แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Alaskan เมื่อ 2026-2-2 19:57
6 u+ L" |( ? L# D8 Y V- x& u
$ Y' n" H; X6 F& G" y) x. pสวัสดีครับ วันนี้ผมจะมาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านมาไม่นานนี่เองครับ ขอหยิบขึ้นมาเล่ากันก่อนเดี๋ยวลืม เพราะมันมีศัพท์แสงทางการแพทย์ต่างๆที่ผมไม่ค่อยคุ้นเคยนัก ขืนปล่อยไปนานวันเข้าเกรงว่าจะเอามาเขียนเล่าต่อไม่ได้อีกแล้ว % S; H) U# j8 V
เชิญติดตามอ่านเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นกับไอ้ตี๋ เพื่อนรักของผมได้เลยครับ กับเรื่องเล่าในวันที่ไอ้ตี๋ล้มป่วย / X" g1 k4 A: Y& d. u+ n1 M/ M
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- . ไอ้ตี๋เป็นคนหนึ่งที่ใส่ใจเรื่องการดูแลร่างกายอย่างจริงจัง ถ้าใครติดตามเรื่องราวของมันมาตลอด ก็จะรู้ดีว่ามันเข้ายิมเป็นประจำ ออกกำลังกายหนักเกือบทุกวัน จนร่างกายกำยำแข็งแรง กล้ามเนื้อชัดเจนทุกเส้นสาย
3 i# }9 P; ^9 l/ _. ~2 e
วันหนึ่ง มันตัดสินใจลงวิ่ง half marathon โดยมันคิดว่าด้วยร่างกายที่ฝึกมาดี การวิ่งแค่ 21 กิโลเมตรคงไม่ยากเกินไป มันลงทะเบียนเข้าร่วมงาน Charity Run ที่เป็นงานวิ่งการกุศลที่จัดขึ้นที่สวนลุมพินีในทุกๆปี $ T9 x6 f! E* y4 f4 G' u
เช้าวันแข่งขัน ไอ้ตี๋ยืนอยู่หน้ากระจกในห้อง ในคอนโดชั้น 15 มองภาพสะท้อนของตัวเองด้วยความภูมิใจ สวมเสื้อกล้ามสีดำแนบเนื้อที่เผยให้เห็นกล้ามอกสองเนินนูนชัด กล้ามท้องหกก้อนเรียงเป็นระเบียบ กางเกงวิ่งขาสั้นสีเทาติดตัว รองเท้าวิ่งสีส้มสะท้อนแสง หมายเลขประจำตัว 1847 ติดที่อกซ้าย มันถ่ายเซลฟี่ส่งเข้ากลุ่มแชทเพื่อนพร้อมข้อความว่า “พร้อมแล้วว่ะ วันนี้กูจะจัดเต็ม”
, g; k2 q9 ^% H" g
ไอ้อ้นแซวว่ามันดูเหมือนจะไปประกวดนายแบบมากกว่าจะวิ่งมาราธอน ส่วนผมเตือนให้ระวังตัวอย่าฝืนมากเกินไป แต่ไอ้ตี๋มั่นใจในร่างกายที่ถูกฝึกมาอย่างดี แต่ถ้ามันมั่นใจยังงั้นพวกผมเลยปล่อยมันตามใจมัน . . เวลาตีห้าผ่านไปไม่นาน ไอ้ตี๋ยืนอยู่ในฝูงนักวิ่งหลายร้อยคนที่สวนลุมพินี บรรยากาศคึกคักเต็มไปด้วยพลังงานบวก แสงไฟจากเวทีหลักสาดส่องลงมา เสียงเพลงจังหวะเร่งเร้าดังก้อง ผู้คนบางคนยืดเส้นยืดสาย บางคนกระโดดอุ่นเครื่อง บางคนถ่ายรูปเก็บไว้เป็นความทรงจำ
- Q8 {: X" n8 e3 {
ไอ้ตี๋ยืนแถวหน้าสุดใกล้กับกลุ่มนักวิ่งมืออาชีพ มันยืดน่องช้าๆ รู้สึกถึงความพร้อมของกล้ามเนื้อ เหงื่อซึมออกมาเล็กน้อยภายใต้แสงไฟ เมื่อเสียงปืนสัญญาณดังขึ้น ปัง! ฝูงชนทั้งหมดพุ่งออกตัวพร้อมกัน
0 O2 H6 q( C% v) a a
ไอ้ตี๋วิ่งนำกลุ่มเล็กๆ ที่ออกตัวเร็ว มันอยากโชว์ว่ากล้ามขาที่สร้างมาด้วยความทุ่มเทสามารถพามันแซงหน้าคนอื่นได้ ลมเย็นปะทะใบหน้า หายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขาเบาเหมือนลอยได้ กลิ่นหญ้าตัดใหม่จากสวนลอยเข้ามาเต็มปอด ในช่วงกิโลเมตรแรกๆ มันรู้สึกมีชีวิตชีวาอย่างที่สุด . แต่เมื่อการวิ่งดำเนินไป ความสบายนั้นค่อยๆหายไป กิโลเมตรที่ห้ายังรู้สึกดี หายใจคล่อง ขาเคลื่อนไหวลื่นไหล แต่พอถึงกิโลเมตรที่แปด น่องข้างซ้ายเริ่มตึงขึ้นราวกับมีเชือกมัดรัดไว้แน่น มันส่ายหัวไล่ความรู้สึกนั้นออกไป บอกตัวเองว่าแค่นี้ยังไม่พอหยุดมันได้
* F* [) I4 G$ `: `' T! b6 k* [
กิโลเมตรที่สิบ น่องทั้งสองข้างเริ่มแข็งเกร็ง ปวดจี๊ดแปลบราวกับมีเข็มทิ่มแทง แต่ไอ้ตี๋ยังกัดฟันวิ่งต่อ มันฝืนแซงคนข้างหน้าอีกหลายคน หายใจเริ่มถี่ขึ้น เหงื่อไหลท่วมตัวจนเสื้อกล้ามเปียกชุ่มติดผิว B0 V/ g. y4 N1 X/ H* H
กิโลเมตรที่สิบสาม ขาเริ่มหนักอึ้งราวกับแบกก้อนหิน มันรู้สึกถึงความร้าวลึกในกล้ามเนื้อแต่ยังไม่ยอมแพ้ ยังคงเร่งฝีเท้าต่อไปอย่างดื้อรั้น กิโลเมตรที่สิบห้า น่องแข็งเป็นก้อนใหญ่ ปวดร้าวแผ่ซ่านขึ้นมาถึงต้นขาและสะโพก ทำให้ทุกก้าวย่างเต็มไปด้วยความทรมาน แต่ไอ้ตี๋ยังบอกตัวเองซ้ำๆ ว่า “อีกนิดเดียว กูไหวแน่” - Z/ }$ r- g2 s; J
กิโลเมตรที่สิบแปด ขาสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ ฝีเท้าไม่มั่นคง มันต้องสลับเดินเร็วกับวิ่งโยกตัว เหงื่อไหลเข้าตาจนแสบพร่า หน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย กิโลเมตรที่ยี่สิบ เห็นธงเส้นชัยลิบๆ อยู่ไกล แค่หนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น ขาทั้งสองข้างเหมือนจะฉีกขาด น่องบวมขึ้นมาเล็กน้อย ปวดตุบๆ จนน้ำตาซึมไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว 9 h X- z- r) i
แต่ไอ้ตี๋รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย เร่งฝีเท้าวิ่งโซเซ ตัวโยกเยก หน้าอกหอบขึ้นลงอย่างรุนแรง จนในที่สุด มันก็ข้ามเส้นชัยได้ด้วยเวลา 2 ชั่วโมง 47 นาที 12 วินาที เสียงปรบมือดังก้องรอบตัวแต่ฟังเลือนรางเพราะหูอื้ออึง มันทรุดลงนั่งข้างทาง มือกุมขาแน่น หน้าตาซีดเซียว ผมเปียกเหงื่อชุ่ม หลับตาพริ้มยิ้มฝืนๆ
# [6 G- v5 d% p2 `4 t9 S
หลังจากข้ามเส้นชัย มันเดินโซเซไปรับน้ำและกล้วยจากจุดบริการ นั่งพักใต้ร่มไม้ใหญ่ ขาปวดร้าวลึกๆ ราวกับมีมีดกรีดเนื้อจากข้างใน แต่ไอ้ตี๋คิดว่าคงเป็นแค่ความเมื่อยล้าจากการวิ่งระยะไกลที่ไม่คุ้นเคย มันถ่ายรูปตัวเองหน้าซีดๆ พร้อมกับคะแนนเวลาที่มันได้ ส่งลงกลุ่มเพื่อนเพื่ออวดชัยชนะ . ระหว่างทางกลับคอนโด มันเห็นร้านรถเข็นขายหมูปิ้งไก่ย่างเสียบไม้ตั้งเรียงราย กลิ่นควันหอมฟุ้งผสมกลิ่นเครื่องเทศรสจัดจ้านลอยมาจนท้องร้องดังขึ้นมาทันใด ความหิวโหยหลังจากการวิ่ง 21 กิโลเมตรแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย มันสั่งหมูปิ้งห้าไม้ ไก่ย่างสี่ไม้ ส้มตำปูปลาร้าจานใหญ่ และน้ำจิ้มแจ่วเพิ่มอีกชุด กินอย่างหิวโหย กัดคำใหญ่ๆ รสชาติเผ็ดร้อนกลบทุกอย่าง รวมถึงกลิ่นคาวอ่อนๆ ที่อาจปนเปื้อนมาในเนื้อสัตว์ แต่ตอนนั้นมันไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น กินหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที . . เกือบเที่ยงวันแล้ว ไอ้ตี๋เดินโซเซลากขาทั้งสองข้างที่ปวดตุบๆ เข้ามาในห้องประตูปิดลงเบาๆ ด้วยแรงที่เหลือน้อยนิด มันทรุดตัวนั่งลงตรงพื้นหน้าประตู หายใจหอบถี่ หน้าซีดเผือด เหงื่อยังไหลซึมออกมาไม่หยุด
! ^6 o! l& g/ M7 Y3 R1 d; y
“เชี่ยเอ้ย ขา…บวมชิบหายเลยว่ะ” มันพึมพำกับตัวเอง
; U3 S1 Q, r7 a
ด้วยสัญชาตญาณ มันลุกขึ้นยืนช้าๆ จับขอบโต๊ะพยุงตัว เดินเซไปที่ตู้เย็น หยิบขวดน้ำเย็นออกมาสองขวด ห่อด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วนั่งลงที่โซฟา ค่อยๆ ประคบลงบนน่องทั้งสองข้างที่บวมแดงแข็งเป็นก้อน " V4 H( L% k% U/ a& {
ความเย็นซึมเข้าสู่ผิวหนัง บรรเทาความปวดร้าวลงได้บ้างเล็กน้อย มันหลับตาลง ถอนหายใจยาว “คงแค่เมื่อยหนักๆ มั้ง…พักอีกแป๊บก็หาย”
/ {6 j7 j. `- b! s) I D% Y/ J
ผ่านไปสักพัก มันรู้สึกตัวชุ่มเหงื่อ กลิ่นตัวผสมกลิ่นอาหารจากร้านข้างทางยังติดแน่น มันเลยตัดสินใจลุกขึ้นอีกครั้ง เดินเซๆ ไปที่ห้องน้ำ
