มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 17 : กำนันชัยวุฒิ

Ohmfany14

เมื่อครบกำหนดสามวันที่พ่อครูธนูเข้าป่าบำเพ็ญตบะ โอมรู้สึกได้ว่าพลังในกายน้ำนมทิพย์เทวาของเขามีความเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ อาการคัดเต้าเริ่มเกิดขึ้นเป็นระยะ จนเมื่อเสร็จจากการสอนในตอนบ่าย โอมจึงตัดสินใจเดินทางไปที่วัดหนองดาวเหนือเพื่อกราบเยี่ยม หลวงพ่อเอก พ่อแท้ๆ ของตนเอง

ภายในกุฏิที่เงียบสงบ โอมนั่งพับเพียบสนทนากับหลวงพ่อเอกถึงเรื่องโครงการที่ตั้งใจไว้ "หลวงพ่อจ๊ะ โอมอยากจะขอปรึกษาเรื่องทุนเรียนดีประจำตำบลหน่อยจ้ะ โอมอยากช่วยเด็กที่กตัญญูแต่ขาดแคลนทุนทรัพย์อย่างน้องพิมลภัสให้ได้เรียนสูงๆ"

หลวงพ่อเอกพยักหน้าด้วยความเมตตา "เรื่องนี้ดีนะโยมโอม เป็นบุญเป็นกุศล... ถ้าจะเอาให้รวดเร็วและเห็นผล โยมต้องไปคุยกับ 'กำนันชัยวุฒิ' รุ่นน้องของอาตมาสมัยตอนยังเป็นผู้ใหญ่บ้าน แกกว้างขวางและรักการศึกษา รับรองว่าถ้าอาตมาฝากฝังไป แกช่วยเต็มที่แน่นอน"

เมื่อปรึกษาเรื่องงานเสร็จ โอมสังเกตเห็นว่าหลวงพ่อเอกดูซูบผอมและอ่อนเพลียจากการตรากตรำศาสนกิจ โอมจึงคลานเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกับแก้ผ้าคลุมไหล่ออก เผยให้เห็นทรวงอกมหาศาลที่คัดตึงจนเส้นเลือดสีเขียวจางๆ ปรากฏเด่นชัด

"หลวงพ่อครับ... โอมคัดหน้าอกเหลือเกิน วันนี้ยังไม่ได้ระบายเลย โอมขอถวายน้ำนมทิพย์เทวานี้ให้หลวงพ่อได้ดื่มฉันเพื่อบำรุงธาตุขันธ์นะจ๊ะ"

โอมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก ปทุมถันคู่โตที่อัดแน่นไปด้วยน้ำนมทิพย์ดีดตัวออกมาอย่างสง่างาม กลิ่นหอมประดุจดอกไม้ทิพย์ฟุ้งกระจายไปทั่วกุฏิ โอมประคองเต้าเนื้อนุ่มถวายเข้าสู่ริมฝีปากของหลวงพ่อเอก

"อึก... อึก... อึก..."

หลวงพ่อเอกฉันน้ำนมจากเต้าของลูกชายอย่างสงบ พลังน้ำทิพย์เทวาไหลซาบซึ้งเข้าสู่ร่างกายของพระเถระผู้ทรงศีล ช่วยเยียวยาธาตุขันธ์ที่เสื่อมถอยให้กลับมาสดชื่นกระปรี้กระเปร่า แสงสีทองอ่อนๆ เรืองรองรอบกายทั้งสองคน โอมรู้สึกได้ถึงความอิ่มเอมใจที่ได้ทำหน้าที่ลูกกตัญญูและผู้สืบทอดสายเลือดกษีรา

เมื่อหลวงพ่อเอกฉันจนอิ่มและอาการคัดเต้าของโอมบรรเทาลง หลวงพ่อจึงเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย "ระวังตัวด้วยนะโยมโอม... พ่อสัมผัสได้ว่ารัศมีของเจ้าตอนนี้มันดึงดูดทั้งมิตรและศัตรู พรุ่งนี้ไปพบกำนันชัยวุฒิที่บ้านกำนันนะ พ่อจะโทรบอกเขาไว้ก่อน"

เช้าวันรุ่งขึ้น โอมแต่งกายด้วยชุดข้าราชการที่ดูเรียบร้อยแต่ไม่อาจปกปิดส่วนสัดอันสง่างามของกษีรามานพได้ เขามุ่งหน้าไปยัง "บ้านกำนันชัยวุฒิ" ซึ่งเป็นคฤหาสน์ไม้สักหลังใหญ่ตั้งอยู่กลางสวนอินทผลัม บรรยากาศรอบบ้านเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม มีลูกน้องคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่เป็นระยะ บ่งบอกถึงบารมีของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี

เมื่อโอมก้าวลงจากรถ กำนันชัยวุฒิ หรือ "อาชัย" ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำ ผิวเข้ม ดูภูมิฐานและมีสง่าราศี ก็เดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้าง แววตาของเขาดูดุดันแต่แฝงไปด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นหน้าหลานชายของรุ่นพี่

