|
|
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-2-7 23:02 & D+ {2 K3 l( W' D7 R5 y! h; D- l
8 L3 d1 G* W8 t8 x+ ^; _% I4 A
ก่อนอื่นต้องขอโทษที่มาช้า เหตุผลมากมายแต่ก็ไม่ขอแก้ตัวอิอิ6 t, e8 {3 t6 J. o9 k! @
ตอนนี้อย่างที่บอกมันยาว เพราะยิ่งเขียนยิ่งออกทะเล 5555 ถ้านักอ่าน อ่านแล้วงงก็ต้องขอโทษด้วยครับ ตอนแรกกะว่าจะเขียนแค่ห้าตอน แต่ดูท่าแล้วน่าจะไม่พอ เพราะปมก็ยังไม่ชัดเลย แต่ ep. หน้าก็น่าจะชัดขึ้น (แต่...ขอบอกว่าคนเขียนยุ่งมาก อาจจะมาช้าแต่ก็มาจนจบ สัญญา) ป.ล. ยังไม่แก้คำผิด
9 e" T+ _* u7 {! ]6 H% n2 A
, ?( C% z" D. F I$ [9 O! O' X- ^% u# @
/ Q. h9 X/ s6 a/ u P! J หลงผิด(เสียว)ซ่าน มาดูกันว่า ระหว่างศีลธรรม กับ ตัณหาราคะ เด็กหนุ่มอย่าง"วิน" จะเลือกทางไหน
0 v: ]0 x. x- z, B* `
& w+ m1 w, r. k, C4 @) W) }" B! Z( W" @
ภายในห้องนอนเล็ก ๆ ที่ความมืดกำลังถูกแทนที่ด้วยแสงแดดยามเช้า ผมลืมตาขึ้นช้า ๆ ฝืนยกร่างที่บอบช้ำลุกขึ้นนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเตียง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนจะค่อย ๆ ผุดขึ้นในความคิด ความเจ็บปวดพาดผ่านแววตาเมื่อขยับตัว ก่อนที่ความรู้สึกผิดปะทะเข้ามาไม่ต่างกัน แต่ผมก็ไม่ยอมคลายอ้อมแขนออกจากเข่า ยังคงกอดรัดมันแน่นขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่ภาพในหัวจะค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นอย่างเอาแต่ใจ
8 S3 \% T/ b; m) u0 S" Y 4 n0 l: ~. D3 v/ ^' p
"นี่เราทำอะไรลงไป..." เสียงแผ่วเบาหลุดออกมา พร้อมกับศรีษะที่ซบลงบนเข่าที่สั่นเทา ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับอ่อนแรงจนน่าใจหาย รอยแดงจาง ๆ ผุดขึ้นตามลำคอ ลามไปจนถึงแผงอกขาว ราวกับตราประทับของความเป็นเจ้าของที่ถูกทิ้งไว้ ไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีข้อแก้ตัว มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง และรอยจูบที่เร้าร้อนที่ยังคอยย้ำเตือน; U0 v7 r, t, S$ |
7 L7 j9 j. q5 H! D4 C1 G ก่อนที่ลมหายใจจะค่อย ๆ แผ่วเบาลง เหลือเพียงความหนักอึ้งที่กดทับอยู่กลางอก ผมหลับตาลงชั่วครู่ หวังว่าทุกอย่างจะหายไปเมื่อลืมตตาขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ไม่เลย มันกลับยิ่งรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น อย่างไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ "ครูครับผมขอโทษ..." คำพูดนั้นดังอยู่ในหัว มือที่กำแน่นอยู่ก่อนหน้านี้ ก็ยิ่งกำแน่นขึ้นกว่าเดิม ผมไม่กล้าคิดต่อ ไม่กล้าย้ำลึกลงไปในสิ่งที่ตัวเองทำมากไปกว่านี้
+ R" ] m. j9 W) R* S7 F' M, t* l' B4 Z5 `
แต่ท่ามกลางความคิดที่สับสนและหนักอึ้งนั้น ใบหน้าของใครบางคนกลับแทรกเข้ามาอย่างไม่ขออนุญาต รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นตา สายตาคมกริมแฝงไปด้วยความแพรวพราว พร้อมกับความรู้สึกร้อนผ่าวที่แล่นวาบขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ผมสะดุ้งเฮือก รีบลืมตาขึ้นทันที ราวกับดึงตัวเองออกจากห้วงความคิดอันตรายนั้น "เชี่ย..." เสียงถบทหลุดออกมาแผ่วเบา ผมกำหมัดแน่นพยายามตั้งสติ "ไม่นะไอ้วิน มึงเลิกคิดอะไรบ้า ๆ เดี๋ยวนี้..." ผมบอกกับตัวเองเสียงแข็ง ภาพเหล่านั้นมันควรจะเลือนหายไปตั้งนานแล้ว แต่ยิ่งพยายามห้าม ร่างกายกลับยิ่งต่อต้าน หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ เหมือนทุกอย่างกำลังวิ่งสวนทางกับเหตุผล0 b4 ?. z0 m$ o2 Q
1 o) v3 Q6 f+ S4 F! {0 e
"บ้าเอ๊ย..." ผมยกมือขึ้นปิดหน้า สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ไม่รู้ว่าควรจะโกรธใคร ระหว่างคนที่เข้ามาาทำให้ความเชื่อใจสั่นคลอน หรือโกรธตัวเองที่ปล่อยให้หัวใจเผลอหวั่นไหวกับใครบางคนได้ง่ายขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ไม่ควรมีความรู้สึกนั้นด้วยซ้ำ แต่ผมก็ทำไม่ได้ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งกระตุ้น สุดท้ายผมก็ทำได้เพียงนั่งนิ่ง ๆ ปลอยให้ความเงียบกลืนกินความคิดเหล่านั้นไปทีละน้อย ไม่ถามหาเหตุผล ไม่หาคำตอบ แค่ปล่อยให้มัน ค่อย ๆ ผ่านไป ก่อนจะฝืนลุกขึ้น พาร่างกายที่หนักอึ้งของตัวเองเดินเข้าห้องน้ำ
8 F1 C* y7 E- j
5 C6 _$ O1 F. [! y' J8 A เสียงน้ำจากฝักบัวไหลลงมากระทบพื้น ผมยืนนิ่งภายใต้สายน้ำอุ่น ปลอยให้มันไหลผ่านร่างกายไปอย่างช้า ๆ หวังว่ามันจะช่วยชะล้างความวุ่นวายสับสนภายในใจออกไปได้บ้าง แต่ยิ่งยืนนาน ความรู้สึกหนักอึ้งกลับยิ่งชัดขึ้น ยิ่งหลับตา ภาพเมื่อคืนก็ยิ่งย้อนกลับมาชัดเจนกว่าเดิม ลมหายใจอุ่น ๆ กลิ่นกายที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำ สัมผัสจากปลายลิ้นที่ร้ายกาจนั้น มันไม่ยอมเลือนหาย4 \, d$ \" p$ {* j2 `8 S
0 Y+ |% ~3 G( x1 f% y2 k
"เชี่ย...มึงกำลังคิดบ้าอะไรของมึงวะไอ้วิน" ผมรีบดึงสติกลับมาอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปิดวาวน้ำ จากนั้นก็รีบแต่งตัวด้วยชุดนักเรียน พยายามทำทุกอย่างให้ดูปกติที่สุด พยายามลืมเรื่องเมื่อคืนให้ได้ ปล่อยตัวเองไหลไปกับเข็มนาฬิกาที่ไม่เคยหยุดเดิน ก่อนที่ชุดนักเรียนถูกสวมใส่จนเรียบร้อย กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกติดลง พร้อมออกไปเผชิญกับความเป็นจริง
. a9 a e& {# y
8 b f1 q7 D; u3 X; K f( S1 s. _ หน้าประตูโรงเรียนที่เต็มไปด้วยเด็กนักเรียนและผู้ปกครองที่มาส่งลูกหลาน ทุกอย่างเร่งรีบ และวุ่นวาย เหมือนภาพเดิม ๆ ที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ ในทุกเช้า จนผมเองก็ชินกับมันไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม...เช้านี้ผมกลับรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปด้านใน ก่อนที่สายตาผมเผลอมองไปทางประตูทางเข้าโดยไม่ตั้งใจ แล้วผมก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นครูรินยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดกากีเรียบง่าย ตัดกับผิวขาวที่ดูสว่างกว่าทุกคนรอบตัว
5 `7 b0 h8 f" C& a( X1 w0 Y. C! n6 y, q& j2 n) q& W
ผมหยุดเดินเดินไปชั่วขณะ สองมือจับสายกระเป๋าแน่นเหมือนต้องการที่ยึดเหนี่ยว หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ร่างกายรู้สึกตึงไปหมด ทั้งที่ไม่มีอะไรผิดแปลกไปจากทุกวัน สุดท้ายผมก็ตัดสินใจก้าวเข้าไปในโรงเรียน ทันทีที่ครูรินหันมาเห็น รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้าแกทันที "อ้าววิน มาเช้าเหมือนกันนะเราอะ" น้ำเสียงสดใสที่คุ้นเคย "สวีสดีครับครู" คำทักทายสั่น ๆ หลุดออกไปเหมือนทุกวัน แต่ไม่รู็ทำไม วันนี้มันกลับหนักอึ้งมากกว่าปกติ
3 l7 n; u4 I- a { 5 |9 ^- u5 w! a R8 b( l/ A2 h
"ไม่สบายรึเปล่าเห็นหน้าซีด ๆ" ครูรินถามด้วยความเป็นห่วง "เปล่าครับ" ผมรีบตอบทันที แต่สายตากลับหลบไปอีกทาง "แค่...เมื่อคืนน่าจะนอนดึกไปหน่อยนะครับ" คำตอบฟังดูไมมีอะไร แต่ครูรินกลับหยุดมองหน้าผมไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามอ่านอะไรบางอย่างจากสีหน้าของผม ก่อนที่แกจะยิ้มบาง ๆ ออกมา "ตอนเย็นไปหาพี่ที่ห้องหน่อยนะ" ผมชะงักไปเล็กน้อย เหมือนโลกหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น คำพูดธรรมดา ๆ แค่เพียงประโยคเดียว กลับทำให้ความคิดในหัวผมปั่นป่วนขึ้นมาทันที 9 q1 K E1 A/ F; J$ C/ t& L
, `2 R- @1 \/ X4 y+ M; ]6 @! s2 X) Q "ค...ครับ" ผมตอบเบา ๆ พร้อมกับกำมือแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ความเจ็บเล็ก ๆ นั้นช่วยดึงสติกลับมาได้บ้าง ผมเงยหน้าขึ้นสบตาครูรินอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจ แววตาคู่นั้นยังคงอ่อนโยน เต็มไปด้วยความเมตตาเหมือนเดิม แต่สำหรับผม มันกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่กลางอก จนต้องรีบเอ่ยปากพูดออกไป "งั้นผม...ขอตัวก่อนนะครับ" เสียงตัวเองแหบพร่าเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินผ่านไป ทิ้งความรู้สึกสับสนเอาไว้ข้างหลัง แต่กลับมีบางอย่างภายในใจ ถูกเขย่าให้สั่นไหวขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่ผมพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยก็ตาม/ H# n' @: f& O6 j. q/ ] m
3 H2 h) C4 W0 X4 }/ K' Y$ [
ร่างที่สั่นไหวก้าวเดินไปข้างหน้า บนทางเดินที่เต็มไปด้วยเด็กนักเรียน แต่สำหรับผมทุกอย่างรอบตัวกลับเลือนราง เหมือนกำลังเดินอยู่ตัวคนเดียว ท่ามกลางสายหมอกบาง ๆ ที่ปกคลุมหัวใจเอาไว คำพูดก่อนแยกจากครูรินยังคงดังซ้ำ ๆ อยู่ในหัว "ตอนเย็นไปหาพี่ที่ห้องหน่อยนะ" มประโยคที่ฟังดูคุ้นเคย แต่วันนี้มันกลับทำให้ผมรู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก- {1 I, K# a4 x6 r
, K& F9 }, {! o5 f
"ทำไม่จู่ ๆ ครูรินเรียกให้ไปพบที่ห้องนะ..."