7 v( u% Z$ F) P% D+ C8 A
หน้าห้องน้ำ มันเริ่มถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น เสื้อกล้ามดำเปียกชุ่มเหงื่อโยนลงพื้น กางเกงวิ่งขาสั้นหลุดลงตามมา กางเกงในตัวสุดท้ายถูกดึงลงจนถึงข้อเท้าแล้วเตะออกไปกองรวมกัน มันเปิดน้ำเย็นจากฝักบัว ปล่อยให้น้ำไหลลงมาทั่วตัว น้ำเย็นช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง แต่เมื่อโดนส่วนที่น่องบวม น้ำเย็นก็ทำให้ปวดแปลบขึ้นมาอีก มันกัดฟันทน
. \7 H+ [6 d3 f9 U, ~# ]5 Y
อาบเสร็จ มันเช็ดตัวคร่าวๆ ด้วยผ้าขนหนู ไม่คิดจะใส่เสื้อผ้าใดๆ อีก เพราะรู้สึกว่าร่างกายร้อนๆ เย็นๆ อยู่แล้ว การปล่อยให้ผิวได้ระบายอากาศน่าจะดีกว่า มันเดินโซเซกลับไปนอนแผ่บนเตียง ยังคงประคบขาด้วยขวดน้ำเย็นที่เริ่มอุ่นขึ้นแล้ว . แต่อีกไม่นานนัก อาการปวดท้องก็เริ่มโหมกระหน่ำขึ้นมา มันรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ คลื่นใส้อ้วกแลละท้องเสียรุนแรง ถ่ายเหลวหลายรอบจนอ่อนแรง ตัวสั่น หน้าซีดจนแทบเหมือนกระดาษ มันนอนแผ่หราบนเตียง หายใจถี่ๆ มือสั่นเทิ้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาผมทันที , z9 G& p$ W1 Z3 q7 \& u
“กู…ไม่ไหวแล้วว่ะ…” เสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออก
) ]% K' [# Z$ C& x6 C" s3 J1 H
“มึงอยู่ไหน? เป็นอะไรวะ?” ผมถามด้วยความตกใจ 1 `. ?" Q& E0 ^- a* D/ V
“ห้อง…คอนโด…กูลุกไม่ได้เลย…” . . ผมจำได้ดีว่ามี keycard สำรองของห้องมันอยู่ในกระเป๋าตังค์ เพราะเมื่อเดือนก่อนมันเคยให้ไว้เผื่อฉุกเฉิน ผมเลยบอกมันทันที “รอกูเดี๋ยวนะ กูมี keycard กูเข้าได้เลย ไม่ต้องลุกมาเปิด” 8 y% }" W# q7 H1 I* }
ผมรีบออกจากบ้าน ขับรถฝ่ารถเที่ยงวันมาถึงคอนโดในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ใช้ keycard สแกนเข้าห้องโดยไม่ต้องกดกริ่ง
' B2 }; g9 R' ?5 G
ผมเปิดประตูห้องมันด้วย keycard แล้วก้าวเข้าไปในความเงียบที่อึมครันของห้อง แสงไฟในห้องนอนเปิดสลัวๆ เหลือแค่โคมข้างเตียง 1 m; \1 h& N# i5 V7 H3 Z
แล้วผมก็เห็นมัน… S! M6 q8 g/ j: N' r# j, E3 H
ไอ้ตี๋นอนแผ่หราบนเตียงกว้าง ไม่มีเสื้อผ้าปิดบังแม้แต่ชิ้นเดียว ร่างกายที่เคยอวดในกลุ่มเมื่อเช้าวันนี้ ตอนนี้ดูอ่อนแรงอย่างน่าใจหาย ผิวสีขาวซีดเผือดจนแทบเห็นเส้นเลือดฝอยใต้ผิว หน้าผากชุ่มเหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลย้อยลงมาทางขมับ ตาจม ใต้ตาคล้ำเป็นรอยคล้ำเข้ม ริมฝีปากแห้งแตกจนมีเลือดซึมจางๆ * R# V/ y8 f$ D1 Q" x2 F
หน้าอกกว้าง กล้ามอกสองเนินที่เคยนูนเด่นชัด ตอนนี้ยังคงนูนอยู่แต่ดูหย่อนลงเล็กน้อย หายใจเข้าออกช้าๆ ทำให้กล้ามอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างอ่อนแรง ลงมาที่หน้าท้อง กล้ามท้องหกก้อนยังชัดเป็นร่องลึก แต่ผิวหนังดูตึงน้อยลง เหงื่อไหลเป็นทางบางๆ ตามร่องกล้ามเนื้อ
. ` j7 x4 M4 Y
ขาทั้งสองข้างน่าใจหายที่สุด น่องบวมแดงเป็นก้อนใหญ่ผิดปกติ แข็งจนเหมือนหิน กดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ต้นขาก็บวมตาม ผิวหนังตึงแดงจนเห็นเส้นเลือดฝอยปูดขึ้นมา / A; z' N7 I1 Q T
จากมันลืมตาขึ้นมองผมช้าๆ เสียงแหบพร่าแทบไม่ได้ยิน “มาแล้วเหรอ…กู…แย่มากเลยว่ะ…”
/ F9 _/ Y$ C# ~
ผมรีบเข้าไปใกล้ๆ นั่งข้างเตียง มือจับข้อมือมัน ตัวเย็นเฉียบแต่เหงื่อยังแตกไม่หยุด “รอกูแป๊บนึงนะ กูหาเสื้อผ้าให้ใส่ก่อน แล้วพามึงไปโรงพยาบาล”
- o, z& a$ h8 c( g' y% A
ผมเห็นสภาพมันแบบนั้นเลยผมเลยโทรไปบอกไอ้อ้นด้วยอีกคนว่าจะต้องไปไอ้ตี๋ไปโรงพยาบาล ให้มันไปช่วยเป็นธุระ รอที่โรงพยาบาลไว้ก่อนเผื่อเหลือเผื่อขาด * y$ j5 x: j$ [
ผมลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดตู้ออก หยิบเสื้อยืดสีเทาตัวใหญ่ตัวหนึ่ง กับกางเกงวอร์มขาสั้นตัวหลวมสีดำออกมา ไม่มีกางเกงในอยู่ในลิ้นชักที่เห็นง่ายๆ และตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลามานั่งหา ผมเลยตัดสินใจว่าไม่ใส่กางเกงในให้มันก่อน กลัวว่าการดึงรัดจะทำให้ปวดมากขึ้น 6 L# Y: Z* t* p
กลับมาที่เตียง ผมพูดเบาๆ “ลุกนั่งหน่อยได้มั้ย กูจะช่วยใส่เสื้อให้” มันพยายามยกตัวขึ้น แต่แขนสั่น ผมเลยต้องเข้าไปค้ำหลังไว้ ช่วยพยุงให้ลุกนั่งช้าๆ มันครางเบาๆ ทุกครั้งที่ขยับ 2 k& b4 @+ G8 U6 J1 [
ผมค่อยๆ สวมเสื้อยืดให้ สอดแขนข้างหนึ่งเข้าไปก่อน แล้วดึงผ่านหัว มันยกแขนไม่ค่อยขึ้น ผมต้องช่วยยกให้ทั้งสองข้าง เสื้อยืดตัวใหญ่เลยหลวมโคร่งปกปิดร่างกาย 7 ?6 T# A8 j# w `; m
จากนั้นเป็นกางเกงวอร์ม “ยกขาขึ้นหน่อยนะ…ช้าๆ” มันกัดฟัน ยกขาข้างหนึ่งขึ้นได้แค่เล็กน้อย ผมค่อยๆ สอดขาเข้าไปในขากางเกง ดึงขึ้นช้าๆ มากๆ เพราะกลัวว่าส่วนที่บวมจะเจ็บ มันครางออกมาหลายครั้ง น้ำตาซึมที่หางตา แต่ไม่ร้องไห้ / @# {2 _$ }7 i) w: X
ขาข้างที่สองก็ยากยิ่งกว่า ผมต้องค่อยๆ ยกขามันขึ้นทีละน้อย แล้วดึงกางเกงขึ้นไปจนถึงเอว มันยกสะโพกขึ้นนิดเดียวเพื่อช่วย หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ) ]4 l% o& f3 u
เสร็จแล้วผมช่วยพยุงให้มันนั่งพิงหัวเตียง หายใจหอบๆ “ดื่มน้ำเกลือแร่ก่อนนะ กูเห็นในตู้เย็น” ผมเดินไปหยิบขวดเกลือแร่สีส้มที่ยังเย็นอยู่ เปิดฝาให้ แล้วยื่นให้มันจิบช้าๆ มันดื่มได้แค่สองสามอึกก็หยุด หายใจถี่ “พอแล้ว…ท้องมันปั่นป่วน…”
2 L. c$ R& b, T; c
“โอเค กูพามึงไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย ไอ้อ้นมันก็กำลังไปรอที่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลแล้ว เพราะมันอยู่ใกล้บ้านมันกว่า”
- i0 e# a" F( ~/ |' f1 X3 }3 L' i
ผมพยุงมันลุกขึ้นจากเตียง ขาของมันสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ ผมต้องเอาแขนข้างหนึ่งโอบรอบเอว ค้ำไว้แน่น อีกมือจับแขนมันไว้ เดินช้าๆ ออกจากห้อง ลงลิฟต์ ทุกก้าวย่างมันต้องหยุดหอบ หน้าซีดจนน่ากลัว 2 ^) w5 U. p S& q8 _. a
ขึ้นรถ ผมช่วยรัดเข็มขัดนิรภัยให้ มันนั่งตัวงอ มือกุมขาแน่น ผมเหยียบคันเร่ง ขับรถออกไปในช่วงบ่ายแก่ๆ . W" Y. O& q5 {
ระหว่างทาง มันพูดแผ่วเบา “ขอบใจมากว่ะ…กูไม่คิดว่ามันจะแย่ขนาดนี้…” # p- \& T1 H3 s% @" v& c* \
ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่บีบพวงมาลัยแน่น แล้วเร่งรถให้เร็วขึ้นอีกนิด . ถึงโรงพยาบาลในที่สุด หลังจากขับรถฝ่ารถติดยามบ่าย ผมกับไอ้ตี๋รีบเข้าไปที่ห้องฉุกเฉินทันที ไอ้อ้นมาถึงก่อนแล้ว ยืนรออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าห่วงใย มันเห็นไอ้ตี๋นั่งโซเซในรถ หน้าซีดเผือด ขาบวมแดง ก็รีบวิ่งมาช่วยพยุงข้างหนึ่งทันที . พยาบาลที่เคาน์เตอร์เห็นสีหน้าซีดเผือดของไอ้ตี๋ รีบเรียกเตียงล้อเข็นมาทันที รีบพาไอ้ตี๋เข้าห้องฉุกเฉิน 9 q$ Y. |6 W- U( p+ W
หมอเวรคนหนุ่งเดินเข้ามาทันที หน้าตาจริงจัง “อาการอย่างไรบ้างครับ?”
