ส่วนที่ 1
นัดพบแพทย์ประจำโรงเรียน ตอนที่ 1: การวินิจฉัย
“แม่หวังว่าลูกจะใส่กางเกงในที่สะอาดเมื่อเช้านี้ แมทธิว” แมตต์ เบอร์ริดจ์ วัยสิบสี่ปีนั่งอยู่ที่โต๊ะในครัวกลั้นเสียงครางไว้ เขาค่อย ๆ เคี้ยวและกลืนซีเรียลอาหารเช้าหนึ่งช้อนเต็มที่เขาเพิงใส่เข้าไปในปากอย่างช้า ๆ โดยไม่สนใจเสียงของแม่ของเขาขณะที่เธอร้องออกมาจากบนสุดของบันได “ลูกได้ยินแม่ไหม แมทธิว? แม่บอกว่าแม่หวังว่าลูกจะใส่กางเกงในที่สะอาดแล้ว” แมตต์จิบน้ำส้มคั้นก่อนจะตอบ “ครับแม่ ผมใส่กางเกงในที่สะอาดแล้วเมื่อเช้านี้ เหมือนที่ผมทำเมื่อวานและเหมือนที่ผมทำทุกวัน” เขาพูดช้า ๆ และชัดเจนราวกับตอบคำถามที่โง่เง่าเป็นพิเศษ ซึ่งถามโดยคนงี่เง่า เมื่อเขาพูดจบ แม่ของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูห้องครัว “อย่ามาพูดจาฉลาดกับแม่นะแมทธิว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “เวลาแม่ถามคำถามง่าย ๆ แม่ก็หวังคำตอบง่ายเหมือนกัน วันนี้ลูกจะต้องถอดเสื้อผ้าไปหาหมอ และแม่ไม่อยากให้ลูกถูกจับได้ว่าใส่ชุดชั้นในสกปรก” “แม่ แม่รู้ไหมว่าผมใส่ชุดชั้นในที่สะอาดทุกวัน” แมตต์ตอบ พยายามซ่อนความหงุดหงิดของตัวเองและฟังดูสุภาพ “แม่แค่อยากให้แน่ใจ” แม่ของเขากล่าว “แม่ยังคงคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีถ้าแม่อยู่ที่นั่นเพื่อตรวจสอบลูกด้วย” อัตราการเต้นของหัวใจของแมตต์เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าทันทีและปากของเขาก็แห้ง “แต่แม่ทำไม่ได้” เขาพูดอย่างรวดเร็ว “แม่กรอกแบบฟอร์มว่าแม่จะไม่อยู่ที่นั่น” แมตต์จำการไปพบแพทย์ของโรงเรียนครั้งสุดท้ายได้อย่างชัดเจน เขาอายุสิบเอ็ดปีในตอนนั้น และแม้แต่ในวัยนั้นที่ต้องถอดกางเกงในของเขาและถูกตรวจสอบต่อหน้าแม่ของเขาก็น่าอายอย่างยิ่ง แต่แล้วเมื่อหมอดึงกางเกงชั้นในด้านหน้าของเขาลงมาเพื่อตรวจสอบไข่ของเขาและดึงหนังหุ้มปลายลึงค์ของเขากลับ ทั้งหมดโดยที่เธอเฝ้าดูอยู่ เขาก็แทบอยากจะตาย ตอนนี้เขาอยุสิบสี่ปีแล้ว เขามีขนและทุกอย่าง แค่คิดว่าเธอเห็นเขาเปลือยเปล่าก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ลำไส้ของเขากลายเป็นน้ำ และทำให้เหงื่อเย็นไหลลงมาตามหลังของเขา “ตอนนี้แม่เปลี่ยนใจไม่ได้แล้ว” เขาอ้อนวอน “ไม่มีเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ ที่จะมีแม่อยู่ที่นั้นหรอก” “ไม่ต้องห่วง” แม่ของเขาพูด “แม่จะไม่ไปหรอกแต่แม่ไม่เข้าใจว่าลูกต้องกังวลเรื่องอะไร ลูกไม่มีอะไรที่แม่ไม่เคยเห็นมาก่อนเป็นร้อย ๆ ครั้ง แม้ว่ามันจะโตขึ้นบ้างตั้งแต่นั้นก็ตาม” แมตต์หน้าแดงก่ำและทันใดนั้นก็สนใจชามซีเรียลของเขาอย่างมาก เธอลูบผมของเขา ซึ่งทำให้เขาหงุดหงิดอย่างมากในขณะที่เขาเพิ่งใช้เวลายี่สิบนาทีในการจ้องมองกระจกพ้อมกับหวีและเจล พยายามทำให้ทุกอย่างดูดีขึ้น “อย่าลืมบอกหมอเกี่ยวกับอาการไอที่ลูกมีในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา” “แต่ผมไม่ได้ไอมานานแล้ว” แมตต์แย้ง “แม่สามารถไปด้วยและบอกเขาด้วยตัวเองได้เสมอ” “โอเค โอเค ผมจะบอกเขา ผมสัญญา” แม่ของเขาพยักหน้าอย่างพอใจ “ตอนนี้รีบทานอาหารเช้าของลูกให้เสร็จ เดี๋ยวลูกจะสาย” เมื่อเหลือบมองนาฬิกาของเขา แมตต์ก็รู้ว่าเธอพูดถูก เขาจำเป็นต้องกระตุ้น เขากลืนซีเรียลชิ้นสุดท้ายของเขา คว้ากระเป๋านักเรียนของเขาและเดินออกประตูไป หยุดเพียงเพื่อเหลือบมองกระจกห้องโถงเพื่อให้แน่ใจว่าแม่ของเขาไม่ได้สร้างความเสียหายมากเกินไปกับผมที่จัดเรียงอย่างระมัดระวังของเขา พ่อแม่อาจสร้างความรำคาญได้ในบ้างครั้ง เมื่อเขาไปถึงประตู ชีวิตก็โยนความรำคาญเข้ามาในเส้นทางของเขาอีกครั้ง มาตามถนนคือลินดา มัลลินส์ การเดินไปโรงเรียนกับเธอเป็นสิ่งที่เขาสามารถทำได้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะในเช้าวันนี้ ลินดาแอบชอบเขา เธอไม่ได้พยายามซ่อนความรู้สึกของเธอเลย แทบจะโยนตัวเองใส่เด็กชายคนนี้ทุกคั้งที่มีโอกาส เรื่องนี้เกิดขึ้นมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว ตอนแรกแมตต์พบว่ามันน่าอาย แต่ตอนนี้มันเป็นเพียงความรำคาญ เด็กชายอายุสิบสี่ปีไม่สนใจ สิ่งที่ทำให้มันแย่ลงคือเด็กชายคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ในชั้นเรียนของเขามองว่าเธอเป็น ‘สาวฮอต สุด ๆ’ และจะตามเธอไปรอบ ๆ ด้วยลิ้นที่ห้อยออกมาเพื่อเรียกร้องความสนใจของเธอ ไม่มีใครเข้าใจได้ว่าทำไมแมตต์ถึงไม่ตอบสนองต่อความก้าวหน้าที่ชัดเจนของเธอและ ‘กระโดดเข้าไปในกางเกงในของเธอ’ หรือ ‘เย็ดเธอจนหัวปักหัวปำ’ แต่ความสนใจของแมตต์นั้นอยู่ในทิศทางอื่น ทิศทางที่แตกต่างมาก เขาแอบชอบคน ๆ หนึ่งอย่างจริงจังแต่ไม่ใช่กับผู้หญิง เขาแอบชอบผู้ชายอีกคน แมตต์จะใช้เวลานับไม่ถ้วนในการฝันกลางวันเกี่ยวกับแกรี่ แอตกินส์ แกรี่เป็นนายอำเภอที่โรงเรียนของแมตต์ เขาอายุสิบแปดปี ส่วนสูงเฉลี่ย หุ่นผอมพรียว ผมสีบลอนด์ และตาสีฟ้า และสำหรับแมตต์เขาเป็นพระเจ้า เมื่อแกรี่ยิ้มมันเหมือนดวงอาทิตย์กำลังขึ้น แค่เดินผ่านเขาในทางเดินของโรงเรียนระหว่างชั้นเรียนก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจของแมตต์เต้นแรงและทำให้วันของเขาสดใสขึ้น เด็กชายวัยสิบสี่ปีไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อว่าแกรี่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีอยู่จริง เสียงเล็ก ๆ ในหัวของเขาบอกเขาว่าเขากำลังเสียเวลา ผู้ชายหน้าตาดีที่ได้รับความนิยมอย่างแกรี่จะไม่มองเด็กผู้ชายที่อายุน้อบกว่าสี่ปีเป็นครั้งที่สองหรอก แต่สิ่งนี้ไม่ได้หยุดแมตต์จากการพยายาม นี่เป็นเหตุผลที่เขาใช้เวลานานในการแต่งตัวและทำให้แน่ใจว่าเสื้อผ้าของเขาดูถูกต้อง