|
⚠️ Content Warning / Trigger Warning นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่รุนแรงและอ่อนไหว ประกอบด้วยประเด็นเกี่ยวกับ: - ความสัมพันธ์เชิงครอบครัวที่ผิดศีลธรรม - การนอกใจและการล่วงละเมิด - BDSM และพฤติกรรมทางเพศที่รุนแรง - การบังคับและการไม่ยินยอม - การละเมิดความเป็นส่วนตัว - เนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับร่างกายและความสกปรก - พฤติกรรมทางเพศเชิงวิปริต โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หากคุณรู้สึกไม่สบายใจกับประเด็นเหล่านี้ ควรหลีกเลี่ยงการอ่านต่อ # q9 J P; v+ t- b
เนื้อหาต่อไปนี้มีความจริงเพียงแค่ 10% โปรดอย่าถามหาความ Make-sense/ d9 \5 k6 S+ i9 e0 l
-------------------------- ไม่นานพระทิตย์ก็เริ่มตกดิน ผมเปิด Location ของพ่อดูก็ปรากฎว่า พ่อสันต์ไปอยู่ที่ร้านอาหารประจำเรียบร้อยแล้ว ผมจึงขับรถไปตามตำแหน่งนั้น และเห็นรถปาเจโร่ของพ่อสันต์ และรถเบนซ์ของคุณหญิงจอดอยู่ข้างกันในลาดจอดรถด้านข้าง ส่วนผมเลือกที่จะไปจอดที่ปั๊มน้ำมันใกล้ๆ แล้วเดินมาที่ตัวร้าน ร้านอาหารนี้เป็นร้านอาหารจีนในตัวอำเภอที่อยู่ติดกับค่ายทหารของพ่อสันต์ ชั้น 1 เป็นห้องอาหารโต๊ะจีน เรียงกว่า 20 โต๊ะ แต่ไม่มีโต๊ะไหนที่พ่อสันต์และคุณหญิงเจี๊ยบนั่งอยู่ เมื่อสอบถามกับพนักงานผมก็ทราบว่าชั้น 2 จะเป็นห้องอาหารแบบส่วนตัว และชั้น 3 จะเป็นโรงแรม ผมคิดว่าพ่อสันต์และคุณหญิงจะต้องกินข้าวเย็น และนอนด้วยกันที่นี่แน่ๆ “ผมขอห้องอาหารส่วนตัวห้องหนึ่งครับ” ผมบอกเจตจำนงไป รู้ดีว่าไม่ได้เจอพ่อสันต์แน่ๆ แต่ขอขึ้นไปดูสภาพแวดล้อมหน่อยว่าเดทของพ่อสันต์เป็นแบบไหน “แย่จังเลยค่ะ วันนี้ห้องอาหารเต็ม และใหญ่สุด องคาพยบ ก็กำลังให้บริการลูกค้า VIP อยู่ค่ะ“ พนักงานตอบกลับมา “ห้องส่วนตัวมี 2 ขนาดหรือครับ” ผมถามด้วยท่าทีเป็นมิตร “ใช่ค่ะ ห้องส่วนตัวมีสี่ห้อง ห้องใหญ่สุดชื่อ องคาพยบ ไว้รับลูกค้าสำคัญน่ะค่ะ อย่างวันนี้ก็เป็น ผู้การสันต์ กับ คุณหญิง… อุ้ย” พนักงานหยุดพูดกลางคัน พนักงานแคชเชียร์อีกคนกระทุ้งสีข้าง (อย่างไม่แนบเนียน) พนักงานน่าจะรู้ตัวว่าพูดเยอะเกินไป ”ขออภัยค่ะ แต่วันนี้ห้องเต็มแล้วค่ะ“ “เสียดายครับ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยววันหลังผมมาใหม่“ ผมยิ้มให้กับพนักงาน “ถ้าต้องการห้องใหญ่ ต้องจองวันอื่นที่ไม่ใช่วันพฤหัสบดีนะคะ อุ้ย“ พนักงานแคชเชียร์ใช้ศอกกระทุ้งเอวเพื่อนสาวอีกครั้ง แต่เจ้าตัวก็หลุดเบาะแสมาให้ผมเพิ่มเติมหลายอย่างแล้ว - พ่อสันต์กับคุณหญิงเจี๊ยบมากินข้าวเย็นที่นี่ทุกวันพฤหัสบดี
- จองห้องอาหารชื่อ องคาพยบ ไว้เป็นประจำ
* i: y* _7 l5 k6 j" L1 D5 Z! V! H