f6 c: P1 n3 P- p* ?% g
“วิ่ง half marathon เมื่อเช้า” ผมรีบตอบ “ฝืนวิ่งทั้งที่ขาปวด หลังจากนั้นกินอาหารข้างทาง แล้วท้องเสียรุนแรง”
) Z g/ f/ K! R4 l& d- x
หมอพยักหน้า เริ่มตรวจร่างกายทันที กดที่น่องที่บวมแข็ง 7 j! R, ~* x& B- ?7 Z2 R) J# ?5 i
“อ๊าก!” ไอ้ตี๋ครางดังทุกครั้งที่หมอกด - u8 d, i8 f) U. a0 x6 O
“เจาะเลือดด่วน” หมอสั่งพยาบาล “ตรวจ CK, ไต, electrolytes, CBC” * ~6 X1 m5 ~5 t/ k4 k8 v" e( V
ไม่นานผลเลือดก็ออกมา หมอมองแฟ้มแล้วหน้าบึ้งขึ้น 8 ~3 X2 `8 c2 I+ r
“ค่า CK สูงกว่าปกติ 5 เท่า ใกล้เคียงภาวะ rhabdomyolysis(กล้ามเนื้อสลาย)” หมอพูดเสียงหนัก “ค่าไตเริ่มสูง จากขาดน้ำรุนแรง”
1 z1 G+ K( @1 e. k4 ~8 J! v3 }
“ร้ายแรงมั้ยครับ?” ไอ้อ้นถามด้วยความกังวล # z m: S5 ^: D5 A J+ v
“ต้อง admit คืนนี้” หมอตอบชัดเจน “ให้น้ำเกลือเยอะๆ เพื่อล้างสารพิษออกจากร่างกาย ถ้าไม่รีบจัดการ ไตอาจวายได้” 5 D% j. a) `! D4 C
ผมกับไอ้อ้นมองหน้ากัน หัวใจเต้นแรง . ไอ้ตี๋ที่นอนบนเตียงหลับตาพริ้ม หน้าซีดเหมือนกระดาษ หายใจแผ่วๆ # t' A& H D t" L
“ห้ามออกกำลังกายหนักอย่างน้อย 4-6 สัปดาห์” หมอย้ำอีกครั้ง “และครั้งหน้าถ้าร่างกายส่งสัญญาณว่าไม่ไหว ต้องหยุดทันที เข้าใจมั้ยครับ?”
4 E% y" g7 r8 M5 U, E7 ^
ไอ้ตี๋พยักหน้าเบาๆ เสียงแหบพร่า “เข้าใจครับ…ขอบคุณครับหมอ”
# E& Y5 |- Y+ x J+ s% b! K7 |
พยาบาลเริ่มเตรียมตัวเข็นเตียงพาเข้าห้องผู้ป่วย . หมอสั่ง admit เข้าห้องผู้ป่วยในแผนกทั่วไป ผมเลือกห้องพิเศษให้มันเพราะว่าจะได้สะดวกและใช้สิทธิประกันด้วย 2 ?. ~' q* h2 D/ v# S
เตียงล้อเข็นถูกพาไปที่ห้องพักคนไข้ เมื่อถึงห้อง ไอ้ตี๋ถูกจับเปลี่ยนชุดไปใส่ชุดคลุมกราวโรงพยาบาลสีฟ้าสำหรับผู้ป่วย คล้ายๆชุดคลุม แบบเปิดหลัง มีเชือกผูก
$ V0 G9 \7 G& |) X& Q; X
ผู้ช่วยพยาบาลสองคนมาช่วยเปลี่ยนให้ เพราะไอ้ตี๋อ่อนแรงมาก ลุกนั่งยังลำบาก ผมกับไอ้อ้นยืนรอข้างนอกห้องก่อน เจ้าหน้าที่ค่อยๆ ถอดเสื้อกับกางเกงวอร์มที่ผมใส่ให้ออก แล้วสวมชุดกราวสีฟ้า แบบเปิดหลัง ด้านหลังเปิดโล่งตั้งแต่คอลงไปถึงก้น มีเชือกผูกสองสามจุดตรงคอ กลางหลัง และเอว 3 z0 k% Z4 k2 G: l% Y: Q
ส่วนล่างของชุดยาวลงมาประมาณกลางต้นขา หรือคลุมเข่าเล็กน้อย ไม่มีกางเกงในตัว เพราะออกแบบมาให้สะดวกต่อการใช้ชักโครก มีการเข้าห้องน้ำ โดยเปิดหลังผูกเชือกหลวมๆ เพื่อให้เข้าถึงหลังและแขนง่ายสำหรับเจาะเลือดทำหัตถการต่างๆ พวกเธอทำงานเร็วและสุภาพมาก ช่วยยกแขนขาเบาๆ เพราะรู้ว่าปวด แล้วคลุมผ้าห่มให้เรียบร้อย . . หลังจากหมอสั่งให้น้ำเกลือและยาแก้ท้องเสียเข้าไปแล้ว ไอ้ตี๋ดูสงบลงนิดหน่อย นอนแผ่บนเตียงคนไข้ในชุดกราวสีฟ้าอ่อนที่บางเบา เปิดหลังผูกเชือกสองจุดหลวมๆ ผ้าห่มคลุมหลวมๆ ผมกับไอ้อ้นนั่งเฝ้าข้างๆ สลับกันคุยเบาๆ เพื่อให้มันไม่เครียด ( |0 l& \% |$ H5 u8 R9 L; l1 |
แต่ไม่ถึงชั่วโมง อาการท้องเสียก็กลับมาอีกครั้ง ท้องมันบิดปั่นป่วน ปวดหนักจนครางออกมา “โอ๊ย…อีกแล้วว่ะ…รีบๆ หน่อย” ! w5 `) f" M) _- ^0 S7 p
ผมกับไอ้อ้นรีบลุกขึ้นพยุงทันที ไอ้อ้นค้ำแขนข้างซ้าย ผมค้ำข้างขวา ยกตัวมันขึ้นจากเตียงช้าๆ ขาที่บวมแข็งแทบยืนไม่อยู่ ต้องค้ำเอวไว้แน่น
& l1 k% @5 |& f1 w' W
ระหว่างเดินโซเซไปห้องน้ำในห้อง แค่ไม่กี่ก้าว แต่สำหรับมันเหมือนเดินไกลเป็นกิโล ตัวมันโยกไปโยกมาเพราะขาอ่อนแรงมาก เชือกผูกหลังที่ทำจากผ้าบางๆ คลายออกทันทีที่ขยับแรงครั้งแรก แล้ว…เสียง “แกร๊ก” เบาๆ ดังขึ้น เชือกขาดทั้งสองจุดพร้อมกัน—อาจเพราะเหงื่อที่ชุ่มตัวมันทำให้เนื้อผ้าเปียกชื้นและเสื่อมเร็ว หรือเพราะมันนอนทับเชือกตลอดเวลาที่รอหมอตรวจ
) N' c5 d9 T3 ~4 V$ { j
ผ้ากราวหลุดออกจากไหล่ทั้งสองข้าง เปิดหลังโล่งทั้งแผ่นตั้งแต่คอลงไปถึงก้น และด้านหน้าผ้าก็ร่วงลงมาพาดที่แขน กล้ามอก กล้ามท้อง ขนอ่อนๆ ตามแนวสะดือ ส่วนล่าง…ทุกอย่างเห็นหมดใต้แสงไฟสลัวของห้อง ; X2 [- G5 b5 z
ผมกับไอ้อ้นชะงักไปวินาทีหนึ่ง แต่ไม่มีเวลามานั่งอาย เรารีบหิ้วปีกเสื้อที่เหลืออยู่แค่ชิ้นผ้าบางๆ ที่ไหล่ทั้งสองข้างไว้แน่น แล้วพยุงตัวมันไปห้องน้ำต่อ ไอ้อ้นเปิดประตู ผมช่วยพยุงให้นั่งลงบนชักโครก
% C4 T# _+ N z
มันนั่งอยู่บนชักโครก ผิวซีดๆ ที่เต็มไปด้วยเหงื่อและกล้ามเนื้อบวมแดงเห็นชัดเจนทั้งตัว เราเลยยืนหันหน้าออกไปให้มันมีเกียรติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังต้องหันมามองบ้างเพื่อเช็คว่ามันล้มหรือเปล่า
) y5 i- }5 C6 Z$ ^6 ~
เสร็จแล้ว เราช่วยพยุงมันกลับเตียงแบบหิ้วปีกเสื้อที่ขาดวิ่นนั้นต่อ ผ้าไม่เหลืออะไรให้ปกปิดอีกแล้ว มันเดินกลับไปที่เตียง กล้ามเนื้อที่เคยอวดฟิตจัดเต็มตอนเช้า ตอนนี้ดูอ่อนแอ เหงื่อไหลย้อย หน้าซีดเผือด ไร้เรี่ยวแรงไปทั่วร่าง
* C3 o+ J& _8 o( d$ V/ Z
มันทรุดนอนลงบนเตียง หายใจหอบ แล้วพูดแผ่วๆ ว่า “กูอายชิบหายเลยว่ะ…เหมือนเดินแก้ผ้าในโรงพยาบาล“ ; J% {/ W. b2 N; r" N
เราลองพยายามหาผ้าชิ้นใหม่จากตู้ในห้องแต่ไม่มี และชุดเก่าที่ขาดก็แทบจะใส่ไม่ได้อีก เพราะเนื้อผ้าบางๆ ที่ชุ่มเหงื่อและนอนทับมานานทำให้ฉีกขาดง่ายขึ้น ถ้าพยายามใส่ใหม่ก็หลุดออกทันทีที่ขยับตัว " F2 w% ^$ n7 B) b
ดังนั้นเลยตัดสินใจไม่ใส่กราวที่รพ. ให้มาอีก เพราะมันจะยิ่งทำให้ลำบากกว่าเดิม ไอ้ตี๋เลยนอนแผ่หราบนเตียง มีแค่ผ้าห่มบางๆ คลุมหลวมๆ เพื่อให้ไม่หนาว 5 e+ o! P- D, ~1 m3 l( Q. U u F, t0 C
พออาการท้องเสียยังไม่หยุด ผ่านไปอีกไม่ถึงชั่วโมง มันครางอีก “อีกแล้ว…ช่วยหน่อย” เราจึงช่วยพยุงมันไปห้องน้ำอีก ครั้งนี้ไม่มีเสื้อผ้าปกปิด เราแค่หิ้วแขน พยุงค้ำเอวไอ้ตี๋ที่ตัวเปลือยเปล่าให้แน่นที่สุด ทุกก้าวย่างมันต้องหยุดหอบ หน้าซีดยิ่งกว่าเดิม , j( n5 @! }2 v& ^1 ?1 ^2 A, n
รอบที่สาม เกิดขึ้นอีกตอนดึกมาก ไอ้ตี๋เรียกเราครั้งสุดท้าย เราเดินเข้าไปหิ้วมันขึ้นมา คราวนี้มันอ่อนแรงจริงๆ แทบจะไม่มีแรงลุกเลย เราต้องยกตัวมันขึ้นมาเกือบทั้งหมด เดินพาไปห้องน้ำอีกครั้ง . q3 h, Y7 s! t' G# b2 a& ^
ตอนพามันเดินกลับมาที่เตียง มันก็พูดแผ่วๆ ว่า “กูไม่เคยอายขนาดนี้มาก่อนเลยว่ะ…แต่ดีที่มีพวกมึงควยช่วย” ก่อนจะหลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย
$ ~) W2 `$ e, X$ O* p7 i
ช่วงกลางคืนพยาบาลมาตรวจวัดความดัน ไข้ และเช็คน้ำเกลือเป็นระยะ ทั้งคืนนั้นไอ้ตี๋หลับๆ ตื่นๆ จากความปวดและความอ่อนเพลีย แต่มีพวกเราสองคนเฝ้าอยู่ข้างๆ มันก็ดูอุ่นใจขึ้น พูดแผ่วๆ ว่า “ขอบใจมากว่ะ…พวกมึง” ก่อนจะหลับไปอีกครั้ง . . เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านห้องผู้ป่วย สาดลงบนเตียงที่ไอ้ตี๋นอนแผ่หรา ใต้ผ้าห่มบางๆ ที่คลุมหลวมๆ ผมได้ยินเสียงพยาบาลเวรเช้า เข็นรถเข้ามาเจาะเก็บเลือดตั้งแต่เช้าตรู่
9 h# N! N6 ~2 K2 N3 o
ผ่านไประยะใหญ่ หมอเวรเช้ามาตรวจตอนแปดโมงกว่าๆ ถือแฟ้มผลเลือดมาดูหน้าไอ้ตี๋แล้วยิ้มเล็กน้อย “ค่า CK ลดลงมาเยอะแล้ว จากเมื่อวานที่พุ่งสูงเกือบหมื่นตอนนี้เหลือแค่ 4,xxx ค่าไตก็ดีขึ้น ขาดน้ำแก้ได้แล้ว ท้องเสียก็ไม่มีแล้ว“
: N* s' B, L6 k, l: y# [9 ^
หมอพูดชัดๆ “ให้น้ำเกลือถึงสักช่วงบ่ายๆ เต็มวันอีกหน่อย แล้วกลับบ้านได้เลย แต่ต้องพักผ่อนเต็มที่ กินน้ำให้เยอะ ทานยาตามสั่ง ห้ามออกกำลังหนักเด็ดขาดอย่างน้อย 4-6 สัปดาห์ มาติดตามผลเลือดอีกทีในอีก 3 วันนะครับ ระวังอาการปวดขากลับมาด้วย” 3 a+ E% ?# L/ y' \
ไอ้ตี๋พยักหน้าช้าๆ หน้าตายังซีดแต่ดีขึ้นกว่าคืนก่อนเยอะ “ขอบคุณครับหมอ” “…กูไม่กล้าวิ่งอีกแล้วจริงๆ” มันพูดเสียงแหบๆ กับพวกผม แต่แฝงรอยยิ้มฝืนๆ
( O& v7 a8 k u, W k5 m
หลังจากให้น้ำเกลือถุงสุดท้ายเสร็จ พยาบาลมาตรวจความดัน ไข้ สายน้ำเกลือ แล้วถอดเข็มออกจากแขนมันให้ ผมกับไอ้อ้นช่วยกันเก็บของ ไม่มีอะไรมากนอกจากเสื้อผ้าที่มันใส่มาเมื่อวาน—เสื้อยืดสีเทาตัวใหญ่กับกางเกงวอร์มขาสั้นสีดำที่ผมหยิบจากตู้มาใส่ให้ตอนที่ยังอยู่คอนโด $ B$ y. r3 D9 ]3 L j$ d4 {# r
พนักงานคนหนึ่งเข็นรถเข็นคนไข้เข้ามาในห้อง พร้อมกับผู้ช่วยพยาบาล “ขึ้นรถเข็นก่อนนะครับ เดี๋ยวผมพาไปส่งถึงรถ“ เขาพูดยิ้มๆ จากนั้นผู้ช่วยพยาบาลคนเดียวกับเมื่อวานก็หันมาถาม “มีเสื้อผ้าเปลี่ยนมั้ยคะ หรือจะใส่ชุดเดิมเลย?” " O; K. B' q+ S3 S, p
ไอ้ตี๋มองเสื้อผ้ากองเล็กๆ แล้วพยักหน้า “ใส่ชุดเดิมเลยครับ…ขี้เกียจหาอะไรใหม่” % G% E) M5 r% F. V
ผมกับไอ้อ้นช่วยกันพยุงมันลุกนั่งบนขอบเตียง มันยังอ่อนแรง ขาสั่นเล็กน้อยแต่ดีกว่าคืนก่อนเยอะ ผมหยิบเสื้อยืดขึ้นมาสวมให้ก่อน สอดแขนข้างหนึ่ง มันยกแขนช่วยได้นิดหน่อยแล้ว ดึงผ่านหัว ผมช่วยจัดปกให้เรียบร้อย & G, [8 G) _: Y2 ]$ S. a8 @
จากนั้นเป็นกางเกงวอร์ม ไอ้อ้นช่วยยกขาข้างหนึ่งขึ้นช้าๆ มันครางเบาๆ เพราะน่องยังบวมแข็งอยู่ ผมค่อยๆ สอดขาเข้าไป ดึงขึ้นถึงเอว มันยกสะโพกนิดหนึ่งช่วย หน้าตาบิดเบี้ยวแต่ทนได้ คราวนี้ไม่มีกางเกงในเหมือนเดิม แต่กางเกงวอร์มตัวหลวมก็ปกปิดได้พอ
: N- z$ x0 q* N7 A) Y
เสร็จแล้ว ผู้ช่วยพยาบาลช่วยพยุงให้มันนั่งลงบนรถเข็น ผมกับไอ้อ้นเดินตามข้างๆ พยาบาลเข็นรถออกจากห้อง ผ่านโถงทางเดินโรงพยาบาลที่คนเดินพลุกพล่าน ไอ้ตี๋นั่งตัวงอเล็กน้อย มือกุมขาเบาๆ หน้าตายังซีดแต่ดูมีชีวิตชีวากว่าคืนก่อนเยอะ 7 {7 d2 K* z% X* d9 {% [
มันหันมาพูดเบาๆ กับผม “ขอบใจมากว่ะ…เมื่อคืนกูหมดสภาพเลย”
! }! z" _! y; F% Z/ K$ v! k
ผมยิ้ม “ช่างมันเถอะ มึงรอดมาได้ก็พอแล้ว” 2 W0 j& Y ]. e6 I
ถึงลานจอดรถ พนังงานโรงพยาบาลช่วยพยุงไอ้ตี๋ลุกลงจากรถเข็น ผมเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสาร ไอ้อ้นค้ำแขนมันไว้ ช่วยพยุงให้นั่งลง รัดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย มันนั่งตัวงอ มือยังกุมขาแน่น ผมขับรถออกจากโรงพยาบาลช้าๆ กลับไปคอนโดของมัน . . . ถึงคอนโด ผมจอดรถใต้ตึก ไอ้อ้นช่วยพยุงมันลงจากรถ ขาของมันยังอ่อน เดินได้แต่ไม่มั่นคง ต้องค้ำแขนทั้งสองข้าง เราเดินช้าๆ ไปลิฟต์ ขึ้นชั้น 15 เดินยาวไปห้องไอ้ตี๋ ผมใช้ keycard เปิดประตู พาเข้าไปในห้อง
+ }* g- {6 |3 J b
ไอ้ตี๋ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาห้องนั่งเล่น หายใจหอบเบาๆ “กูยังเดินไม่ค่อยไหวเลยว่ะ…ขาเหมือนจะแตกอีก”
; H9 h. K. t( ~" j' P
ผมมองหน้าไอ้อ้น “คืนนี้เราอยู่เฝ้ามันอีกมั้ย?” 5 V1 ?) S$ x% y3 E7 X# I
ไอ้อ้นพยักหน้า ' n4 y8 D# A3 m# f
ไอ้ตี๋ยิ้มอ่อนๆ “พวกมึงนี่…เหมือนพี่เลี้ยงเลยว่ะ”
8 }& k7 x! s% ^8 V# A
เราสองคนหัวเราะเบาๆ แล้วเริ่มจัดระเบียบห้องให้มันพักผ่อน เปิดแอร์ให้เย็นสบาย หยิบน้ำเกลือแร่จากตู้เย็น และยาต่างๆที่หมอให้มาวางไว้ข้างๆ เตียง
; P* z; J, |' `/ e, `
โชคดีที่ตรงกับวันหยุดยาว มีหยุดชดเชยวันจันทร์พอดี ทำให้ผมกับไอ้อ้นได้อยู่เฝ้าไอ้ตี๋ที่คอนโดเต็มๆ ไม่ต้องรีบกลับบ้าน กลัวมันลุกไปไหนคนเดียวแล้วล้มหัวฟาดพื้น เพราะขามันยังอ่อนแรงมาก เดินได้แต่ต้องค้ำกำแพงหรือมีคนพยุง " E3 [- F; x9 m
“กูเหนียวไปหมดเลยว่ะ…อยากอาบน้ำชะมัด” ไอ้ตี๋มันพูดเสียงแหบ แต่พยายามลุกขึ้นเอง ผมเห็นมันยกขาขึ้นลำบาก น่องยังบวมแข็งแดงๆ อยู่เลยรีบเข้าไปค้ำเอวไว้ “เดี๋ยว กูช่วยถอดให้ มึงอย่าฝืน” 7 Y& M' p* `$ k- V4 b/ a- ~
ไอ้อ้นยืนมองอยู่ข้างๆ แล้วช่วยกันพยุงมันลุกขึ้นยืนตรงกลางห้องนั่งเล่น ผมค่อยๆ ดึงเสื้อยืดสีเทาที่ใส่มาจากโรงพยาบาลขึ้นผ่านหัว มันยกแขนช่วยได้นิดหน่อย กล้ามอกสองเนินที่เคยตึงเปรี๊ยะ ตอนนี้ยังนูนแต่ดูอ่อนล้า เหงื่อเกรอะกรังตามร่องกล้ามเนื้อ
7 E) n4 b }- E( `$ n- c5 _) G% z
ตามด้วยกางเกงวอร์มขาสั้นสีดำ ผมค่อยๆ ดึงลงช้าๆ มันยกสะโพกนิดหนึ่งช่วย แต่ขาสั่นจนเกือบทรุด ไอ้อ้นรีบค้ำก้นมันไว้แน่น กางเกงหลุดลงถึงข้อเท้า
9 Z$ M* d4 h2 S: c, k
ตอนนี้มันอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น เราไม่พูดอะไรกันมาก พยุงมันเดินโซเซเข้าห้องน้ำ ผมเปิดประตูให้ มันเดินเข้าไปเองได้ แต่ขาสั่นจนต้องจับขอบอ่างล้างหน้าไว้ “กูนั่งอาบเองได้ มึงรอข้างนอก ถ้าเสร็จเรียกนะ” มันพูด แล้วนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกที่วางไว้ในห้องน้ำ เปิดฝักบัวน้ำอุ่นให้ไหลลงตัว
- J5 e, e+ r! f$ d3 X8 T