- g# `) T+ y% Y" p d4 i6 g$ ?+ E 1 O! h2 g f! E$ q3 y
"หรือแกมีธุระ แล้วทำไมต้องมาเป็นวันนี้"
( B5 x3 H5 F. t
8 m% x( J$ D+ D) m: A "แล้วถ้า...เกิดมันไม่ใช่ละ"6 ~$ ~. ]' u0 S; c' r, g) \
+ ~ J) l) l3 o% T+ k
"หรือว่าครูรินจะ..."
6 y" E |$ f, ?. L 0 P( b U U# Q E
"ไม่สิ ใจเย็นดิวะไอ้วิน" ผมหยุดความคิดนั้นกลางคัน ก่อนที่ความคิดมันจะไหลไปไกลกว่านี้ พยายามตั้งสติ ดึงตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบัน "มันต้องไม่ใช่เรื่องที่เราคิด" ผมสูดหายใจลึก ๆ ปล่อยลมหายใจออกช้า ๆ เหมือนกำลังสะกดจิตตัวเองให้สงบลง "ใช่...หายใจลึก ๆ อ่า... อย่าเพิ่งคิดไปไกล มันต้องไม่เกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนสิ" แต่ยิ่งพยายามไม่คิด ภาพบางอย่างกลับยิ่งผุดขึ้นมาในหัว รอยยิ้ม น้ำเสียง แววตา ทุกอย่างมันย้อนกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ผมกำมือแน่นอีกครั้ง ก่อนจะคลายมันออก แล้วก็บังคับให้ตัวเองเดินต่อไป , }+ F3 i X1 J- e) G* W: V
' H, n5 {. o5 `+ L6 P6 y8 [ ทั้งวันของผมก็ไม่ได้ต่างจากทุกวัน นั่งเรียนในห้องสายตามองกระดาน ฟังครูสอน จดโน๊ตตามที่ครูเขียนในกระดาน ปล่อยร่างกายไหลไปตามวิชาที่เรียน จะมีก็แค่หัวใจที่รู้สึกเงียบกว่าปกติไปนิดหน่อย แต่ผมก็พอกดมันเอาไว้ได้ พยายามโฟกัสกับบทเรียน ฟังเสียงครูผู้สอนที่ดังอย่างต่อเนื่องอยู่ตรงหน้า ตัวหนังสือถูกเขียนแล้วลบสลับกันไปเรื่อย ๆ ผมเองก็มองตามบ้าง หลุดโฟกัสไปบ้าง บางครั้งมือผมก็หยุดเขียนไปเอง พอรู้ตัวก็ขยับปากาเขียนต่อ ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน แค่รู้สึกว่าใจไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอย แล้วก็เป็นแบบนี้ทั้งวัน
# I# _6 e5 `3 h$ U5 y7 B$ b
1 x2 o) Z, w, h0 e; h2 T จนกระทั่งคาบสุดท้ายของวันมาถึง เสียงกริ่งดังขึ้น ไม่ใช้ความกลัว ทุกอย่างในห้องเรียนค่อย ๆ แตกตื่นขึ้น เพื่อน ๆ เริ่มเก็บสมุด หนังสือลงกระเป๋า เสียงขยับเก้าอี้ เสียงคุยกันดังระงมดังไปทั้งห้อง ผมปิดหนังสือลงพร้อมกับลมหายใจที่เผลอถอนออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะลุกขึ้นยืนสะพายกระเป๋า แล้วก็เดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมกับคนอื่น ๆ 3 v( a8 v4 T& F% @
! h, ]+ @4 h0 d( Q0 u2 ~ ทางเดินหน้าอาคารเริ่มคึกคัก นักเรียนทยอยเดินออกจากห้อง เสียงพูดคุย เสียงหัวเราดังสลับกันไปมา แต่ผมกลับเดินไปเรื่อย ๆ อย่างคนไรตัวตน ผ่านอาคารเรียน ผ่านแสงแดดยายเย็นที่อ่อนลง นักเรียนบางส่วนแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่ก็มีบางส่วนยังจับกลุ่มคุยกัน เสียงรอบตัวค่อย ๆ เบาลง ยิ่งเดินไปไกล้เท่าไหร บรรยากาศรอบ ๆ ก็ยิ่งเงียบลง จนในที่สุดก็เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของตัวเองที่กระทบพื้นเป็นจังหวะ
+ r" q1 Y( r3 ]4 i0 W: C5 P1 n & C {1 J$ w& @ O
ในที่สุดผมก็เดินมาถึงหน้าห้องพักครู ก่อนจะหยุดอยู่ตรงนั้นครู่หนึ้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นในทันที ทั้งที่ผมพยายามบอกกับตัวเองให้ใจเย็นที่สุดแล้ว แต่สายตามันดันเผลอมองผ่านบานประตูเข้าไปด้านใน เห็นครูรินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เอกสารวางเรียงรายเต็มโต๊ะ บรรยากาศในห้องก็เหมือนกับทุกครั้งที่ผมเข้ามา แต่ไม่รู้ทำไม วันนี้ผมกลับรู้สึกว่ามันต่างจากทุกครั้ง
8 g! E1 [. m3 ]/ e' p) T0 W
3 ^- p8 i+ _. Q: { ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ บอกกับตัวเองเบา ๆ ว่า "เอาน่า...ไม่มีอะไรหรอกไอ้วิน" ก่อนจะกระชับสายกระเป๋าแน่น แล้วก็ก้าวเข้าไปข้างใน# N$ z8 T& I" g- P4 L' t* Z
พยายามทำทุกอย่างให้ดูปกติที่สุด แม้ในใจจะยังเต้นแรงไม่ยอมหยุด และแล้วเสียงครูรินก็ทักขึ้นเหมือนทุกครั้ง "อ้าววิน มาแล้วเหรอ" น้ำเสียงคุ้นเคย พร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นชิน "มานั่งนี้ก่อน" ผมพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วก็เดินไปตามที่ครูรินบอก จากนั้นก็นั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแก โดยที่มือวางลงบนตัก หลังตรง จัดท่วงท่าให้เรียบร้อยเหมือนทุกครั้งที่มานั่งอยู่ที่ตรงนี้
+ l @3 J x% J2 k
- {* Z) ]/ ~" r/ F1 R ส่วนครูรินแกก็หันไปจัดการกับเอกสาร ที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะของแกจนเข้าที่ "ทำไมนั่งตัวเกร็งขนาดนั้นละ" ครูรินพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม "ทำตัวตามสบาย พี่แค่มีเรื่องขอให้วินช่วยหน่อยแค่นั้นเอง" ผมได้ยินก็ยิ้มแบบแห้ง ๆ ออกมา รู้สึกว่าบ่าที่แบกรับบางอย่างเอาไว้ค่อย ๆ คลายลง ก่อนที่ครูรินจะนั่งลงตรงหน้าอย่างเต็มตัว# Q) q c0 z Q/ {- t* y0 @) p
+ b; ?. l2 o5 B
สายตาที่แกมองผมมันดูเป็นกันเองเหมือนทุกครั้ง และแล้วนาทีระทึกก็เริ่มขึ้น "พี่มีเรื่องจะ..." ครูรินเว้นวรรค ทำเอาหัวใจผมเต้นตุบ ๆ อย่างน่าใจหาย ก่อนที่ครูรินจะพูดต่อว่า "ขอรบกวนวินนิดหน่อยอะ" ผมเงยหน้าฟังอย่างตั้งใจ แต่หัวใจก็เต้นแรงไม่แพ้กัน "ค...ครับ" เสียงสั่นเล็ก ๆ ของผมหลุดออกมา แววตาเริ่มฉายถึงความกังวล "วินรู้แล้วใช่ไหมว่า วันพุธเด็ก ม.ต้นต้องไปเข้าค่าย" ผมพยักหน้าตอบรับเบา ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสับสน เพราะไม่รู้ว่าที่ครูรินจะสื่อออกมามันคือเรื่องอะไร+ L" q1 y! ]) a: e- l: e
, D8 T5 m/ C: w- V- f/ U, X ก่อนที่ครูรินจะอธิบายต่อในทันที "ไปกันสามวัน กลับอีกทีก็วันศุกร์เย็น ๆ " ผมพยักหน้าเบา ๆ เป็นการรับฟัง โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องนี้มันจะเกี่ยวกับผมยังไง แต้ผมก็ฟังครูรินพูดต่อโดยไม่ขัด "อะเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ คือพี่อยากให้วินไปนอนเฝ้าบ้านให้พี่หน่อยได้ไหม" คำพูดนั้นทำเอาผมชะงักไปเล็กน้อย เหมือนมีอะไรบางอย่างสะดุดอยู่ในอก ก่อนที่เสียงในหัวผมจะดังขึ้นในทันที "ไม่ได้...แล้วพี่กิตละ" ผมฉุดคิดไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้าพี่กิตจะลอยขึ้นมาในความคิด แต่สุดท้ายผมก็แพ้ให้กับเสียงในหัวออกมาจนได้
! e" @- |2 R0 F& g Y& O* I& i4 k, p- {
" k! o% @: N$ M, A1 P( p "ว่าแต่...แล้วพี่กิตละครับ" หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อเอ่ยชื่อพี่กิตออกมา ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจเอ่ยออกไปด้วยซ้ำ สายตาเผลอมองไปที่ครูรินอย่างระแวง เหมือนรอคำตอบจากปากของแก และแล้วครูรินก็ตอบออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม "รายนั้นเหรอ" ครูรินตอบเสียงเรียบ "กลับอีกทีก็น่าจะค่ำ ๆ วันศุกร์นู่นแหละ" คำตอบของครูรินทำให้สิ่งที่หนักอึ้งอยู่ในอกเมื่อครู่ค่อย ๆ เบาลง เหมือนก้อนอะไรสักอย่างได้ถูกยกออกไป- J0 b c5 \3 h- J& Z1 F6 ^
7 F* t4 F: o' [/ v0 f V* p( A y. D c
"แต่ถ้าวินไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ" ครูรินพูดเสริมอย่างอ่อนโยน "พี่แค่ไว้ใจวิน เลยอยากถามดูก่อน" คำว่าไว้ใจทำเอาผมยิ่งรู้สึกผิดหนักขึ้นกว่าเดิม หากครูรินรู้ความจริงระหว่างผมกับพี่กิต คำว่าไว้ใจก็คงจะไม่มีอีกต่อไป "สะดวกครับ" เสียงผมที่ตอบออกไปดูเบากว่าที่คิด แต่อย่างน้อยผมก็เต็มใจทำตามที่ครูรินขอโดยไม่ลังเล อีกอย่างสิ่งที่ผมกลัวก็ไม่น่าจะเกิดขึ้นซ้ำสอง เพราะเขาคนนั้นก็ไม่อยู่ให้ผมต้องระแวงใจตัวเอง+ a# D7 N$ i6 u
0 E1 W- s7 Z5 }& q
หลังจากคุยรายละเอียดกันเสร็จ ครูรินก็หยิบพวงกุญแจจากในลิ้นชักยื่นให้ผม "งั้นพี่ฝากบ้านด้วยนะวิน พี่ไว้ใจวิน" ผมยื่นมือไปรับอย่างเต็มใจ "ครับ" คำตอบสั่น ๆ แต่ผมกลับก็รู้สึกโล่งใจไม่น้อย เพราะสิ่งที่ผมกลัวมาทั้งวันมันได้ถูกเก็บไว้เป็นความลับต่อไป ความลับที่ผมเองรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวทุกครั้งเมื่อนึกถึง โดยที่ผมก็หาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้เช่นกัน ว่ามันคือควาามรู้สึกอะไร
" S5 K. @5 y- f2 d# B. V, x; S $ i+ r. @7 F. P8 p
ทุกอย่างดูผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด ผมลุกยืนขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ขอตัวกลับบ้าน แต่ไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากเก้าอี้ เสียงครูรินก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เออวิน...พี่กิตเขาฝากบอกว่า..." สิ้นเสียงครูริน หัวใจผมหล่นวูบเมื่อชื่อพี่กิตปรากฎขึ้น คำพูดนั้นเหมือนดึงทุกความรู้สึกเดิม ๆ กลับมาอีกครั้งในพริบตา ทั้งหน้าชา หูอื้อ ลมหายใจสะดุดวูบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงเรียบของครูรินจะพูดต่ออีกครั้ง "พี่กิตเขาฝากขอบคุณที่วินช่วยเฝ้าบ้านให้นะ"..."แถมแกยังบอกอีกว่า..." ผมเองแทบยืนไม่ไหวลุ้นกับคำพูดของครูรินจนหน้าซีด "แกบอกว่าแกเมาจนจำอะไรไม่ได้เลย จำไม่ได้แม้กระทั้งตัวเองเข้าบ้านได้ไงด้วยซ้ำ" คำว่าพี่กิตจำอะไรไม่ได้ผุดขึ้นในหัวผมเต็มไปหมด "พี่กิตนี่นะจำอะไรไม่ได้" ผมยืนนิ่งความคิดในหัวตีกันให้วุ่นอย่างควบคุมไม่ได้ & z z* [: F7 T0 k# K r
# ], S1 \; o& e* s: L' A( H b* e "แล้วเมื่อคืนละคืออะไร..."# {: E3 v0 K6 I l; A- P8 U
6 P# f- r4 l. x: ^: s2 Y' E* h
"แล้วสัมผัสที่ร้อนแรงพวกนั้นละ..."