"อ้าว... โอมมาแล้วเรอะ หลวงพี่เอกท่านโทรมาบอกอาไว้แล้ว เข้ามาข้างในก่อนสิหลาน" อาชัยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกังวานทรงพลัง

โอมเดินตามอาชัยเข้าไปในห้องรับแขกที่โอ่โถง "สวัสดีครับอาชัย รบกวนเวลาอาหรือเปล่าจ๊ะ โอมจะมาปรึกษาเรื่องทุนการศึกษาของเด็ก ๆ ในตำบลน่ะจ้ะ"

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหา อาเห็นด้วยเต็มที่ คนในตำบลเราต้องได้รับการศึกษาที่ดี" อาชัยกล่าวพลางจ้องมองโอมด้วยความชื่นชม "แต่ดูสิ... ไม่เจอกันนาน เจ้าโอมโตขึ้นเยอะ ผิวพรรณผุดผ่องผิดหูผิดตาจริง ๆ นะเนี่ย"

ในขณะที่กำลังนั่งคุยเรื่องเอกสารทุนการศึกษา อาการ "คัดตึง" ที่ทรวงอกของโอมก็เริ่มกำเริบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงกว่าปกติเพราะพลังจากน้ำนมทิพย์เทวาที่สะสมมาตลอดสามวันที่พ่อครูธนูไม่อยู่เริ่มถึงจุดเดือด จนยอดอกของโอมดันเนื้อผ้าสีกากีจนเห็นได้ชัด และกลิ่นหอมของน้ำนมเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้องแอร์

อาชัยที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เริ่มสังเกตเห็นอาการสั่นเทาและเหงื่อที่ผุดขึ้นตามใบหน้าของโอม "เป็นอะไรไปเจ้าโอม? ดูหน้าตาแดงๆ ไม่สบายหรือเปล่า?"

โอมหายใจติดขัด พยายามรวบรวมสมาธิ "คือ... โอม... โอมมีอาการประจำตัวครับ อาชัย มันคัดที่หน้าอกจนปวดไปหมดเลยครับ"

เมื่อเห็นโอมทรมาน อาชัยที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมามากก็รับรู้ได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวโอม เขาขยับเข้าไปใกล้พลางวางมือหนาบนบ่าของโอม "อาจะช่วยอะไรหลานได้บ้าง? บอกอามาเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ"

เมื่อเห็นท่าทางทรมานของหลานชายและกลิ่นหอมประหลาดที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ โอมตัดสินใจใช้ความไว้วางใจที่มีต่อ อาชัย ผู้เป็นคนใจคอกว้างขวางและเป็นที่เคารพรักของชาวบ้าน ร่างเล็กในชุดสีกากีค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อออกด้วยมือที่สั่นเทา

"อาชัยครับ... ช่วยโอมหน่อยเถอะครับ โอมปวดจนจะทนไม่ไหวแล้ว"

ทันทีที่เสื้อถูกแหวกออก ปทุมถันขาวผ่องนวลเนียนขนาดมหึมาก็ดีดตัวออกมาส่ายไหวรุนแรง ยอดอกสีหวานชูชันแข็งเป็นไต โดยมีน้ำนมสีขาววิสุทธิ์ขนาบรัศมีทองเยิ้มซึมออกมาจนเปียกชุ่ม กำนันชัยวุฒิถึงกับตาค้างด้วยความตกใจและอัศจรรย์ใจในสิ่งที่เห็นตรงหน้า

"นี่มัน... อะไรกันโอม" อาชัยอุทานแผ่วเบา แต่เมื่อเห็นแววตาอ้อนวอนของหลานชาย ชายวัยกลางคนผู้มีจิตใจเมตตาก็สลัดความฉงนทิ้งไป เขาประคองร่างของโอมให้นั่งพิงโซฟา ก่อนจะโน้มใบหน้าคมเข้มเข้าไปหาทรวงอกที่กำลังสั่นระริก

อาชัยค่อย ๆ อ้าปากครอบงำยอดอกสีหวานที่มีย้ำนมเยิ้มออกมานั้นเข้าไปจนมิด แล้วเริ่มดูดดื่มน้ำนมทิพย์เทวาเข้าสู่ร่างกาย

"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก..."