ผมกับไอ้อ้นยืนรอหน้าห้องน้ำ ประมาณ 10 นาที มันเรียก “เสร็จแล้วว่ะ…” เสียงแผ่ว ผมเปิดประตูเข้าไปเห็นมันนั่งตัวเปียกชุ่ม น้ำไหลย้อยตามกล้ามอก ลงหน้าท้อง ขนอ่อนๆ ตามแนวสะดือเปียกติดผิว ผมเข้าไปพยุงมันลุกขึ้น ยื่นผ้าเช็ดตัวให้มันเช็ดตัวคร่าวๆด้วยผ้าขนหนูตัวใหญ่ แล้วพามันเดินออกมานั่งลงที่ขอบเตียง มันหอบเบาๆ “สบายขึ้นเยอะเลยว่ะ”
% c- i0 E, s; B
หลังจากอาบมันบอกว่า ตอนนี้อยู่ห้องมันเอง ใส่เสื้อผ้าลำบาก และมันเองก็รู้สึกว่าร่างกายร้อนๆ เย็นๆ อยู่แล้ว การปล่อยให้ผิวได้ระบายอากาศน่าจะดีกว่า พวกผมพยุงให้มันเดิน แบบโซเซกลับไปนอนแผ่แก้ผ้าบนเตียง และห่มผ้าห่มหลวมๆ
3 B8 g" n/ k. s* J
ทั้งวันนั้น เราเฝ้ามันสลับกัน ช่วยยกน้ำ ช่วยเดินไปห้องน้ำ ช่วยนั่งกินข้าวต้มที่สั่งมา ไอ้ตี๋นอนพักเยอะ พูดน้อยลง แต่แววตาดูขอบคุณจริงๆ ; Q- i; q6 z v8 c) p6 X1 ?
“กูไม่เคยคิดเลยว่าการวิ่ง 21 กิโลจะพามาถึงจุดนี้” มันพูดแผ่วๆ ตอนบ่ายแก่ๆ “แต่ดีที่มีพวกมึง…ไม่งั้นกูไม่รู้จะเป็นยังไง”
$ { {$ r' T; Y2 o4 _1 W
ผมตบไหล่มันเบาๆ “ช่างมันเถอะ มึงหายก่อน ค่อยว่ากันใหม่ ครั้งหน้าจะวิ่งก็ชวนกูไปด้วย จะได้ไม่ต้องโชว์ฟิตคนเดียว”
( {* ^0 C/ S. G0 d0 U4 ~" i
ไอ้ตี๋หัวเราะเบาๆ แล้วหลับตาลง หลับสนิทเป็นครั้งแรกในรอบสองวัน . . ตกเย็น ด้วยต้องอยู่เฝ้ามันอีกสองวันเต็ม ผมเลยบอกไอ้อ้นว่า “กูต้องแวะกลับห้องเอาเสื้อผ้าเปลี่ยนกับของใช้หน่อย มึงเฝ้าก่อนนะ กลัวมันลุกคนเดียวล้มตายจริงๆ”
. m4 k6 }- n9 A
ไอ้อ้นพยักหน้า “ได้ กูอยู่ก่อน มึงไปมาเร็วๆ” ( f r0 i* u4 ~* p; E5 ?) W
ในห้องมันมี PlayStation กับจอใหญ่ติดผนัง มีเกมฟุตบอลที่เราชอบเล่นกัน ระหว่างที่ผมไม่อยู่ ไอ้อ้นกับไอ้ตี๋ก็เปิดเล่นกันแข่งกันไป มันนั่งพิงหัวเตียง ถือจอยส์ ผมกลับมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเล่นต่อ สลับกันไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านตามคิว . พออยู่ด้วยกันสามคน ผมเราก็นึกถึงภาพเมื่อคืนที่โรงพยาบาล—ที่ไอ้ตี๋นอนโรงพยาบาล เดินไปมาดยไม่มีเสื้อผ้าปกปิด เห็นทุกส่วนชัดเจน # s; |" Z; [$ O7 J3 p6 [
ด้วยความที่ผมเป็นคนชอบแก้ผ้าอยู่แล้ว และพวกเราสามคนเห็นของกันมาจนหมดแล้ว ผมเริ่มก่อนเลย ช่วงเย็นวันนั้น ผมบอก “กูไปอาบน้ำก่อนนะ” แล้วยืนหน้าห้องน้ำ ถอดเสื้อ ถอดกางเกง ถอดกางเกงในหมด เดินเข้าไปอาบน้ำแบบไม่ปิดประตูสนิท เพื่อให้แอร์เย็นๆพัดเข้ามาได้ ทำให้พวกมันเห็นผมแก้ผ้าอาบน้ำค่อนข้างชัดเจน
3 W$ |% v! A Q7 O; e# `1 p
ซึ่งผมชอบอยู่แบบนี้อยู่แล้ว พวกมันก็รู้มาตั้งแต่สมัยเรียนด้วยกันและที่มากิน เล่น ห้องผมบ่อยๆ 7 l( j7 i! L! D
หลังอาบเสร็จ ผมเช็ดตัวคร่าวๆ แล้วเดินออกมา ไม่ใส่เสื้อผ้า ตามจังหวะเดิน ผิวเปียกน้ำหยดติ๋งๆ ลงพื้น ผมมานั่งโซฟาแบบนั้น
6 R6 O) }, h* S2 P. p( D( Y' i9 ]
ไอ้อ้นมองแล้วยิ้ม “มึงแก้ผ้าอีกแล้วเหรอ” แล้วมันก็ลุกขึ้น ถอดเสื้อ ถอดกางเกง แต่สุดท้ายใส่แค่กางเกงบอกซ์เซอร์ตัวเดียว ไม่เหมือนผม
/ n6 x% j- K, w) o
ส่วนไอ้ตี๋ตอนนี้ ตั้งแต่อาบน้ำช่วงบ่าย มันก็ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอะไร เพราะเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มันลำบากมาก ต้องยกขา ยกแขน มันครางทุกครั้งเพราะน่องยังปวด ผมกับไอ้อ้นคุยกันสั้นๆ “ช่วงที่มึงช่วยเหลือตัวเองยังไม่ได้ มึงไม่ต้องใส่เสื้อผ้าให้มันยากหรอก ถอดก็ยากใส่ยาก”
5 W6 T/ d" L4 H1 l2 c
ไอ้อ้นเห็นด้วยเลย ; @4 _& y: e6 q5 i* p
ตั้งแต่นั้นมา ในห้องคอนโดเลยมีคนแก้ผ้าโทงอยู่สองคน คือผมกับไอ้ตี๋ เหลือแต่ไอ้อ้นที่ใส่กางเกงบอกซ์เซอร์ตัวเดียว เวลามันอาบน้ำก็ถอดกางเกงหน้าห้องน้ำ เข้าไปอาบ แล้วเดินออกมาแบบเดียวกันเหมือนกัน เห็นควยเห็นหมอยของมันไม่ต่างกัน . . ตกกลางคืนได้เวลานอน ไอ้ตี๋นอนแผ่บนเตียงใหญ่ ผ้าห่มคลุมหลวมๆ ผมกับไอ้อ้นแยกย้ายกันนอน ผมเอนตัวลงข้างเตียงบนพื้นฟูก มีหมอนกับผ้าห่มบางๆ ไอ้อ้นนอนแผ่บนโซฟา ห้องเงียบ มีแต่เสียงหายใจแผ่วๆ ของไอ้ตี๋ที่หลับสนิทหลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน $ V( _; I3 k$ R
กลางดึกทั้งห้องเงียบสนิท มีแต่เสียงแอร์เบาๆ กับเสียงกรนเบาๆของไอ้อ้นที่หลับสนิทบนโซฟา ผมที่นอนข้างเตียงบนฟูกพลิกตัวไม่ได้นอนหลับสนิท เพราะเปลี่ยนสถานที่นอน และใจยังกังวลไอ้ตี๋อยู่ตลอดเวลา
8 V' v8 A4 j/ [& H, R
แล้วผมก็ได้ยิน…
3 N$ p: Q+ \$ r! u3 `
เสียงเตียงขยับเบาๆเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายคนนอนพลิกตัว แต่ไม่ใช่ มันเป็นจังหวะสม่ำเสมอกว่า แถมมีเสียงหายใจถี่ขึ้นนิดๆ ผสมกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อเบาๆ ที่ถ้าไม่ตั้งใจฟังก็คงคิดว่าเป็นเสียงแอร์หรือลม
' T. t. C9 o& f4 M
ผมลืมตาขึ้นช้าๆ ไม่ขยับตัวแรง กลัวมันรู้ตัว แล้วค่อยๆ เอียงคอมองผ่านความมืดสลัวที่แสงจากไฟหน้าห้องน้ำลอดออกมาเล็กน้อย ) }2 }. g1 p' f- T& y b; X; D, R
ไอ้ตี๋นอนหงายอยู่บนเตียง ผ้าห่มโยนทิ้งไปข้างๆ กล้ามอกสองเนินยกขึ้นลงตามจังหวะหายใจถี่ หน้าท้องหกก้อนเกร็งเป็นระลอกตามการเคลื่อนไหวของแขนขวา
: [) e) ^ v5 u
มือขวาของมันกำลังกำควยถอกของตัวเอง ชักว่าวช้าๆ แต่หนักแน่น ควยที่เคยห้อยนิ่งๆช่วงเย็น ตอนนี้แข็งเต็มที่ชูชัน หมอยสั้นเตียนเรียบสนิททำให้ดูใหญ่และนูนเด่น ผิวสีชมพูเข้มขึ้นจากเลือดสูบฉีด ลูกอัณฑะหุบตัวแน่นตามจังหวะชัก 4 F; Q2 ^) {4 N" \' ~# B
ร่างกายแบบหุ่นนักกีฬาที่เต็มไปด้วยฮอร์โมนเพศชายที่ฮอร์โมนเพศ มันสาวควยชักแน่น เร็วขึ้นเรื่อยๆ มือซ้ายบีบลูกอัณฑะเบาๆ เพื่อกระตุ้นเพิ่ม หน้าท้องเกร็งจนเห็นร่องกล้ามชัดเจน ขนอ่อนๆ ตามแนวสะดือเปียกเหงื่อเล็กน้อย
9 p# I! p' r- l
เสียงหายใจมันถี่ขึ้น หอบเบาๆ ในลำคอ พยายามกลั้นเสียง แต่ก็ยังมีเสียงครางแผ่วๆ หลุดออกมาเป็นระยะ “อืมม์…” & s ~* t, `: X
ผมมองตาค้าง น้ำลายกลืนลงคอ แอบมองนอนน่งสนิท แต่หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ ) I/ K+ ?) m8 p' y x
ไอ้ตี๋เร่งจังหวะเร็วขึ้น มือขวาชักแรงขึ้น บวมใหญ่สุดที่เห็นมา ปลายบานแดงชุ่มน้ำหล่อลื่นที่มันใช้นิ้วโป้งถูวนรอบหัว [# l) o% h# \6 t4 H% k
แล้วมันก็ตัวเกร็งทั้งร่าง หน้าท้องยุบลง กล้ามเนื้อทุกมัดตึงเปรี๊ยะ ขาเกร็งจนน่องที่ยังบวมแดงดูแข็งขึ้นอีก . W. X/ U" z4 H" Z- c2 W% s