; i r( K0 A; G& ]4 g
, `, a. q3 T* \( [ "รอยจูบรอยดูดตามคอเราละมันคืออะไร" เสียงในหัวตีกันระนาวจนในที่สุด ผมก็แพ้เสียงในหัวตัวเองอีกครั้งจนได้
7 o' w3 n" e4 ?8 R) m 4 `$ z8 J' ^' O( `" j- x
"พี่กิตนี่นะครับ จำอะไรไม่ได้" กว่าจะรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปมันก็ไม่ทันแล้ว "อื้ม...แกบอกพี่แบบนั้น" ครูรินตอบกลับทันควัน มันกลับยิ่งตอกย้ำ ทำเอาความคิดในหัวผมยุ่งเหยิงไปหมด ภาพพี่กิตเมื่อคืนมันทับซ้อนเข้ามา ราวกับสิ่งที่ครูรินพูดมันฟังดูสวนทางกัน "มีอะไรรึเปล่าวิน" ผมสะดุ้งสุดตัวเหมือนหลุดจากความคิด ก่อนจะรีบตอบกลับครูรินไปแบบลน ๆ อย่างไม่รู้ตัว F) U. ^; T" m" ~! ]; M) {; Q
2 @+ e# k* Z6 R# {9 C "ปะ...เปล่าครับไม่มีอะไร" ผมรีบก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อหลบสายตา ก่อนจะขอตัวลากลับบ้านอีกครั้ง แล้วรีบพาตัวเองออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด เพราะผมกลัวสายตาจะมีพิรุธออกมา สองเท้าก้าวออกจากห้องครูรินด้วยความสับสน "พี่กิตจะจำอะไรไม่ได้จริง ๆ เหรอเนี่ย..." คำพูดซ้ำ ๆ ยังคงวนอยู่ในหัว เพราะผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินจากครูริน คนที่เมาจนจำอะไรไม่ได้ขนาดนั้น ทำไมถึงได้ร้อนแรงขนาดนั้น ทุกท่วงท่าทุกสัมผัส ทำเอาผมถึงกับร้อนวูบวาบเสียวซ่านไปทั้งตัว4 i0 J1 N: B5 l
, y0 |3 {& k2 _. ^3 n' p
) d2 e7 j( Q# W$ Q' V6 i ผมเดินออกมาจากห้องครูริน ความสับสนยังคงกัดกินอยู่ภายในใจ คำพูดของครูรินมันวนเวียนอยู่ในหัว สองเท้าก้าวไปตามเส้นทางเดินยาว ศรีษะกดต่ำลงเหมือนกำลังใช้ความคิด จนไม่ทันได้มองทางด้านหน้า ทำให้เผลอชนเข้ากับร่างใหญ่ของใครบางคนแบบเต็ม ๆ แรง ปึก- "โอ๊ย..." แรงจากการกระแทกชน ทำเอาผมถึงกับกระเด็นเซจนเกือบล้ม แต่ก่อนที่ร่างบางผมจะร่วงลงไปกองกับพื้น มือหนาแข็งแรงก็คว้าแขนผมเอาไว้ทัน พร้อมกับดึงเข้าหาลำตัวของคนร่างใหญ่จนแนบชิด
; s! k% F/ v" w D! U2 ^0 w5 \6 V( s5 l% |8 F, n, C5 m- i6 R
4 A U4 ]% u0 a, D [ N- f" V
"เป็นอะไรไหม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น ลำแขนล่ำโอบรัดเอวผมไว้แน่น ก่อนที่ผมจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาประสานเข้ากับใบหน้าหล่อคมของ "ผอ.กรวิชญ์" ผมสะดุ้งพร้อมกับเอ่ยชื่อคนตรงหน้าออกมา มันไกล้แค่เอื้อม ไกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่แกพ่นออกมา ร่างสูงสมส่วนแบบคนที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ส่วมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวแนบชิดไปกับลำตัว ท่าทางสุขุมแบบผู้ใหญ่ในวัยสามสิบกลาง ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความแพรวพราว "ไม่...เป็นไรครับ" ผมรีบตอบทั้ง ๆ ที่หัวใจดันเต้นแรงผิดจังหวะ ก่อนจะพยายามดันตัวเองให้หลุดจากวงแขนแข็งแรงนั้น แต่แล้วก็ไม่เป็นผล เพราะยิ่งดัน ผอ.กรวิชญ์ก็ยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม พร้อมกับดึงผมเข้าไปจนแนบแน่นกับลำตัว * T5 g& @7 C, R+ D5 ^0 @8 ]
- }, f# H1 c, S. F
/ L+ i- L( P0 }7 V% f8 B4 T* {6 Q "เดินชน ผอ.แบบนี้ต้องโดนทำโทษอะไรดีน่า..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบา ๆที่ข้างหู มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คำพูดฟังดูเหมือนล้อเล่น แต่ก็ทำเอาผมถึงกับหน้าร้อนผ่าว "ขอ...โทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ" ผมรีบเอ่ยคำขอโทษพร้อมกับดันตัว แต่แล้วมือหนาของแกก็ยิ่งกระชับรัดผมแน่นขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าคมเข้มยื่นเข้ามาจนไกล้ ไกล้จนผมต้องเผลอหลับตากลั้นหายใจ จากนั้นเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยเสียงเบา ๆออกมาอีกครั้ง "หอมจัง" ประโยคนั้นเบามาก แต่ก็ชัดพอจนร่างผมสั่นวูบไปทั้งตัว ก่อนที่ผมจะใช้จังหวะนั้นออกแรงดันตัวเองจนหลุดจากวงแขน9 a j' e/ V1 z5 ~: Y
) ~2 L- u3 E7 |5 [
2 d9 @: N' U1 x "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" น้ำเสียงสั่นเบา ๆเอ่ยขึ้น ก่อนจะรีบพาตัวเองออกมาจากตรงนั้น พยายามไม่คิดอะไร แต่ทุกอย่างมันดันติดอยู่ในหัว มือที่รัดแน่นเกินไป ระยะห่างที่ไกล้จนเกินควร แววตาที่แกมองผม แล้วไหนจะน้ำเสียงและคำพูดพวกนั้นอีก ทำเอาผมสับสนไปหมด ไม่กล้าหันกลับไปมอง ทั้ง ๆที่รู้สึกได้ชัดเจนว่า สายตาของผอ.กรวิชญ์นั้น ยังคงมองตามหลังผมไม่วางตา ' Y2 f3 {/ l# ~9 L9 d8 u; ?
