มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 13 : พนาฤทธิ์ รุกขเทวดา

Ohmfany14

บรรยากาศในห้องพระของเรือนไม้สักทองบัดนี้เต็มไปด้วยไอหมอกจางๆ และกลิ่นอายของป่าดึกดำบรรพ์ พ่อครูธนูยืนเผชิญหน้ากับร่างของบุรุษหนุ่มรูปงามที่มีผิวพรรณสีเขียวมรกตจางๆ ทว่าบัดนี้ร่างกายกลับดูโปร่งแสงและสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับลง

"เราคือ พนาฤทธิ์... ผู้ปกปักรักษาสร้อยประคำเส้นนี้มานับพันปี" รุกขเทวดาหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "บารมีของเราสิ้นสุดลงแล้ว... เรากำลังจะดับสูญไปตามกาลเวลา"

พ่อครูธนูเห็นท่าไม่ดีจึงรีบไปเรียก โอม จากห้องนอน ทันทีที่โอมก้าวเท้าเข้ามาในห้องพระ แสงสีฟ้าจากแหวนมณีห้าสีและแสงสีทองจากประคำนิลกาฬบนคอพ่อครูธนูก็เปล่งประกายรับกันอย่างรุนแรง พนาฤทธิ์ที่กำลังจะจางหายไปเมื่อเห็นหน้าโอม ก็ดวงตาเบิกกว้างด้วยความปีติ

"โอม... พลังน้ำนมทิพย์เทวาในตัวเจ้าเพียงสิ่งเดียวที่จะช่วยพนาฤทธิ์ได้" พ่อครูธนูเอ่ยด้วยเสียงจริงจัง "ช่วยเขาเถิดโอม ให้เขาได้มีอายุขัยต่อเพื่อคุ้มครองบ้านสวนของเรา"

โอมไม่ได้ลังเลใจ เขาคุกเข่าลงข้างๆ ร่างที่โปร่งแสงของรุกขเทวดาหนุ่ม โอมค่อยๆ เลิกชายเสื้อขึ้น เผยให้เห็นปทุมถันมหาศาลที่คัดตึงจนมีน้ำนมซึมเยิ้ม เขาประคองยอดอกสีหวานเข้าสู่ริมฝีปากที่ซีดเผือดของเทวดาหนุ่มทันที

"อึก... อึก... อึก..."

ทันทีที่น้ำนมทิพย์เทวาไหลเข้าสู่ลำคอของพนาฤทธิ์ ร่างกายที่เคยโปร่งแสงก็กลับมามีเลือดฝาดเข้มข้น แสงสีทองจากน้ำนมซึมซาบเข้าสู่จิตวิญญาณของเทวดาจนร่างกายกลับมาสง่างามดั่งเดิม พนาฤทธิ์ดูดดื่มอย่างกระหาย พละกำลังจากอกของโอมชุบชีวิตเทพที่กำลังจะดับสูญให้ฟื้นคืนมาอีกครั้ง

เมื่อได้สติและกำลังคืนมา พนาฤทธิ์ผละออกจากทรวงอกนุ่มด้วยความเคารพอย่างสูงสุด เขาหมอบกราบลงแทบเท้าของโอม น้ำตาแห่งความปีติไหลอาบแก้ม

"ท่านกษีรามานพ... ในที่สุดท่านก็จุติมาเพื่อโปรดข้าพเจ้าอีกครั้ง" พนาฤทธิ์เอ่ยเสียงสั่น

โอมขมวดคิ้วด้วยความฉงน "กษีรามานพ? ท่านเรียกผมเหรอ?"

"ท่านอย่างไรเล่า... ในอดีตชาติท่านคือ กษีรามานพ เทพผู้มีกายบริสุทธิ์แอบฝึกมนตราต้องห้ามที่ดูแลมหาสมุทรน้ำนมบนสวรรค์ ท่านเคยประทานน้ำนมทิพย์นี้ช่วยข้าพเจ้าไว้เมื่อครั้งมหาสงครามเทพ บัดนี้ท่านกลับมาในร่างมนุษย์เพื่อสานต่อวาสนากับท่านเทพภารดาเทพสงคราม"

พ่อครูธนูยืนมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง บัดนี้ความลับเรื่องชาติกำเนิดของโอมเริ่มถูกเปิดเผยออกมาแล้วว่าเขาไม่ใช่เพียงมนุษย์ที่มีร่างกายพิเศษ แต่เขาคือเทพจุติมาเกิดเพื่อภารกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คิด

บรรยากาศในห้องพระพลันเปลี่ยนไป แสงสีทองจากประคำนิลกาฬบนคอของพ่อครูธนูสว่างจ้าประสานกับแสงสีฟ้าจากแหวนของโอม ราวกับความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้ด้วยกาลเวลาได้ถูกทำลายลง ทั้ง โอม และ พ่อครูธนู ต่างสบตากันด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินพรรณนา เพราะแท้จริงแล้วทั้งคู่ต่างรู้แจ้งในภพชาติของตนมาโดยตลอด

"ท่านพนาฤทธิ์พูดถูกแล้ว..." พ่อครูธนูเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กังวานดุจเทพสงคราม "ในอดีตชาติ ข้าคือ ภารดาเทพ ผู้ถือดาบปกป้องทิศบูรพา และโอมคือยอดดวงใจของข้า... เทพบุตรกษีรามานพ"