ผมเดินออกมาจากร้าน หางตาเห็นพนักงานสาวทั้งสองคนต่อว่ากันยกใหญ่ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น วันนี้คงไม่ใช่วันของผม ‘อย่าใจร้อน’ ผมบอกกับตัวเอง ผมกลับเข้ามานั่งในรถ คิดว่าจะทำอะไรต่อ จนผมตัดสินใจส่ง Line หาพ่อ ผม : พ่อสันต์ครับ วันนี้ผมมาเที่ยวหาเพื่อนที่จังหวัดใกล้ๆ ค่ายของพ่อ ตอนนี้ดึกแล้ว ผมไม่อยากขับรถกลางคืน ขอเข้าไปนอนกับพ่อในค่ายได้ไหมครับ พ่อสันต์ไม่อ่านข้อความของผม ตอนนี้คงนั่งกินข้าวจู๋จี๋กับคุณหญิงเจี๊ยบอยู่ ผ่านไป 5 นาที ผมจึงตัดสินใจโทรเข้าไปที่เบอร์พ่อ แต่พ่อตัดสายทิ้ง เปิดข้อความผมอ่าน และตอบกลับมา พ่อ : ได้สิลูก เดี๋ยวพ่อโทรไปบอกจ่าอาร์มให้มาเปิดประตูให้ พอดีคืนนี้พ่อออกมาดูเวรที่ช่องบกชายแดน พอไปถึงค่ายโทรไปหาจ่าอาร์มนะ ช่องบกหรือช่องคลอดกันครับพ่อสันต์ อาร์มคือ จ่าทหารลูกน้องพ่อ ที่พ่อมักจะใช้งานเป็นประจำ ผมเคยคุยอยู่บ้างแต่ไม่ค่อยสนิท ผมจึงขับรถกลับมาที่ค่ายและโทรหาจ่าอาร์ม จ่าอาร์มขับมอเตอร์ไซค์นำหน้ารถผมเข้าไปในค่าย และจอดอยู่ข้างๆ บ้านพักหลังในสุดของพ่อสันต์ และไขเปิดประตูบ้านให้ผม “ผู้การไม่อยู่นะคืนนี้ เอ็งมาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้วะ” จ่าอาร์มหาววอดๆ ขณะคุยกับผม “ขอโทษทีจ่า ผมไม่น่ากวนจ่าเลย มาหาเพื่อนน่ะ แล้วขี้เกียจกลับบ้าน“ ผมตอบไป ”นี่ยังไม่ดึกเลยนะจ่า ทำไมจ่าง่วงขนาดนั้น“ “ที่นี่ 2 ทุ่มไฟก็ปิดหมดแล้วโว้ย“ จ่าอาร์มตอบ ”เบียร์หมดอีกกระป๋องข้าก็จะกลับโรงนอนแล้ว“ แอลกอฮอล์ ทำไมผมไม่คิดให้เร็วกว่านี้นะ “จ่ากินเบียร์อยู่หรอ ก่อนหน้านี้” ผมถาม “ก็ใช่น่ะสิ กินอยู่กับเพื่อนอีกคนนี่แหละ แต่พอผู้การโทรมาข้าเลยต้องแยกออกมาเนี้ย” จ่าอาร์มทำท่าจะเดินกลับ “จ่ามานั่งกินกับผมที่นี่ดีกว่า ชวนเพื่อนจ่ามาด้วย เดี๋ยวผมเลี้ยง ถือเป็นการขอบคุณที่มาเปิดประตูให้ผม แถมขับมอ’ไซนำรถผมมาด้วย โคตรเท่“ นี่สินะ แหล่งข้อมูลชั้นดี ลูกน้องคนสนิทพ่อสันต์ “ไม่เอาอ่ะ เกิดผู้การรู้ขึ้นมาว่ากูมากินเหล้าในบ้าน กูก็โดนดิ” จ่าอาร์มสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ “เดี๋ยวผมเคลียร์ให้ นั่นพ่อผมนะจ่า” ผมไม่ยอมให้เหยื่อหลุดมือไปง่ายๆ หรอก โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ “จะดีหรอวะ” จ่าอาร์มลังเล “จ่าขับรถไปเรียนเพื่อนมาละกัน เดี๋ยวผมออกไปซื้อเบียร์มารอ” จ่ายื่นกุญแจบ้านให้ผมและขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไป ส่วนผมก็ขับรถออกไปซื้อเบียร์และน้ำแข็งมารอเช่นกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็เงียบลงเรื่อยๆ จนผมกำลังจะปิดไฟเข้านอน เป็นจังหวะเดียวกับที่ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ของจ่าอาร์มมาจอดหน้าบ้านพัก พร้อมกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง เดินเข้ามา “โทษทีว่ะ พอดีเพื่อนกูงานเข้าเลยมากันช้า” จ่าอาร์มพูด “นี่ไอ้พล มึงเรียกจ่าพลก็ได้ ไอ้พลมึงไหว้ลูกผู้การสิ“ “สวัสดีครับ” จ่าพลพูดพร้อมกับยกมือไหว้ “สบายๆ เลยจ่า ผมไม่ซีเรียสอะไร มาๆ” ผมชวนทั้งสองดื่มเบียร์ไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืน ตอนที่ทั้งจ่าทั้งสองเริ่มเมาได้ที่ “จ่าพล จ่าอาร์ม ผมถามอะไรหน่อยสิ” ผมเริ่มเปิดประเด็น ”ค่ายนี้ใครใหญ่สุดหรอ“ “เอ็งมาชวนพวกข้าคุยเรื่องนี้ทำไมวะ” จ่าอาร์มพูดขึ้น “พูดเรื่องนายตัวเองนี่ เดี๋ยวข้ากับไอ้พลก็หัวขาดกันพอดี” “นิดนึงหน่าจ่า ค่ายนี้ทำงานกันยังไง“ ไม่พูดเปล่า ผมชวนสองจ่าชนแก้วเพิ่มอีก “ก็จริงๆ ผู้การก็ใหญ่เกือบสุดแล้วนะ” จ่าอาร์มพูด “ค่ายนี้มีรองฯ 2 คน ผู้การสันต์เป็นหนึ่งในนั้น ส่วนผอ. อีกปีสองปีก็เกษียณแล้วมั้ง“ จ่าพลพูด “มึงว่าใครจะขึ้นวะ” จ่าอาร์มถามจ่าพล “หลังผอ.