/ k- X6 n7 ]$ E
# y' F7 d4 K1 {: }( G$ D
ยิ่งเดินห่างออกมามากเท่าไหร แต่ความรู้สึกมันกลับยังคงค้างอยู่ที่เดิม เหมือนร่างกายเดินนำหน้า แต่ใจยังถูกดึงรั้งเอาไว้ข้างหลัง มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความสับสนภายในใจ กับการกระทำของผอ.กรวิชญ์ ผอ.หนุ่มไฟแรงที่เพรียบพร้อมทั้งหน้าตา และฐานะทางสังคม แถมยังเป็นผอ.หนุ่มที่ฮอตที่สุดในโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา หรือรูปร่างที่ถูกดูแลมาเป็นอย่างดี ทำให้ผอ.กรวิชญ์ถูกพูดถึงในกลุ่มนักเรียน ไม่ว่าจะสาวแท้สาวเทียม หรือแม้แต่ครูในโรงเรียนก็ไม่เว้น
: l$ M) Y; z" T- M. a/ m2 y0 M5 }! \" I! p; w2 f
, ]* v/ A& i6 o! u/ y
"หรือว่าเราคิดมากไป" ผมพึมพำกับตัวเอง แต่ก็ไม่ได้คำตอบใด ๆกลับมา จนในที่สุดผมก็เดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน ก่อนจะเดินไปที่รถ แต่ทันใดนั้นความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว "ว่าแต่...ทางที่ผอ.เดินไป มันทางไปห้องหมวดภาษาอังกฤษนี่น่า..." คิ้วผมขมวดเข้าหากันเป็นปมเหมือนใช้ความคิด "แต่...ก็ไม่แปลกนิเน๊อะ" ก่อนที่ความคิดทั้งหมดจะหยุดลงแค่นั้น และแล้วผมก็กลับบ้าน เลือกปล่อยความรู้สึกทั้งหมดทิ้งไว้ข้างหลัง ใช้ชีวิตปกติเหมือนทุกวัน
, h' O( ?2 H; E4 ]( P2 \) f
- q6 q0 H! [0 O0 q8 `, U L* D& |* Q" ]1 A$ K) e% A0 P
เรียนเสร็จก็ไปทำงานร้านอาหาร เสร็จจากร้านอาหารก็กลับบ้านอาบน้ำทำการบ้าน แล้วก็อ่านหนังสือ วนลูปไปแบบนี้ทุกวัน ไม่ปล่อยให้ตัวเองจมปรักอยู่กับความรู้สึกหลงผิดอีกต่อไป ถึงแม้ตัวผมเองจะรู้ดีว่า ความรู้สึกภายในใจของผมมันเปลี่ยนไปแล้วก็ตาม มันไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความรู้สึกผิด แต่มันคือความรู้สึกหวั่นไหวที่คอยกัดกิดหัวใจผมอยู่ตอนนี้
4 |' t9 j! |3 l" Z! p
: s& |5 h1 n' Q" ^" c
0 s- y. i; p8 _7 ^5 h$ P ในที่สุดเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงวันพุธ ความเหนื่อยที่หนักที่สุด มันไม่ใช่ความเหนื่อยกายจากการทำงาน แต่มันคือความเหนื่อใจ จากการที่เราต้องแบกทุกอย่างเอาไว้คนเดียว และไม่มีใครเข้าใจเราได้ นอกจากตัวเราเอง ความกังวลหรือการคิดมาก ไม่ได้ทำให้ปัญหาของเราหายไป แต่มันกลับขโมยความสดใสร่าเริง รอยยิ้ม และสิ่งดี ๆ รอบ ๆ ตัวเราไปแทน) S4 l/ K/ T6 \" L- V4 ^
6 f$ v' h6 l: x; r( U
) t/ S9 A; |8 k# z' i0 o บ้านครูรินยังคงเงียบเหมือนทุกวัน บ้านหลังใหญ่แต่ทำไมกลับรู้สึกว่างเปล่าก็ไม่รู้ ผมเปิดประตูเดินเข้าไป กลิ่นหอมจาง ๆ แตะเข้าที่ปลายจมูก บวกกับบรรยากาศภายในบ้านเงียบสนิดจนน่าใจหาย บ้านที่อบอุ่นกลับไม่มีใครเลยสักคน ผมจัดการเปิดหน้าต่างเพื่อรับลม แสงแดดอ่อน ๆ สาดเข้ามาจนบ้านมีชีวิตชีวาขึ้นทันตา ก่อนที่ความรู้สึกกับภาพในคืนนั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาผมถึงกับขนลุกไปทั้งตัว
) [2 J3 G) h% H9 ~, Y
# o( H4 I& \! P7 H; ^, x; T* \$ T3 C' c) B3 D- u
ภาพของพี่กิตมันชัดขึ้นทุกมุมบ้าน ไม่ว่าจะโซฟาหน้าทีวี โต๊ะกินข้าว ห้องครัว หรือแม้แต่ห้องนอน หันไปทางไหนก็มีแต่ภาพใบหน้าพี่กิตคอยตามไปทุกที่ "เชี่ย..." ผมเอามือขยี่ตาจนตาแดง แต่ภาพพี่กิตก็ยังคงติดตาไม่หาย ก่อนที่ผมจะรีบพาตัวเองออกไปนอกบ้าน จัดการลากสายยางฉีดละอองน้ำรดต้นไม้แทน เหมือนกับตัวผมที่พยายามปล่อยตัวเองไหลไปกับสายน้ำ
8 Z& v7 n' |5 c; N
9 n/ Q. I' h8 O! M9 w8 ]/ U- {! ]2 j) _
คนเรากว่าจะรู้ตัวเองว่าเก็บอะไรไว้ในใจโคตรเยอะ ตอนแรกคิดว่าตัวเองแค่ดิ่ง แต่พออยู่คนเดียวเงียบ ๆ กลายเป็นว่ายิ่งฟุ้งซ่าน ทั้ง ๆ ที่ตัวผมก็พยายามต่อสู้กับมัน แต่ก็เหมือนมีปีศาจสองตัวที่ค่อยกระตุ้นความรู้สึกนั้นขึ้นมา ตัวหนึ่งบอกให้เลิกคิดแล้วใช้ชีวิตปกติ แต่อีกตัวกลับตอกย้ำความรู้สึกหวั่นไหวร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก เด็กหนุ่มที่อ่อนต่อโลกในวันนั้น แต่ตอนนี้กลับมีบางอย่างค่อย ๆ เปลี่ยนเข้าไป ภาพของพี่กิตมันชัดเจนขึ้น ก่อนที่ทันจะค่อย ๆกัดกินหัวใจผมโดยไม่รู้ตัว3 f- ?$ E7 w, \/ l1 d
$ }# z0 H) @: Y
$ A4 W' u1 q3 F/ M ความเหนื่อยที่หนักที่สุด ไม่ใช่ความเหนื่อยกาย แต่คือความเหนื่อยใจ จากการที่เราต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว โดยไม่มีใครเข้าใจนอกจากตัวเอง ผมใช้ร่างกายและความคิดหมดไปกับงานที่ต้องทำทั้งวัน ทั้งปัดกวาดเช็ดถู พร้อมกับจัดของทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เหนื่อยก็พัก หิวก็หาอะไรกิน ปล่อยให้เวลามันค่อย ๆเดินไปอย่างช้า ๆ จนเวลาล่วงเลยไปโดยไม่รู้ตัว, h% O3 Z' @7 L- e6 S' y
) W' ~6 l8 l* X6 i5 q/ r4 e0 _
( s' A2 t1 `. f, }
จนดวงอาทิตย์ค่อย ๆลับขอบฟ้าไป ไฟในบ้านถูกเปิดสว่างแทนแสงอาทิตย์ หน้าต่างทุกบานถูกปิดลง ตอนนี้เวลาประมาณเกือบสองทุ่ม บรรยากาศในบ้านเงียบสนิด ผมเองที่ตอนนี้กำลังจัดการล้างจานอยู่ในครัว เสียงน้ำไหลบวกกับเสียงจานชามกระทบกันจนเกิดเสียงดัง ร่างกายกำลังโฟกัสกับสิ่งที่ทำอย่างตั้งใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า มีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา
# w0 u) w1 @" t8 i6 X9 ]+ l3 G
2 q, J, `- E' S. a$ P( @+ u& @: v! C2 l+ H3 G% M9 W
"สวัสดีวิน" เสียงเรียบทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง มือของผมหยุดชะงักในทันที น้ำยังคงไหลผ่านปลายนิ้ว หัวใจเต้นแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ผมจะหันหน้าไปมองหาต้นต่อของเสียงนั้น และในจังหวะนั้นเอง ทุกอย่างในห้องครัวก็หยุดนิ่งเหมือนโลกหยุดหมุน แววตาเบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าที่พยายามเก็บอาการกลับเผลอหลุดคำพูดออกไป "พิ...พี่กิต" ผมเอ่ยเสียงติดขัด ท่าทางแฝงไปด้วยอาการตกใจที่ซ่อนไม่มิด เมื่อเห็นพี่กิตในชุดเสื้อยืดสีเข้มที่ดูคุ้นตา ไหล่กว้างยืนพิงกรอบประตูครัว ด้วยใบหน้ายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
+ N3 ^" C/ D P& G/ M4 c' y! {* ~; ^& o: X
% B2 ]1 I( C- u: F: k "อืม...พี่เอง" พี่กิตพูดเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ว่าแต่เราตกใจอะไรขนาดนั้น" แต่คำถามนั้นกลับดึงสติผมให้กลับมา ก่อนที่ร่างกายผมจะขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือที่กำแน่นค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ แต่ปลายนิ้วยังคงสั่นเบา ๆ "ปะ...เปล่าครับ" เสียงตอบผมเบากว่าที่คิด หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ดวงตาหลบเลี่ยงสายตาคมคู่นั้นอย่างรุกลน1 K& B3 ~7 M% b' d, {9 _9 T* P
0 S8 o' M- z+ N1 q
# b Q% [" K# t6 V9 R" I' [9 f2 d "เชี่ย...ไหนครูรินบอกว่าพี่กิตไม่กลับบ้านละ" ความคิดในหัวผมผุดขึ้น ท่ามกลางความสับสนกับคนตรงหน้า ทหารหนุ่มในชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาว กับกางเกงทหารลายพรางที่รัดแน่นไปสะทุกส่วน ตัดกับกล้ามแขนเป็นมัด ๆ มันยิ่งตอกย้ำเรื่องของคืนนั้นให้ชัดยิ่งขึ้น "เห็นรินบอกว่าวินจะมานอนค้างที่นี่ใช่ไหม" วินานทีนั้นคือผมชาไปทั้งตัว ปราสาทสัมผัสทุกส่วนไรความรู้สึก ก่อนที่พี่กิตจะดึงสติผมกลับมาอีกครั้ง
1 w; B4 O9 a* G: n6 l r; r
4 x( Z3 T/ |& i: E" k6 w
: p: P. ~3 s) b6 J% m8 {* g+ h5 p "วิน...วินเป็นอะไรรึเปล่า" ผมสะดุ้งสุดตัว
6 W7 x& n8 X3 h; l5 e- Z) j6 m9 B- n2 B6 d7 W1 y7 K
+ P) Y- R# _! l- }: o
"ค...ครับพี่กิตว่าไงนะ"
& J- P4 ?, e/ b. [$ | T% i$ x1 [/ L, v9 r7 i
v ?7 }/ I0 ? "พี่จะถามว่า สรุปวินนอนนี่ใช่ไหม" ผมพยักหน้าเบา ๆ แต่ก็รีบสวนกลับไปอีกครั้งว่า 1 M- Q+ @, k' N' z9 M! g- ^3 [
" A& d7 d3 k; p0 `% z3 w" ~
9 ?9 ?8 G( @7 m "แต่...ถ้าพี่กิตกลับมาแล้วงั้นวินก็ขอกลับบ้านนะครับ" พูดจบผมก็เดินเบี่ยงตัวออกมา รีบไปหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย จากนั้นก็ยกมือไหว้พี่กิตอีกครั้ง ท่าทางเลิ่กลั๊กไม่ไหว เพราะตอนนั้นผมคิดแค่ว่า ต้องเอาตัวเองออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ก่อนที่ความคิดบ้า ๆ มันจะผุดขึ้นมาในหัว
5 }7 g3 t; A) Q1 c( Y 7 T' X D6 T' c. J$ V
"อ้าว...แต่มันค่ำแล้วนะวิน" พี่กิตเดินตามมาติด ๆ
! l7 g' z) V* {6 i# C
1 l0 C7 F" M% |8 h: X1 C
9 S% D& u( \7 F) ^ "ไม่เป็นไรครับวินกลับได้"
9 m9 `% h, e! V( c
