โรงแรมเก่าทางเลี่ยงเมือง (ภาคเหนือตอนล่าง) คืนละ 450 บาทที่จำจนตาย

Dek200

---

สวัสดีครับสมาชิกทุกท่าน

ปกติผมเป็นแค่คนอ่าน ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาตั้งกระทู้ในหมวดนี้เลยครับ...
คือผมทำงานเป็นเซลล์วิ่งต่างจังหวัด (โซนภาคกลาง-เหนือตอนล่าง) เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว สดๆ ร้อนๆ เลยครับ ผมยังขนลุกไม่หายจนถึงตอนนี้

:: จุดเริ่มต้น ::
วันนั้นผมขับรถจากนครสวรรค์จะไปพิษณุโลก แต่รถดันมาเสียกลางทางกว่าจะซ่อมเสร็จก็ปาไป 3 ทุ่มกว่า ฝนก็ตกหนักมาก ผมเลยตัดสินใจหาที่นอนแถวๆ ทางเลี่ยงเมือง (ไม่ขอระบุชื่อจังหวัดนะครับ เดี๋ยวโดนฟ้อง)

ขับไปเจอโรงแรมหนึ่ง เป็นตึกเก่าๆ 4-5 ชั้น ไฟป้ายชื่อโรงแรมติดๆ ดับๆ ดูวังเวงหน่อย แต่ด้วยความเพลีย + ราคาแค่ 450 บาท ผมเลยเอาวะ นอนๆ ไปเถอะ เดี๋ยวเช้าก็ออกแล้ว

:: สภาพห้อง 309 ::
ผมได้ห้องชั้น 3 ห้องริมสุดทางเดิน (309)
พอไขกุญแจเข้าไป... กลิ่นแรกที่ตีจมูกไม่ใช่กลิ่นอับครับ แต่เป็นกลิ่น "ธูป" จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำอบไทย
ตอนนั้นผมคิดในแง่ดีว่า แม่บ้านคงฉีดสเปรย์ปรับอากาศกลิ่นแปลกๆ มั้ง
สภาพห้องเป็นเตียงไม้เก่าๆ มีตู้เสื้อผ้าไม้สักใบใหญ่ตั้งอยู่ปลายเตียง กระจกโต๊ะเครื่องแป้งหันเข้าหาเตียงพอดี

ผมนั่งกินข้าวเซเว่น อาบน้ำ แล้วก็นอนดูยูทูปไปเรื่อยเปื่อย พยายามไม่คิดมาก
แต่จุดที่ทำให้ผมเริ่มระแวงคือ... หมาหน้าโรงแรมมันหอนครับ หอนรับกันเป็นทอดๆ ตั้งแต่เที่ยงคืนยันตี 1

---

:: เวลา 02:45 น. (ของจริงเริ่มตรงนี้) ::
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ไม่ใช่เพราะเสียงหมาหอนแล้ว แต่เพราะรู้สึกว่า "แอร์มันตัด" ห้องมันเงียบ... เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง
แต่สิ่งที่ทำให้ผมตัวแข็งทื่อคือ...

มีเสียง "เล็บขูด" ดังมาจากในตู้เสื้อผ้าปลายเตียงครับ
แกร๊ก... แกร๊ก... แกร๊ก...
เสียงมันเหมือนคนจงใจเอาเล็บจิกไม้แล้วลากช้าๆ

ผมพยายามคิดว่า "หนู" หรือเปล่า? แต่เสียงมันหนักแน่นเกินกว่าจะเป็นหนู
ผมตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบมือถือจะเปิดไฟฉายส่อง...

จังหวะที่แสงไฟฉายมือถือสาดไปที่ตู้เสื้อผ้า...
[spoiler]ประตูตู้เสื้อผ้ามันแง้มอยู่ครับ (ผมจำได้แม่นว่าก่อนนอนผมปิดสนิทแล้ว)
และในช่องว่างมืดๆ ของตู้นั้น... ผมเห็น "เท้าคน" ครับ
ซีดๆ เขียวๆ ยืนนิ่งอยู่ข้างในตู้!

วินาทีนั้นสมองผมสั่งการว่า "หนี!"
แต่ขาผมขยับไม่ได้ เหมือนโดนผีอำ ผมพยายามสวดมนต์ แผ่เมตตา
ทันใดนั้น... เสียงจากในตู้ก็พูดขึ้นมา เป็นเสียงผู้หญิงแหบๆ ต่ำๆ ว่า...
"กู... บอก... แล้ว... ว่า... อย่า... ปิด... ไฟ..."

:: วินาทีหนีตาย ::
สิ้นเสียงนั้น ไฟในห้องน้ำก็เปิดเอง "พรึ่บ!" สว่างจ้าออกมา
ผมรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กระโดดลงจากเตียง คว้ากุญแจรถกับกระเป๋าตังค์ วิ่งเท้าเปล่าออกมาจากห้องเลยครับ รองเท้าก็ไม่ใส่แล้ว

ผมวิ่งลงบันไดหนีไฟมาที่ล็อบบี้ เจอพนักงานผู้ชาย (กะดึก) นั่งหลับอยู่
ผมปลุกเขาแล้วโยนกุญแจคืน บอกว่า "เช็คเอาท์! ผมไม่อยู่แล้ว!"
พี่แกทำหน้าเรียบเฉยมาก เหมือนชินแล้ว แล้วพูดประโยคที่ทำผมขนลุกซู่ว่า...

"อ๋อ... พี่นอนห้องริมเหรอครับ? เมื่อกี้คนก่อนเขาก็เพิ่งวิ่งลงมาแบบพี่นี่แหละ ลืมบอกไปว่าห้องนั้นเขาหวงที่ อย่าไปปิดไฟนอนนะครับ"

---

สรุป
คืนนั้นผมขับรถไปนอนปั๊มน้ำมันยันเช้าครับ ไม่กล้านอนโรงแรมไหนอีกเลย
ใครเดินทางบ่อยๆ ระวังไว้นะครับ โรงแรมเก่าๆ ทางเลี่ยงเมือง ราคาถูกผิดปกติ...
บางที "สิ่งที่แถมมา" มันอาจจะไม่คุ้มกับเงินที่ประหยัดไปครับ

ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ ใครเคยเจอโรงแรมแถวนั้น แชร์กันได้ครับ

ดอกม่วง

น่ากลัวจริงๆ โชคดีที่หนีออกมาได้ ขอบคุณครับ

jarus_srinual

เจอแบบนี้ไม่รู้จะไปแจ้งความที่ไหนจริงไหมครับ