มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 26 : คนงานใหม่ทั้งห้า

Ohmfany14

เมื่อโอมเล่าความจริงทั้งหมดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทั้งเรื่องความเจ็บปวดที่ทวีคูณและสถานการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้จนต้องยอมให้ ผอ.สมเกียรติ ช่วยระบายน้ำนมทิพย์ พ่อครูธนูนิ่งฟังด้วยอาการสงบ เขาไม่ได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดหรือหึงหวงอย่างที่โอมกังวลตรงกันข้าม เขากลับเอื้อมมือหนามาลูบกลุ่มผมของเมียรักอย่างแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเอ็นดู

"พี่ไม่โกรธโอมหรอกนะ... พี่รู้ดีว่ามันเป็นลิขิต" ธนูเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ปลอบประโลมใจ "ด้วยกรรมเก่าเมื่อครั้งที่เจ้ายังเป็นเทวบุตรบนชั้นฟ้า ที่เผลอไผลทำน้ำนมทิพย์หกเลอะเทอะจนเหล่าเทวดาชั้นผู้น้อยต่างได้ลิ้มรสจนเกิดความกำหนัด ชาตินี้เจ้าจึงต้องมาชดใช้ด้วยการให้เหล่าบุรุษเพศได้ดื่มกินเพื่อบรรเทาทุกข์และเสริมบารมี"

ธนูเชยคางโอมขึ้นมาสบตา "แต่จำไว้นะเมียพี่... ร่างกายเต็มเปี่ยมด้วยพลังน้ำนมทิพย์เทวานั้นบริสุทธิ์นัก โอมต้องเลือกให้ดื่มเฉพาะ 'คนดี' ที่มีศีลธรรมเท่านั้น หากให้คนพาลหรือพวกใจบาปได้ดื่มกินน้ำนมทิพย์เทวาในตัวจะหม่นหมอง ผอ.สมเกียรติเขาเป็นคนมีเมตตา พี่ถึงได้ยอมให้เขาได้รับน้ำนมทิพย์เทวาจากตัวเมียของพี่ได้"

โอมน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้งใจที่สามีเข้าใจในวิบากกรรมของตน "ขอบคุณครับ พี่ธนู ที่ไม่โกรธเกลียดโอม เมียคนนี้ของพี่จะจำคำพูดพี่ไว้นะครับ"

หลังจากปรับความเข้าใจกับพ่อครูธนูเสร็จ โอมก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก เขาจึงขอตัวเดินลงจากเรือนใหญ่ มุ่งหน้าไปยังบ้านพักคนงานที่อยู่ท้ายสวน ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่ลมพัดเย็นเยือก

เมื่อไปถึงบ้านพักหลังในสุดโอมก็พบกับ เข้ม ชายหนุ่มร่างกายกำยำ ผิวสีแทนเข้มจากการทำงานกลางแจ้ง เข้มคือหัวหน้าคนงานที่ซื่อสัตย์ และเป็นชายอีกคนที่โอมยินดีให้ลิ้มรสเนื้อนมทิพย์เพื่อเป็นการชดใช้กรรมและช่วยเหลือเยียวยาตามลิขิต โดยที่เข้มเองก็ไม่เคยรู้เรื่องอาคมใดๆ เขารู้เพียงว่า "คุณโอม" มีร่างกายที่พิเศษและวิเศษที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ

"อ้าว... คุณโอม มาหาไอ้เขตหรือครับ" เข้มรีบวางตะกร้าผลไม้แล้วลุกขึ้นต้อนรับด้วยรอยยิ้มซื่อ ๆ

"ครับพี่เข้ม... โอมมาเยี่ยมน้องเขต เห็นว่าวันนี้แกงอแงนิดหน่อยใช่ไหมครับ" โอมเอ่ยพลางเดินเข้าไปหาน้องเขต ทารกตัวน้อยที่กำลังนอนตาแป๋วอยู่ในเปล