6 \7 c; y! U6 U! h. d& e+ [. q; W" A: c9 B2 H- m; b: N
"งั้นก็โอเค กลับดี ๆละ" เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้นอย่างว่าง่าย แต่แววตากลับมีบางอย่างแอบแฝง
: g- j6 V$ C- J) ^* h1 X, C
. Z. n# ~& n+ B. l' Q2 F
8 }) B3 g: h* i2 f8 Y! O9 B" h1 w ร่างกายผมสะดุดวูบทั้งกลัวทั้งสับสน แต่สุดท้ายพี่กิตก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลายเป็นเราเองที่อาการลนออกจนเห็นได้ชัด "หรือที่ครูรินบอกว่าคืนนั้นพี่กิตเมาจนจำอะไรไม่ได้ มันคือเรื่องจริง" เสียงในหัวผมมันตีกันให้วุ่น ก่อนจะรีบเดินไปที่รถอย่างไว แต่ยิ่งเดินไวเท่าไหรผมกลับรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคน ที่กำลังมองตามหลังผมมาติด ๆ
* Z! I0 v% u) V; y% V+ ~
) K) w+ J# C$ M9 v, h" k. m7 V% _, k# m8 |
ไม่ทันได้ก้าวขาขึ้นรถ สายตาผมก็เจอกับปัญหาใหญ่ที่คาดคิดไม่ถึง "เชี่ย...ยางแบน..." ไม่ใช่แค่ล้อเดียวแต่มันแบนหมดทั้งสองล้อ ทุกอย่างดูเหมือนจงใจ ทำเอาสมองผมดับวูบ หมดหนทางคิดอะไรไม่ออก จะเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังกลับ ก็กลัวหนีเสือปะจระเข้ แถมเป็นจระเข้ที่ดูท่าแล้วพร้อมจะงับเหยื่ออยู่ทุกเมื่อ; Y v& y/ w4 ~* U0 O
1 f( P1 H4 }' A3 L7 h
! O: l6 l/ y4 G5 F) B+ o
ระหว่างที่ผมกำลังสับสนกับตัวเองอยู่นั้น เสียงเรียบเย็นเฉียบก็ดังมาจากด้านหลัง "รถเป็นอะไรวิน" คำถามดูปกติ แต่ใบหน้ากลับแอบแฝงไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆที่มุมปาก ก่อนที่ผมจะตอบกลับเสียงเบา ๆเหมือนคนหมดหนทาง "รถยางแบนอะครับ" เสียงผมดูสิ้นหวังมาก แต่พี่กิตกลับพูดออกมาอย่างหน้าตานิ่งเฉยว่า "งั้นวินก็กลับบ้านไม่ได้แล้วซิ" หน้านิ่ง แววตาเจ้าเล่ห์ ยืนกอดอกมองผมตาเป็นมัน! O9 w e: ]6 O' }! N8 D2 ^; ^! L
% l9 v6 b9 a7 h2 Q$ d" S; h: F
3 V6 }) h5 ^' J; S) m
"พี่กิตครับ"
" ?" t' i8 |- ]: N' ~
7 r. H" @6 m1 O7 |2 d o9 u4 ]* e& W* V# ]
"อืม ว่าไง"
4 ?* H9 y$ W7 K( v2 I- Z4 j% b2 w, }; \ M7 T' D
, r/ g6 `/ S0 H) ~5 K5 `- a "ไปส่งวินหน่อยได้ไหม" เสียงอ้อนวอน แต่แล้วผมก็ต้องหยุดชะงัก
$ V; h- Z8 ]' B* C0 u3 P( s9 I9 q: J C5 F$ R
8 T3 X: O; h" j/ K6 r' p "พี่เหนื่อยอะ วินนอนนี่เถอะ อีกอย่างมันก็ดึกแล้วด้วย"
, e) f( q M) L8 F4 O c: f0 S/ l9 }2 I. J+ A2 l0 i$ J
9 }0 {2 l" l8 R6 y: k
"แต่..."9 O- h/ Y7 N7 @/ N; {7 ~9 k" t
' t- b6 a& X, U( o/ G9 m
' U* D/ i) N' e" r" ~ "ไม่มีตงไม่มีแต่แล้ว รีบเข้าบ้านกันเห็นไหมฝนกำลังจะตกแล้วนะ" พี่กิตพูดไม่ทันขาดคำ ฟ้าก็แลบ เพรี้ยง สว่างวาบไปทั้งท้องฟ้า "เอาไงงั้นพี่เข้าบ้านนก่อนนะ" พูดจบพี่กิตก็เดินเข้าบ้าน ส่วนผมยังยืนชั่งใจว่าจะเอาไงต่อดีแล้วในที่สุดผมก็ต้องยอม เพราะฟ้าฝนมันก็เป็นใจสะเหลือเกิน ทั้งร้องทั้งแลบทั้งผ่าราวกับจะเทลงมาสะตอนนั้นให้ได้
& V* h; e1 ?, ^2 @* d, c( z' H" F4 v, G7 L" q; `3 s
; `% Q) |. O) o1 F
ประตูบ้านถูกปิดลงเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบสงบ แต่กลับทำให้หัวใจผมสะดุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ผมก้าวเข้ามาข้างในบ้านด้วยความรู้สึกไม่เข้าที่เข้าทางนัก ก่อนจะชะงักเท้าแทบจะทันที เมื่อเห็นพี่กิตยืนอยู่ตรงกลางบ้าน ร่างสูงยืนนิ่งมือกอดอก ใส่เสื้อกล้ามสีขาวกางเกงบอลสบาย ๆ แต่สำหรับผม ภาพนั้นกลับทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว: w( F% V# y8 L) ]! ~$ S' g
3 Z% X# l$ ^; H+ y2 @$ i
6 b$ q" g: \9 {& k) O0 ] "สรุปไม่กลับแล้วใช่ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเอง เหมือนการทักทายปกติที่ไม่มีอะไรแอบแฝง แต่สำหรับผม แค่นั้นก็พอจะทำให้มือที่จับสายกระเป๋า ยิ่งกระชับแน่นขึ้นเป็นเท่าตัว "ค...ครับ" เสียงตอบผมดูสั่นกว่าที่คิด สายตายังคงหลบเลี่ยงที่จะประเชิญหน้าโดยตรง พี่กิตมองผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบอีกครั้ง
. @7 c2 M# u( d& n5 d& B+ }$ _9 ~/ q0 F
$ E+ z" G4 R0 X' c2 @ "งั้นเอาแบบนี้ละกัน" พี่กิตพูดพร้อมกับขยับเข้ามาไกล้ "เลือกเอา วินจะนอนกับพี่ในห้อง หรือจะนอนโซฟาหน้าทีวี" เสียงกระซิบเบา ๆที่ข้างหู ทำเอาหัวใจผมสะดุดวูบอีกครั้ง ดวงตาลุกวาว ก่อนที่ภาพบางอย่างจะวาบขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ ผมรีบกดมันเอาไว ก่อนจะรีบสวนกลับทันควันออกไป "โซฟาครับ" ร่างกายสั่นวูบหัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา ก่อนที่เสียงหัวเราะของใครบางคนจะดังขึ้น
: g4 J% l0 N/ l: Q3 L8 P9 w" H
% u Q5 L, U8 u2 H9 f {3 M3 N' v6 |$ i
"5555...รีบตอบเหมือนเรากลัวพี่เลยนะ" สิ้นเสียงของพี่กิตผมก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ แล้วตอบกลับออกไปด้วยเสียงแหบพร่าอีกครั้ง "ก็ผมเกรงใจพี่นิครับ" พี่กิตมองผมอยู่ครู่หนึ่ง สายตาไม่ได้กดดัน แต่เหมือนแกจะดูอาการบางอย่างของผมออก "งั้นเอางี้ก็แล้วกัน พี่นอนโซฟา ส่วนวินก็ไปนอนในห้องพี่โอเคไหม" ผมชะงักเล็กน้อยก่อนจะรีบส่ายหน้า "ไม่ต้องก็ได้ครับ วินนอนได้จริง ๆครับพี่" พูดจบผมก็หลบสายตาก้มหน้าลง
* @+ A$ ]8 m; _% o
6 H: b9 z( X. [+ A# G "ไม่เป็นไร" พี่กิตตอบเสียงเรียบ พร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า "อีกอย่างคืนนี้พี่จะดูบอลด้วย" ทหารหนุ่มพูดด้วยความจริงใจ แววตาว่างเปล่าไม่มีอะไรแอบแฝง แต่มันกลับทำให้ผมถึงกับเคลิ้มตาม ความอึดอัดที่เกาะอยู่ในอก ค่อย ๆ คลายลง ไม่หมดไปเสียทีเดียว แต่ก็ไม่หนักอึ้งเหมือนในตอนแรก
7 t4 p0 F& p, ?# \9 d! O* x3 I$ p z7 {$ ?7 }( u
( c" G3 Z: |1 _, ] "อืม...งั้นก็ได้ครับ" คำพูดสั่น ๆ แต่กลับทำให้คนตรงหน้ายิ้มอย่างพอใจ "ดี งั้นพี่ขอไปเอาหมอนกับผ้าห่มก่อนนะ" ผมพยักหน้าเบา ๆ ก่อนมองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินหายเข้าไปในห้องนอน หัวใจผมยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่คราวนี้ไม่ได้เป็นเพราะความตกใจกลัว แต่กลับเป็นความรู้สึกบางอย่างที่ค่อย ๆ ซึมซับเข้ามาช้า ๆ โดยที่ผมเองก็ไม่แน่ใจนัก ว่าควรเรียกความรู้สึกแบบนี้ว่าอะไร
R& ~" \/ `4 A# N/ b! Z0 x( u1 N0 K& R# X, i
% }4 U5 Q' i9 [+ l4 @+ ~0 z พี่กิตหอบหมอนกับผ้าห่มออกมาจากห้อง สายตาคมจะจ้องมองมาที่ผมพร้อมกับคำพูด "จะเปลี่ยนใจนอนโซฟากับพี่ก็ได้นะ" รอยยิ้มเจ้าเลห์ผุดขึ้นบนใบหน้าเข้ม "งั้น...ผมขอตัวก่อนนะ" พูดจบผมก็รีบหันหลังเดินเข้าห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะของพี่กิตที่ดังตามหลังมาติด ๆ ก่อนที่ประตูจะถูกปิดลงเบา ๆ และถูกล๊อคอย่างแน่นหนา หัวใจที่เต้นแรงค่อย ๆ คลายลง
( F0 d) ^. W, O8 M0 o# P; q
5 ?# H" [; N2 q) Y9 Z
6 P$ [7 i! z9 n' |+ c; ^% U ในห้องเงียบกว่าที่คิด มีเพียงแสงไฟสว่างจากโคมไฟจากข้างเตียง พร้อมกับสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักกระทบหลังคา จนเกิดเสียงซ่าเบา ๆ ปนกับกลิ่นอับชื้นจาง ๆ ลอยเข้ามาพร้อมสายลมเย็น ผมนอนหงายอยู่บนเตียง มือกำผ้าห่มแน่น ร่างกายเริ่มผ่อนคลลาย แต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่ยอมหยุด เสียงเชียร์บอลของพี่กิตดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ
6 r9 b3 P+ C0 Q, e9 h
' {9 b( X1 F% l6 x+ o
: c) K% a! ^, h1 P* B' m0 ^ เสียงโหร้องเสียงถบทของพี่กิตดังขึ้นตามจังหวะ เป็นการดูบอลที่ปกติเหมือนคนที่กำลังอินไปกับเกมการแข่งขัน ไม่มีอะไรค้างคาอยู่ในใจเลย มีก็แต่เสียงหัวเราะเสียงเชียร์ ซึ่งต่างจากผมอย่างสิ้นเชิง ที่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว ทั้งความรู้สึก ไหนจะความหวั่นไหวเมื่อประเชิญหน้ากับพี่กิต มันทำให้ผมรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว โดยที่หาสาเหตุไม่ได้
4 E, y" |* A/ P! T) `7 H
! F; B5 b1 x. P- H
4 J) H1 W% u7 ] เม็ดฝนกระทบชายคาท่ามกลางอากาศที่เย็นสบาย ผมหลับตาลง พยายามปล่อยให้เสียงฝนกลบความคิดของตัวเอง พร้อมทั้งกลบความรู้สึกที่ยังวนเวียนไม่ยอมจางหาย ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยตัวตามสบาย ในที่สุดก็หลับไปโดยไม่รู้ตัวเนื่องจากเหนื่อยมาทั้งวัน ทุกอย่างเงียบลง เหลือเพียงเสียงฝนที่ยังคงตกอย่างต่อเนื่อง ราวกับมันตั้งใจที่จะกลบทุกอย่างเอาไว แต่แล้วเหตุการณ์บางอย่างก็เกิดขึ้น E$ v3 ]% R. L6 A4 d' b9 b( ?
