มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 27 : วันพระสวาท

Ohmfany14

เช้าวันจันทร์ที่สดใสแต่แฝงไปด้วยความเข้มขลัง พ่อครูธนูขับรถมาส่งโอมถึงหน้าประตูโรงเรียนวัดหนองดาวเหนือด้วยตัวเอง วันนี้เป็นวันพระ โอมจึงเตรียมพวงมาลัยดอกมะลิหอมกรุ่นที่ร้อยอย่างประณีตมาจากบ้านหลายพวง

ก่อนจะเริ่มภารกิจการสอน โอมเดินสายไปไหว้พระพุทธรูปประจำโรงเรียนเพื่อความเป็นสิริมงคล จากนั้นจึงตรงไปยังศาลพระภูมิเจ้าที่เพื่อบอกกล่าวและขอให้บารมีเจ้าที่เจ้าทางช่วยคุ้มครองคณะครูและนักเรียนจากสิ่งอัปมงคลที่กำลังวนเวียนอยู่ในหมู่บ้าน พลังแห่งศรัทธาบวกกับบารมีของพ่อครูธนูที่แผ่คลุมมาส่ง ทำให้จิตใจของโอมในเช้านี้สงบและเปี่ยมไปด้วยสมาธิ

เมื่อกริ่งบอกเวลาเริ่มเรียนดังขึ้น โอมในชุดข้าราชการสีกากีที่ดูสง่างามและสะอาดสะอ้าน เดินเข้าห้องเรียน ป.6/2 ซึ่งเขาเป็นครูประจำชั้น เด็กๆ ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนทำความเคารพด้วยรอยยิ้ม

"Good morning, class! How are you today?" โอมทักทายด้วยน้ำเสียงที่สดใสและเป็นกันเอง

เนื่องจากเมื่อคืนและเมื่อเช้ามืดที่ผ่านมา โอมได้รับการระบายน้ำนมทิพย์จากทั้งพ่อครูธนูและได้ทดสอบชำระล้างคนงานทั้งห้าคนไปจนหมดสิ้น ทำให้เช้านี้ร่างกายของกษีรามานพอยู่ในสภาวะสมดุลที่สุด ไม่มีอาการคัดหน้าอก มาคอยรบกวนสมาธิในการสอน โอมจึงสามารถถ่ายทอดความรู้เรื่อง Grammar และการสื่อสารภาษาอังกฤษให้กับเด็กๆ ได้อย่างเต็มที่

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจการสอนในคาบแรก โอมอาศัยช่วงเวลาว่างเดินปลีกตัวออกจากโรงเรียน มุ่งหน้าไปยังวัดหนองดาวเหนือซึ่งตั้งอยู่ติดกัน เพื่อไปหาบุคคลที่สำคัญที่สุดในชีวิตอีกคนหนึ่งนั่นคือ หลวงพ่อเอก อดีตเจ้าอาวาสผู้ทรงศีลและเป็น "พ่อแท้ๆ" ของโอมในทางโลก

โอมเดินเข้าไปในกุฏิไม้หลังเก่าที่เงียบสงบ หลวงพ่อเอกนั่งหลับตาภาวนาอยู่บนอาสนะ เมื่อท่านลืมตาขึ้นเห็นลูกชาย ท่านก็ยิ้มด้วยความเมตตา โอมก้มลงกราบแทบเท้าพ่อผู้ให้กำเนิดด้วยความเคารพรัก ก่อนจะวางพวงมาลัยดอกมะลิหอมกรุ่นลงบนพาน

"หลวงพ่อครับ... โอมมาหาครับ" โอมเอ่ยเสียงเบา

หลวงพ่อเอกมองดูลูกชายด้วยญาณวิเศษ ท่านรู้ดีว่าร่างกายของโอมนั้นเป็นผู้มีพลังน้ำนมทิพย์เทวาที่แบกรับวิบากกรรมและบุญบารมีมหาศาล ท่านจึงไม่ต้องเอ่ยถามถึงอาการคัดตึงที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งจากความคิดถึงและความผูกพันระหว่างพ่อลูก

โอมค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้หน้าตักของหลวงพ่อเอก ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อสีกากีออกตามกิจวัตรที่เคยทำมาตั้งแต่เยาว์วัย ทรวงอกมหาศาลที่ขาวผ่องและเปี่ยมด้วยพลังวิสุทธิ์ปรากฏต่อสายตาพ่อผู้ชราภาพ หลวงพ่อเอกไม่ได้มองด้วยกามารมณ์ แต่มองด้วยความเอ็นดูและการเยียวยาธาตุขันธ์

"อึก... อึก... จ๊วบ..."