เกษียณ” “เรื่องของผู้ใหญ่ กูไม่อยากยุ่งว่ะ“ จ่าพลตอบ กีะดกเบียร์ขึ้นอีกแก้ว ”มึงอย่าพูดเรื่องแบบนี้เลยว่ะ นายมึงไม่ชอบ” “ไหนๆ เด็กมันก็อยากรู้ คุยสักหน่อย ให้จบในนี้ อีกอย่างผู้การไม่อยู่สักหน่อย” จ่าอาร์มพูดต่อ “ถ้าผู้การสันต์ขึ้น เราสบายเลยนะเว้ย” “ไม่รู้หรอกว่ะ ส่วนกลางอาจจะส่งคนใหม่มาก็ได้” จ่าพลพูด “อย่าหวังเยอะ นายๆ ไม่กินเส้นกันเต็มไปหมด” “แต่มึงก็อย่าลืมนะว่านายมึงก็เส้นใหญ่” จ่าอาร์มพูด “มาถึงตรงนี้ได้เพราะใครก็รู้กันอยู่” “มึงอย่าปากพล่อย” จ่าพลเตือนเพื่อน ผมรู้เลยว่าจ่าพลกำลังพยายามปิดบังบางอย่างอยู่ “เอ้าไอ่นี่ กูก็พูดจริงนี่หว่า” จ่าอาร์มพูด โดยที่จ่าพลไม่มีอารมณ์ร่วมกับบทสนทนาตรงหน้าอีกต่อไป “จ่าเล่าให้ผมฟังหน่อยสิ ใครเส้นใคร” ผมรบเร้า “ผู้การสันต์พ่อเอ็งไง อายุ 45 ขึ้นมาเป็นรองฯ ได้ ถือว่าเร็วกว่าคนอื่นนะ แต่ก็ดี พวกข้าก็สบายไปด้วย” จ่าอาร์มตอบ พลางกระดกเบียร์เข้าไปเพิ่ม “แล้วพ่อใช้เส้นใครหรอ” ผมแกล้งถามต่อ “ก็… ข้าไม่รู้หรอกเว้ย” จ่าอาร์มตอบ โดยมีสายตาของจ่าพลคอยห้ามไว้ “รู้แค่ว่าคำสั่งแต่งตั้งผู้การน่ะ มาจากกรุงเทพ ไม่ได้มาจากในค่าย“ “เข้าใจๆ พูดไม่ได้สินะ” ผมแกล้งเสียดาย เวลาเงียบผ่านไปครู่หนึ่ง จ่าพลก็ขอตัวกลับก่อน อ้างว่าพรุ่งนี้นายเรียกแต่เช้า แต่เหตุผลจริงๆ อาจจะเป็นเพราะไม่สบายใจกับบทสนทนาที่เกิดขึ้น เพราะจ่าพลเองก็ไม่ได้เมามากมายเหมือนกับจ่าอาร์ม ทำให้ตอนนี้เหลือแค่เพียงผมกับจ่าอาร์มสองคน “จ่าเล่าให้ผมฟังต่อหน่อยสิ” ผมรบเร้า “ก็อยากที่ข้าพูดนั่นแหละ วงการนี้เส้นสายมันเต็มไปหมด ถ้าข้าเป็นพ่อเอ็งข้าก็ใช้“ จ่าอาร์มตอบ ตาเยิ้มไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ “เรื่องนี้เกี่ยวกับคุณหญิงเจี๊ยบไหมจ่า” ผมงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้ จ่าอาร์มหยุดกึก วางแก้วเบียร์ลงกับโต๊ะ “เอ็งรู้อะไรมาวะ” จ่าอาร์มถามแต่ไม่ได้คาดคั้นอะไร และลึกๆ แล้วผมคิดว่าจ่าอาร์มไม่ได้กลัวอะไรหรอก แถมยังอยากท้าทายอำนาจนี้ด้วยซ้ำ “ไม่รู้สิ ผมแค่เห็นรถของคุณหญิงเข้ามาที่ค่ายวันนี้ ผมเลยถามดู” ผมพูดต่อ “เอ็งอายุเท่าไหร่แล้ววะ“ จ่าอาร์มถาม “ผม 24 แล้วจ่า” ผมโกหกออกไปทั้งที่จริงๆ แล้วอายุแค่ 19 ปีเท่านั้น “ใช่หรอวะ เด็กกรุงเทพนี่มันหน้าเด็กจริงๆ” แต่ไม่รอให้ผมตอบ จ่าอาร์มก็พูดต่อ “วันนั้นผู้การยังเป็นร้อยโทอยู่เลยอยู่เลยมั้ง ก็แค่ผู้หมวดนั่นแหละ ส่วนกูกับไอ้พล ก็ยังอยู่ในแถวสวนสนามที่ผู้หมวดสันต์เป็นผู้บังคับแถวนั่นแหละ ฝนแม่งก็ตก แต่ผู้หมวดสันต์… . . . …ยังคงยืนท่านกลางสายฝน พร้อมกับจ่าอาร์มและจ่าพล รวมถึงพลทหารนายอื่นๆ เพราะวันนี้เป็นวันสถาปณาค่ายแห่งนี้ ค่ายเลยจัดสวนสนามเพื่อเป็นเกียรติแก่ชื่อค่ายที่เป็นนามพระราชทานมาให้ “ทำความเคารพ! ประธานในพิธี! ตรงหน้า!! วันทยาหัตถ์!!