% i {+ u% W8 ^, ~' [2 m
# }7 W) m, m' V! `8 P
"โอ๊ย!" เสียงดังขึ้นจากด้านนอก ผมสะดุ้งตัวตื่นลืมตาขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่เสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง "โอ๊ย!" ผมนั่นนิ่งอยู่บนเตียง มือเรียวเย็นเฉียบ ก่อนที่เสียงนั้นจะเงียบลง เหลือแต่เสียงทีวีที่ยังคงดังต่อเนื่อง แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ เสียงโหเชียร์ของพี่กิตที่จู่ ๆ ก็หายเงียบไป มีก็แต่เกมการแข่งขันที่ดำเนินต่อไป7 ? C$ i ]' \5 u$ n7 T* u& f8 m3 }
; j' I6 ]; I3 |6 h& J6 ?9 p
3 z& w* t2 u% T* E( m1 u/ C% L( y
ผมขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเงี่ยหูฟัง รอลุ้นว่าเสียงของพี่กิตจะดังขึ้นอีกครั้ง แต่แล้วก็ไม่ มีก็แต่เสียงฝนเสียงทีวี และก็เสียงหัวใจผมเองที่เต้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ "คงไม่เป็นไรหรอก..." ความคิดนั้นลอยขึ้นมา แต่มันกลับไม่มีน้ำหนักพอให้ผมนิ่งเฉยอีกต่อไปได้ ยิ่งคิดผมก็ยิ่งอึดอัด ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือความเป็นห่วงลึก ๆ ภายในใจ
9 j( q \5 ~ @( @: T* j% W
3 V5 ~6 @* x! a8 E' g
( J; \- ]5 H+ S% O L ผมรีบลุกลงจากเตียง เดินไปหยุดที่หน้าประตู มือยกขึ้นค้างไว้ที่ลูกบิด ทั้งที่ใจยังไม่กล้าที่จะเปิดมันออกไป แต่สุดท้ายความเงียบของคนด้านนอกก็ชนะทุกเหตุผล มือที่สั่นนิด ๆ ค่อย ๆ หมุนลูกบิดเสียงดังคลิกเบา ๆ ในทันใดนั้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเรียว มือเรียวยังไม่ทันได้ออกแรงดึง บานประตูก็ถูกดันมาจากด้านนอกจนเปิดกว้าง จนตัวผมเซไปตามแรงที่ถูกดันเข้ามา5 l5 s: o9 W N2 L D
9 U" W0 X, P& A' V% J' m$ [
& S% S, Q4 I! Y( b5 s/ S
ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะค่อย ๆชัดขึ้น ร่างสูงใหญ่ไม่ใส่เสื้อ ทุกสัดส่วนเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่แน่นจนผมต้องเผลอกลืนน้ำลาย ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความต้องการบางอย่าง "พ...พี่..." เสียงผมสั่นพร่า สายตาทั้งสองประสานเข้าหากันราวกับต้องมนต์สะกด ก่อนที่ร่างบางของผมจะค่อย ๆ ถอยหลังทีละก้าว ทีละก้าว อย่างช้า ๆ จนชนเข้ากับขอบปลายเตียงเสียหลักทรุดนั่งลง
: c: a. L7 y# G7 w0 |) s- I6 H9 N* Z6 \# J/ f: ]9 V. g
r& ]8 [" Q) O* j @5 ^- N& \; {
"พี่จะทำอะไร" พี่กิตไม่ได้ตอบแต่กลับเดินเข้ามาด้วยสายตาที่มั่นคง ก่อนที่ประตูห้องจะถูกปิดลงพร้อมกับเสียงกดล๊อคที่ดังขึ้น "คลิก" เสียงนั้นดังขึ้นเบา ๆ แต่ทำเอาหัวใจผมหล่นวูบ ราวกับรู้ชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า "เชี่ย...อย่าบอกนะว่าเรื่องในคืนนั้นพี่กิต..." เสียงในหัวผมดังขึ้น ส่วนพี่กิตยังคงเดินเข้ามาเรื่อย ๆ อย่างกับเป้าหมายตรงหน้าคือเหยื่ออันโอชะ$ L/ M/ v6 _1 K0 u' R. m9 Q) }
: Z5 O0 G- _% D. \; O1 I3 }: I2 C2 U* z' L: n( J" [
"นี่พี่เมาอีกแล้วใช่ไหม" พูดจบผมก็ขยับตัวถอยอย่างช้า ๆ ถดถอยให้ห่างจากคนที่กำลังจะลุกล้ำเข้ามา พี่กิตยกยิ้มขึ้นมุมปาก ไม่ให้คำตอบ มีก็แต่เพียงแววตาคู่นั้นที่บอกความต้องการอย่างชัดเจน ผมไม่รอช้าถอยหนีเพื่อหาทางรอด แต่แล้วก็ไม่เป็นผล เพราะการถอยที่ไร้จุดหมายในที่สุดก็พบเข้ากับทางตันจนได้ 1 n+ A/ E2 e+ R6 F' u
4 q% m/ K0 g% v$ g
1 q" [% _6 A; u* k: x) f8 C8 O# E
พี่กิตไม่รอช้าขึ้นมาบนเตียง ที่นอนยวบลงตามน้ำหนักของร่างหนาที่ขยับเข้ามา พี่กิตคลานเข่าเข้ามาอย่างช้า ๆ ช้าจนผมเองเห็นชัดทุก การเคื่อนไหว ทั้งมัดกล้ามแน่นที่หดเกร็งไปตามแรงขยับตัว ใบหน้าหล่อคมเต็มไปด้วยความเจ้าเลห์อย่างเห็นได้ชัด ทุกการเคลื่อนไหวดูหนักแน่นจนน่ากลัว ก่อนที่ร่างหนาของทหารหนุ่มจะขยับเข้ามาจนประประชิด ไกล้จนผมต้องเงยหน้าขึ้นมองสบสายตาคู่นั้น อย่างสับสน
% a4 ^, k# B" O8 F: s* P5 J6 \- U! V y( a
' Q4 Y' Z- m/ T1 L3 \! U; F
"ไม่ต้องกลัวนะครับเด็กน้อย พี่รู้ว่าวินก็ต้องการพี่เหมือนกัน" ในที่สุดเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยขึ้นอย่างหลงตัวเอง แต่ก็ทำเอาผมเองถึงกับหน้าแดงจนร้อนผ่าว ลมหายใจของเราประสานเข้าหากัน รับรู้ได้ถึงไออุ่นที่พ่นออกมา ก่อนที่สายตาของผมจะหยุดนิ่งอยู่กับคนตรงหน้า แววตาที่เต็มไปด้วยความกลัว แต่ก็แอบแฝงความรู้สึกหวั่นไหวอยู่ด้วยไม่น้อย บวกกับกลิ่นกายของพี่กิต ที่ผมเองยังคงจำฝังใจไม่เคยลืม
+ X1 d* j/ r3 }
8 h' \9 _# V: e- ?9 E9 l4 s( [. J7 S4 y+ v6 x# C9 j+ j
"แต่..." ผมไม่ทันได้เอ่ย ริมฝีกปากหนาก็ประกบเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ข้อมือทั้งสองข้างถูกพี่กิตรวบกดขึงลงไปข้างลำตัว ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะบดขยี่อย่างเร้าร้อน แล้วก็ถอนออกจนผมต้องขยับใบหน้าตาม "ไม่ต้องพูด แค่วินมีความสุข และพี่เองก็มีความสุขแค่นี้ก็พอแล้ว" สายตาคมทอดมองลงมาอีกครั้ง ลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่ายแตะต้องผิวหน้าแดง จนผมเผลอกลั้นลมหายใจ ก่อนจะผ่อนออกมาอย่างช้า ๆ. S! Y* k+ U2 p C0 l4 \: x/ J
$ U9 T5 G) o0 g2 v, ]! o8 U/ K
; h* A) e2 ~# z
ในที่สุดร่างกายของเราสองคนก็ค่อย ๆ ประสานเข้าหากันอีกครั้ง ใบหน้าคมเข้มกดจูบอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง แต่ก็รับรู้ได้ถึงความเสียวซ่านอยู่ไม่น้อยในเวลาเดียวกัน "อืม..." เสียงครางกระเส่าของผมเริ่มดังขึ้น ในขณะที่ริมฝีปากบางถูกลุกล้ำจากปลายลิ้นหนา ที่กำลังกดแทรกตัวเข้ามาในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ทุกอย่างดูอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความชำนาญของเจ้าของลิ้นอย่างลงตัว 6 i. j" h9 E% r
' H' ]- u! I: U: ?" A7 c8 X) }
" o! ~+ J% W$ R4 j8 o+ Z9 w ตัดกับความร้อนระอุของพี่กิตที่เบียดเข้ามา มันคือความรู้สึกที่ ทั้งดิบ ทั้งเถื่อน และเร้าใจกว่าครั้งแรกยิ่งนัก ในห้องนอนที่เต็มไปด้วยความเย็นเฉียบจากฝนที่ตกลงมา ผสมกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ เฉพาะตัวของพี่กิต ครั้งนี้ไม่มีแอลกอฮอร์ช่วย มีแต่ความต้องการล้าน ๆ พี่กิตซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอกคอของผมอย่างหิวกระหาย มือหนาเลิกชายเสื้อของผมขึ้น พร้อมกับสัมผัสที่หยาบโคลน ค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของผม ทำเอาผมต้องกัดปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงไว้; q" A! L+ D z0 \3 M" n
& @/ q [8 k/ b6 y' u" _) j
( I8 L& S' |5 w+ M0 {: Y1 P( J "อึบ! อ่า..." เสียงหอบหายใจของเราทั้งสองดั้งก้องสะท้อนไปทั้งห้อง ทุกจังหวะที่พี่กิตขยับ มันรุกเร้า รวดเร็ว และดุดัน เหมือนต้องการที่จะระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา ผมได้ลืมความผิดชอบชั่วดีไปหมดแล้ว ผมยอมตกนรก ยอมเป็นคนไม่ดี ขอเพียงแค่ได้อยู่ภายใต้อ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ ถึงแม้จะรู้สึกถึงความหลงผิดอยู่บ้าง แต่ความวาบหวามที่พี่กิตมอบให้ ก็ได้ทำลายมันลงจนหมดสิ้น
3 D- d9 U4 E0 W- R5 { B& P, q) D+ z9 J5 H
5 Q) _ G( P. S ปล่อยความหลงไหล ปล่อยความรู้สึกเลยไป ปล่อยใจหลงไปกับความหลงผิด เพราะยิ่งห้ามไฟก็ยิ่งแรง ยิ่งหนี ใจก็ยิ่งถล่ำลึก ต่อให้ไฟนรก มันพร้อมจะเผาผมจนไม่เหลือทางรอด ต่อให้ไฟราคะ...จะเผาจนมอดไหม้ แต่แค่โดนสัมผัสที่ร้อนแรงจากพี่กิต ผมก็พร้อมละลายแล้ว ศีลธรรมมันบางเบา เมื่อกายเรามันเรียกร้อง รู้ว่าผิดแต่ใจมันกลับต้องการ; ]5 e" ]' P+ b# r( o% X5 c$ ?