โอมอุ้มน้องเขตขึ้นมาประคองไว้ในอ้อมอก พลังกษีราเทวาในกายโอมที่เริ่มสะสมขึ้นใหม่จากการตอบสนองต่อเด็กทารก ทำให้หน้าอกสีกากีเริ่มขยายตึงขึ้นทันที โอมค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อออก เผยปทุมถันขาวนวลมหาศาลที่ส่ายไหวออกมาต่อหน้าเข้ม

"มาครับ น้องเขต... กินนมนะจ๊ะคนดี" โอมประคองยอดอกเข้าปากทารกน้อย น้องเขตดูดดื่มน้ำนมทิพย์อย่างมีความสุข เสียงดูด "จุ๊บ... จุ๊บ..." ดังขึ้นแผ่วเบาในความเงียบ

เข้มที่นั่งมองอยู่ข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขาหลงใหลในความงามและกลิ่นหอมของหน้าอกคุณโอมมาเสมอ และโอมเองก็สัมผัสได้ถึงความต้องการของชายหนุ่มที่เป็นหนึ่งในคู่บุญคู่กรรมคนนี้ โอมจึงหันไปยิ้มให้เข้มอย่างอ่อนโยน

"พี่เข้มครับ... เต้าข้างนี้มันคัดมากเลย พี่ช่วยโอมระบายมันหน่อยได้ไหมครับ"

เข้มตาเป็นประกายด้วยความดีใจ เขาขยับเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าโอมทันที มือหนาที่หยาบกระด้างจากการทำงานประคองเต้าเนื้อนุ่มหนักอึ้งอีกข้างที่ยังว่างอยู่ไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้มลงซุกใบหน้าเข้าหาและครอบครองยอดอกสีหวานอย่างหิวกระหาย

"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก...!"

เสียงดูดดื่มของชายหนุ่มสลับกับเสียงของทารกน้อยสร้างบรรยากาศที่ประหลาดแต่เปี่ยมไปด้วยพลัง โอมเชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจ พลางลูบหัวน้องเขตและลูบผมของเข้มไปพร้อมๆ กัน ความเสียวซ่านและผ่อนคลายแล่นพล่านไปทั่วกาย เข้มดูดดื่มอย่างเร่าร้อนแต่แฝงไปด้วยความเคารพรักในตัวเจ้านายหนุ่ม น้ำนมทิพย์ไหลเข้าสู่ร่างเข้มจนเขารู้สึกมีกำลังวังชาพุ่งพล่าน

น้องเขตทารกน้อยกำลังดูดนมจากเต้าซ้ายอย่างเพลิดเพลิน ขณะที่เข้มก็กำลังดูดดื่มน้ำนมทิพย์จากเต้าขวาอย่างเร่าร้อนและหิวกระหาย สองพ่อลูกต่างได้รับพลังน้ำนมทิพย์เทวาของโอมจนอิ่มหนำ

โอมนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ไผ่ ใบหน้าดูอิ่มเอิบแดงระเรื่อ มือหนึ่งลูบศีรษะลูกน้อย อีกมือหนึ่งลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกำยำของเข้ม โอมรอจนจังหวะที่เข้มถอนริมฝีปากออกมาพักหายใจครู่หนึ่ง จึงเอ่ยถามเรื่องงานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"พี่เข้มครับ... เรื่องที่โอมให้พี่ช่วยหาคนงานใหม่เพิ่มอีก 5 คนน่ะ ตอนนี้หาได้ครบหรือยังครับ?" โอมถามพลางประคองเต้าที่ยังหนักอึ้งให้เข้มได้ดูดต่อ

เข้มปาดคราบน้ำนมที่มุมปากพลางเงยหน้าตอบ "ได้ครบแล้วครับคุณโอม เป็นคนจากหมู่บ้านข้างๆ นี่เองครับ ผมคัดมาแต่คนขยันๆ ไว้ใจได้ทั้งนั้น พรุ่งนี้เช้าผมจะพาพวกเขามาแนะนำตัวกับคุณโอมที่หน้าเรือนใหญ่นะครับ"

