.......................โลก...............ของชายแดน..........................[ชายแดน2]

][M][

โลก...ของชายแดน   
ตอนที่ 1
        ผมกำลังเดินทาง ออกจากหมู่บ้านที่เติบโตมา ทางตอนใต้ของจีน ในชนบทที่สวยงาม แต่หลังความสวยงามนั้น
มันคือการเพาะปลูกได้อย่างยากลำบาก นานๆทีจะมีคนต่างถื่นหรือนักท่องเที่ยวมาบ้าง หลายๆหน ที่ทางการมา ผมและน้องๆ
ต้องหลบซ่อนตัว พ่อมักยื่นเงืนทองให้เจ้าหน้าที่เหล่านั้น ใช่ สินบน คนเถื่อน บ้านไหนมีลุกมากกว่า1คน เด็กๆที่เหลือ จะไม่มีตัวตน ไม่มีบัตร ไม่มีสิทธิ์และสวัสดิการใดใดจากรัฐ
ราวกับเรื่องนี้เป็นปกติในชนบทอันห่างไกล ครูที่มาสอน มักทุ่มเท ความรู้ให้เด็กๆ เมื่ออายุราวๆ15-18ปี เด็กเหล่านั้นชายหญิง จะขึ้นรถ ออกไป และพ่อแม่มักได้เงินก้อนใหญ่
พวกเขาเรียกมันว่า เงินแค่าแรง.....
         พี่ชายคนรองของผม ออกไปทำงานโดยนั่งรถออกไปก่อนแล้วเมื่อเขาอายุได้16ปี แม่น้ำตานองหน้า พ่อที่ใบหน้าเศร้ามากแม้จะไร้น้ำตาก็ตาม แต่ในเย็นนั้น เราก็มีอาหารดีดีกิน
การจัดเลี้ยงอย่างเอิกเริก ของบ้านที่ให้ลูกๆออกเดินทางไปทำงาน แต่บางครั้ง จะมีนายหน้ามาดูตัวพวกแรงงาน และให้เงินพิเศษ  ปีก่อน พี่ชายคนรอง กลับมาเยี่ยมบ้าน ผมได้เสื้อกันหนาวตัวใหม่
และพี่น้องผมได้ของฝากกันทุกคน ปีต่อมา พี่ชายคนที่3ก็ออกเดินทางไป และปีต่อมาก็ก็พี่ชายคนที่สี่ ในพี่น้องทั้งหมด ผมมีร่างโครงใหญ่ ตัวสูงจมูกโด่งคิ้วเข้ม คนในหมู่บ้านบอกว่าผมหล่อมากในหมู่บ้าน
เงินทองที่ได้มา และเงินที่พี่ชายคนรองๆ ส่งมา มักถูกส่งต่อไปให้พี่ชายคนโต ที่เรียนอยู่ในเมืองใหญ่ เพื่อจะได้ทำงานดีดีและดูแลพ่อแม่และน้องๆ ผมมีน้องชายอีก1คนและน้องสาวคนเล้กอีก1คน
พี่สาวอีก1คน   พี่สาวคอยดูแลงานบ้าน และ ดูแลน้องๆ พ่อและแม่ช่วยกันทำไร่และบางครั้งบางปี ผลผลิตก็ไม่ดีมากนัก เมื่อไปโรงเรียน ครูมักสอนเรื่องโลกภายนอก ประเทศต่างๆ เครื่องยนต์กลไก
ผมสนใจในเครื่องยนต์กลไกและฝันว่า สักวันผมจะได้เป็นช่างซ่อมเครื่องบิน
          ปีนี้ผมอายุ14แล้ว แต่สูงใหญ่บึกบึน พ่อแม่มักให้ผมกินข้าวเยอะกว่าใคร แต่แม่มักแอบไปร้องไห้ในครัวเล็กๆของเราบ่อยๆ ทุกครั้งที่ถามแม่ได้แต่กอดผมไว้ เมื่อปีก่อน มีคนในเมืองมาที่หมูบ้านเรา
และมีชาวบ้านนำลูกหลานของตนเองออกไปให้คนกลุ่มนั้นดูตัวพูดคุย คนเหล่านั้นแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดูมีราคาแพงและมากับรถหรูหราเงางามสวยมาก ผมและเพื่อนๆเด็กๆอีกหลายๆคน มักไปรุมล้อมดูรถของพวกเขาเสมอ
ในปีนั้น ชายใส่แว่นดำ มองดูที่ผม และจับจ้องอย่างสนใจ ผมได้แต่ยิ้มและเขาก็ถามกับพ่อว่า
              "ลูกลื้อเหรอ ? "
    "ครับ เสี่ยนาย"