ถ้าเขาพยายามต่อไปบางทีวันหนึ่งอาจมีโอกาสที่แกรี่จะสังเกตเห็นเขาก็ได้ “สวัสดีแมตต์” “สวัสดีลินดา” แมตต์ฝืนยิ้ม เธอยังอยู่ห่างออกไปไม่กี่หลา และสิ่งที่ควรทำอย่างสุภาพคือรอให้เธอตามทัน แต่แมตต์ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะสุภาพและเดินต่อไป ลินดาวิ่งออกไปเล็กน้อย ก่อนจะก้าวไปยืนข้าง ๆ เขา “วันนี้นายดูดีนะ” เธอกล่าว “ขอบคุณ” แมตต์ยอมรับคำชมอย่างไร้ยางอายลินดาเองก็ดูดีอยู่แล้ว แต่เขาตัดสินใจไม่บอกเธอแบบนั้นมันไม่มีประโยชน์ที่จะให้กำลังใจเธอ “อันที่จริง นายดูดีทุกวัน” ลินดากล่าวเสริม “นั่นเป็นหนึ่งในสิ่งที่ฉันชอบเกี่ยวกับนายมาก นายพยายามแต่งตัวให้ดูดีอยู่เสมอ เด็กผู้ชายคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ดูเหมือนจะไม่สนใจว่าตัวเองจะดูเป็นอย่างไร บางคนดูเหมือนพวกเขานอนในเสื้อผ้าของพวกเขา” แมตต์พยักหน้าอย่างคลุมเคลือ ได้ยินเพียงครึ่งเดียวของเรื่องพึมพำของเธอ “ฉันได้ยินมาว่าวันนี้นายต้องไปหาหมดประจำโรงเรียน” ลินดายิ้ม เธอหัวเราะคิกคักแบบเด็กผู้หญิง “ฉันหวังว่าฉันจะเป็นหมอ ฉันชอบที่จะตรวจนายและตรวจราบละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายด้วย” แมตต์ถอนหายใจ เขาสงสัยว่าเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง แน่นอนว่าคำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้ว แม่ของเขาและแม่ของเธอเป็นเพื่อนกัน “เราอย่าพูดถึงเรื่องนี้ได้ไหมลินดา” เขาตะคอก เธอแค่หัวเราะ “เป็นอะไรไป? ประหม่าเหรอ? เด็กผู้ชายมักจะขี้อายมากเสมอเวลาเจอเรื่องแบบนี้ ฉันพนันได้เลยว่าฉันสามารถช่วยให้นายเอาชนะความเขินอายของนายได้ บางทีเราควรมารวมตัวกันสักครั้งและ ‘ตรวจสอบ’ กันและกัน” เธอเน้นคำว่า ‘ตรวจสอบ’ มากพอที่จะทำให้ชัดเจนว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่จริง ๆ “ฉันบอกว่าให้ปล่อยมันไปลินดา” เสียงของแมตต์ดังขึ้นเมื่ออารมณ์ของเขาเริ่มฉุนเฉียวขึ้น “ทำไมเธอไม่ปล่อยฉันไว้คนเดียวล่ะ? เธอชอบวิ่งไล่ตามฉัน คอยตามฉันไปทั่ว แต่มันจะไม่เกิดขึ้นหรอก แค่เอามันผ่านหัวกระโหลกหนา ๆ ของเธอที่ฉันไม่สนใจ” ทันทีที่เขาพูดจาโผงผางเสร็จ เขาก็รู้สึกเสียใจแม้ว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริง แต่เขาก็ไม่ควรพูดแบบที่เขาทำ แต่ความเสียหายก็เกิดขึ้นแล้ว ลินดาจ้องมองเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำและริมฝีปากของเธอเม้มเข้าหากันเป็นเส้นบาง ๆ เธอหันหลังเดินจากไปทางโรงเรียนอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้แมตต์ยืนอยู่คนเดียวบนทางเท้า โอ้ เยี่ยมมาก! แมตต์คิดกับตัวเอง ตอนนี้เช่นเดียวกับการรู้สึกประหม่าเกี่ยวกับหมอ เขายังรู้สึกผิดที่ทำให้ลินดาอารมณ์เสียอีกด้วย วันนี้จะแย่ไปกว่านี้อีกแค่ไหนกันเชียว? ปรากฎว่าช่วงเวลาที่เหลือของวันค่อนข้างราบรื่นยกเว้นแต่การนัดตรวจที่ล่วงเลยเข้ามา