หลวงพ่อเอกประคองปทุมถันของลูกชายไว้แล้วเริ่มดูดดื่ม "น้ำนมทิพย์เทวา" อย่างช้าๆ และมั่นคง น้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ไหลผ่านลำคอของพระคุณเจ้าไปเพื่อเสริมสร้างธาตุขันธ์และตบะบารมี โอมหลับตาพริ้มรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากมือของพ่อที่ลูบไล้อยู่บนแผ่นหลัง

ในบรรยากาศที่เงียบสงัดนี้ ไม่มีการเอ่ยถึงเรื่องคดีฆาตกรรม ไม่มีการเตือนภัยไสยดำ หรือเรื่องราววุ่นวายในโลกภายนอก มีเพียงเสียงดูดนมที่ดังเป็นจังหวะ และพลังงานแห่งความกตัญญูที่ไหลเวียนระหว่างพ่อและลูก หลวงพ่อเอกดูดดื่มน้ำนมจากอกโอมจนหมดสิ้นทั้งสองข้าง ทำให้ร่างกายที่ดูซูบเซียวตามวัยของท่านกลับมีรัศมีผ่องใสขึ้นมาทันตา

เมื่อเสร็จสิ้น โอมจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วกราบลาหลวงพ่อเพื่อกลับไปปฏิบัติหน้าที่ครูต่อ โดยที่เขารู้สึกเบาสบายกายใจอย่างที่สุด ราวกับได้รับการชำระล้างจากแหล่งกำเนิดที่บริสุทธิ์ที่สุด

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่วัดและได้รับการปลดปล่อยจากหลวงพ่อเอกจนร่างกายเบาสบาย โอมก็เดินกลับเข้าสู่ห้องพักครูด้วยจิตใจที่สงบนิ่ง เขานั่งลงที่โต๊ะทำงานส่วนตัวท่ามกลางบรรยากาศที่คุ้นเคย แสงแดดรำไรยามสายส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาปะทะใบหน้าอิ่มเอิบ

โอมหยิบกองสมุด แบบฝึกหัดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้น ป.6/2 ที่ค้างไว้มาเปิดตรวจอย่างตั้งใจ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าเมื่อเห็นลายมือโย้เย้แต่แฝงไปด้วยความพยายามของลูกศิษย์แต่ละคน

ในขณะที่โอมกำลังจดจ่ออยู่การตรวจแบบฝึกหัดของเด็กนักเรียนอยู่ อยู่นั้นเอง ครูแมน ก็เดินเข้ามาในห้องพักครูพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ เขาแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ดูเปล่งปลั่งผิดปกติของคุณครูโอม แล้วเดินเข้ามาชะโงกหน้าดูสมุดที่โอมตรวจอยู่

"ขยันจังเลยนะครูโอม ตรวจเสร็จแล้วไปพักกินข้าวเที่ยงด้วยกันไหมครับ?" ครูแมนเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงที่ปิดความนัยไว้ไม่มิด สายตาของเขามองไล่ลงมาที่หน้าอกเสื้อสีกากีของโอมเหมือนกำลังสำรวจว่า "คัดตึง" หรือยัง

เมื่อตรวจแบบฝึกหัดเล่มสุดท้ายเสร็จและลงชื่อกำกับเรียบร้อย โอมก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับ ครูแมน ที่ยังคงยืนรออยู่ข้างโต๊ะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา ในห้องพักครูช่วงรอยต่อพักเที่ยงนี้เงียบสนิท ครูท่านอื่นต่างพากันไปโรงอาหารและทำธุระส่วนตัวจนหมด เหลือเพียงโอมและแมนสองต่อสองภายใต้เสียงพัดลมเพดานที่หมุนวนช้า ๆ