    "อายุเท่าไหร่แล้ว หน้าตารูปร่างผิดแผกทุกคนมาก น่าสนใจน่าสนใจ"
           ผมเห็นพ่อกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะตอบเขาไป
    "อายุ 13 ครับเสี่ย เป็นลูกคนที่ 6 ผมว่าอียังเด็กไปนะครับ "
    "โอ้  13เองเหรอ แต่อั๊วะชอบมาก หน่วยการดี หน้าตามีแววหล่อมากด้วย สูงเท่าไหร่นี่" เสี่ยคนนั้นหันมาทางผมด้วยรอยยิ้ม พลางยื่นถุงขนมแปลกตาให้ ผมมองหน้าพ่อ พ่อยิ้มที่ดูฝืนและพยักหน้าให้ผมรับไว้ ผมเดินเข้าไปรับและตอบ
    " 175 ครับนาย" ผมตอบ
           เสี่ยคนนั้นดูพอใจและหันไปมองหน้าผู้หญิงวัยกลางคน ที่ใส่เสื้อผ้าหรูหราพลางพยักหน้า
    "เอาอย่างนี้นะ เด๊ียวอั๊วะให้เงินและของไว้บำรุงลูกชายลื้อก่อน แล้วเด๊ียวให้มัดจำไว้ ลื้อบำรุงลูกดีดี แล้วปีหน้าอั๊วะจะมารับตัวลูกชายลื้อคนนี้"  
         พ่อทำท่าตกใจ จนสะดุ้ง ผมไม่ค่อยเข้าใจนัก
    "อั๊วะไม่อยากให้มีปัญหานะ คำไหนคำนั้น"
            เสี่ยพูดพลางควักเงินยื่นออกมาปึกใหญ่ ชาวบ้านแถวนั้น มองตาโต
    "ลูกชายลื้อคนนี้ ต้องทำเงินได้มากแน่นอน"
            พ่อผมรับเงินไว้ด้วยมือที่ดูสั่นเทา ชาวบ้านหันไปซุบซิบกัน ก่อนเสี่ยคนนั้นจะหันมามองผมและถามว่า
    "ไอ้หนู แล้วลื้อชื่ออะไรละ?"
    "หลงเย่ ครับ"
............................................................
    คืนนั้น พ่อแม่ทะเลาะกันรุนแรง เสียงดังแม่น้ำตาไหลดังสายฝน สักพัก ชาวบ้านหลายคนก็มาเคาะประตู และร่วมยินดี จากนั้นเป็นต้นมา ผมก็ได้รับอาหารดีดีเสมอ
และอาหารเสริม ที่ส่งมาเรื่อยๆ พ่อมักกำชับให้ผมกินสิ่งเหล่านี้ โดยอ้างว่า เสี่ยเขาเห็นผมเป็นเด็กดี และอาอี๊คนนั้น เลยให้รางวัลพ่อผม และเอ็นดูผมเลยส่งของและอาหารเหล่านี้มาให้เรื่อยๆ
น้องสาวที่ป่วยอยู่ ก็พลอยมีเงินรักษา และพ่อมักพาน้องไปโรงพยาบาลจนน้องดีขึ้นเรื่อยๆ
               เรื่องมากมายและคำถามมากมายฝุดขึ้นมาในหัวผม ผมถามพี่สาวแต่พี่สาวก็ไมได้รู้อะไรไปมากกว่าผมเลย เมื่อผมถามแม่ แม่มักน้ำตาไหล และพูดเรื่องอื่น ความเป็นอยู่ผมดีขึ้น
สุบขภาพผมดีขึ้่น รู้สึกว่า ตัวโตหนาขึ้น ผมถามครู ที่โรงเรียน ครูนิ่งไปสักพักแล้วบอกว่า พี่ชายผมและคนในหมู่บ้าน มักจะไปเป็นแรงงานในต่างแดน เพราะความรู้และการที่เป็นเหมือนคนเถื่อน
บางคนร่ำรวยกลับมาจากการทำงาน และมักย้ายออกไปจากหมู่บ้าน แต่ผ่านไป ก็มีคนย้ายมาอยู่ใหม่ วนเวียนแบบนี้ เพื่อหลบการมีอยู่ของตัวตนจากรัฐบาล ผมไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้
ในเวลาผ่านมาตลอดเกือบ1ปี ข้าวของเครื่องใช้และเงินส่งมาให้ผมเรื่อยๆ น้องสาวผมที่ป่วยกระเซาะกระแซะก็อาหารดีขึ้นมากด้วย ดูทุกคนมีสุขภาพดี ผมก็มีความสุขตอนนี้ผมสูง ราวๆ 180แล้ว ด้วยอายุ14ปี
   
