มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 20: งานประจำปีน้ำนมทิพย์เทวา

Ohmfany14

เช้าวันที่ 6 บรรยากาศในไร่มณีเทวาเริ่มคึกคักเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าฉาบลงบนใบมะม่วงที่กำลังติดผลดกเต็มต้น โอมในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นรับลมสบาย ๆ เดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบสวนโดยมี เข้ม เดินตามอารักขาอยู่ไม่ห่าง แม้เมื่อวานทั้งคู่จะผ่านบทรักที่แสนหวานซึ้งมา แต่เช้านี้เข้มกลับดูสำรวมและแข็งแกร่งขึ้นมาก แววตาของเขามีพลังอำนาจดุจพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมปกป้องเจ้าของ

ขณะที่โอมเดินลัดเลาะไปตามร่องผักคะน้าและผักบุ้งที่กำลังเขียวชอุ่ม เขาได้ยินคนงานบ่นพึมพำเรื่องงานที่เริ่มล้นมือ เพราะผลผลิตในปีนี้ดกงามกว่าทุกปีด้วยบารมีแห่งพลังน้ำนมทิพย์เทวาที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วผืนดิน

"พี่เข้มครับ โอมดูแล้วคนงานเราเริ่มจะไม่พอแล้วล่ะ งานสวนมะม่วงก็ต้องห่อผล งานสวนผักก็ต้องเก็บส่งตลาดเช้า" โอมหยุดยืนปาดเหงื่อเล็กน้อย ทำให้ทรวงอกมหาศาลส่ายไหวเบาๆ จนเข้มต้องรีบเบนสายตาไปทางอื่นเพื่อรักษาความสำรวม

"นั่นสินะครับคุณโอม ช่วงนี้ผลผลิตออกเยอะจริง ๆ" เข้มตอบรับ

"ถ้าอย่างนั้น พี่เข้มช่วยประกาศรับคนงานเพิ่มหน่อยนะครับ เอาคนที่ไว้ใจได้และขยันๆ รับเพิ่มทั้งหมด 5 คน แบ่งไปช่วยที่สวนมะม่วง 3 คน และมาช่วยทางสวนผักอีก 2 คนนะครับ ให้ค่าจ้างอย่างดีตามเรทที่โอมเคยบอกไว้"

"รับทราบครับคุณโอม เดี๋ยวผมจะรีบไปจัดการให้คนกระจายข่าวตามหมู่บ้านใกล้ๆ ทันทีครับ" เข้มรับคำสั่งอย่างขยันขันแข็ง

ในขณะที่เข้มกำลังจะไปจัดการเรื่องรับคนงาน โอมก็รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาที่ปทุมถันทั้งสองข้างอีกครั้ง พลังแห่งน้ำนมทิพย์เทวาช่างเข้มข้นจนแทบจะกลั่นตัวออกมาเป็นน้ำนมทุกวินาที โอมรู้ดีว่านี่คือสัญญาณว่าพ่อครูธนูกำลังจะบำเพ็ญตบะขั้นสุดท้ายเสร็จสิ้น พลังจิตของสามีที่โหยหาเขามันส่งผ่านมาถึงร่างกายของเขาโดยตรง

"อึก... พี่เข้มครับ" โอมพึมพำเรียกเสียงเบา พลางยกมือขยับผ้าคลุมไหล่ที่พาดทับหน้าอกไว้ "หลังจากสั่งงานเสร็จ พี่เข้มช่วยกลับมาหาโอมที่เรือนหน่อยนะ โอมรู้สึกว่า... วันนี้โอมจะคัดนมหนักกว่าทุกวันเสียแล้วล่ะ"

เข้มมองหน้าโอมด้วยความเข้าใจและเป็นห่วง "ครับคุณโอม ผมจะรีบจัดการแล้วรีบไปดูแลคุณหนูบนเรือนทันทีครับ"

เมื่อก้าวพ้นบันไดเรือนไม้สักขึ้นมา โอมก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่ อาการคัดตึงในวันที่ 6 นี้รุนแรงจนปวดร้าวไปถึงแผ่นหลัง ทันทีที่เข้าสู่ห้องนอนที่คุ้นเคย โอมไม่รอช้าที่จะรีบปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างรวดเร็ว

"อื้อ... พี่เข้ม เร็วเข้าครับ โอมจะทนไม่ไหวแล้ว"

ทันทีที่อาภรณ์หลุดพ้นจากกาย ปทุมถันมหาศาลที่ขาวเนียนก็ดีดตัวส่ายไหวรุนแรง ยอดอกที่แข็งเป็นไตชูชันสู้สายตาของเข้ม พร้อมกับที่น้ำนมทิพย์สีขาววิสุทธิ์เริ่มพุ่งกระเซ็นออกมาเป็นสายเล็กๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว เข้มรีบทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าโอม ประคองเต้าเนื้อที่หนักอึ้งและร้อนผ่าวด้วยสองมือหนา ก่อนจะอ้าปากครอบครองยอดอกข้างหนึ่งอย่างรู้งาน

"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก..."