“ ผู้หมวดสันต์ในร่างหนุ่มกว่าปัจจุบันกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไม่เกรงกลัวต่อสายฝนที่เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ”กระผม ร้อยโท ธนสันต์ วิศาลสิทธิ์ เป็นผู้บังคับกองร้อยที่ 1 …“ เนื้อหาการกล่าวรายงานก็เป็นการบอกว่านำทหารมาเข้าร่วมสวนสนาม และรอฟังคำกล่าวของประธานในพิธี ซึ่งประธานในพิธีวันนั้นก็คือ ‘บิ๊กเต่า‘ นายพลระดับประเทศที่ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารบกอยู่ในขณะนั้น ในวันนั้นบิ๊กเต่าก็ได้พาภรรยามาร่วมพิธีด้วย นั่นเป็นครั้งแรกที่คุณหญิงเจี๊ยบ ได้พบกับผู้หมวดสันต์ . . . “เดี๋ยวนะจ่า คุณหญิงเจี๊ยบเป็นเมียบิ๊กเต่าหรอ” ผมถามจ่าอาร์มขึ้นมากลางเรื่อง “ก็เออน่ะสิวะ ข้าก็นึกว่าเอ็งจะรู้” จ่าอาร์มตอบ “เลิกขัดข้าสักที จะได้เล่าต่อ” . . . ผู้หมวดสันต์ยืนตามระเบียบพักท่ามกลางสายฝนในเครื่องแบบทหารลายพรางเต็มยศ โดยไม่แสดงความกังวลใดๆ ออกมาทางสีหน้า ประกอบกับร่างกายสูงใหญ่ ตรงตามลักษณะทหาร ทำให้คุณหญิงเจี๊ยบมองตาเป็นมัน หลังพิธีสวนสนามเสร็จ ผู้หมวดสันต์ก็ถูกเรียกตัวขึ้นไปบนตึกบัญชาการ เพื่อพูดคุยกับนายพลต่างๆ ที่เข้ามาร่วมพิธีในวันนั้น แม้ว่าชุดจะยังเปียกอยู่ก็ตาม “เป็นไงมั่งวะ ไอ้สันต์” บิ๊กเต่าตบไหล่สันต์ ทักทายอย่างเป็นกันเอง โดยมีคุณหญิงเจี๊ยบยืนยิ้มอยู่ด้านข้าง “ประจำที่นี่ได้กี่เดือนแล้ววะ” “4 เดือนแล้วครับท่าน” ผู้หมวดสันต์ตอบ “งานสนุกดีครับ บรรยากาศค่ายธรรมชาติ ชาวบ้านรอบๆ ก็เป็นกันเองครับ” “เออ ดีๆ” บิ๊กเต่าตอบ “อยากได้อะไรก็บอก เดี๋ยวช่วยๆ ดูให้ เออ ฝากหน่อยสิ พอดีเจี๊ยบเขาอยากจะอยู่ค้างแถวนี้สักคืนสองคืน ช่วยดูแลหน่อยนะ“ “ได้ครับท่าน ท่านจะพักกันในค่ายหรือจะพักด้านนอกครับ” หมวดสันต์ถาม “ข้างนอกเถอะ เดี๋ยวกูต้องรีบกลับเข้ากรุงเทพ มีงานต่ออีก กลัวเหลือคุณหญิงคนเดียวแล้วเดี๋ยวไอ้พวกนั้น (หมายถึงทหารเกณฑ์ที่ฝึกอยู่กลางสนาม) มันแข็งกันหมด เมียกูยิ่งสวยๆ อยู่” บิ๊กเต่าพูดติดตลก พลางหอมแก้มเมียสาวแก่อย่างคุณหญิงเจี๊ยบ ”ฝากหน่อยๆ คุณหญิงเพิ่งจะบอกตอนสวนสนามจบนั่นแหละ ว่าอยากอยู่“ “เป็นเกียรติมากครับนาย” ผู้หมวดสันต์ตอบ ก่อนที่บิ๊กเต่าจะพยักหน้าแล้วเดินออกไปจากห้องรับรอง ตอนนี้เหลือเพียงผู้หมวดสันต์และคุณหญิงเจี๊ยบเพียงสองคน . . . “จ่าเล่าเหมือนอยู่ตรงนั้นกับเขาเลยเนาะ” ผมประชด พลางคิดว่านี่เป็นเรื่องที่จ่าอาร์มแต่งขึ้นเอาสนุกหรือเปล่า “ก็เออสิวะ“ จ่าอาร์มตอบ ”ข้าต้องเอาบันทึกข้อความให้ผู้การเซ็นต์ เลยรออยู่หน้าห้อง แล้วห้องมันเป็นกระจก ถ้าขัดข้าอีกที ข้าจะไม่เล่าต่อแล้วนะ” “อะๆ ต่อได้เลยจ่า” . . . “คุณหญิงจะให้ผมพาไปโรงแรมเลยไหมครับ” ผู้หวดสันต์ถาม “ยังก่อนดีกว่าผู้หมวด ดูสิเนี่ย เนื้อตัวเปียกชุ่มไปหมด กลับไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ” คุณหญิงพูดอย่างเอ็นดู “กลับไปเปลี่ยนที่บ้านผู้หมวดนั่นแหละ เดี๋ยวเจี๊ยบไปด้วย จะได้ไม่เสียเวลา“ “เอ่อ… บ้านพักผมไม่ค่อยเรียบร้อย จะดีหรือครับ” ผู้หมวดสันต์กังวล แต่คุณหญิงเจี๊ยบไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ แถมยังบอกว่าไม่ถือสาอะไร ดังนั้น ผู้หมวดสันต์จึงลงไปที่รถแล้ววนมารับคุณหญิงหน้าตึกบัญชาการ ก่อนที่ทั้งสองจะมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของค่าย ที่บ้านพักหลังเก่าของผู้หมวดสันต์ . . . “ก็เท่านี้แหละ” จ่าอาร์มพูด “อะไรจ่า แค่นี้อะหรอ” ผมไม่คิดว่าเรื่องเล่าของจ่าอาร์มจะจบลงเร็วแบบนี้ “ข้าก็มีงานต้องทำโว้ยย จะให้ตามต่อไปที่บ้านมันก็แปลกๆ” จ่าอาร์มพูด สายตาหลบต่ำ เหมือนคนโกหก “จ่าโกหกไม่เนียนนะ เล่าต่อหน่อยสิ” ผมเซ้าซี้ “ก็… ข้าว่าเอ็งอย่ารู้เลย เอ็งโตแล้วก็น่าจะคิดเอง…” จ่าอาร์มถอนหายใจยาวๆ มาหนึ่งครั้ง ความเงียบเกิดขึ้นเป็นเวลานาน “นี่ข้าเห็นว่าเอ็งเลี้ยงเบียร์ข้านะ แล้วเอ็งก็โตแล้ว ข้าเล่าต่อก็ได้” “ตอนนั้นข้าคิดว่ามันแปลกๆ เลยตามไปดูที่บ้านพักพ่อเอ็ง คนละหลังกับตอนนี้นะ ตอนนั้นผู้การสันต์เป็นแค่ผู้หมวด ห้องหับก็เล็กกว่าบ้านนี้เยอะ เป็นตึกแถวเอง พอจอดรถหน้าบ้านเสร็จ คุณหญิงกับผู้หมวดสันต์ก็เดิน… . . . …เข้าไปในบ้านพักแบบห้องแถว ผู้หมวดสันต์ จัดให้คุณหญิงนั่งพักบนโซฟาตัวยาว บริเวณห้องรับแขก ส่วนผู้หมวดสันต์ก็เดินเข้าไปส่วนในของบ้าน พันผ้าเช็ดตัวรอบเอวสอบหนา และถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น จนเป็นอิสระจากเครื่องแบบเปียกชุ่มที่ห่อหุ้มร่างกายมาเกือบทั้งวัน ผู้หมวดสันต์หันหลังกลับแต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าคุณหญิงเจี๊ยบเดินตามเข้ามาจนแทบประชิดตัวแล้ว “เห้ย!! คุณหญิง!!” ผู้หมวดสันต์ตกใจ และหยิบเครื่องแบบที่ถอดไปเมื่อครู่มาปิดร่างกายตัวเองไว้ ถึงแม้ว่าผู้หมวดสันต์จะคุ้นชินกับการแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่น ตั้งแต่สมัยเรียนโรงเรียนนายร้อย แต่ทุกคนล้วนเป็นผู้ชายเหมือนกันหมด ผิดกับครั้งนี้ที่คนที่ยืนมองร่างกายเกือบจะเปลือยของเขาอยู่คือ เมียของหัวหน้าใหญ่ ที่อายุมากกว่าเขาถึง 11 ปี “ขออภัยครับคุณหญิง ผมเกรงว่าจะไม่เหมาะสมที่คุณหญิงจะเห็นผมในสภาพนี้” “ฮิฮิ” คุณหญิงเจี๊ยบหัวเราะเสียงเล็กราวกับเด็กสาว “พอดีเจี๊ยบมีเรื่องอยากจะคุยกับผู้หมวดน่ะค่ะ เลยเดินตามเข้ามา ผู้หมวดไม่รังเกียจเจี๊ยบใช่ไหมคะ” “ผมจะรังเกียจคุณหญิงได้ยังไงล่ะครับ ผมเป็นลูกน้องท่านเต่า” ผู้หมวดสันต์ตอบ ”คุณหญิงต่างที่น่าจะเป็นฝ่ายรังเกียจผม“ “ฮิฮิ ไม่หรอกค่ะ เจี๊ยบไม่ถือ เจี๊ยบขอคุยกับผู้หมวดก่อนที่ผู้หมวดจะอาบน้ำได้ไหมคะ” คุณหญิงเจี๊ยบยังคงหัวเราะด้วยน้ำเสียงดัดจริตเป็นเด็กสาวต่อไป แต่เมื่อเห็นว่าผู้หมวดสันต์เห็นความไม่ชอบมาพากลในสถาณการณ์ตรงหน้า