ซึ่งกว่าจะถึงก็บ่ายแก่ ๆ ก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป แมตต์ก็พบว่าในการมาครวจครั้งนี้ หมอดูเหมือนจะสนใจเฉพาะเด็กผู้ชายเท่านั้น ไม่มีเด็กผู้หญิงคนไหนได้รับการนัดหมาย ดูเหมือนจะไม่มีรูปแบบเฉพาะเจาะจงว่าใครได้รับเลือก เด็กผู้ชายที่ถูกเลือกส่วนใหญ่มาจากชั้นปีที่อยู่สูงกว่าของแมตต์ มีบางคนมาจากชั้นปีของแมตต์เอง และอีกสองสามคนมาจากชั้นปีที่อยู่ต่ำกว่า พอถึงเวลาอาหารกลางวัน มีข่าวลือแพร่สะพัดเกี่ยวกับการตรวจสอบอย่างละเอียด บางคนก็พูดเกินจริงจนแมตต์ต้องไล่พวกเขาออกทันทีแต่บางคนก็กังวลมากกว่าเล็กน้อย เขาไม่มีความสุขเมื่อได้ยินว่าจะมีพยาบาลหญิงอยู่ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออีกเรื่องเล่าหนึ่งบอกว่าเด็กผู้ชายถูกให้เปลือยกายอย่างสมบูรณ์ตลอดการตรวจ นอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าว่าพยาบาลกำลังวัดทุกส่วนของร่างกายของเด็กชาย รวมถึงเด็กชายคนหนึ่งอ้างว่าความยาวของควยที่แข็งตัวของพวกเขา แต่สิ่งที่ทำให้แมตต์ประหม่ามากที่สุดคือการอ้างว่าหมอกำลังสอดนิ้วเขาไปในรูตูดของเด็กชายแต่ละคน สิ่งที่เขากำลังค้นหาอยู่นั้น แมตต์ถึงกับสะดุ้งเมื่อคิด! เมื่อใกล้ถึงเวลาตรวจร่างกาย แมตต์ก็เดินไปที่ห้องแพทย์ของโรงเรียน จริง ๆ แล้วมันมีสองห้อง ห้องด้านนอกมีโต๊ะและเก้าอี้สองสามตัว ซึ่งใช้เป็นห้องรอเป็นหลักและห้องด้านในที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย ซึ่งมีเตียงและตู้ต่าง ๆ แมตต์เคยมาที่นี่เพียงครั้งเดียวก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาข้อเท้าแพลงขณะเล่นฟุตบอล และถูกส่งไปให้พยาบาลของโรงเรียนตรวจสอบดู ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็ตัดสินใจว่าการมาที่นี่ดีกว่าตอนที่เขาเคยไปหาหมอครั้งสุดท้ายที่โรงเรียนเก่าของเขา ซึ่งเป็นโรงเรียนเล็ก ๆ ไม่มีห้องพยาบาลเลย และหมอต้องตรวจเด็ก ๆ ในห้องพักครูที่โรงเรียน แม้ว่าจะไม่มีครูอยู่ที่นั่นในเวลานั้น แต่ก็ยังคงรู้สึกอึดอัดมาก ที่ต้องถอดเสื้อผ้าไว้ที่เก้าอี้สบาย ๆ ที่ปกติแล้วครูจะนั่งพักผ่อนระหว่างคาบเรียน แมตต์เดินตรงเข้าไปในห้องด้านนอกตามที่เขาได้รับคำสั่ง และนั่งลงเพื่อรอ ไม่มีใครอยู่แถวนั้น แต่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกองเสื้อผ้าบนเก้าอี้ตัวใดตัวหนึ่ง นี่คงเป็นของใครก็ตามที่อยู่ในนั้น ในขณะนี้ เห็นได้ชัดว่ามันหมายความว่าแมตต์จะต้องถอดเสื้อผ้าออกก่อนเข้าไปในห้องด้านใน เขาสงสัยว่าบางทีเขาควรจะถอดเสื้อผ้าตอนนี้เลยหรือไม่ แต่คำแนะนำที่เขียนไว้บอกเพียงให้เข้าไปและรอ ไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับการถอดเสื้อผ้า