"ดีครับพี่เข้ม... ช่วงนี้งานในสวนเยอะ โอมอยากได้คนมาช่วยพี่เข้มบ้าง พี่จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป" โอมยิ้มให้อย่างเมตตา "อ้อ... แล้วอย่าลืมให้สายสิญจน์พุทธคุณกับพวกเขานะครับ เพื่อป้องกันสิ่งชั่วร้าย"

เข้มพยักหน้ารับคำพลางจ้องมองทรวงอกขาวผ่องของคุณโอมด้วยความหลงใหล "ครับคุณโอม คุณโอมช่างใจดีกับคนงานอย่างพวกผมเหลือเกิน... ผมขอระบายน้ำนมข้างนี้ต่ออีกหน่อยนะครับ มันยังดูคัดอยู่เลย"

"ครับพี่เข้ม... ดูดให้หมดเลยนะ โอมจะได้เบาตัว"

โอมนั่งปล่อยให้สองพ่อลูกดื่มกินน้ำนมจากอกของตนอย่างมีความสุข ความเครียดจากเรื่องคดีฆาตกรรมดูเหมือนจะเลือนหายไปชั่วขณะเมื่อได้อยู่กับคนที่เขาไว้ใจและรักใคร่

หลังจากที่โอมให้นมกับน้องเขตและเข้มจนร่างกายเริ่มเบาสบายและสองพ่อลูกอิ่มเอิบด้วยพลังน้ำนมทิพย์แล้ว โอมก็จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะเอ่ยชวนเข้มให้พาไปแนะนำตัวกับสมาชิกใหม่ของบ้านสวนมณีเทวา

"พี่เข้มครับ พาโอมไปหาคนงานใหม่ทั้งห้าคนหน่อยสิครับ โอมอยากจะทักทายและมอบสายสิญจน์ให้พวกเขาด้วยตัวเอง"

เข้มรีบรับคำ "ครับคุณโอม พวกเขานั่งพักกันอยู่ที่ศาลาริมสวนครับ เดี๋ยวผมพาไป"

เมื่อเดินไปถึงศาลากลางสวนมะม่วง โอมก็ได้พบกับชายฉกรรจ์ห้าคนที่ดูหน่วยก้านดี ท่าทางขยันขันแข็ง เข้มจึงเริ่มแนะนำทีละคนตามลำดับ

"คุณโอมครับ นี่คือคนงานใหม่ที่ผมหามาครับ... คนแรกคือ น้ามั่น กับ น้าชีพ สองคนนี้เป็นคนพื้นที่เก่า มีประสบการณ์มาก ส่วนคนรุ่นหนุ่มสามคนนี้คือ ไอ้ยอด, ไอ้ไท และ ไอ้ชาติ ครับ"

ชายทั้งห้าคนรีบยกมือไหว้โอมด้วยความเคารพ "สวัสดีครับคุณโอม"

โอมยิ้มรับอย่างอ่อนโยนก่อนจะถามถึงการแบ่งงาน "ครับ ยินดีที่ได้ทุกคนมาช่วยงานนะครับ แล้วพี่เข้มแบ่งหน้าที่กันยังไงบ้างครับ?"

เข้มจึงอธิบายรายละเอียดการทำงาน "ผมแบ่งไว้แบบนี้ครับคุณโอม

น้ามั่น, ไอ้ยอด และ ไอ้ไท สามคนนี้ผมให้รับผิดชอบ ดูแลสวนมะม่วง ทั้งหมดครับ ทั้งการใส่ปุ๋ย รดน้ำ และเตรียมค้ำกิ่ง

ส่วน น้าชีพ กับ พี่ชาติ สองคนนี้ผมให้ไป ดูแลสวนผัก และแปลงพืชล้มลุกครับ เพราะน้าชีพแกเก่งเรื่องทำแปลงผักสวนครัวมาก"