ทันทีที่น้ำนมทิพย์ไหลผ่านลำคอ อาชัยรู้สึกเหมือนมีกระแสพลังงานที่เย็นสดชื่นพุ่งพล่านไปทั่วสมอง อาการปวดหนึบจากโรคไมเกรนที่เป็นมาเรื้อรังและมักจะกำเริบเวลาทำงานหนัก พลันมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง ความโปร่งโล่งและพละกำลังมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาแทนที่ ทำให้เขายิ่งดูดดื่มน้ำนมจากอกโอมอย่างตั้งใจและทะนุถนอม

"อื้อออ... อาชัยครับ... ค่อยยังชั่วแล้วครับ" โอมเชิดหน้าครางแผ่ว มือเรียวขยุ้มไหล่หนาของกำนันไว้แน่น

อาชัยสลับไปดูดดื่มอีกข้างที่ยังคัดแน่นอยู่ เขาพบว่ารสชาติน้ำนมทิพย์นั้นหวานล้ำยิ่งกว่าอินทผลัมชั้นเลิศในไร่ของเขาเสียอีก ยิ่งดูดดื่ม อาชัยก็ยิ่งรู้สึกถึงความผูกพันและบารมีที่กล้าแกร่งขึ้น น้ำนมทิพย์เทวาได้เลือกแล้วว่าจะรักษาคนดีเช่นเขา โอมเองก็รู้สึกเบาสบายตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าอาชัยมี "ธาตุ" ที่สมพงษ์กับเขาพอดี

ทั้งคู่ติดอยู่ในภวังค์แห่งน้ำทิพย์เทวาอยู่พักใหญ่ โดยไม่มีใครกล้าเข้ามาขัดจังหวะในห้องรับแขกที่ปิดมิดชิดนี้ จนกระทั่งน้ำนมที่คัดแน่นถูกระบายออกมาจนเกลี้ยงเต้า ทิ้งไว้เพียงความสดชื่นและสุขภาพที่แข็งแรงของกำนันชัยวุฒิที่กลับมาหนุ่มแน่นขึ้นกว่าเดิมหลายปี

เมื่อพละกำลังกลับคืนมาอย่างอัศจรรย์และอาการปวดหัวปลิดทิ้ง กำนันชัยวุฒิจึงรีบหยิบปากกามาเซ็นอนุมัติเอกสารทุนการศึกษาให้กับพิมลภัสทันที แถมยังสั่งการให้เพิ่มงบประมาณพิเศษสำหรับการจัดซื้ออุปกรณ์การเรียนและค่าใช้จ่ายรายเดือนเพิ่มเติมให้อีกด้วย เพื่อเป็นการตอบแทนในความเมตตาของโอม

อาชัยมองหลานชายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่เพียงแค่ความเอ็นดูเหมือนเดิม แต่แฝงไปด้วยความเคารพใน "สิ่งวิเศษ" ที่อยู่ในตัวโอม

"อาสัญญานะโอม เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องนี้จะตายไปกับอา" ชัยวุฒิเอ่ยเสียงหนักแน่นพลางตบไหล่โอมเบาๆ "อาจะเก็บเรื่อง 'น้ำนมทิพย์' นี้เป็นความลับสุดยอด และอาพร้อมจะช่วยเหลือหลานทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องทุนการศึกษา เรื่องโรงเรียน หรือเรื่องความปลอดภัยของหลานเอง"

โอมยิ้มอย่างเบาใจพลางจัดแจงแต่งกายให้เรียบร้อย "ขอบพระคุณอาชัยมากครับ โอมตัดสินใจแล้วว่า... น้ำนมทิพย์เทวานี้จะมอบให้เฉพาะผู้ชายที่มีจิตใจดีและต้องดูดดื่มจากเต้าของโอมโดยตรงเท่านั้น พลังถึงจะส่งผลสัมฤทธิ์ที่สุด และวันนี้อาชัยก็ได้พิสูจน์แล้วว่าอาเป็นคนดีครับ"

กำนันชัยวุฒิหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เขารู้สึกหนุ่มแน่นขึ้นอย่างประหลาด "ถ้าอย่างนั้น หลานไม่ต้องกังวลนะ วันไหนที่หลานคัดนมจนทรมาน หรือไม่มีใครช่วยระบาย แวะมาหาอาที่นี่ได้เสมอ อายินดีรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยดูแลหลานเอง"

เขายังกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "อาจะดูแลเรื่องทุนการศึกษาให้เด็กๆ ในตำบลให้ดีที่สุดตามที่หลานต้องการ ส่วนเรื่องดูดนม... อาจะถือว่าเป็นภารกิจสำคัญที่อาจะตั้งใจทำเพื่อช่วยรักษาธาตุขันธ์ของหลานให้ดีที่สุด"

บรรยากาศภายในคฤหาสน์ไม้สักกลับมาสู่ความสงบสุขอีกครั้ง โอมรู้สึกอิ่มเอมใจที่ภารกิจในวันนี้ลุล่วงไปได้ด้วยดี ทั้งได้ช่วยลูกศิษย์และได้พันธมิตรที่ทรงบารมีอย่างอาชัยมาคอยเป็นหูเป็นตาให้ ในขณะที่เขายังคงต้องรอคอยการกลับมาของพ่อครูธนูอีก 4 วันที่เหลือ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Haku

หนุ่มล่ำคนใหม่มาแล้ววว

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

Yaiyra

ต่อๆๆ

popn

ขอบคุณครับ

premakung

แม่พระนมโตของช้น

reawreaw

ขอบคุณครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

sengjit

ขอบคุณครับ

imboon

ขอบคุณครับ

Nukinho

ขอบคุณครับ

jung2

สนุก

zaajung