เขาจึงตัดสินใจทำตามคำแนะนำอย่างตรงไปตรงมาและใส่เสื้อผ้าไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นเขาเริ่มตกใจเมื่อรู้ว่าเสื้อผ้าชิ้นบนสุดของกองนั้นคือกางเกงบ็อกเซอร์คู่หนึ่ง ท้องของเขาปั่นป่วน นี่อาจหมายความว่าอย่างน้อยหนึ่งเรื่องที่เขาได้ยินมานั้นถูกต้อง เขาจะต้องเปลือยกายทั้งหมด เขานั่งรออยู่ประมาณสิบนาที พยายามต่อสู้กับความรู้สึกประหม่าในท้องของเขา มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ เขายังคงบอกตัวเอง ผู้คนถูกตรวจสอบโดยแพทย์ทุกวัน มันไม่มีอะไรต้องเครียด อันที่จริง แทบจะไม่แตกต่างจากการอาบน้ำกับเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ หลังเลิกเรียนวิชาพลศึกษา แต่ไม่ว่าเขาจะให้เหตุผลกับตัวเองมากแค่ไหนมันก็ดูเหมือนจะไม่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลย การรอคอยทั้งหมดนี้ไม่ได้ช่วยอะไรแน่นอน เขาสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องอื่น แต่เสียงเดียวที่ดังมาจากประตูที่ปิดอยู่คือเสียงที่พูดคุยกันเบา ๆ เขาฟังไม่ออกว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน เขาสงสัยอย่างคลุมเครือว่าใครอยู่ที่นั่นในขณะนี้และมีใครที่เขารู้จักหรือไม่ ความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยแล่นผ่านตัวเขาเมื่อนึกขึ้นได้ว่า ในเมื่อเด็กผู้ชายคนนั้นไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตามกำลังเปลือยกายอยู่ในห้องอีกห้องหนึ่ง และเสื้อผ้าทั้งหมดของเขาอยู่ที่นี่ เขาคงจะยังเปลือยกายอยู่เมื่ออกมา จากนั้นความคิดบ้า ๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจของแมตต์ แล้วถ้าหากด้วยโชคชะตาอันน่าอัศจรรย์ ทำให้เสื้อผ้าเหล่านั้นเป็นของแกรี่ แอตกินส์ล่ะ เขาจินตนาการว่าไอดอลของเขาเดินเข้ามาทางประตูนั้น เปลือยกายเหมือนวันที่เขาเกิดมา ภาพนั้นส่งผลอย่างที่คาดไว้ และแมตต์รู้สึกกระวนกระวายที่ขาหนีบของเขา เมื่อเขารู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็เริ่มตื่นตระหนก อีกไม่นานเขาจะต้องถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด และที่นี่เขากำลังแข็งตัว เขาจึงสาปแช่งตัวเองที่โง่มาก เสื้อผ้าเหล่านั้นคงไม่ใช่ของแกรี่แน่ ๆ จากสิ่งที่แมตต์ได้ยินมา การตรวจสอบครั้งนี้จำกัดเฉพาะเด็กอายุสิบสาม สิบสี่และสิบห้าปีเท่านั้น แกรี่อายุสิบแปดปี ซึ่งเกินเกณฑ์ไปมากแล้ว ในสภาพที่ตื่นตระหนก แมตต์เกือบจะหัวใจวายเมื่อประตูเปิดออก และเขาก็เกือบจะล้มลงตายด้วยความตกใจ เมื่อแกรี่ แอตกินส์ออกมา อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างที่สำคัญระหว่างแกรี่ แอตกินส์ตัวจริงกับแกรี่ แอตกินส์ในจินตนาการสั้น ๆ ของแมตต์เมื่อคู่ก่อน ตัวจริงนั้นแต่งตัวเต็มยศและถือคลิปบอร์ดอยู่
เรื่องโดย Gymnopedies
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์