“อ๊าา…” เสียงครางแผ่วแต่ลึกในลำคอหลุดออกมา # c1 p4 z( m; E' I r g
น้ำแตกพุ่งแรงเป็นจังหวะแรก สาดขึ้นไปโดนหน้าอกซ้ายเต็มๆ จังหวะที่สองสาดขึ้นสูงถึงคอ ตามด้วยจังหวะสาม สี่ ห้าที่ลดแรงลงแต่ยังพุ่งออกมาเป็นสายขาวขุ่นหนืดๆ ตกกระจายเต็มหน้าท้อง หกก้อนกล้ามท้องเปื้อนไปหมด บางส่วนไหลย้อยลงตามแนวขนอ่อนๆ ไปถึงโคน * |1 \. o4 i# W# v
มันชักต่ออีกสองสามทีจนน้ำหยดสุดท้ายหล่นลงบนหน้าท้อง แล้วก็ค่อยๆ ผ่อนมือลง หายใจหอบแรง ควยค่อยๆอ่อนตัวลงช้าๆ แต่ยังชุ่มเหนียว
" B5 l$ _! h! q5 y/ ^
ตอนนี้มันนอนแผ่ ตัวเปื้อนน้ำเงี่ยนเต็มแผงหน้าอก หน้าท้อง ลงไปถึงต้นขา มันมองลงไปที่ตัวเอง เห็นความเลอะเทอะเต็มร่าง แล้วถอนหายใจเบาๆ + X0 j& N; p1 _, T- K, Z2 @
มันเอื้อมมือไปหาผ้าขนหนูที่วางข้างเตียง มันควานหาอยู่สักพักก็ไม่เจอ ผ้ามันหล่นไปอยู่บนพื้นที่ปลายเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ส่วนมือขวาที่เพิ่งชักว่าวก็ชุ่มเหนียวไปหมด มันเลยตัดสินใจ…ไม่เช็ด ได้แต่เอามือปาดน้ำเงี่ยนบนตัวไปมาเพื่อทำให้แห้ง
4 M6 s" o1 H. @! e
มันยกแขนขึ้นพาดหัว แล้วนอนแผ่แบบนั้น น้ำเงี่ยนค่อยๆ แห้งเกาะตามผิว ตามร่องกล้ามเนื้อ บางส่วนไหลย้อยลงข้างลำตัว ตกบนผ้าปูที่นอนเป็นจุดๆ W% c" D& j7 ]
มันหลับตาลง หายใจแผ่วลงช้าๆ ดูเหมือนจะหลับต่อด้วยความเหนื่อยอ่อนเพลียผสมความสบายใจหลังปลดปล่อย
; D5 E2 J/ d+ A: c7 _& I
ผมที่นอนมองอยู่เงียบๆ รู้สึกตัวร้อนผ่าว น้ำเงี่ยนซึมออกมาเปียกขา แข็งขึ้นจนเจ็บ แต่ผมไม่ขยับ ไม่กล้าทำอะไร กลัวมันรู้ตัว / l6 m# |5 | R, W3 f9 u3 Z" ]
แค่ได้เห็นไอ้ตี๋ ร่างกำยำที่เคยอวดฟิตเต็มที่—ตอนนี้ เปราะบาง อ่อนแอ แต่ก็ยังขี้เงี่ยนหนักหน่วงแบบนี้…มันทำให้คืนนั้นยาวนานและร้อนระอุกว่าที่คิดไว้มาก
- E, F; ~8 Q/ R* L
และยังเหลืออีกสองวันเต็มๆ ที่เราจะอยู่ด้วยกันแบบนี้… . . เช้าวันต่อมา แสงแดดลอดม่านเข้ามาเบาๆ ประมาณเจ็ดโมงกว่าๆ ห้องยังมืดครึ้มนิดหน่อย ผมตื่นก่อนเพราะชินตื่นเช้า กลิ่นเหงื่อค้างผสมกลิ่นจางๆ ของน้ำเงี่ยนลอยคละคลุ้งในห้อง ไม่แรงมากแต่ชัดพอที่จะทำให้รู้ว่าคืนก่อนมันเกิดอะไรขึ้นจริงๆ : Y9 k5 ]' W* h( C! u
ผมพลิกตัวมองไปที่เตียง ไอ้ตี๋ยังนอนหลับอยู่ หายใจแผ่วๆ นอนหงาย ผ้าห่มโยนกองข้างเตียงตั้งแต่เมื่อคืน คราบน้ำเงี่ยนแห้งเกาะเต็มตัวชัดเจนเหมือนเดิม หน้าอกซ้ายมีแผ่นขาวๆ ขนาดเหรียญสิบบาทสองสามแผ่น เกาะแน่น หน้าท้องหกก้อนมีรอยย้อยจางๆ ตามแนวที่เคยพุ่งออกมา ตามขนอ่อนๆ จากสะดือลงไปยังโคนมีคราบแห้งเป็นทางบางๆ บางจุดเกาะเป็นก้อนเล็กๆ ติดผิวหนังจนเห็นรอยแตกตอนมันขยับตัวเบาๆ 8 ?" s; m1 P) a' N: G/ k
ไอ้อ้นที่นอนโซฟาตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้พร้อมกันกับผมตอนเช้า ไอ้อ้นมันเดินเข้ามาในห้องใส่กางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวเห็นควยลางๆ 9 I0 K( R. _; y, W" F3 Z, W" {
ตอนนี้ผมกับไอ้อ้นเห็นภาพเดียวกัน มันยิ้มมุมปากแล้วกระซิบ “ดูคราบสิ เต็มตัวเลยว่ะ เมื่อคืนมันคงฝันเปียกหนักเลยมั้ง” , E5 D( i4 `0 A: k
ผมพยักหน้า ไม่พูดอะไร แต่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่ฝันเปียก . ไอ้ตี๋ขยับตัวตื่นช้าๆ ลืมตาขึ้นมองรอบตัว แล้วก้มมองตัวเอง เห็นคราบแห้งเกาะเต็มร่าง มันหน้าแดงก่ำทันที ถอนหายใจยาวแล้วยกมือปิดหน้าตัวเองครึ่งหนึ่ง พูดเสียงแผ่วเบาแบบเขินอายสุดๆ $ [* \- q0 t3 f& x5 e. H- a6 S. ^0 t
“ชิบหาย…” มันพูดซ้ำอีกครั้ง เสียงเบาลงเรื่อยๆ “ฝันอะไรไม่รู้ แต่ตื่นมาเจอคราบแบบนี้…กูอายชิบหายเลย”
4 n% B4 E2 V" \# c& t& t% }
“ชิบหาย…เมื่อคืนกู ฝันอะไรไม่รู้ ฝันว่าน้ำแตก ….คราบแห้งเกาะแน่นขนาดนี้…อายชิบหายเลยว่ะ” 0 d0 q" p3 r$ y* Q1 O2 B% w
มันลูบหน้าท้องเบาๆ คราบแห้งแตกเป็นผงเล็กๆ ตกบนผ้าปูที่นอน แล้วมันก็หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม หันมามองผมกับไอ้อ้นแบบเก้อๆ “มึงสองคนเห็นหมดเลยใช่มั้ย…กูอายตายเลยว่ะ ไม่เคยฝันเปียกแรงขนาดนี้มาก่อน” ( W& D" m4 N0 k
ไอ้อ้นหัวเราะเบาๆ แล้วแซว “ฝันเปียกเหรอวะ ฝันถึงใครวะเนี่ย ถึงแตกแรงขนาดคราบแห้งเป็นแผ่นเลย” / m& D( H5 b0 P+ O6 A
ไอ้ตี๋ยิ่งเขิน เอามือปิดหน้าตัวเองทั้งหน้า “อย่าถามเลยว่ะ…”
/ g6 h- {0 ~2 q5 W- g k) g
มันพยายามลุกนั่ง แต่ขายังอ่อน ต้องค้ำแขน คราบที่หน้าอก ลอกหลุดออกมาตามแรงโน้มถ่วง มันรีบใช้มือปัดออก แต่ยิ่งปาดยิ่งหลุด “กูต้องอาบน้ำด่วนเลยว่ะ เหนียวชิบหาย รู้สึกเหมือนแป้งแห้งติดตัว” . ผมกับไอ้อ้นหัวเราะเบาๆ แต่ในใจผมรู้ดี…ผมเห็นหมดแล้วว่ามันไม่ได้ฝันเปียก มันชักว่าวเองจนแตกแรงขนาดนั้น แต่ตอนนี้มันเขินอายจนต้องโกหกแบบฝันเปียก ผมเลยไม่พูดอะไร แค่ยิ้มแล้วช่วยพยุงมันลุกขึ้น 6 Y1 W# Z3 Q9 r5 o. }- R
“ไปอาบน้ำกันเถอะ” ผมพูดเบาๆ “เดี๋ยวช่วยพยุงเข้าไป” ตอนนี้ผมกับไอ้ตี๋ก็ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดตัว พยุงกันแบบแก้ผ้าไปแบบนั้น ผมอีกฝั่ง ไอ้อ้นอักฝั่ง 5 g9 {0 P* F5 V5 D2 }# G" ~% y
ไอ้ตี๋เดินโซเซเข้าไปห้องน้ำ คราบแห้งยังหลุดร่วงเป็นผงทุกครั้งที่ขยับ มันหันมามองเราสองคนอีกครั้ง หน้าแดงก่ำ “อย่ามองเลยว่ะ…กูอายจริงๆ นะ” # ~3 B8 k/ L9 w# s! H, v
แต่ในสายตาผม มันไม่ได้อายอย่างเดียว มันยังมีแววเขินๆ ผสมความสะใจเล็กๆ เหมือนคนที่เพิ่งปลดปล่อยอะไรหนักๆ ออกไปได้สำเร็จ . หลังจากช่วยพยุงไอ้ตี๋ออกมาจากห้องน้ำ ตัวมันเปียกชุ่ม คราบแห้งถูกล้างออกไปหมดแล้ว มันนั่งพิงหัวเตียง หายใจหอบเบาๆ ผมโยนผ้าขนหนูผืนใหม่ให้ มันเช็ดตัวคร่าวๆ ก่อนจะนอนแผ่ลงอีกครั้ง - \* D( B! p2 f( k# L3 D
แต่กว่าจะพาไอ้ตี๋กลับถึงเตียง ตัวผมเองก็เปียกไปด้วย เพราะต้องพยุงพามันมันออกจากห้องน้ำตอนตัวมันเปียกๆ ผมเลยรู้สึกเหนียวเหนอะหนะทั้งตัว 4 o- j* C- ~; z/ Z# X- J- ^) u
“กูขออาบน้ำต่อหน่อยนะ” ผมพูดเบา ๆ แล้วหันไปมองไอ้อ้นกับไอ้ตี๋ ! m- ~, D5 T& p; p# W% Z0 o9 P6 }( f
ไอ้ตี๋ที่นั่งพิงหัวเตียง หัวเราะเบา ๆ เสียงแหบ “ไปเลยว่ะ…กูรู้อยู่แล้วว่ามึงคงทนไม่ไหวเหมือนกัน…..” พูดเหมือนมันคิดอะไรอยู่ในใจ 3 A/ N b& V8 ?