"ครูโอม... ผมสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนตรวจสมุดแล้วว่าหน้าอกครูมันเริ่มกระเพื่อมไหวแปลกๆ" แมนกระซิบเสียงต่ำพลางเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ "ให้ผมช่วยนะ... ก่อนที่ครูจะต้องไปคุมนักเรียนตอนบ่าย"

โอมไม่ได้ปฏิเสธ เพราะแม้จะเพิ่งได้รับการระบายจากหลวงพ่อเอกไป แต่ร่างกายของโอมเมื่ออยู่ใกล้ชิดกับชายหนุ่มที่มีพลังงานทางเพศสูงอย่างแมน มวลน้ำนมทิพย์ก็มักจะถูกกระตุ้นให้ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว โอมพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงอนุญาต

แมนรีบลุกขึ้นไปล็อกประตูห้องพักครูอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะกลับมาที่โต๊ะโอม เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อสีกากีของโอมออกทีละเม็ดอย่างมือสั่นเทา จนปทุมถันมหาศาลคู่โตขาวผ่องดีดตัวออกมาจากเสื้อส่ายไหวรุนแรง ยอดอกสีทับทิมชูชันพุ่งสายน้ำนมออกมาจนเลอะโต๊ะตรวจงาน

"จ๊วบ! อึก... อึก... อึก...!"

แมนซุกหน้าลงกับเต้านมซ้ายอย่างรวดเร็ว เขาดูดดื่มน้ำนมทิพย์ด้วยความเร่าร้อนและหิวกระหายยิ่งกว่าทุกครั้ง สองมือหนาบีบเค้นฐานอกนุ่มหยุ่นอย่างหนักหน่วงเพื่อให้หยดน้ำนมพุ่งเข้าสู่ลำคอไม่ขาดสาย โอมเชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจยาว ขยุ้มไหล่เสื้อของแมนเอาไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง

"อื้อออ... ครูแมน... เบา ๆ สิครับ... เดี๋ยวใครมาเห็น" โอมครางแผ่วด้วยความเคลิบเคลิ้ม

แมนไม่ฟังเสียง เขาสลับมาจัดการกับเต้าขวาที่ยังอัดแน่นจนเส้นเลือดฝอยปรากฏจางๆ บนผิวขาวเนียน เขาใช้ลิ้นตวัดเลียยอดอกรัวเร็วสลับกับการดูดเน้นๆ จนเสียงจวบจาบดังชัดในห้องที่เงียบสงัด น้ำนมทิพย์เทวารสหวานหอมเข้มข้นไหลผ่านลำคอแมนไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างกายของครูหนุ่มเริ่มมีพละกำลังมหาศาลพุ่งพล่าน

แมนดูดดื่มจนเต้าที่เคยคัดแน่นเริ่มนิ่มสลวยลงเขาจึงยอมถอนริมฝีปากออก ทิ้งคราบน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ไว้บนยอดอกที่แดงช้ำเล็กน้อยจากการบีบเค้น

"คุณโอม... คุณคือที่สุดของผมจริง ๆ" แมนเอ่ยเสียงพร่าพลางช่วยโอมจัดแจงปิดเสื้อให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากเสียงสัญญาณเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนต่างทยอยเดินทางกลับบ้าน บรรยากาศในโรงเรียนเริ่มเงียบสงบลง โอมและ ครูเกษรา จึงถือโอกาสนี้รวบรวมเอกสารและรูปภาพจากการไปอบรมเมื่อสัปดาห์ก่อน จัดทำเป็นรายงานสรุปผลการปฏิบัติงานอย่างเรียบร้อย เพื่อนำไปส่งให้ ผอ.สมเกียรติ ที่ห้องผู้อำนวยการ