โอมพยักหน้าพอใจ "แบ่งงานได้ดีมากครับ พี่เข้ม... น้ามั่น น้าชีพ พี่ยอด พี่ไท พี่ชาติ ครับ อยู่ที่นี่ขอให้ขยันและซื่อสัตย์นะครับ มีอะไรขาดเหลือบอกพี่เข้มหรือบอกโอมได้เลย และเดี๋ยวโอมจะให้พี่เข้มพาทุกคนขึ้นไปหาพ่อครูธนู เพื่อรับสายสิญจน์พุทธคุณไว้คุ้มครองตัวกันทุกคนนะครับ ช่วงนี้หมู่บ้านเรามีข่าวไม่ค่อยดี มีของดีติดตัวไว้จะอุ่นใจกว่า"

คนงานทั้งห้าคนต่างซาบซึ้งในความเมตตาของเจ้าของบ้านสวน โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นใบหน้าที่อิ่มเอิบและรัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวคุณโอม ทำให้พวกเขารู้สึกเลื่อมใสตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงาน

หลังจากแนะนำตัวและมอบหมายงานเสร็จสิ้น โอมก็สังเกตเห็นว่า ชาติ หนุ่มร่างสูงโปร่งที่มารับหน้าที่ดูแลสวนผัก มีท่าทางชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาไม่ได้มองที่ใบหน้าของโอมโดยตรง แต่วนเวียนอยู่ที่หน้าอกเสื้อสีกากีซึ่งมีรอยเปียกชื้นจางๆ จากน้ำนมที่น้องเขตและเข้มเพิ่งดูดระบายไปเมื่อครู่

"คุณโอมครับ..." พี่ชาติเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความฉงน "เสื้อคุณโอมเปียกน้ำอะไรหรือเปล่าครับ? หรือว่าฝนจะตก?"

พี่ชาติสงสัยเฉยๆ ตามประสาคนช่างสังเกต เพราะกลิ่นที่โชยมาจากตัวคุณโอมนั้นไม่ใช่กลิ่นเหงื่อจากการทำงาน แต่มันคือกลิ่นหอมละมุนคล้ายนมสดผสมดอกไม้ป่าที่อบอวลไปทั่วบริเวณศาลา

โอมรีบยกมือขึ้นบังหน้าอกเบาๆ แล้วยิ้มตอบด้วยท่าทีปรกติที่สุด "อ๋อ... พอดีโอมเพิ่งไปช่วยพี่เข้มเลี้ยงน้องเขตมาน่ะ คงจะทำน้ำนมในขวดของแกหกใส่นิดหน่อย พี่ชาติไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เองครับ ผมก็นึกว่าคุณโอมไม่สบาย" พี่ชาติพยักหน้าเข้าใจ ความสงสัยเริ่มจางไปแต่ในใจเขากลับยังคงติดตรึงกับกลิ่นหอมประหลาดนั้นอยู่

เข้มเห็นท่าไม่ดีจึงรีบตัดบท "เอาล่ะ ๆ พวกแกห้าคน ตามฉันขึ้นไปบนเรือนใหญ่ได้แล้ว พ่อครูธนูท่านรอแจกของดีอยู่ อย่าให้ผู้ใหญ่ท่านต้องรอนาน"

โอมเดินนำหน้ากลุ่มคนงานทั้งห้าและเข้มขึ้นมาบนเรือนไทย ที่นั่น พ่อครูธนู นั่งรออยู่หน้าโต๊ะหมู่บูชาที่มีสายสิญจน์วางเรียงราย ธนูหลับตานิ่งแต่ทันทีที่คนกลุ่มนี้ก้าวเท้าขึ้นเรือน เขาก็ลืมตาขึ้นมาทันที ดวงตาคมกล้ากวาดมองคนงานใหม่ทีละคน