เสียงดูดดื่มน้ำนมดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ โอมเชิดหน้าหลับตาพริ้ม ความเสียวซ่านแล่นริ้วจากยอดอกไปทั่วสรรพางค์กาย พลังน้ำนมทิพย์เทวาอัดอั้นมาทั้งวันถูกระบายออกไปจนโอมรู้สึกโล่งสบายราวกับยกภูเขาออกจากอก

"อึก... คุณโอมครับ... น้ำนมวันนี้หวานแรงและร้อนกว่าปกติมากเลยครับ" เข้มพึมพำขณะสลับมาดูดอีกข้าง พลังจากน้ำนมทิพย์เทวาเข้มข้นจนเข้มรู้สึกว่าเส้นเลือดตามร่างกายของเขากำลังขยายตัวและแกร่งขึ้น

โอมใช้มือเรียวข้างหนึ่งขยุ้มกลุ่มผมของเข้มไว้ อีกข้างหนึ่งบีบเค้นทรวงอกตัวเองเพื่อช่วยส่งน้ำนมให้ไหลสะดวกขึ้น "ดูดให้เกลี้ยงนะครับพี่เข้ม พลังนี้จะช่วยให้พี่แข็งแรงพอที่จะช่วยโอมปกป้องบ้านในคืนสุดท้ายได้"

เข้มตั้งอกตั้งใจดูดดื่มจนน้ำนมที่คัดแน่นค่อยๆ ทุเลาลง ทิ้งไว้เพียงปทุมถันที่กลับมานุ่มนิ่มแต่ยังคงความยิ่งใหญ่สง่างาม ทั้งคู่ใช้เวลานิ่งสงบอยู่ครู่ใหญ่เพื่อให้พลังงานในร่างกายปรับสมดุล

เมื่อเข้มดูดดื่มน้ำนมจนร่างกายของโอมกลับมานุ่มนิ่มสบายตัว

พอตกเย็นโอมก็รีบผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย เตรียมตัวเดินทางไปยังโรงเรียนวัดหนองดาวเหนือเพื่อช่วยงานประจำปีของหมู่บ้านที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ รถกระบะสี่ประตูสีน้ำเงินเข้มของ ครูแมน เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าเรือนไม้สักพอดิบพอดีในเวลาบ่ายสี่โมงเย็น

"โอมครับ... เสร็จหรือยัง? งานที่โรงเรียนเริ่มคึกคักแล้วนะ ผอ. ถามหาเราใหญ่เลย" ครูแมนลดกระจกลงตะโกนเรียกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

โอมก้าวขึ้นรถไปพร้อมกับผ้าคลุมไหล่ผืนสวยที่ปกปิดช่วงบนไว้มิดชิด แต่ทว่าเพียงแค่ออกรถไป ในระหว่างทางที่ใกล้จะถึงโรงเรียน โอมรู้สึกได้ว่าคัดเต้านมอีกแล้ว น้ำนมทิพย์เทวาผลิตน้ำนมออกมาอย่างรวดเร็วผิดปกติ

"อึก... พี่แมนครับ... หยุดรถก่อนได้ไหม" โอมเอ่ยเสียงพร่าพลางใช้มือกดหน้าอกตัวเองไว้

"เป็นอะไรไปโอม? ไม่สบายหรือเปล่า?" ครูแมนรีบหักรถเข้าจอดใต้ต้นจามจุรีใหญ่ข้างทางที่ลับตาคน

"โอม... โอมคัดนมอีกแล้วโอม พี่แมน คราวนี้มันปวดหนึบไปหมดเลย โอมกลัวว่าถ้าเข้างานไปทั้งแบบนี้ น้ำนมต้องซึมปียกเสื้อต่อหน้าชาวบ้านแน่ ๆ"

ครูแมนมองเห็นความทรมานในดวงตาของรุ่นน้องที่เขาแอบรักและเคารพ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้พลางประคองไหล่โอมไว้ "มา... พี่ช่วยเอง ไม่ต้องกังวลนะ แถวนี้ไม่มีคนหรอก"

โอมค่อย ๆ ปลดสาบเสื้อออกจนปทุมถันมหาศาลคู่โตดีดตัวออกมาส่ายไหวรุนแรงภายในรถ ยอดอกสีหวานชูชันและเริ่มมีน้ำนมทิพย์ไหลย้อยออกมา ครูแมนไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงไปครอบครองยอดอกของโอมทันที

"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก..."