    ต่อมามีรถ2-3คันมาที่หมูบ้าน มีรถตู้สีดำตามมาและรถเก๋งคันงามนำหน้า ชาวบ้านต่างพากันไปและพาลูกหลานไป เสี่ยคนเดิมนั่งตระหง่านกลางคนที่มาด้วย ด้วยเสื้อผ้าราคาแพงและเครื่องประดับที่วิบวับ
การพูดคุยเป็นไปอย่างยาวนาน หลายคนยิ้มวิ่งดีใจ ไปบอกให้ลูกของตนเองเก็บของเก็บบเสื้อผ้าเพื่อที่จะไปทำงาน พ่อผมพาผมไปหาเสี่ยใกล้ๆ เสี่ยมองอย่างชอบใจและพูดสั้นว่า ตอนเย็นให้พาไปได้เลย พ่อรีบพาผมเดินกลับบ้าน
กลับถึงบ้าน พ่อกอดผมแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และแม่ร่ำไห้อย่างไม่เคยเป้นมาก่อน พี่สาวเข้าบอกว่า
    "ตั้งใจทำงานนนะ แล้วส่งข่าวมาหาพี่บ้าง"
    พ่อบอกกับผมว่า เสี่ยจะให้ผมไปทำงาน และเรียนเกี่ยวกับช่างซ่อมเครื่องจักร แต่ต้องไปเรียนก่อน เขาจะออกค่าเรียนให้ แต่มีข้อแม้ว่า ต้องทำงานกับเขาเท่านั้น  ผมดีใจมาก ไปเก็บของเก็บเสื้อผ้า แม่มาช่วยผมเก็บของ
และบอกว่า ไม่ต้องเก็บมากหรอก ไม่ต้องใช้เยอะ ที่นั้น เขามีชุดใหม่ๆให้อาหารดีดี แม่ทำอาหารที่ผมชอบให้ เต็มโต๊ะ ผมกินอย่างมีความสุข แต่พ่อแม่กลับเอาแต่มองผม
    "ผมจะตั้งใจเรียนแล้วรีบกลับมา ผมจะเขียนจดหมายมาบ่อยๆ"
    พ่อแม่ยิ้ม และน้ำตาไหลพราก
    ค่ำวันนั้น มีชาวบ้านอีกหลายครอบครัว พาลูกของตัวเองมาส่ง โดยรถแยกชายหญิง ถุงกระดาษห่อใหญ่ ถูกแจกให้ทีละครอบครัว  รถออกแล้ว คนในรถหันไปมองครอบครัวตัวเอง ผมเห็นพ่อแม่กอดกันแม่ร้องไห้ และถือถุงกระดาษที่ใหญ่ที่สุดในหมู่คน
ผมไม่ค่อยเข้าใจ
    รถตู้แล่นเร็ว พวกเราหลับไปอย่างรวดเร็วในเวลาไม่นาน เมื่อลืมตาตื่นขึ้น ก็เป็นถนนใหญ่ที่ผมไม่รู้จัก ข้างนอกมืด มองไม่เห็นอะไร และผมก็หลับไปอีกครั้ง

....................................................

aomniverse

ติดตามเสมอครับ
ภาคสองจะมีตัวละครจากภาคแรกไหมนะ รู้สึกอยากเห็นภาคต่อเรื่องราวของชายแดน ชายแดนขึ้นมารันธุรกิจครอบครัวต่อจากอากิตจะกลายเป็นคนนิสัยยังไง จะชอบรุกหรือรับมากกว่ากัน และอื่น ๆ อีกมากมาย

][M][

aomniverse ตอบกลับเมื่อ 2026-2-9 21:34
ติดตามเสมอครับ
ภาคสองจะมีตัวละครจากภาคแรกไหมนะ รู้ส ...