คุณหญิงเตี๊ยบจึงพูดต่อไป “เรื่องด่วนน่ะค่ะ ผู้หมวดคงเข้าใจ ฮิฮิ“ “เอ่อ ได้ครับคุณหญิง คุณหญิงรอผมที่ห้องรับแขกด้านหน้าก็ได้ครับ เดี๋ยวผมแต่งตัวแล้วรีบตามออกไป” “ฮิฮิ ได้ค่ะๆ” คุณหญิงเจี๊ยบพูดแล้วหันหลังเดินออกจากส่วนในของบ้าน แต่ก็ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ผิดกับการบีบเสียงเล็กก่อนหน้านี้จนทำให้ผู้หมวดสันต์ขนลุก ”ใส่แค่กางเกงในมาก็พอนะคะ เจี๊ยบไม่ชอบรอนาน“ ผู้หมวดสันต์ทำอะไรไม่ได้นอกจากใส่กางเกงในที่เปียกชุ่มตัวเดิมกลับเข้าไป แล้วรีบเดินออกจากห้องตามคุณหญิงเจี๊ยบไป น้ำเสียงในประโยคสุดท้าย ประกอบกับคุณหญิงเจี๊ยบที่เป็นเมียของผู้บังคับบัญชา ทำให้ผู้หมวดสันต์ไม่กล้าที่จะขัดขืนคำสั่ง “มาแล้วครับคุณหญิง” ผู้หมวดสันต์เดินกลับเข้ามาในบริเวณที่ห้องนั่งเล่นที่คุณหญิงนั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาวอยู่แล้ว พร้อมกับยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง มือทั้งสองข้างปิดบริเวณเป้าเอาไว้ นี่ถ้าคุณหญิงเจี๊ยบที่เป็นผู้หญิง ผู้หมวดสันต์คงจะไม่อายขนาดนี้ “ค่ะผู้หมวด มานั่งคุกเข่าข้างหน้าเจี๊ยบหน่อยค่ะ“ น้ำเสียงดัดจริตราวเด็กสาวของคุณหญิงเจี๊ยบหายไปราวกับเสียงนั้นถูกพูดโดยอีกตัวตนหนึ่ง แต่น้ำเสียงตอนนี้เป็นน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ และคำสั่งที่เด็ดขาด ผู้หมวดสันต์นั่งคุกเข่าข้างหน้าคุณหญิงเจี๊ยบที่นั่งอยู่บนโซฟา (ตัวเดียวกับที่อีกไม่กี่ปีหลังจากนั้นจะถูกย้ายไปอยู่ในบ้านพักทหารแบบเดี่ยว ในถนนลึกสุดของค่าย) และเงยหน้ามองคุณหญิงด้วยสายตาหวาดหวั่น ถ้าคุณหญิงไม่ใช่เมียของผบ.ทบ. ผู้หมวดสันต์คงไม่ยอมทำตามคำสั่งเหล่านี้แน่ “เอามือไพล่หลังไว้ด้วยค่ะ” “เอ่อ… คุณหญิง..?” “ทำตามที่เจี๊ยบพูดค่ะ” เสียงทรงอำนาจของคุณหญิงเจี๊ยบกลับมาอีกครั้ง (และถูกใช้ตลอดไปจนจบการเล่าเรื่องของจ่าอาร์ม) ผู้หมวดสันต์ทำตามที่คุณหญิงเจี๊ยบบอก ตอนนี้ร่างกายกำยำของนายทหารยศร้อยโท ที่ออกกำลังกายและฝึกทหารกลางแดดจนผิวแทนสม่ำเสมอนั่งคุกเข่ามือไพล่หลัง แม้จะไม่มีพันธนาการใดๆ แต่ในเวลานั้น สายตาที่คุณหญิงใช้มองผู้หมวดสันต์นั้นก็เย็นเยียบ และดูเหมือนมองลงมาจากที่ที่สูงกว่าพื้นที่ผู้หมวดสันต์คุกเข่าอยู่มาก ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้หมวดสันต์ไม่กล้าขัดขืนคำสั่งของคุณหญิงเจี๊ยบ ยังไม่นับรวมกับความเป็นเมียของผบ.ทบ. อีก จากนายทหารที่สง่างาม หนักแน่น กล้าหาญ และแข็งแกร่งยามที่ควบคุมลูกน้อง ตอนนี้ผู้หมวดสันต์กลับก้มหน้าหลุบต่ำมองแค่เพียงรองเท้าคัทชูของคุณหญิงเจี๊ยบเท่านั้น “เจี๊ยบแค่อยากให้เด็กในสังกัดของผัวเจี๊ยบได้ดีนั่นแหละค่ะ ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้น” คุณหญิงเจี๊ยบพูด “ทุกจังหวัดก็จะมีอยู่แล้วล่ะค่ะ มือดีของผบ.