"ครูโอมคะ รายงานเล่มนี้ข้อมูลแน่นมากเลยค่ะ ผอ. เห็นต้องปลื้มแน่นอน" เกษราเอ่ยชมพลางเดินเคียงข้างโอมไปตามระเบียงไม้

เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงาน ผอ.สมเกียรติ โอมเคาะประตูเบาๆ ก่อนจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้างใน ทั้งสองคนเดินเข้าไปวางเล่มรายงานลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน ผอ.สมเกียรติเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน ใบหน้าของท่านดูผ่องใสและดูมีภูมิฐานมากกว่าปรกติ (ซึ่งโอมรู้ดีว่าเป็นผลมาจากน้ำนมทิพย์ที่ท่านได้ดื่มไป)

"อ้อ... รายงานผลการอบรมเสร็จแล้วรึ ขอบใจมากนะครูเกษรา ครูโอม" ผอ.สมเกียรติรับเล่มไปเปิดดูคร่าวๆ ด้วยความพอใจ "ทำงานไวและเรียบร้อยแบบนี้ ผมล่ะเบาใจจริงๆ"

ในขณะที่ ผอ. กำลังพูดคุยเรื่องงานกับครูเกษราอยู่นั้น สายตาของท่านก็แอบชำเลืองมองมาที่โอมเป็นระยะ ท่านสังเกตเห็นว่าโอมดูอิ่มเอิบและสดชื่นผิดกับเมื่อตอนกลางวันที่ดูเพลียๆ (เพราะเพิ่งได้รับการระบายจากครูแมนมา)

"ครูเกษรา... เดี๋ยวผมขอคุยรายละเอียดเรื่องงบประมาณจัดค่ายภาษาอังกฤษกับครูโอมต่ออีกนิดนะ ครูไปเตรียมเอกสารการเบิกจ่ายที่ห้องการเงินก่อนก็ได้ครับ" ผอ.สมเกียรติหาทางแยกครูเกษราออกไปอย่างแนบเนียน

"ได้ค่ะท่าน ผอ. งั้นเกษราขอตัวก่อนนะคะ" ครูเกษราพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้โอมอยู่กับ ผอ.สมเกียรติ เพียงสองต่อสองในห้องทำงานที่ติดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ

บรรยากาศในห้องทำงานผู้อำนวยการ
ทันทีที่ประตูปิดลง ผอ.สมเกียรติก็ลดเล่มรายงานลงแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหาโอมด้วยความเป็นห่วงและถวิลหา "ครูโอม... เมื่อกี้ตอนประชุมช่วงบ่าย ผมเห็นคุณหน้าแดงๆ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? อาการ 'แน่นหน้าอก' กลับมาอีกหรือเปล่า?"

โอมยิ้มบางๆ พลางก้มหน้า "ตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับท่าน ผอ. พอดี... เอ่อ... ได้ระบายไปบ้างแล้วครับ"

ผอ.สมเกียรติชะงักไปเล็กน้อย (แอบนึกเสียดายในใจที่ไม่ได้เป็นคนช่วย) แต่ก็ยังคงความสุภาพไว้ "งั้นก็ดีแล้วครับ... แต่ถ้าพรุ่งนี้หรือคืนนี้มีอาการอีก อย่าลืมนึกถึงผมนะ ผมยินดีช่วยคุณเสมอ... ในฐานะที่ปรึกษาที่เป็นความลับของคุณ"

โอมเลยตัดสินใจพูดขึ้นว่า “แต่ผอ.อยากช่วย...ก็ได้นะครับ ตอนนี้”

คำพูดของโอมทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการที่เคยเงียบเชียบกลับร้อนแรงขึ้นมาทันที ผอ.สมเกียรติ ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของชายวัยกลางคนสั่นไหวด้วยความปรารถนาที่พยายามเก็บกดไว้ เขาไม่คิดว่าครูหนุ่มผู้อ่อนโยนจะเอ่ยปากอนุญาตอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้

"ครูโอม... ถ้าคุณอนุญาต ผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะ" ผอ.สมเกียรติเอ่ยเสียงพร่าพลางรีบเดินไปเช็คที่ประตูอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าล็อกสนิทดีแล้ว