ผมยิ้ม ไม่ตอบอะไร เดินเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูตาม # C# {/ O+ O2 ~2 W6 M
ผมอาบน้ำไปสักพัก อยู่ดีๆก็นึกเห็นภาพที่ผมเห็นไอ้ตี๋นอนชักว่าวน้ำแตก และที่มันนอนควยแข็งชี้โด่วตอนเช้า ทำให้ควยผมตอนนี้ ยืนชูชันเต็มที่ หัวบานแดงเข้มชุ่มน้ำหล่อลื่น ผสมกับน้ำสบู่
% t7 ]' m6 e o
ผมเปิดน้ำอุ่นปล่อยให้น้ำไหลลงตัว แต่ความเงี่ยนมันพุ่งขึ้นอีก คิดถึงภาพที่ฉายวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพเมื่อเช้าที่เห็นคราบแห้งเกาะเต็มตัวมัน ภาพเมื่อคืนที่แอบเห็นมันชักว่าวจนน้ำแตกเต็มตัว มันวนอยู่ในหัวไม่หยุด + w9 _1 ]( y2 L; l- V$ a+ @
ผมเอื้อมมือขวาไปจับควยตัวเอง ชักช้า ๆ ก่อน แล้วเร่งจังหวะเร็วขึ้น มือซ้ายบีบลูกอัณฑะเบาๆ สลับกับเขี่ยหัวนมเพื่อกระตุ้นความเสียว น้ำอุ่นไหลลงมาตามตัว ผสมกับน้ำหล่อลื่นที่ไหลออกมาเยอะขึ้น ผมยืนพิงผนังห้องน้ำ หายใจถี่ ครางเบา ๆ ในลำคอ “อืมม์…”
: P. o4 b+ G! r. }, ?' T/ c" {% T
ไม่ถึงสองนาที ผมก็ทนไม่ไหว ตัวเกร็ง หายใจติดขัด แล้วน้ำพุ่งออกมาแรง สาดลงพื้นห้องน้ำ ผสมกับน้ำอุ่นไหลลงท่อเป็นสายขาวขุ่นจาง ๆ ผมชักต่ออีกสองสามทีจนน้ำหยดสุดท้าย แล้วยืนหอบ หายใจแผ่วลงช้าๆ ควยค่อย ๆ อ่อนตัวลงแต่ยังกึ่งแข็งกึ่งอ่อน หัวแดงเข้มชุ่มยังมีน้ำหล่อลื่นเกาะอยู่ตรงปลาย 4 K E8 m4 E, Y' C4 D1 z
ผมปิดน้ำ เช็ดตัวคร่าวๆ แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำแบบเปลือยกายทั้งตัว ควยทิ้งตัวแบบกึ่งแข็งกึ่งอ่อน หัวเงี่ยนแดงชัดเจน 5 q6 a& @/ I7 W4 t
ผมเดินโทง ๆ ไปนั่งขอบโซฟาข้างไอ้อ้น ไอ้อ้นเห็นก่อนมันยิ้มกว้างแล้วแซวทันที 4 N; f! V, b2 t
“โอ้โห…มึงนี่เพิ่งปล่อยของมาเลยใช่มั้ยวะ ดูสิ ควยแดงเชียว… แบบนี้เพิ่งแตกมาไม่ถึงห้านาทีแน่นอน”
, N5 x l8 M5 T6 d) J
ไอ้ตี๋ที่นั่งพิงหัวเตียง หัวเราะคิกคัก เสียงแหบ ๆ “กูว่าใช่เแน่ๆเลยว่ะ…มึงชักว่าวมาใช่มั้ย.?!” $ A! T I9 Z, X& b
ผมยิ้มเขิน ๆ นั่งลงข้าง ๆ แล้วยกขาไขว่ห้างให้เห็นชัดขึ้นอีกนิด ควยห้อยหนักๆ ยังขยับตัวเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ “เออ…ก็ประมาณนั้นแหละ“ 4 f0 V# \* K1 A$ E
มันก็…ปกติป่ะวะ เหมือนพวกมึงนั่นแหละ เช้า ๆ มาควยแข็งทุกวันเป็นเรื่องปกติ กูก็เหมือนกัน ตื่นมาก็ต้องชักว่าวเกือบทุกเช้า ไม่ได้มีอะไรพิเศษ”
4 T: L0 g' {; p
ไอ้อ้นหัวเราะดังขึ้น ตบไหล่ผมเบา ๆ “กูก็เหมือนกันวะ”
: I, V* `" C4 A4 ]* x z# J
ไอ้ตี๋ยกมือตีเตียง แล้วยิ้มกว้าง “เออ…กูก็ด้วย เหมือนกันว่ะ เช้า ๆ มาควยแข็งแล้วต้องชักทุกวันเลย ถ้าไม่ชักก็รู้สึกคั่ง ๆ ทั้งวัน กูว่าพวกเราสามคนนี่เหมือนกันเป๊ะเลย” แล้วทั้งสามก็นั่งหัวเราะกัน . บรรยากาศในห้องตอนนั้น มันผ่อนคลายและอบอุ่นขึ้นมาก เราสามคนนั่งหัวเราะกันต่อแบบไม่ต้องเกร็ง คุยเรื่องมั่วๆทั่วไป เรื่องเช้า ๆ มาควยแข็ง เรื่องชักว่าว เรื่องคราบแห้งเมื่อเช้า จนหัวเราะกันจนเหนื่อย แล้วค่อย ๆ นั่งชิลต่อไปแบบนั้น ไม่มีใครรีบใส่เสื้อผ้า เพราะรู้กันดีว่าวันนี้ยังอีกยาวไกล…และความสนิทแบบนี้ มันดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย . . จากนั้นผมกับไอ้อ้นเดินไปนั่งที่โซฟา ผมกระซิบเบาๆ ให้ให้อ้นมันฟัง “อ้น มึงรู้มั้ย เมื่อคืนกูเห็นหมดแล้ว”
. K4 V# q0 |: B. p; l& g" H, q
ไอ้อ้นหันมามองตาโต “เห็นอะไร?”