ดีใจที่ยังมีคนจำได้นะครับ

wachirawitx

พึ่งเคยอ่าน ขอตามไปอ่านต้นเรื่องก่อน ขอบคุณครับ

][M][

ผมหลับไปนานแค่ไหน ผมไม่รู้เลย ผมพบตัวตัวเองนอนในห้องเล็กๆ มีเพียงแสงสลัวๆ ประตูถูกเปิดออก มาชายตัวใหญ่2คนอยู่หน้าห้อง
        "เสี่ยรออยู่"
        ผมเดินตามไปอย่างงงงง ห้องนี้อยู่ด้านล่าง อยู่ห้องใต้ดิน ผมเดินขึ้นบันไดค่อนข้างสูง และสังเกตุว่า ในห้องใต้ดินนี้ มีห้องเล็กๆอีกหลายห้องมีเสียงพึมพำเบาๆออกมาบางห้องด้วย
เมื่อเดินขึ้นมา ผมเห็นเสี่ย นั่งอยู่กลางห้อง และมีวัยรุุ่นชายคนหนึ่งนอนเปลือยกายตามตัวมีรอยฟกช้ำ ผมตัวเย็นเชียบ และจำได้ว่า เป็นคนจากหมู่บ้านเดียวกัน ชื่อ เซี่ยวเปา แม้ไม่ได้หล่อแบบผม
แต่รูปร่างสูงใหญ่ไม่แพ้ผมในหมู่บ้าน มีเรา2คนที่สูงพอๆกัน แต่เขาอายุมากกว่าผมเกือบ2ปี
        "เอาละ อั๊วะไม่อยากให้เสียเวลานะ"
        เสียพูดเสียงกังวาล และมีชายตัวใหญ่หลายคนรอบๆ บางคนถือไม่กระบอกรูปร่างประหลาด
        "พ่อแม่ของลื้อขายลื้อให้กับอั๊วะแล้ว ด้วยราคาสูงทีเดียว"
        ผมตัวเย็นเฉียบ ขาย พ่อแม่ขายผมแล้ว? ทำไม? อะไร? ในความทรงจำวูบวาบ เงินมากมายและคนในหมู่บ้านที่หายไปเรื่อยๆ แม้จะมีบางคนกลับมา
        "คนที่อั๊วะรับตัวมา บางส่วนจะได้ไปทำงานจริงๆ แต่บางคนไม่ได้ไป เพราะสำหรับลื้อและไอ้นี่" เสี่ยพยักหน้าไปทางเซี่ยวเปาที่นอนสลบอยู่
        "ขายขาดด้วยเงินมากโข ทำให้ครอบครัวลื้อ2คนสบายไปอีกนานเลย"
        "ขาย อะไรครับเสี่ย?" ผมไม่รู้ทำไมผมถึงถามไปแบบนั้น
        "ลื้อก็14แล้ว ขายให้ลื้อมารับใช้อั้วะ อั๊วะมีสิทธิ์ในตัวลื้อทุกอย่าง เอาละอย่าเสียเวลา เงินก็จ่ายไปแล้ว อั๊วะช่วยครอบครัวลื้อหลายครั้ง เพื่อเอาตัวงลื้อมานี่แหละ"
        "ระ เรื่อง อะไรคครับ?" ผมถาม แต่ในใจก็รู้คำตอบอยู่เต็มอก
        "เรื่องเงินทองของในบ้านลื้อ ลื้อไม่รู้สินะ หมู่บ้านลื้อนะ มันขายลูกกินกัน อะไร มีลูกกันเป็นขโยง เอาไปขายแรงงานมันไมได้เท่าขายลูกกินหรอก ฮ่าๆๆๆๆ"
        เหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกที่คอหอย น้ำตาผมก็ไหลออกมา
        "ทำตัวดีดี อย่าให้คนที่นี่มีน้ำโห ใครบอกอะไรก็ทำตามเชื่อฟัง ลื้อจะได้ไม่เจ็บตัวแบบไอ้นี่" เสี่ยพูดพลางหันไปมองเซี่ยวเปา ที่ยังนอนไมได้สติ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ
        "ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด ให้อั้วะดูทั้งตัวสิ"
        "ตะ แต่ว่า"