เขาประคองโอมให้ไปนั่งที่เก้าอี้รับแขกตัวนุ่มหน้าโต๊ะทำงาน ก่อนจะรีบทรุดตัวลงคุกเข่าระหว่างขาของโอม มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่นเทิ้มขณะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อสีกากีออกทีละเม็ด เมื่อสาบเสื้อแยกออก ปทุมถันมหาศาลที่ขาวผ่องราวกับสลักจากงาช้างก็ดีดตัวออกมา ยอดอกสีหวานชูชันรอรับการเยียวยา

"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก...!"

ผอ.สมเกียรติซุกใบหน้าลงกับความนุ่มหยุ่นมหาศาลนั้นอย่างโหยหา เขาใช้ปากครอบครองยอดอกข้างหนึ่งแล้วดูดดื่มอย่างเร่าร้อนและกระหายยิ่งกว่าครั้งที่อยู่ในห้องพักตอนอบรม เสียงดูดน้ำนมดังประสานกับเสียงแอร์ในห้องทำงาน โอมเชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจ พลางใช้มือเรียวขยุ้มบ่าเสื้อของ ผอ. ไว้แน่น

"อ๊ะ... ท่าน ผอ. ครับ... แรงอีกนิดครับ..." โอมครางแผ่ว น้ำนมทิพย์เทวาไหลพุ่งเข้าสู่ลำคอของ ผอ.สมเกียรติ จนท่านรู้สึกได้ถึงพลังที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

ผอ.สมเกียรติสลับไปดูดดื่มอีกข้างอย่างเท่าเทียมกัน เขาใช้มือบีบเค้นเต้านมที่ใหญ่โตเกินชายนั้นอย่างมันมือ รสชาติหอมหวานของน้ำนมทิพย์เทวาทำให้เขาลืมสิ้นทุกความเครียดจากการงาน หลังจากดูดดื่มจนพอใจและหน้าอกของโอมเริ่มคลายความตึงลง ผอ. จึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก ทิ้งรอยเปียกชื้นของน้ำนมทิพย์ไว้บนยอดอก

"ขอบใจมากนะครูโอม... คุณทำให้ผมรู้สึกมีพลังที่จะทำงานเพื่อเด็กๆ ต่อไปจริงๆ" ผอ.เอ่ยพลางช่วยติดกระดุมเสื้อให้โอมอย่างทะนุถนอม

เมื่อดวงตะวันลับขอบฟ้าที่วัดหนองดาวเหนือ ความมืดมิดเริ่มปกคลุมกุฏิไม้หลังเก่าของ หลวงพ่อเอก โอมจัดการธุระทางโลกเสร็จสิ้นและขออนุญาตพ่อครูธนูเพื่อมาปรนนิบัติหลวงพ่อเอกผู้เป็นพ่อแท้ๆ ในคืนนี้ โดยอ้างว่าต้องการมาสวดมนต์เจริญภาวนา แต่ลึกๆ ในพลังน้ำทิพย์เทวาของตัวของโอมนั้น พลังน้ำนมที่หล่อเลี้ยงจากความผูกพันทางสายเลือดกำลังเดือดพล่าน

"หลวงพ่อครับ... คืนนี้โอมมาค้างรับใช้หลวงพ่อครับ" โอมเอ่ยขณะปิดประตูลงกลอนอย่างหนาแน่น

หลวงพ่อเอกในวัยชราแต่องคาพยพยังแข็งแกร่งด้วยตบะบารมี มองดูลูกชายที่บัดนี้ถอดชุดข้าราชการออก เหลือเพียงผ้าถุงสีขาวบางเบาที่ปิดกั้นปทุมถันมหาศาลไว้ไม่มิด ท่านรู้ดีว่าธาตุขันธ์ของท่านต้องการพลังงานจากหยดน้ำนมทิพย์เทวาแสนบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์เพื่อต่อเสริมตบะบารมี และโอมเองก็ต้องการการ "ชำระ" จากต้นกำเนิด