"น้ามั่น... น้าชีพ...ไอ้ยอด... ไอ้ไท... และ พี่ชาติ" ธนูเอ่ยชื่อทุกคนได้ถูกต้องทั้งที่ยังไม่มีใครบอก "มานั่งลงตรงนี้ พ่อจะมอบสายสิญจน์พุทธคุณให้ พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่เสมือนเป็นคนในครอบครัวมณีเทวา จงซื่อสัตย์ต่อเจ้าของบ้าน และจงรักษาศีลห้าให้มั่น พลังของพ่อครูจะคุ้มครองพวกเจ้าจากไสยดำที่กำลังระบาด"

ในขณะที่ธนูกำลังหยิบสายสิญจน์มามัดข้อมือให้คนงานทีละคน โอมก็รู้สึกได้ว่าพลังน้ำนมทิพย์เทวาในกายเริ่มตอบสนองต่อชายฉกรรจ์ทั้งห้าคนนี้ หน้าอกของโอมเริ่มกลับมาคัดแน่นทีละน้อย

เมื่อคนงานทั้งห้าคนนั่งเรียงแถวต่อหน้าพ่อครูธนู บรรยากาศบนเรือนไทยก็เปลี่ยนไปทันที แสงเทียนในห้องพระวูบไหวตามแรงอธิษฐานจิตของธนู เขาต้องการทดสอบให้แน่ใจว่าแรงงานใหม่เหล่านี้ไม่มีใครแฝงไสยดำเข้ามาทำลายบ้านสวนมณีเทวา

"จงหลับตาลง... ตั้งจิตให้มั่น... ฟังเสียงของข้า" ธนูเอ่ยเสียงต่ำกังวาน ทันใดนั้นคนงานทั้งห้าก็ตกอยู่ใน "มนต์สะกดจิต" ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อ ดวงตาเหม่อลอยไร้สติรับรู้ถึงโลกภายนอก

ธนูหันมาพยักหน้าให้โอม "มาเถอะโอม... ให้น้ำนมทิพย์เทวากับพวกมัน หากใครมีอาคมชั่วร้าย น้ำนมของเจ้าจะกลายเป็นสีดำและแผดเผามัน แต่ถ้าพวกเขาเป็นคนดี พลังนี้จะเสริมบารมีให้พวกเขาขยันขันแข็ง พี่รู้ตอนนี้โอมคัดนมใช่ไหม"

โอมพยักหน้าตอบ และ ค่อยๆ ปลดเสื้อออก เผยปทุมถันมหาศาลที่ขาวผ่องและสั่นระริกด้วยความคัดตึง

น้ามั่นและน้าชีพเข้ามาดูดนมโอมก่อนใครตามคำสั่งของธนูสั่งให้ทั้งสองขยับเข้ามาหาโอม น้ามั่นและน้าชีพก้มลงครอบครองยอดอกของโอมคนละข้างตามมนต์สั่ง "จ๊วบ... อึก... อึก..." เสียงดูดดื่มดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ น้ำนมทิพย์ไหลเข้าสู่ลำคอของชายสูงวัยทั้งสองอย่างรวดเร็ว ผิวพรรณของพวกเขาเริ่มมีเลือดฝาดและดูแข็งแรงขึ้นทันตา ต่อมาก็พี่ยอดและพี่ไทที่ธนูก็สั่งให้ยอดและไทเข้าแทนที่ ทั้งคู่ดูดดื่มด้วยความเร่าร้อนตามสัญชาตญาณที่ถูกกระตุ้นด้วยมนต์สะกด สองมือหนาบีบเค้นเต้าเนื้อนุ่มเพื่อให้หยดน้ำนมไหลออกมาไม่ขาดสาย โอมเชิดหน้าครางเบาๆ ด้วยความสยิวซ่าน พลังน้ำนมที่ไหลผ่านริมฝีปากของพวกเขาบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไร้ซึ่งเงาดำใด ๆ และ คนสุดท้าย พี่ชาติที่ธนูเล็งเห็นความสงสัยในแววตาของชาติตั้งแต่อยู่ในสวน จึงสั่งให้ชาติเข้ามารับพลังคนเดียวทั้งสองเต้า ชาติซุกหน้าลงกับทรวงอกมหาศาลของโอมอย่างโหยหา เขาดูดกินเต้าซ้ายสลับกับเต้าขวาอย่างมูมมาม น้ำนมทิพย์พุ่งปรี๊ดเข้าสู่ร่างกายของชาติจนเขาสั่นเทิ้มไปทั้งตัว
เมื่อทั้งห้าคนได้รับน้ำนมจนครบและโอมเบาตัวลงแล้ว พ่อครูธนูจึงคลายมนต์สะกดจิต ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนคนงานทั้งห้าคนไม่รู้สึกตัวเลยว่าพวกเขาเพิ่งได้ลิ้มรสชาติสวรรค์จากอกเจ้าของบ้าน พวกเขารู้สึกเพียงว่าร่างกายกระปรี้กระเปร่าและสดชื่นอย่างประหลาด