พนาฤทธิ์ที่เพิ่งได้รับน้ำนมทิพย์ชุบชีวิตจนกลับมาสง่างาม หมอบกราบลงต่อหน้าทั้งสองอีกครั้งก่อนจะกล่าวเสริม "ใช่แล้วครับท่านภารดา... สร้อยประคำมุกนิลกาฬทั้ง 108 เม็ดนี้ มิใช่ของที่หาได้ตามพื้นพิภพ แต่เกิดจาก 'น้ำตาของเทพีมัจฉา' สหายรักของท่านกษีรามานพ ที่หลั่งออกมาด้วยความซาบซึ้งในมิตรภาพ"

รุกขเทวดาหนุ่มชี้ไปที่ประคำที่บัดนี้หมุนวนรอบลำคอของธนูอย่างมีชีวิต "ท่านกษีรามานพเป็นผู้ร้อยเรียงมุกแต่ละเม็ดด้วยมือตนเอง พร้อมกับผนึก 'พลังแห่งความรัก' ที่มั่นคงต่อท่านภารดาเทพลงไปในทุกเม็ดมุก เพื่อให้มันเป็นศัสตราวุธที่ไร้เทียมทานที่สุดในสามโลก หากผู้ถือครองคือท่านภารดา และผู้เติมพลังคือท่านกษีรามานพ... แม้แต่มหาอสูรจากขุมนรกใดก็มิอาจต่อกรได้"

โอมยิ้มละมุน พลางลูบไล้ปทุมถันมหาศาลที่ยังคงมีน้ำนมซึมเยิ้มจากการป้อนพนาฤทธิ์เมื่อครู่ "พี่ธนู... หรือท่านพี่ภารดาของโอม สร้อยเส้นนี้โอมทำไว้ให้พี่เพื่อที่ว่า ไม่ว่าเราจะจุติไปกี่ภพกี่ชาติ พี่จะได้มีอำนาจคุ้มครองโอม และโอมจะมีน้ำนมทิพย์นี้ไว้เพื่อหล่อเลี้ยงพลังให้พี่ตลอดไป"

พ่อครูธนูโน้มตัวลงจูบหน้าผากโอมด้วยความรักที่ข้ามภพข้ามชาติ "พลังจากความรักของเจ้าในประคำเส้นนี้ พี่สัมผัสได้ทุกครั้งที่มันแนบชิดกับอกพี่... บัดนี้ศัสตราวุธเทพพร้อมแล้ว พลังน้ำนมทิพย์เทวาของโอมก็เต็มเปี่ยม"

หลังจากที่ได้ดื่มกินน้ำนมทิพย์จากอกของ กษีรามานพ หรือ โอม  จนอิ่มหนำและคืนร่างเป็นเทพบุตรที่สง่างาม พนาฤทธิ์ ก็รับรู้ถึงภารกิจสำคัญของตนในชาตินี้ เขาหมอบลงแทบเท้าโอมและพ่อครูธนูเพื่อขอรับหน้าที่อันทรงเกียรติ

"ขอบพระคุณของท่านทั้งสอง บัดนี้ข้าพเจ้ามีตบะบารมีแก่กล้าขึ้นเพราะน้ำนมทิพย์เทวา ข้าพเจ้าขออุทิศตนเป็นผู้พิทักษ์บ้านสวนมณีเทวาแห่งนี้ตลอดไป"

สิ้นคำกล่าว ร่างของพนาฤทธิ์ก็กลายเป็นลำแสงสีเขียวมรกตพุ่งทะยานออกจากเรือนไม้สัก มุ่งตรงไปยังต้นมะม่วงยักษ์อายุกว่าร้อยปีที่ท้ายสวน จุดที่พ่อครูธนูเคยพบสร้อยประคำ แสงสีเขียวนั้นซึมซาบเข้าสู่ลำต้นมะม่วงจนเปลือกไม้ดูแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล ใบมะม่วงทุกใบสั่นไหวระริกคล้ายกำลังขานรับพลังเทพ

บัดนี้ ต้นมะม่วงใหญ่ท้ายสวนได้กลายเป็น "รุกขวิมาน" ของพนาฤทธิ์อย่างสมบูรณ์

พนาฤทธิ์หยั่งรากลึกทางจิตวิญญาณเชื่อมต่อกับต้นไม้ทุกต้นในสวนมะม่วง กลายเป็นข่ายใยมีชีวิตที่คอยสอดแนมสิ่งชั่วร้าย หากมีอสุรกายหรือชายชุดดำคนใดเหยียบย่างเข้าสู่เขตบ้านสวน ใบไม้จะส่งเสียงเตือนภัย และกิ่งก้านจะขยับขยายกลายเป็นกับดักเวทย์มนตร์คอยฟาดฟันศัตรูทันที

"โอม... ตอนนี้ที่บ้านเราปลอดภัยแล้วล่ะ" พ่อครูธนูเอ่ยพลางลูบผมโอม "พนาฤทธิ์จะช่วยดูน้องเขตและไอ้เข้มให้เราที่นี่"

Yaiyra

ดีๆๆ

popn

ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

oldman

สนุกดีครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

premakung

ผู้ช่วยตนใหม่

reawreaw

ขอบคุณครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

rubthai

ขอบคุณคับ

sengjit

ขอบคุณครับ

Nukinho

ขอบคุณมากครับ

suttapat

ขอบคุณ

teeinter19

เรื่องนี้อ่านสนุกมาก