เต่าน่ะ แต่จังหวัดนี้นี่สิ เจี๊ยบเป็นห่วงว่าผัวเจี๊ยบจะคุมไม่อยู่” ความกังวลเจือปนอยู่ในน้ำเสียงแข็งกร้าวที่เริ่มอ่อนลงเพียงนิดหน่อยเท่านั้น แต่ผู้หมวดสันต์ก็จับได้ว่าประเด็นของเรื่องนี้คืออะไร “เรื่องนั้นคุณหญิงไม่ต้องกังวลใจไปครับ ยังไงผมก็ไม่ลืม ว่าท่านผบ.เต่าเคยช่วยเหลือ…” คุณหญิงเจี๊ยบยกมือขึ้นกลางอากาศกลางประโยคที่ผู้หมวดสันต์ยังพูดไม่จบด้วยสีหน้าเรียบเฉย เป็นสัญญาณบอกให้ผู้หวดสันต์หยุดพูด “มีอะไรอีกเยอะค่ะผู้หมวด ที่ผู้หมวดต้องรู้ เช่น ผู้หมวดไม่ควรพูดอะไรถ้าเจี๊ยบยังไม่ได้อนุญาต แต่เรื่องนั้นยังไม่ใช่ประเด็นตอนนี้” คุณหญิงเจี๊ยบพูด ก่อนจะเงียบไปนาน สีหน้าเรียบเฉย คาดเดาไม่ได้ว่าคุณหญิงคิดอะไรอยู่ หัวรองเท้าคัทชูของคุณหญิงขยับมาด้านหน้านิดหน่อย ก่อนที่จะยกขึ้นและใช้ปลายเท้าเขี่ยสิ่งที่อยู่ภายใต้กางเกงในสีดำสนิทของผู้หมวดสันต์อย่างแผ่วเบา ผู้หมวดสันต์เงยหน้ามองใบหน้าของคุณหญิง แต่ก็ต้องก้มหน้าหลุบต่ำตามเดิม เมื่อสอดประสานกับดวงตาเย็นชาคู่นั้น และไม่กล้าทักท้วงอะไร ทำได้เพียงขยับเอวหนีจากปลายรองเท้า แต่คุณหญิงก็ยังยื่นเท้ามาสัมผัสกับท่อนเนื้อตุงในกางเกงในเช่นเดิม “ถ้าขยับหนีอีกที เจี๊ยบจะคิดว่าผู้หมวดอยู่คนละข้างกับเจี๊ยบ” เสียงเบาแต่เย็นยะเยือกช่วยทำให้ผู้หมวดสันต์นั่งนิ่งเหมือนเดิมอย่างไร้ทางเลือก “ผู้หมวดอยากเป็นคนนั้นหรือเปล่า” คุณหญิงเจี๊ยบถาม “อะไรนะครับ?” ผู้หมวดสันต์เงยหน้าสบตากับคุณหญิง “คนที่จะทำให้บารมีของผบ.เต่าควบคุมค่ายแห่งนี้ได้ยังไงล่ะ” คุณหญิงเจี๊ยบตอบ “พูดตามตรงนะคะผู้หมวด ตอนนี้ผัวเจี๊ยบเล็งไว้สองคน และดูเหมือนโชคจะไม่ค่อยเข้าข้างผู้หมวดสักเท่าไหร่” “เอ่อ… ผม…” “ไม่เอาหน่าผู้หมวด ผู้หมวดไม่ใช่คนโง่นะ จากที่เจี๊ยบให้คนสืบมาให้ พูดแค่นี้ผู้หมวดน่าจะเข้าใจ“ คุณหญิงเจี๊ยบยังคงใช้เท้าบดขยี้อวัยวะกลางกายของผู้หมวดสันต์อย่างไม่ลดละ จนองคชาติของผู้หมวดสันต์เริ่มมีปฏิกิริยากลับมา ”เรื่องของเรื่องคือเจี๊ยบเห็นต่างจากผบ.เต่าน่ะสิ” ความเงียบก่อตัวขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีเสียง ฝืด ฟาด จากการเสียดสีของรองเท้าคัทชูหนังราคาแพงกับกางเกงในเกรดตลาดนัดของผู้หมวดสันต์คลอไปด้วย “ผมต้องทำยังไงบ้าง ถ้าจะให้คุณหญิงช่วยครับ“ “ผู้หมวดคิดถูกแล้วค่ะ ผบ.เต่าแม้นอกบ้านจะใหญ่เพียงใด แต่พอกลับเข้าบ้านมันก็ยอมให้เจี๊ยบทุกเรื่องนั่นแหละ” หัวรองเท้าคัทชูในตอนนี้ถูกับควยของผู้หมวดสันต์ที่แข็งเต็มที่อยากหนักหน่วงผ่านกางเกงในสีดำ “เจี๊ยบจะดันผู้หมวดให้ เจี๊ยบจะเขี่ยอีกคนให้ตกกระป๋องไปเลย แล้วคนที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าเจี๊ยบตรงนี่จะไม่ใช่ผู้หมวดสันต์อีกต่อไป แต่เจี๊ยบจะดันจนเป็น ผู้พันสันต์ และผู้การสันต์ให้ได้” “แต่ถ้าผู้หมวดไม่เอาด้วย“ เท้าของคุณหญิงเจี๊ยบวางลงกับพื้นอีกที ”แค่โทรกริ๊งเดียว ผู้หมวดน่าจะรู้นะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น“ แล้วเท้าของคุณหญิงเจี๊ยบก็เตะผ่าหมากเข้าที่กลางกายของผู้หมวดสันต์อย่างแรง โดยที่ผู้หมวดสันต์ไม่ได้ทันตั้งตัว “อึก!!” ก้อนความจุกเสียดที่พุ่งขึ้นมากระทันหัน