        ไวกว่าความคิด ความเจ็บแปล๊บ แล่นไปทั่วร่างผมได้ยินเสียงร้องจากปากผมเอง ผมไม่เคยได้ยินเสียงผมร้องด้วยความเจ็บปวดแบบนี้มาก่อนเหมือนมีอะไรบางอย่างแล่นไปทั่วร่าง
จนร่างผมสั่นกระตุกไม่หยุดจากตรงที่มีบางอย่างมาจี้ ผมเจ้บปวดจนนอนกองกับพื้น
        "อั๊วะไม่อยากให้ลื้อเสียราคานะ นี่นะ เขาเรียกว่ากระบองไฟฟ้า ทุกครั้งที่ลื้อไม่ทำตามคำสั่ง ลื้อจะต้องโดนแบบนี้ เข้าใจไว้นะ "
        ผมค่อยๆลุกขึ้นยืน น้ำตาไหลไม่หยุด พ่อแม่ขายผม ขายเหมือนสัตว์เลี้ยง........ ผมค่อยๆถอดเสื้อออก จากนั้นก็ยืนก้มหน้าเพราะน้ำตาที่มันไหลไม่หยุด
        เสี่ยพยักหน้าครั้งนี้ก่อนจะสั่งต่อ
        "ถอดกางเกงด้วย ทั้งหมดเลยรองเท้าถุงเท้า"
        ผมลังเลอยู่ กัดฟันไม่ให้น้ำตาไหลแต่มันก็ไหลออกมาเรื่อยๆ
        "อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก"
        ความเจ็บปวกนั้นอีกครั้ง จากชายตัวใหญ่ที่ยืนด้านหลัง จี้กระบองไฟฟ้าเข้าใส่อย่างแม่นยำ ผมลงไปดิ้นกับพื้นอีกครั้ง และครั้งนี้การจี้ยาวนานกว่าครั้งแรก
        "พอก่อน"เสียงเสี่ยสั่ง
        "เรียนรู้ไว้ซะ และลื้อจะโดนทุกครั้งที่ชักช้าด้วย เข้าใจนะ"
        ผมพนักหน้าเบาๆ กัดฟันค่อยๆลุกยืนขึ้นแต่น้ำตาก้ไหลไม่หยุด
        "อ้อ ถ้าลื้อคิดจะทำร้ายตัวเอง ให้ลื้อรู้ไว้ ว่าครอบครัวลื้อ ติดหนี้อั๊วะมากมาย ชนิดที่ชาตินี้ก็ใช้ไม่หมด ถ้าลื้อหนี้หรือทำร้ายตัวเอง คนที่จะซวยคือครอบครัวลื้อ ถ้าหวังจะกลับไปก็ต้องเข้าใจเรื่องนี้ด้วย"
        ผมยืนขึ้นพยักหน้าน้ำตาไหลจนหยดลงพื้น จากนั้นก็ถอดกางเกงลง
        "เอามือไว้บนหัว กางขาออก มองหน้าอั้วะ"
        "อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก" ความเจ็บปวดแปล๊บเข้ามาอีก แต่ไม่ทันผมจะล้มลง ก็ได้ยินเสียงของคนที่เอาประบอกจี้่บอกว่า
        "เวลาเสี่ยให้ทำอะไร ให้พูดว่า ครับ นายท่าน  ด้วย เข้าใจมั้ยวะ"
        "ครับ นายท่าน"  ผมพูดด้วยเสียงสั่นเครือ หางตาเลือนลางด้วยน้ำตา มองเห็นร่างเซี่ยวเปา ถูกลากออกไป
          เสี่ยยิ้มอย่างพอใจ ใช้สายตาสำรวจร่างกายเปลือยเปล่าของผม สั่งให้ผมหันซ้ายขวา ด้านหน้าหลัง
        "เอามันไปอาบน้ำทำความสะอาดให้ทั่วแล้วพาไป กินข้าว วันนี้พอแค่นี้ก่อน" เสี่ยยิ้มนิดๆอย่างพอใจก่อนจะลุกขึ้นยืน ผมรีบเอามือมากุมของสงวนของผม แต่ชายรอบๆมองมาที่ผมด้วยท่าทางว่าอย่าพึ่งไปไหน