) a% ]' ?( ~6 g% b4 u! f5 {( \/ i/ v' [: l7 O/ G+ m% D2 @
"อืม...อ่า...เบา ๆ นะครับ" เสียงครางพร่าเบา เมื่อลำคอถูกกลืนกินไปด้วยคมเขี้ยวที่ฝังลึก ก่อนที่มือหนาจะถอดเสื้อผมโยนทิ้งไป ร่่างบางเผยผิวที่ขาวเนียน พี่กิตไม่รอช้าบดจูบดูดดืมแผงอกขาวของผมจนหนำใจ จ๊วบ จ๊วบ! เสียงดูดเลียดังสนั่น ใบหน้าหล่อคมยังคงเสพสมอย่างตะกละตะกราม ก่อนจะใช้ปลายลิ้นดุนดันจนหัวนมผมแข็งเป็นไต4 y( C5 e8 @3 h' k1 s. Q8 }
& W* ^. M& d' Q; B9 a0 n; T
6 Q% B n3 Y' t1 N- p. ? "อืม... อ่า... ซื๊ด...อ้า..." เสียงหอบหายใจอ่อนระทวย ร่างบางผมบิดเกร็งยกลอยขึ้นตามแรงดูดดุนของพี่กิต ลมหายใจโรยรินเหมือนร่างกายได้ถูกหลอมละลายจนหมดสิ้น ริมฝีปากหนาค่อย ๆ ไต่ระดับลงไปเรื่อย ๆ ก่อนที่แกจะหยุดจากนั้นก็จัดการถอดกางเกงบอลของแกออก เผยให้เห็นลำควยอวบใหญ่ ที่ถูกห่อหุ้มอยู่ภายใต้กางเกงในสีดำ
8 b1 j5 O: z4 T( ~8 p
% g/ G E8 y! ?8 U
2 E6 l0 G( P/ \* { "วินอยากลองจับมันดูไหม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พี่กิตไม่รอคำตอบจากผม แกไม่รอช้าขึ้นคร่อมตัวผมทันที ก่อนพี่กิตจะขยับเป้าที่อวบใหญ่จนแทบพริกเข้ามาจนไกล้ใบหน้าผม กลิ้นสาบจาง ๆ แตะเข้าปลายจมูก แต่ความใหญ่โตตรงหน้าก็ทำเอาผมถึงกับตาลุกวาว ลำควยหัวบานลำอวบใหญ่เห็นหัวหยักชัดเจน นอนพาดตัวยาวอยู่ในกางเกงในสีดำ มันไกล้แค่ลมหายใจ จนผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอ ไม่ถอยหนีแต่กลับจ้องมองมันอย่างหลงไหล
/ v. Y3 N% {# h9 H3 v
+ q9 P, Q) d+ b: e. a) ]4 O% m) g2 n4 |" h4 a% a& W+ n2 d/ T. r
ผมจ้องมองจนลืมตัว พี่กิตเห็นแกก็ยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะจับมือเรียวของผม ทาบไปกับเป้าตุงของแก ทันทีได้สัมผัสมือผมก็สั่นกระตุกเล็กน้อย พี่กิตไม่รอช้า ลางมือเรียวผมไล่ไปตามความยาวของลำควย ที่แข็งขืนของแกทันที มันทั้งแข็งมันทั้งอุ่นจนผมหัวใจเต้นรัว มือน้อย ๆ ค่อย ๆ ขยับไปตามมือของเจ้าของ สัมผัสทุกอนูความใหญ่โตที่แข็งราวกับท่อนซุง
' j) e+ x. c, x) g# w5 t
* j. m6 |! n' v! E( t% l* @# u- `- S4 F
"อืม... อ่า...ลองเอามันออกมาดูสิวิน" เสียงครางทุ้มต่ำในลำคอของพี่กิตดังขึ้น หน้าท้องเกร็งขยับขึ้นลงตามลมหายใจ ทำเอาผมชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ออกคำสั่ง แววตาเจ้าเล่ห์เริ่มเผยความหิวกระหาย แถมยังส่งสายตาเชื้อเชิญผมไม่วางตา ในที่สุดผมเองก็ทนไม่ไหว อยากจะเชยชมความใหญ่โตให้เห็นกับตา จัดการใช้มือทั้งสองข้างรั่งดึงกางเกงในของพี่กิตลงอย่างช้า ๆ ! D% G1 P" H- v) d# U$ V2 a' |0 |0 k
7 C% N/ i0 Y" ?& m7 X( G! l' n2 o8 R9 g! b) W4 c1 X# G; P
ในที่สุดลำควยหัวบานอวบสีน้ำตาลเข้ม ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนก็ดีดตัวออกมา ฟาดเข้ากับใบหน้าผมเต็ม ๆ แรง มันทั้งใหญ่ทั้งยาวกว่าที่คิด หัวถอกสีม่วงเข้มสั่นกระตุกขับน้ำเงี้ยนไหลออกมาเป็นสาย ทำเอาผมถึงกับตาโตเมื่อได้เผชิญหน้ากับมัน ลำควยสีคล้ำลำอวบใหญ่ยาว ยิ่งมองมันก็ยิ่งน่าเกรงข้ามมากยิ่งขึ้น
& e3 d1 \5 W8 X; n3 I3 @$ v( C0 D+ ~) V. B
" ~' J( k+ u, b พี่กิตไม่รอช้ากดท้ายถอยผมเข้าหาลำควยแกทันที "ลองชิมน้ำหวานมันดูสิครับ" ทหารหนุ่มออกแรงกดท้ายทอยผมอีกครั้ง "อ้าปากสิครับ ลองคิดว่าวินกำลังดูดไอติม" พี่กิตพูดจบแกก็จับลำควยมาจ่อเข้าที่ปากผมทันที กลิ่นคาวจาง ๆ โชยเข้าจมูก แต่แล้วผมก็อ้าปากกว้างรับส่วนหัวบานมันเข้ามาจนได้ ความใหญ่โตของลำควยพี่กิตทำเอาผมแทบหายใจไม่ออก เพราะมันคับแน่นพร้อมกับกระตุกอยู่ภายใน
: m5 a: m2 L5 ?$ L, t" \6 a
, x2 Q( U( l. s7 H I; l9 L) ]/ l5 t5 X8 Q5 |
"อ้า... สุดยอด ซื๊ด... อ่า..." เสียงครางกระเส่าของพี่กิตดังขึ้น เมื่อส่วนหัวบานถูกผมดูดเลียจนมันวาว น้ำเงี้ยนเหนียวข้นถูกผมดูดกลืนจนหมดสิ้น ก่อนที่ผมจะบรรจงอ้าปากกว้าง ครอบงำความใหญ่โตของลำควยพี่กิตเข้าไปจนเกือบสุดลำ "ฮ๊อก!" แต่ก็ทำเอาผมถึงกับแทบสำลักน้ำตาแตก กับควายใหญ่ยาวที่พุ่งชนเข้ากับคอหอยผมเต็ม ๆ
! B& k1 f$ o; T0 E5 u/ v" r
5 \1 K- t3 `! W6 y( x4 ?) C8 H" Z+ Q3 T7 O
"อ่า... ซื๊ด... อ่า... แบบนั้นเลยครับ อ้า..." พี่กิตยังคงส่งเสียงครางอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับขยับสะโพกหนาซอยปากผมเบา ๆ มือหนาทั้งสองข้างจับท้ายทอยผมแน่น ก่อนที่แกจะออกแรงกระแทกลำควยเข้ามาอย่างเนิบนาบ แล้วก็เพิ่มความเร็วและแรงขึ้นตามลำดับ "อืม..." พี่กิตครางในลำคอ สะโพกขยับซอยปากผมรัว ๆ ใบหน้าหล่อเข้มบิดเบี้ยวเพราะความเสียวซ่าน หน้าท้องเกร็งจนเห็นกล้ามผุดขึ้นเป็นก้อน ๆ อย่างเห็นได้ชัด มือหนาจิกหัวผมไว้จนแน่น ก่อนที่สะโพกหนาจะกระแทกลำควยส่งเข้ามาเป็นครั้งสุดท้าย บ๊วบ! เสียงควยหลุดออกจากปาก0 n$ }0 g/ d) j* d# R1 ^
5 ]6 V' \: r$ e6 o( A0 ~2 }4 b
8 e$ e4 q! M; a+ h
และแล้วพี่กิตก็ทนความเสียวต่อไม่ไหว จับผมพลิกคว้ำในท่าคลานเข่า พร้อมกับจัดการยกก้นผมให้ลอยขึ้น ก่อนที่มือหนาจะนวนเค้นก้นขาวอย่างมันส์มือ เพื่อกระตุ้นความกำหนัดภายในตัวให้ลุกโชน พี่กิตไม่รอช้าจับแก้มก้นผมแบะออกทั้งสองข้าง เผยให้เห็นรูเนื้อสีชมพูสดขมิบเชื้อเชิญคนตรงหน้าให้ลงมือ ก่อนที่พี่กิตจะมุดใบหน้าคมเข้มของแกลงไป ใช้ลิ้นหนายอกล้อกับรูเนื้อสีชมพูด้วยความหิวกระหาย
+ b& o6 Z4 }1 E% A- L3 F ^. v& X* r5 t; R
" M% x" G3 o' g% \ แพร่บ ๆ ลิ้นหนาชอนไชตวัดเลียอย่างชำนาญ ทั้งดูดกัดจนรูเนื้อขมิบสั่นระรัว "อ้า... ซื๊ด... อืม... เสียวครับ" เสียงครางกระเส่าผมดังขึ้น เมื่อลิ้นหนาตวัดเลยรู้เนื้ออย่างไม่ปราณี ปลายลิ้นมุดเข้ามุดออกอย่างช่ำชอง ทำเอาผมเองเสียวซ่านแทบขาดใจ ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเปลี่ยนมาเล่นงานสองแก้มก้นขาวนวล ปลายลิ้นเรียวไล้เลียจนเปียกชื้นไปด้วยน้ำลาย พร้อมกับออกแรงกัดเม้นฝังเคี้ยวเบ่า ๆ ทำเอาผมต้องกัดฟันแน่นเพราะความเจ็บ และเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน : g V1 o. w! @$ A2 `3 u+ n
# X J; Z! W) @5 O& {6 ?3 h1 a6 r# j1 }5 ]* T i4 W
พอพี่กิตเล่นงานรูเนื้อจนหน่ำใจ เจลหล่อลื่นก็ถูกชะโลมลงไปที่ลำควยของแกจนมันวาว ก่อนจะไม่ลืมป้ายไปที่รู้เนื้อสีสดจนเปียกชุ่ม จากนั้นพี่กิตก็ขยับเข้้าประชิด จับลำควยหัวบานจ่อให้ตรงปากทางเข้ารูเนื้อที่ขมิบรอ "ส๊วบ!" ในที่สุดหัวบานใหญ่ก็ค่อย ๆ ถูกดันเข้ามา ทันทีที่มันกระทบกับผนังเนื้อ ความเจ็บปวดก็เริ่มขึ้น "อ้า... โอ๊ย...อืม..." เสียงร้องจากความเจ็บปวดของผมดังขึ้น แต่เสียงครางของพี่กิตกลับสวนทางกัน "ซื๊ด...ฮืม...โอ้ย...โคตรแน่น อ้า...เสียว" พี่กิตโน้มตัวลงมาโลมเลียแผ่นหลังผม พรางกดสะโพกยัดลำควยเข้ามาเบา ๆ 9 }' k. D1 s; _( M! A
! n7 ?9 o9 `1 k( n/ n! }" I9 Y! |3 P9 C: I
"ฮ๊าก! อ้าาาาาาาา" ผมหวีดร้องจนลั่นห้อง เมื่อพี่กิตกระแทกลำควยหัวบานเข้ามาพรวดเดียวจนมิดลำ จนผมเจ็บจี๊ดเข้าสุดขั่วหัวใจ เหมือนรูเนื้อถูกฉีกออกจากกัน ก่อนที่แกจะกดแช่เอาไว้ สองมือลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผมเพื่อให้ผ่อนคลายความเจ็บ "อ้า...พี่ขอโทษนะวิน แต่ทำแบบนี้วินก็จะได้เจ็บทีเดียว" น้ำตาผมไหลพรัก ร่างบางสั่นไปทั้งตัว
( {5 H0 j' R8 w7 g) x& O
8 u6 C6 [/ `4 l: W. t% v/ F+ y* x9 A5 h% v1 J- X5 E
พี่กิตไม่ปล่อยให้ผมได้พักนั้น สะโพกหนาเริ่มขยับเนิบนาบอย่างช้า ๆ สองมือหน้าจับเอวผมไว้แน่น จากนันแกก็เริ่มกระแทกลำควยเร็วขึ้นเรื่อย ๆ "ซื๊ด...อ่า...โคตรแน่นเลยวิน ซื๊ด..." พี่กิตเริ่มกระแทกสะโพกแบบรัว ๆ จนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่น พับบบ พับบบ พับบบ ท่ามกลางเสียงฝนที่กำลังตกลงมาไม่ขาดสาย : S4 K1 z% J5 X" R
2 B) k1 @% I! X7 E
5 X4 Q, @; |2 n# T "อ๊ะ... โอ๊ะ..." จากความเจ็บค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเสียว ทำเอาผมถึงกับร้องครางไม่เป็นภาษา แววตาพร่ามัวจนแทบหมดแรง ทหารหนุ่มแรงดีจนเกินทน กระแทกลำควยเข้ามาแต่ละครั้ง ทำเอาผมแทบขาดใจ พับบบ พับบบ พับบบ เสียงกระแทกดังระง่ม บวกกับกลิ่นคาวของน้ำเงี้ยนคลุกคลุ้งไปทั้วห้อง พี่กิตยังคงกระแทกกระทั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ความเสียวก็ทำเอาผมสั่นวาบไปทั้งตัว
. y" C6 ]2 u, ~0 ~- u* H
0 h+ V$ u6 G5 y/ e& ~; F( K7 ^
2 f5 K+ Y" A- {% z- w. H1 V จากนั้นพี่กิตก็จับผมนอนหงาย ใช้หมอนสองใบมารองก้นให้สูงขึ้น ก่อนที่แกจะจับเรียวขาผมกางออกทั้งสองข้าง พร้อมกับดันไปข้างหน้าจนเป็นรูปตัวเอ็ม จากนั้นแกก็จับลำควยจ่อให้ตรงรูเนื้อ ไม่ต้องรอให้เสียเวลา พี่กิตกดกระแทกเข้ามาทีเดียวอย่างไม่รีรอ อึก! ลำควยหัวบาานมุดเข้ามาจนสุดลำ พี่กิตไม่รอช้าโน้มตัวค้ำไปกับเตียง พร้อมกับกระแทกเย็ดเข้ามาแบบรัว ๆ ตับบบ ตับบบ ตับบบ... เสียงกระแทกเย็ดดังแข่งกับเสียงฝน ไม่ต่างกับเสียงร้องครางที่ดังไม่แพ้กัน
( h$ J0 \# r Q$ I. ] R! L5 e0 Y9 x; x( C1 |+ o3 w. r0 s. b
0 {1 x) H+ e+ R# T. ?