เสียงดูดกลืนน้ำนมดังก้องอยู่ในห้องโดยสารรถกระบะ ครูแมนดูดดื่มด้วยความนุ่มนวลแต่หนักแน่น พลังจากน้ำนมทิพย์ทำให้ครูพละหนุ่มรู้สึกถึงความสดชื่นและพละกำลังที่ตื่นตัวขึ้น โอมพิงหลังกับเบาะรถพลางหอบหายใจถี่ด้วยความเสียวซ่านและโล่งสบายในเวลาเดียวกัน

"อา... พี่แมน... เบาๆ ครับ เดี๋ยวคนผ่านมาเห็นเข้า" โอมกระซิบเตือนพลางลูบกลุ่มผมของรุ่นพี่

ครูแมนสลับไปดูดอีกข้างอย่างรู้งาน จนกระทั่งทรวงอกมหาศาลที่เคยตึงเปรี๊ยะกลับมายุบตัวลงและนิ่มสบาย โอมรีบแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนจะตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความแดงซ่านบนใบหน้า

"ขอบใจมากนะครับ พี่แมน ถ้าไม่ได้พี่ โอมแย่แน่ ๆ เลย"

"ไม่เป็นไรหรอกโอม พี่เต็มใจเสมอ... ป่ะ เราเข้างานกันเถอะ เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน" ครูแมนยิ้มให้ก่อนจะออกรถมุ่งหน้าสู่โรงเรียน โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า งานประจำปีคืนนี้ จะเป็นคืนที่พลังของโอมจะถูกทดสอบหนักที่สุด

ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้นของงานประจำปีที่จัดขึ้นในสนามฟุตบอลโรงเรียน แสงไฟหยาดฟ้าและเสียงเพลงรำวงดังแว่วมาตามลม กำนันชัยวุฒิ (อาชัย) ในชุดผ้าไหมลายไทยภูมิฐาน เดินฝ่ากลุ่มชาวบ้านเข้ามาหาโอมด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังแต่ก็ยังแฝงความเมตตา

"โอม... มาพอดีเลยหลาน อาประทับใจเรื่องที่โอมมาปรึกษาอาวันก่อนมาก" อาชัยดึงโอมเลี่ยงออกมาคุยตรงบริเวณซุ้มดอกไม้ข้างเวทีที่เป็นสัดส่วน "เรื่อง ทุนเรียนดีของนักเรียน ที่โอมขอไว้ อาสรุปยอดมาให้แล้วนะ นอกจากน้องพิมลภัสแล้ว อาจะอนุมัติทุนพิเศษเพิ่มให้อีก 10 ทุน สำหรับเด็กในตำบลหนองดาวเหนือที่โอมเห็นว่าสมควรได้รับ"

โอมยกมือไหว้ขอบคุณด้วยความตื้นตันใจ "ขอบพระคุณอาชัยมากครับ เด็กๆ คงจะดีใจกันมาก โอมจะรีบจัดทำรายชื่อและประวัตินักเรียนส่งให้อาชัยทันทีเลยจ้ะ"

แต่ในขณะที่กำลังยืนคุยกันอยู่นั้น โอมเริ่มเกิดอาการคัดเต้านม ปทุมถันมหาศาลเริ่มคัดแน่นจนโอมต้องยกมือขึ้นกุมหน้าอก แววตาที่สดใสเริ่มมีความกระสันและสั่นเครือปรากฏขึ้นจนอาชัยสังเกตเห็น

"โอม... อาการคัดหน้าอกนั่นมันกลับมาอีกแล้วใช่ไหม?" อาชัยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย แฝงความนัยที่รู้กันแค่สองคน เขามองเห็นคราบน้ำนมจางๆ ที่ซึมผ่านเนื้อผ้าสีกากีออกมาจากทางด้านหลังที่โอมพยายามซ่อนไว้