เสี่ยลุกเดินออกไป และชายร่างใหญ่ทำท่าให้ผมตามไปอีกทาง ผมมองหา เสื้อผ้าที่จะใส่ น้ำตายังไหลออกมาเรื่อยๆแม้จะน้อยลงก็ตาม
        "ต่อไปนี้ ถ้าไม่สั่งให้ใส่เสื้อผ้า อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะได้ใส่"
        คำพูดนั้นฟังดูแปลก แต่ก็ต้องจำใจทำตาม
           ชายคนนั้นพาผมไปที่อาบน้ำ เป็นห้องโล่งๆ มีฝักบัวและสบู่
        "เอ้า ทำความสะอาดร่างกายซะ ตัวโตดีนี่ อายุแค่14เองแบบนี้แหละ ที่ลูกค้าชอบ"
           ผมเดินไปเปิดฝักบัวอาบน้ำ โดยมีชายคนนั้นค่อยบอกให้ถูสบู่แรงๆและเร่งรีบ เพราะเขาไม่มีเวลามากนัก หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาให้ผมเช็ดตัวด้วยผ้าผืนเล็ก ก่อนจะพาไปอีกห้องหนึ่ง ที่มีโต๊ะยาวและมีคน6-7คนอยู่ในห้องนั้น
และมีคนอายุราวๆผมแต่ดูมีอายุกว่า2-3ปี นั่งกินอาหารอยู่ อย่างเร่งรีบ
        "กินซะเร็วๆ อ้อ อาหารตรงหน้า ที่จัดไว้ มึงต้องกินให้หมดเพราะเขาจัดมาสำหรับมึงโดยเฉพาะ"
           ผมมองของตรงหน้า มันเหมือนขาวสีเหลืองๆ แหยะๆแฉะ เหมือนข้าวต้มและแป้งเละๆที่ต้มรวมกัน ผมรีบตักใส่ปาก รีบกินให้มากที่สุด รสชาติมันไม่เลวนักหรอก เหมือนข้าวใส่น้ำตาลที่เหมือนไม่ค่อยสุก แต่มันไม่ใช่ข้าวแน่ๆ
ผมพึ่งรู้ว่าผมหิวขนาดไหน จึงกินอย่างตระกุมตะกราม
        "ไงละมึง หลับมาตั้ง6วัน คงหิวมาสิท่า"
            6วัน.....ผมมาไกลขนาดนี้เลยเหรอ? นี่ผมอยู่ที่ไหนกัน เกิดอะไรขึ้นตอนผมหลับบ้าง น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว ผมแทบไมได้มองหน้าคนที่นั่งร่วมโต๊ะเลย แค่รู้แค่ว่า เมื่อกินหมดเขาโดนสั่งให้ลุกออกไป และเขาไมได้ใส่เสื้อผ้าเลยเหมือนผม
  .......................................................................................
        เมื่อผมกินเสร็จ ผมโดนพามาห้องที่ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ชายคนนั้น ปิดประตูห้องลง เสียงใส่กุญแจด้านนอก  ผมรู้สึกสิ้นหวังอย่างบอกไม่ถูก มองไปรอบๆ ห้องเป็นห้องพนังแข็งแรง เก็บเสียง มีเตียงเบาะบางๆ ผ้าห่มและหมอนแข็งๆ มีน้ำมีโถส้วม  
เหมือนคุกที่ครูเคยเล่าให้ฟัง เมื่อนึกถึงครู ผมก็คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ ผมร้องไห้อีกครั้งก่อนจะพล่อยหลับไป
...........................................................................................

nuangnut1996

รอติดตามครับ

Yaiyra

รอๆๆๆ

Tototong

คำปุ้ย

ทำไมมันช่างหดหู่สะเทือนใจจังน้อ