วิ่งขึ้นมาจากอัณฑะทั้งสองของนายทหารร่างหนา และอุดกล่องเสียงจนผู้หมวดสันต์ไม่ส่งเสียงอะไรออกมา ร่างกายที่นั่งคุกเข่าอยู่อย่างสง่างาม ล้มลงกองกับพื้น พร้อมทั้งมือทั้งสองข้างที่เคยไขว้กันไว้ด้านหลัง กอบกุมเป้ากางเกงไว้ด้วยความเจ็บปวด นานทหารหุ่นล่ำนอนขดอยู่ที่พื้นด้วยความทรมาน “เจี๊ยบจะไปรอผู้หมวดบนห้องนอนชั้น 2 เราจะไปคุยธุระกันต่อบนนั้น รีบตามขึ้นไปนะคะ“ . . . “แล้วพ่อเอ็งก็นอนอยู่ตรงนั้นอีก 10 นาทีได้มั้ง ตอนนั้นฝนหยุดตกแล้ว“ จ่าอาร์มซี้ดปาก ”ข้ายังเจ็บแทนพ่อเอ็งเลยว่ะ“ จ่าอาร์มรีบนำหลักฐาน ซึ่งคือ ขวดเบียร์ ถุงน้ำแข็ง จานกระดาษ และอุปกรณ์สำหรับวงเหล้าอื่นๆ ไปทิ้งที่นอกบ้าน ก่อนที่ค่ำคืนนี้จะจบลง ส่วนผมได้แต่นั่งปะติดปะต่อเรื่องราวที่ได้รับเพิ่มมา “เอ็งไม่ต้องคิดมากหน่า” จ่าอาร์มตบไหล่ผม “เดี๋ยวพ่อเอ็งก็ได้เป็นใหญ่เป็นโตแล้ว” “จ่าว่าสองคนนั้นเค้าเอากันไปหรือยัง” ผมถาม “ผู้ชายห่างลูกห่างเมีย มันก็ต้องเหงาต้องเงี่ยนกันธรรมดา” จ่าอาร์มตอบ พลางเก็บขยะชิ้นสุดท้ายใส่ถุง ”หล่อล่ำยศใหญ่อย่างพ่อเอ็งน่ะ ข้าเห็นสาวๆ มาจีบตรึม แต่คนโชคดีดันเป็นคุณหญิงเจี๊ยบ ก็แค่นั้นแหละ “ข้ากับไอ้พลเห็นยังอิจฉาเลย ถ้าข้าเป็นผู้การนะ ข้าจะล่อหีทุกวันเลย ยังไงในจังหวัดห่างเมืองแบบนี้ก็มีพวกหญิงแท้หญิงเทียมสวยๆ อยากได้ทหารหล่อๆ ล่ำๆ เป็นผัวอยู่แล้ว ยิ่งยศใหญ่ๆ อย่างพ่อเอ็งน่ะ ชาวบ้านแถวนี้แทบจะยกลูกสาวให้ฟรีๆ เลยม้างงง” แล้วจ่าอาร์มก็ขับมอเตอร์ไซค์ออกไป ทิ้งผมไว้ในบ้านพักทหารของพ่อสันต์คนเดียว ในหัวผมตอนนี้พักเรื่องคุณหญิงเอาไว้ก่อน แต่ทำไมผมถึงอึดอัดเรื่องที่พ่อมีคนมาจีบเยอะ ทำไมผมรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงพวกนั้น ถ้ามีเด็กสาวที่ไม่ได้มีอำนาจแบบคุณหญิงเจี๊ยบ มานอนแหกหีต่อหน้าพ่อสันต์ พ่อสันต์คงใช้ควยที่ให้กำเนิดผมทะลวงเย็ดหีเด็กพวกนั้น พ่อสันต์คงจะออกแรงเย็ดจนเหงื่อท่วมร่างกายที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจนเหงื่อไหลเป็นทาง พ่อสันต์คงจะครางเรียกเด็กเหล่านั้นว่า ‘เมียจ๋าาา ซี้ดดดด อาาาส์’ ตอนที่การตอดของหีเด็กๆ โอบรัดหัวควยใหญ่ๆ ของพ่อสันต์เอาไว้ พ่อสันต์คงจะทำแบบนั้นใช่ไหม พ่อสันต์คงจะมีชู้แบบปกติใช่ไหม คงไม่ต้องมาเป็นทาสกามวิปริตให้กับคุณหญิงแก่ตัณหากลับแบบคุณหญิงเจี๊ยบใช่ไหม ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เหลือเพียงภาภพเล็กๆ เท่านั้น ที่ผมคงจะต้องตามสืบจากสองคนนั้นโดยตรง ไม่ใช่จาก iPhone ไม่ใช่จากจ่าอาร์ม ไม่ใช่จากที่ไหนทั้งนั้น แต่เป็นผู้การสันต์ และคุณหญิงเจี๊ยบ แล้วคืนนั้นผมก็นอนหลับไป ----------------------------------- เพื่อนๆหลายคนทักมาบอกว่าอยากอ่านตอนพ่อสันต์โดนลงโทษแล้ว อดทนอีกนิดนึงนะครับ เดี๋ยวผมจัดทำโทษพ่อสันต์หลายๆ แบบเลย เอาให้น่วมไปเลย บอกไอเดียมาเพิ่มได้เลยครับ
b9 h2 f9 t5 C! I
อาจจะแต่งช้าหน่อยนะ 5 D3 \" m% p0 ?
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 