"ซื๊ดดดดด อ่าาาา เสียวไหมครับ อ่าาาาา" พี่กิตเย็ดไปมองหน้าผมไป แววตาของแกเต็มไปด้วยความหิวกระหาย มัดกล้ามเกร็งจนเป็นก้อนเห็นได้ชัดเจน ใบหน้าหล่อบิดเบียวจนไม่เหลือเค้าโครง ส่วนผมเองก็เสียวซ่านไม่ต่างกัน รูเนื้อขมิบตอดรัดลำควยอย่างรู้งาน ไม่นานหนอนน้อยของผมก็กระฉูดน้ำเหนียวออกมาเต็มหน้าท้องอย่างน่าอาย. f+ C1 d8 J) w3 q! n
: E# I' `! R& M( G
3 H" U; _8 M; [$ F4 }
ทำเอาทหารหนุ่มยกยิ้มอย่างพอใจ ในขณะที่เอวหนายังกระแทกเย็ดไม่เลิกลา จนเกิดเสียงเย็ดดัง ตับบบ ตับบบบ ตับบบบ พี่กิตก้มลงมาดูดปากผมอย่างดูดดื่ม แต่ระหว่างนั้นเอวแกร่งก็ทำหน้าที่กระแทกเย็ดเข้ามาไม่ขาดสาย พับบบ พับบบ พับบบ... ร่างผมแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงเคลื่อนไหว ได้แต่นอนมองหน้าหล่อเหล่า ของคนที่กำลังกระแทกเย็ดผมอย่างบ้าคลั่ง
7 e( {- @% i) ], ]/ s9 v" x
) \5 H6 o# v; [" j J ลำควยมุดเข้ามุดออกรูเนื้อจนคับแน่น ร่างบางโยกไหวไปตามแรงกระแทก โดยไม่มีท่าทีว่าจะจบลง ทหารหนุ่มยังคงเร่งกระแทกอัดรูเนื้อแรงยิ่งขึ้น หัวบานใหญ่แข็งขื่นทะลวงตั้งแต่ปากรู้ จนมุดเข้ามาชนเข้ากับต่อมเสียว ทำเอาผมถึงกับกระตุกเกร็งจนตัวงอ ขมิบรูตอดรัดลำควยจนคับแน่น ทำเอาพี่กิตเองถึงกับร้องคำรามออกมา ! H$ W! ~$ ~8 F" }! j& o( j, j/ d
! O( I: K6 l4 z) g) u2 P+ ^
, G. ~1 Z) P. N* W" J "เชี่ย...ตอดควยฉิบหาย" รางหนาเชื่อมสวาทติดแน่นไม่ยอมปล่อย พร้อมกับลมหายใจหนักหน่วงที่พ่นออกมา ลำตัวแกร็งเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อจนมันวาว แต่แรงกระแทกก็ยังคงรัวแรงอย่างต่อเนื่อง ตับบบบ ตับบบบ ตับบบบ พี่กิตกระแทกเอวรัวไม่ยอมหยุด สนองตัณหาตามที่ได้วางแผนไว้อย่างเสพสม ทำเอาเด็กหนุ่มหน้ามลถึงกับร้องลั่นอย่างเสียวซ่าน% z3 \* J: O v$ j1 o( A! P
4 c* [7 {, F! s
/ ~, F+ z* i5 u
"ซื๊ด... อ้าาาาาา ไม่ไหวแล้วโว้ย...อ่าาาา..." ในที่สุดเสียงคำรามของพี่กิตก็ดังขึ้น ใบหน้าหล่อเข้มเงยขึ้นฟ้า ลำตัวเกร็จจนเห็นเส้นเลือด ลำควยหัวบานดุ้นใหญ่เสียบเข้าไปจนสุดโคน ก่อนจะกระฉูดน้ำควยเหนียวข้น แตกทะลักเข้าจนเต็มรู "ซื๊ดดดด อ่า... แตกแล้ว อ่า...อืม..." ร่างหนากระตุกเกร็งตามจังหวะ และแล้วในที่สุดไฟสวาทก็จบลง เหลือเพียงเสียงหายใจแผ่วเบา
4 L" l9 E+ m" Y* X3 |
+ M! h, x/ t* F# j( a( y3 t7 D* _" V8 n3 X2 A( B
พี่กิตทรุดตัวทับร่างผม หายใจถี่แรงจนกระเพื่อมไปทั้งตัว "ชอบไหม" เสียงกระซิบดังที่ข้างหู ใบหน้าแดงกล่ำถึงกับรีบหลบสายตา เสร็จแล้วพี่กิตก็ดันตัวขึ้น ก่อนจะถอนลำควยแท่งใหญ่ออกจากรูเนื้อ ในเมื่อไม่มีอะไรค้างค่าอยู่ภายใน น้ำควยมหาศาลก็พุ่งทะลักออกมาเต็มผ้าปูที่นอน พี่กิตก้มมอง พร้อมกับเผยรอยยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะล้มตัวลงนอน กอดผมไว้ในอ้อมกอดจนตลอดทั้งคืน
6 f/ q1 _# S" f
/ {1 r) ~+ ^7 ^" B- h% E
; R" E4 ?: ?. k' C แค่นี้ก่อนนะครับ 5555 มันไม่ใช่แค่นี้ละสิ เพราะมันยาวเกินไปแล้ว... ขอโทษที่บรรยายเดินเรื่องลากยาวเกินไป ไว้ ep. ต่อไปบอลจะลดการบรรยายลงอีกนะครับ เพื่อไม่ให้น่าเบื่อเกินไป
& K V. X" K3 {' j t2 s3 V0 u X
4 D, w! j' F6 O
. ?7 H) V! s% e' T2 d/ \ 8 Y1 u) G- K# |" j' q
7 k1 w! v: q0 |. y0 r$ i1 K/ ]0 v4 `9 c/ N+ r# v
q4 s- j; K: u! y. ]
' Y$ t7 s% D/ U6 W+ K' j. I) P; X- e! h' W3 L4 C4 Y4 P3 [
6 |& ]4 Z6 B# S3 T+ l3 `, E
$ Q: f/ M/ k! N
" {( }+ M3 D1 P1 Y! \- Y" Q 9 e& M g7 @2 K, p2 F1 b
9 H, p' C0 V% \9 f" q9 q
6 r/ J) C8 o. t# O; @$ w
, o* Q: ?7 t* ~: S3 h: L$ f, O. n% S
( S! ]5 t j4 m, r
8 i( ]$ u1 ^3 M) a6 K
8 _; T8 a: M. f3 q
; `: J/ A8 g' F7 k
( b5 @0 j* \5 X, I1 G! e4 c % G' M' d5 j! d4 t% O
+ ?9 q' ?6 c' y5 L
3 E# C) d3 j; D1 Y
3 A$ \3 T$ P" x+ ]" S
L' I1 ~2 j0 I6 G
; x: v: E3 Q9 W5 w" A
( Q9 U6 r! V" P1 D
0 L2 o B$ L7 N' w2 F 8 p% J. i' f: a% r3 g" }
, P7 w* D2 e( `0 A5 ], [. z7 ]0 L3 s- L$ Y( T8 S4 n7 [
) P) Z! R7 }3 I# b( T9 j
) P$ e# j. V9 K* {- T+ T / G, |8 K" {+ t$ y* k5 n
1 o' |' h- E+ E' k9 H6 b
8 n- j+ x' ]8 r ( `5 S0 q/ }) C% |
- R' j) v9 n5 N& \% u6 [, I
1 M* M" Y7 I/ v& o; h
0 C" P/ V; c% w! n. X* N) D% @% x: w9 q
2 Z- _6 t. X+ p; `# J5 ~, b; X! o) m. P+ c3 o
7 d5 J1 R* h" B. k" K5 F7 s
0 T5 V; k: {6 n" H8 N8 c# p" @/ Q$ D3 C7 n6 V
4 a+ h) V, R# k
0 A3 s5 M* U: Z( R5 A
& h4 I- Y' p3 U/ A+ L4 O. L6 m5 w% G8 C( y* k8 d7 {. b
4 ], ~! f, Y8 o( c
: _6 V5 f6 M4 I8 F5 `- c' n
; ^ T1 m* W: W/ Z
5 H2 c1 w3 t5 P( d
|
ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง
คุณต้อง เข้าสู่ระบบ เพื่อดาวน์โหลดไฟล์นี้ หากยังไม่มีบัญชี กรุณา สมัครเข้าเรียน
×
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์