"ครับอาชัย... วันนี้มันรุนแรงเหลือเกิน โอมกลัวว่าจะขึ้นไปมอบรางวัลให้เด็ก ๆ บนเวทีไม่ไหว" โอมกระซิบอย่างขัดเขิน

อาชัยมองซ้ายมองขวา เห็นว่าห้องพักครูที่อยู่ใกล้ๆ ยังไม่มีคนเข้าไป "ไป... เข้าไปในห้องพักครูกับอา เดี๋ยวอาจะช่วยระบายให้ก่อนที่โอมจะขึ้นเวที เรื่องทุนการศึกษาก็คุยต่อกันในนั้นแหล่ะ จะได้ไม่มีใครมาขัดจังหวะ"

เมื่อประตูปิดลง โอมรีบปลดกระดุมเสื้อออกอย่างรวดเร็ว ปทุมถันขาวผ่องดีดตัวออกมาจนอาชัยถึงกับกลืนน้ำลาย รสชาติที่เคยลิ้มลองวันก่อนยังคงตราตรึงอยู่ในใจ อาชัยประคองเต้าเนื้อหนักอึ้งไว้แล้วรีบอ้าปากครอบครองยอดอกสีหวานทันที

"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก..."

อาชัยดูดดื่มน้ำนมทิพย์เทวาอย่างตั้งใจ พลังที่หลั่งไหลออกมาทำให้เขารู้สึกเหมือนมีพละกำลังกลับมาเป็นหนุ่มฉกรรจ์อีกครั้ง ขณะที่โอมเองก็นั่งพิงโต๊ะครูเชิดหน้าครางแผ่วด้วยความโล่งสบาย

"อา... อาชัยจ๊ะ... ขอบคุณมากจ้ะ พรุ่งนี้พี่ธนูก็จะออกจากการบำเพ็ญแล้ว โอมจะอดทนอีกนิด"

อาชัยถอนริมฝีปากออกมาพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับคราบน้ำนมที่หน้าอกให้โอมอย่างเบามือ "ไม่ต้องห่วงนะโอม อาจะปกป้องหลานและสนับสนุนเรื่องทุนการศึกษาให้ถึงที่สุด ใครหน้าไหนก็มาขวางทางสว่างของเด็กๆ และความสุขของหลานไม่ได้"

หลังจากระบายความคัดตึงจนร่างกายเบาสบายด้วยความช่วยเหลือของอาชัย โอมรู้สึกถึงความผูกพันทางจิตที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตามเข็มนาฬิกาที่เคลื่อนเข้าใกล้สู่วันสุดท้าย เขาตัดสินใจปลีกตัวจากแสงสีและเสียงดนตรีในงานประจำปี เดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่มืดมิดมุ่งหน้าสู่บริเวณท้ายวัดหนองดาวเหนือ

บรรยากาศชายป่าเงียบสงัด มีเพียงเสียงหริ่งหรีดเรไรและกลิ่นธูปหอมจางๆ ที่ลอยมาจากถ้ำที่พ่อครูธนูบำเพ็ญตบะ โอมหยุดยืนอยู่ตรงเขตแดนอาคมที่มองไม่เห็น เขามองลึกเข้าไปในความมืดด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา

"พี่ธนูครับ... โอมมาหาแล้วนะ อีกเพียงคืนเดียวเท่านั้น โอมคิดถึงพี่เหลือเกินจ้ะ" โอมพึมพำแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความรักที่ล้นอก

ทันใดนั้น ลมป่าระลอกหนึ่งพัดผ่านกายโอมหอบเอาความอบอุ่นมาปะทะร่าง ราวกับเป็นอ้อมกอดทิพย์จากพ่อครูธนูที่ตอบรับคำบอกรักนั้น โอมหลับตานิ่งซึมซับไออุ่นชั่วครู่ ก่อนจะตัดใจหันหลังกลับเดินมุ่งหน้าสู่แสงไฟของงานวัดอีกครั้ง

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Haku

ดีจัง มีหนุ่มๆในฮาเรมเพียบเลย

Yaiyra

ต่อๆๆๆ

popn

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

obchoeitoh

ขอบคุณ

neovee

สนุกมากครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

premakung

ผัวคนที่สี่ไม่มีแล้วใช่มั้ย

sengjit

ขอบคุณครับ

Nukinho

สนุกมากครับ

teeinter19

เป็นหน้าที่หนักมากนะ

Dek200

ขอบคุณคับ

nongbasz

ขอบคุณครับ