"มาเถิดโอม... เข้ามาใกล้ ๆ อาตมา" หลวงพ่อเอกเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

โอมคุกเข่าคลานเข้าไปหา ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อเห็นสายตาของพ่อที่เปลี่ยนจากความเมตตาเป็นความโหยหาในกามบารมี โอมปลดผ้าขาวออกเผยให้เห็นทรวงอกที่ขาวผ่องจนส่องแสงนวลตาใต้อาสนะ

"โอม... นมของโยมงามนัก พ่อจะดูดกินให้สิ้นซาก" หลวงพ่อเอกคว้าเต้านมมหาศาลของลูกชายมาบีบเค้นจนเนื้อนุ่มปลิ้นไปตามง่ามนิ้ว

"อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ... หลวงพ่อครับ... โอมเจ็บ... แต่โอมยอมครับ" โอมแอ่นอกรับริมฝีปากของพ่อที่ครอบลงมาบนยอดปทุมถันสีทับทิม

"จ๊วบ! อึก... อึก... อึก...!" หลวงพ่อดูดดื่มอย่างมูมมามราวกับชายหนุ่มที่หิวกระหาย ความเป็นพ่อลูกในทางโลกมลายสิ้น เหลือเพียงการแลกเปลี่ยนพลังงานที่เร่าร้อน น้ำนมทิพย์พุ่งทะลักจนเลอะไปตามจีวรและหน้าอกของโอม

หลวงพ่อเอกไม่หยุดเพียงแค่นั้น ท่านรวบร่างของโอมให้นอนราบลงบนอาสนะไม้ แล้วแทรกตัวเข้ากลางหว่างขาเรียวขาว "เจ้าเป็นของวิเศษที่ฟ้าประทานมาให้พ่อ... วันนี้พ่อจะลงอักขระไว้ในกายเจ้าด้วยหยาดหยดแห่งตบะ"

"หลวงพ่อ... อ๊ะ... อ๊า... โอมเสียวเหลือเกินครับ... ยัดมันเข้ามาเลยจ๊ะ พ่อ!" โอมครางระเส่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความเป็นชายอันมหึมาที่ถูกชุบด้วยอาคมของหลวงพ่อเอกที่สอดแทรกเข้ามาในกายโอมอย่างรุนแรง

"ปึก! ปึก! ปึก!" เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นกุฏิ หลวงพ่อเอกกระแทกกระทั้นเข้าใส่ลูกชายอย่างไม่ปราณีพละกำลังของท่านเพิ่มพูนขึ้นทุกครั้งที่น้ำนมในอกโอมพุ่งกระฉูดออกมาตามจังหวะการควบขับ โอมโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ สองมือขยุ้มอาสนะจนขาดวิ่น

"อื้อออ... หลวงพ่อ... แรงอีกครับ... โอมจะแตกแล้ว... น้ำนมมันพุ่งไม่หยุดเลย!" โอมเชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจขณะที่ปทุมถันส่ายไหวรุนแรงจนน้ำนมทิพย์กระจายไปทั่วห้อง

หลวงพ่อเอกเร่งจังหวะจนถึงที่สุดก่อนจะคำรามกึกก้อง ท่านปลดปล่อยหยาดพลังงานสีขาวขุ่นที่เข้มข้นด้วยอาคมเข้าสู่กายโอม พร้อมๆ กับที่โอมฉีดพ่นน้ำนมทิพย์ออกมาจนท่วมอกพ่อ ทั้งคู่ซบหน้าเข้าหากันหอบหายใจถี่ท่ามกลางกลิ่นหอมของน้ำนมและคาวกามที่อบอวล

"คืนนี้... ลูกได้ชดใช้กรรมให้พ่อจนสิ้นแล้วโอม" หลวงพ่อกระซิบพลางลูบหัวโอมอย่างรักใคร่

nuangnut1996

สนุกมากครับ

nongbasz

ขอบคุณครับ

Haku

ตอนนี้เสียวจัง

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

sengjit

ขอบคุณครับ

Yaiyra

ดีๆๆ

youfme

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