"เอาล่ะ... กลับไปพักผ่อนได้ พรุ่งนี้เริ่มงานแต่เช้า" ธนูเอ่ยไล่ด้วยรอยยิ้มพอใจ

เมื่อคนงานทั้งห้าคนลงจากเรือนไปหมดแล้ว ธนูจึงดึงโอมเข้ามาสวมกอด "สบายใจได้แล้วโอม ทั้งห้าคนนี้สะอาดบริสุทธิ์ ไม่มีใครเล่นไสยดำแม้แต่คนเดียว โดยเฉพาะไอ้ชาติ... มันได้รับพลังจากเจ้าไปมากที่สุด ต่อไปมันจะจงรักภักดีกับเจ้าจนตายแทนได้เลยล่ะ"

โอมยิ้มอย่างมีความสุขพลางซบหน้าลงกับอกสามี "โอมก็ดีใจครับ พี่ธนู ที่คนงานใหม่ของเราเป็นคนดีทุกคน"

หลังจากที่คนงานทั้งห้าคนเดินลงจากเรือนไทยมณีเทวาไป บรรยากาศรอบตัวพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง น้ามั่น น้าชีพ พี่ยอด พี่ไท และพี่ชาติ ต่างรู้สึกได้ถึงความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับมีม่านพลังที่มองไม่เห็นคอยปกคลุมร่างกายไว้

"พวกแกเป็นเหมือนกันไหม..." น้ามั่น เอ่ยขึ้นพลางลูบหน้าอกตัวเอง "ข้าสรู้สึกเหมือนมีแรงมหาศาล แถมใจคอก็สงบอย่างบอกไม่ถูก เหมือนได้รับพรใหญ่มายังไงยังงั้น"

"ใช่ครับน้า" พี่ชาติ เสริมพลางหันกลับไปมองเรือนไทยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพรัก "ผมรู้สึกว่าคุณโอมกับพ่อครูธนูท่านมีบุญบารมีสูงมาก แค่ได้เดินขึ้นไปหาท่าน ผมก็รู้สึกอยากจะถวายหัวทำงานให้ที่นี่ไปตลอดชีวิตเลยล่ะครับ"

พวกเขาทั้งห้าคนต่างพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ความรู้สึกที่เหมือนมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองและความสดชื่นราวกับเกิดใหม่นั้น มาจากการที่พวกเขาได้สัมผัสและดื่มกิน "น้ำนมทิพย์เทวา" จากปทุมถันของโอมภายใต้มนต์สะกดของพ่อครูธนู พลังน้ำนมทิพย์เทวาที่ไหลผ่านลำคอได้ชำระล้างมลทินและเติมเต็มพละกำลังให้พวกเขาจนถึงระดับจิตวิญญาณ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

nongbasz

ขอบคุณครับ

Haku

ชอบจัง มีหนุ่มล่ำเพิ่มอีกห้า

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

sengjit

ขอบคุณครับ

Yaiyra

ต่อๆๆ

popn

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ

JJBBChp

ลุ้นนนนนน

Nukinho

ขอบคุณครับ