเกร็งๆ" ครูแทนถามขณะประคองหน้าขาของผม "แค่เหนื่อยๆ ฮะ... คุณครู" ผมเลี่ยงสบตา แสร้งทำเป็นมองไปทางอื่น ครูแทนไม่ได้ว่าอะไร ครูอาสาจะนวดไหล่และแขนให้เพื่อช่วยให้ผมผ่อนคลาย แต่ยิ่งมือเรียวของครูบีบเค้นลงบนร่างกาย อารมณ์ที่ผมซ่อนไว้มันกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ แท่งเอ็นขนาดเล็กจิ๋วของเด็กวัย 7 ขวบเริ่มนูนตุงขึ้นจนเห็นเป็นเนินชัดคาตาผ่านชุดบัลเล่ต์ที่รัดรูป ผมอยากให้ครูเลื่อนมือนวดต่ำลงไปตรงนั้นบ้าง... เหมือนที่ครูทำกับเพื่อนผู้หญิงคนนั้น แต่ครูแทนเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วกลับไปสอนตามปกติ ความผิดหวังแล่นจุกอก ผมน้อยใจตัวเองเหลือเกินที่ไม่ได้เกิดมาเป็นเด็กผู้หญิง ครูถึงได้ไม่สนใจผมเลย
เลิกเรียนวันนั้นผมแอบไปนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องน้ำจนน้ำตาคลอเบ้า ทว่า... เสียงที่ผมคุ้นเคยก็ดังลอยมาอีกครั้ง เสียงครางแผ่วเบาที่ฟังดูเคลิบเคลิ้ม ผมย่องไปปีนแอบดูที่คอกเดิมด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ภาพตรงหน้าคือครูแทนกำลังใช้นิ้วเขี่ยและถูไถร่องเล็กๆ ของเด็กหญิงคนเดิมผ่านเนื้อผ้ากางเกงบัลเล่ต์ เพื่อนหลับตาพริ้มส่งเสียงหวานหู ผมเริ่มจินตนาการว่าเป็นตัวเองที่อยู่ตรงนั้น เผลอใช้มือเลื่อนลงไปถูไถเป้ากางเกงตัวเองเลียนแบบจังหวะของครูแทน ยิ่งตอนที่ครูก้มหน้าลงไปใช้ลิ้นเลียเน้นหนักลงบนกางเกงของเพื่อน ผมก็ทนไม่ไหวจนเผลออุทานออกมา "อ๊ะ..." ทั้งครูแทนและเด็กหญิงสะดุ้งสุดตัวหันมามองข้ามขอบประตู สบตากับผมที่ชะโงกหน้าดูอย่างตั้งใจ ผมตกใจจนหน้าถอดสี รีบวิ่งหนีออกจากห้องน้ำทันที
ขณะที่ผมกำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน ครูแทนเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าแตกตื่น "จุน... เรื่องที่เห็นมันไม่ใช่อย่างที่คิดนะ" "ฮะ..." ผมตอบรับสั้นๆ ด้วยหัวใจที่ยังสั่นกลัว ครูเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยเสียงเบาหวิวเหมือนคนกำลังอ้อนวอน "อย่าบอกใครเรื่องนี้ได้ไหมครับ?... ครูขอร้อง" "ได้ฮะ" ผมตอบไปแค่นั้น เพราะความยังเป็นเด็กดีใสซื่อทำให้ผมไม่กล้าต่อรองอะไรมาก ระว่างทางกลับบ้าน ผมเอาแต่นึกเสียดาย 'ความจริงน่าจะบอกไปว่า ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ ครูต้องทำแบบนั้นกับผมบ้าง' แต่ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตั้งใจจะรวบรวมความกล้าไปบอกครูแทนตรงๆ แต่ข่าวร้ายกลับรอผมอยู่ ครูผู้หญิงคนใหม่แจ้งว่าครูแทนขอลาออกกะทันหัน ความเสียใจถล่มลงมากลางอก ผมคิดว่าครูคงโกรธและรังเกียจผมแน่ๆ ครูถึงได้หนีไป แถมเพื่อนผู้หญิงคนนั้นก็ลาออกไปพร้อมกัน ตอนเลิกเรียน ลุงกร มารับผมตามปกติ ลุงเป็นคนขับรถวัย 60 ที่ใจดีและสนิทกับผมยิ่งกว่าคุณพ่อคุณแม่เสียอีก ลุงเห็นผมซึมน้ำตาคลอจึงถามด้วยความเป็นห่วง "คุณหนูเป็นอะไรครับ มีอะไรไม่สบายใจระบายให้ลุงฟังได้นะ" ผมทนเก็บไว้ไม่ไหว เล่าเรื่องครูแทนทุกอย่างให้ลุงฟัง ทั้งเรื่องในห้องน้ำและความเสียใจที่คิดว่าครูรังเกียจ ลุงกรฟังแล้วถอนหายใจก่อนจะปลอบผม "เขาไม่ได้รังเกียจคุณหนูหรอกครับ เขาแค่กลัวความผิดที่ทำแบบนั้นกับเด็ก มันผิดกฎหมายนะคุณหนู ร่างกายเราสำคัญมาก อย่าให้ใครมาล่วงเกินง่ายๆ" พอรู้ความจริงผมก็เริ่มดีขึ้น แต่ความอยากรู้อยากเห็นกลับพุ่งพรวดขึ้นมาแทนที่ "แล้วลุงกร... รังเกียจจุนไหมฮะ?" "ผมไม่เคยรังเกียจคุณหนูเลยครับ" ลุงตอบเสียงนุ่ม "งั้น... ลุงกรช่วยทำแบบที่ครูแทนทำกับเด็กคนนั้นให้จุนหน่อยได้ไหมฮะ?" ลุงกรถึงกับช็อกเงียบไป ลุงไม่ได้ตอบอะไรและขับรถเข้าบ้านไปตามปกติ
พอรถจอดสนิทในโรงรถที่มืดสลัว ผมขอร้องลุงอีกครั้ง สัญญาว่าจะไม่บอกใคร ลุงกรไม่มีทางเลือก ลุงจำใจดับเครื่องยนต์แล้วย้ายมาที่เบาะหลังหาผม ผมนอนราบไปกับเบาะ แยกขาออกกว้างในชุดสีขาวผ่อง หัวใจเต้นโครมครามด้วยความดีใจ ลุงกรขออนุญาตอย่างสุภาพ "ผมขออนุญาตนะครับคุณหนู" ผมสั่งให้ลุงทำเต็มที่เหมือนที่เคยเล่า ลุงกรเริ่มใช้มือที่สั่นเทาและหยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วหน้าขาของผม ก่อนจะก้มลงซุกหน้าเข้าหาหว่างขา ลุงใช้ลิ้นแตะวนเบาๆ รอบส่วนนิ่มๆ ทั้งสองข้าง จนผมทนไม่ไหว จิกหัวลุงกรให้ลากลิ้นขึ้นไปถึงส่วนปลายลำเล็กๆ ที่นูนชัดผ่านกางเกงบัลเล่ต์สีขาว ลิ้นสากๆ ของคนแก่เสียดสีกับผ้าลื่นๆ จนน้ำลายเริ่มเปียกชุ่มซึมลงสู่ผิวหนังด้านใน ความเสียวซ่านมันรุนแรงจนผมดิ้นพล่านไปมา ร่างกายเกิดความรู้สึกประหลาดจนผมปลดปล่อยออกมาในที่สุด... มันเป็นความสุขเสียวแบบไม่มีน้ำครั้งแรกในชีวิต ผมแอ่นเอวใส่ปากลุงกรค้างไว้อยู่นาน ก่อนจะนอนหอบเหนื่อยอยู่แบบนั้น ลุงกรรีบขอโทษผมด้วยสีหน้าเป็นกังวล "ผมขอโทษครับคุณหนู" "ไม่ต้องขอโทษฮะ ขอบใจมากเลยลุงกร... จุนรู้สึกดีขึ้นมากฮะ" ผมตอบพลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้าบ้านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอผมเข้าห้องน้ำ ถอดกางเกงที่เปียกแฉะออกเพื่ออาบน้ำชำระคราบน้ำลาย ล้างตัวไปน้ำตาก็คลอไป ผมตกใจและหวาดกลัวร่างกายตัวเองที่เพิ่งผ่านสัมผัสจากลุงกรมา ความอยากรู้อยากเห็นหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่ถมทับลงมาในใจ ผมซึมเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่วันนั้น... ความใสซื่อของผมเริ่มถูกความลับที่มืดดำกัดกินทีละน้อย โดยไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าชีวิตผมจะต้องเผชิญอะไรอีกบ้าง...
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-2-22 18:54:29
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-2-22 19:49:49
โพสต์ 2026-2-22 21:41:38
โพสต์ 2026-2-22 22:49:23
โพสต์ 2026-2-23 02:00:14