- K, l; b4 _( i! j
“ไอ้ตี๋ มันไม่ได้ฝันเปียกอย่างที่มันบอกเมื่อกี้หรอก” ผมพูดต่อเสียงเบาจนแทบเป็นลม “กูตื่นตอนดึก ได้ยินเสียงเตียงขยับ มันชักว่าวเอง ชักจริงจังเลยว่ะ มันไม่ได้หลับฝันเปียกอะไรหรอก กูมันลืมตาอยู่ แล้วก็…ชักจนแตก แล้วนอนแผ่แบบนั้น ปล่อยให้แห้งเกาะค้างคืนเลย”
5 M2 Z# N5 \5 t4 r
ไอ้อ้นได้ยิน แล้วก็หัวเราะในลำคอ “จริงดิ? กูคิดว่ามันเขินเลยโกหกแบบฝันเปียกซะอีก”
5 Q8 m9 g* |% g2 F" b6 n2 k3 C
“กูจะโกหกทำเหี้ยอะไร ” ผมยิ้ม “แต่กูว่า มันคงหาผ้าเช็ดไม่เจอตอนดึก หรือไม่อยากลุกไปหา เพราะขาเจ็บ เลยปล่อยแห้งไปแบบนั้น แล้วเช้ามาเจอคราบเต็มตัว ก็เลยแก้เกี้ยวว่า ‘ฝันเปียก’ ซะเลย”
; ]2 l9 x( {0 p3 O3 {% K+ F
ไอ้อ้นพยักหน้า “เข้าใจเลยว่ะ…ช่วงนี้มันไม่สบาย ไม่ได้ออกกำลัง ไม่ได้ปลดปล่อยอะไรเลยนาน มันเงี่ยนสะสมหนักแน่ๆ” ! N* ?6 m& {- P# u
เราสองคนมองหน้ากัน แล้วยิ้มแบบรู้กัน แบบว่าวางแผนกันวันนี้จะทำให้ไอ้ตี๋มันอาย . . ตอนเที่ยง หลังจากผมกับไอ้อ้นแกล้งบอกว่าจะลงไปรับอาหารแล้วซื้อของเพิ่ม ผมเปิดหนัง erotic lingam massage ไว้ให้ บอกไอ้ตี๋ว่าหนังเรื่องนี้เป็นแนวสอนนวดผ่อนคลาย 9 q+ t6 s: J1 b; m" j! q2 p
ช่วงแรกก็มีนวดตามตัว นวดขาเบาๆ เสียงเบา ๆ แล้วเดินออกไปปิดประตูดัง “ปึ้ด” แต่จริง ๆ เราสองคนแอบยืนซ่อนหลังม่านกั้นห้องนั่งเล่น มองเห็นเตียงไอ้ตี๋ชัดเจนทั้งตัว จากมุมที่มันนั่ง มันมองเห็นแค่ทีวีกับรีโมทที่วางห่าง ๆ ไม่เห็นเราเลย
S" V: c$ S: |2 m* k3 x8 h8 v1 _( _! m Y
หนังเริ่มเข้าฉากนวดจริงจัง ดาราหญิงตัวเล็ก ผิวขาวเนียน ผมยาวสลวย ใส่ชุดนวดบาง ๆ สีขาวโปร่ง ใช้น้ำมันอุ่นชะโลมลงบน lingam ของผู้ชายที่ตัวใหญ่กำยำ ผิวสีแทนเข้ม กล้ามอกหนา หน้าท้องหกก้อนชัดเจน ชักช้า ๆ วนรอบหัวบานแดงเข้ม ภาพ close-up ชัดเจนจนเห็นเส้นเลือดปูดตามลำควย
1 B( T: J& H0 Q) q
ไอ้ตี๋ที่นั่งพิงหัวเตียง ตัวเปลือยกายสนิท ผิวขาวเนียนละเอียดแบบคนที่ไม่ค่อยโดนแดดมากนัก วันนี้ดูมีน้ำมีนวลขึ้น แต่ยังดูโทรมอยู่ ผิวมันยังคงเรียบเนียนเหมือนเดิม กล้ามอกสองเนินนูนเด่น หัวนมสีชมพูอ่อนตั้งชันเล็กน้อยเพราะความเย็นจากแอร์ หน้าท้องหกก้อนยังชัดเป็นร่องลึก ขนอ่อนสีดำบาง ๆ เรียงตรงจากสะดือลงไปตามหน้าท้อง
& ?; D& B/ M6 W' W1 Y% Y4 m
มันขยับตัวขึ้น มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปใต้ผ้าห่มที่คลุมครึ่งตัว ค่อย ๆ จับควยตัวเอง แล้วเริ่มชักช้า ๆ ตามจังหวะหนัง ผ้าห่มปูดขึ้นชัดเจนตามการเคลื่อนไหว 3 ?! d; \2 }+ _! a3 p' q/ K# Q1 |
เราสองคนยืนแอบมอง ไอ้อ้นกระซิบ “ดูสิ…เริ่มแล้ว”
( U4 a' [) o7 A! [- l
ไอ้ตี๋ชักต่อไปอีกสักพัก ผ้าห่มมันเริ่มรบกวนการเคลื่อนไหว มันเลยค่อย ๆ ดึงผ้าห่มออกช้า ๆ โยนทิ้งไปข้าง ๆ เผยให้เห็นร่างกายเปลือยทั้งหมด ควยชูชันขึ้นมาเต็มที่ หัวบานแดงเข้มชุ่มน้ำหล่อลื่นจนวาว ลำควยขาวเนียนเรียบสนิทอหมอยสั้นมากจากการไถประจำ เส้นเลือดปูดตามลำเล็กน้อยเพราะเลือดสูบฉีดเต็มที่ ลูกอัณฑะหุบตัวแน่น , d7 b% ^2 v/ _7 c3 r
มันนั่งหงายหลังพิงหมอน ขาแยกกว้างนิด ๆ เพื่อให้ชักสะดวก มือขวาชักแน่นและเร็วขึ้น หายใจถี่ หน้าท้องเกร็งเป็นระลอก ได้ยินเสียงครางในลำคอเบา ๆ ' i4 N1 L$ j$ X9 N
หนังเข้าฉาก climax ดาราหญิงชักเร็วขึ้น ใช้สองมือบีบและวนรอบหัว ไอ้ตี๋เร่งจังหวะตาม ตัวเกร็ง หายใจติดขัด หน้าตาเริ่มเหยเก
$ y! A% J( N! T: z7 Q% f6 K
แล้วพอดีกับจังหวะนั้น ผมกับไอ้อ้นก็โผล่ออกมาพร้อมกัน แล้วเดินเข้าไปแบบเนียน ๆ “เฮ้ย ข้าวมาแล้วว่ะ!” 7 R& r+ ]) A6 `7 V
ไอ้ตี๋ตกใจสุดขีด ตาโต หันขวับมาเห็นเรา มือยังกำควยแน่นค้าง ตัวเกร็งกระตุก แล้ว…น้ำพุ่งออกมาแรงมากเพราะอั้นไม่อยู่แล้ว สาดเป็นสายยาว ๆ พุ่งขึ้นไปสูงสุดถึงคอ โดนหน้าอกสองเนิน หัวนมสีชมพูอ่อนที่ตั้งชัน หน้าท้องหกก้อนที่เกร็งแน่น บางสายพุ่งไกลถึงต้นขาด้านใน น้ำขาวขุ่นหนืด ๆ กระจายเต็มเตียง บางส่วนพุ่งโดนผ้าห่มที่โยนทิ้ง โดนพื้นด้วยซ้ำ มือมันยังกำควยแน่น ชักกระตุกต่ออีกสามสี่จังหวะ น้ำพุ่งออกมาเรื่อย ๆ จนหยดสุดท้ายหล่นลงบนหน้าท้อง ไหลย้อยตามร่องกล้ามเนื้อลงไปถึงโคนควยที่เรียบเนียน
. n& m. P; k' K- `! P5 k7 ^
มันร้องออกมาเสียงหลง “เฮ้ยยย! มึงสองคน! ล่อซื้อนิหว่า! กูตกใจแทบตาย ไอ้เหี้ย! มึงแกล้งกูชัด ๆ! ดูสิ น้ำเรอะหมด!” ' ~/ @! s( w) E- R
มันหน้าแดงก่ำมาก เอามือปิดหน้าตัวเองครึ่งหนึ่ง แต่ก็หัวเราะออกมาแบบเขิน ๆ ผสมตกใจสุดขีด “ชิบหาย…กูอายตายเลยว่ะ มึงสองคนแกล้งกูให้แตกคามือเลยเหรอ …..ไอ้เหี้ยเอ๊ย!”
* s( e, K0 A' A, u ^
ผมกับไอ้อ้นหัวเราะกันลั่น ผมเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่โยนให้ “เอาไปเช็ดเลยว่ะ คราวนี้แตกแรงกว่าเมื่อคืนอีก น้ำพุ่งเป็นสายยาว ๆ เลย”
5 n: m: ]! U4 J* `+ m
ไอ้อ้นเสริมแบบขำ ๆ “เห็นมั้ยวะ แกล้งนิดเดียว มึงก็ทนไม่ไหวแล้ว หนังนิดเดียวก็แตกคามือเลย ดูน้ำพุ่งนั่นสิ ไกลขนาดนั้น”
/ q7 m3 K& \8 X$ W& Q
ไอ้ตี๋รับผ้าขนหนูมาเช็ดตัว หัวเราะแห้ง ๆ แต่หน้าแดงไม่หาย “กูเกลียดพวกมึงเลยว่ะ…” 0 h6 W; y$ N; N# _; c U
เราสามคนหัวเราะกันต่อ บรรยากาศในห้องร้อนระอุแต่ก็อบอุ่นแบบแปลก ๆ ความสนิทที่มากขึ้นอีกขั้น…แบบที่ผู้ชายด้วยกันเท่านั้นถึงจะเข้าใจจริง ๆ . . ช่วงบ่ายเย็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของการพักฟื้นที่ผมกับไออ้นจะได้อยู่ช่วยดูแลมัน ไอ้ตี๋มันดีขึ้นเยอะแล้ว เดินได้มั่นคงกว่าเดิมมากแม้ว่าน่องจะยังบวมอยู่บ้าง แต่ไม่แข็งเหมือนวันแรก สีหน้ามันสดใสขึ้น หน้าไม่ซีดเผือดอีกต่อไป
1 o U0 M: r# y$ r- ?) c" @
ตอนบ่ายๆ เราสามคนนั่งเล่นเกมฟุตบอลกันต่อ บรรยากาศในห้องผ่อนคลาย ไอ้ตี๋นั่งพิงหัวเตียง ผมกับไอ้อ้นนั่งข้างๆ เล่นสลับกันไป ( m! o T% p7 p Q& K( d
ระหว่างเล่น ไอ้ตี๋เปิดประเด็นขึ้นมา “พวกมึงรู้มั้ย…กูอายมากจริงๆ ตลอดสามวันที่ผ่านมา”
4 P; Z8 e" J1 C( X
ผมกับไอ้อ้นหันมามอง
+ y; f8 C$ J, d5 C6 u
มันพูดต่อเสียงเบา “จากที่เคยเป็นคนฟิต อวดกล้ามในกลุ่ม แล้วกลายเป็นคนที่ต้องให้พวกมึงช่วยเหลือทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องที่…อายมากๆ” มันหยุดพูด หน้าแดงเล็กน้อย
2 C& J' Y. W' u: I9 [8 i, f
“เรื่องที่พวกกูต้องพามึงไปขี้ นะเหรอวะ? ” ไอ้อ้นถามตรงๆ 4 ^+ c) `% d9 x9 y$ [# g
มันพยักหน้า “อืม…แล้วก็เรื่องที่พวกมึงพากูไปไหนมาไหน ช่วยกูหมด“
; `+ u7 l0 G0 C2 z0 J
ผมกับไอ้อ้นมองหน้ากัน เราไม่พูดอะไร แค่ฟังมันต่อ + ] p2 N; g8 l
“กูรู้ว่าพวกมึงเห็นหมดแล้ว ทุกอย่าง….แต่พวกมึงก็ไม่รังเกียจ” มันพูดเสียงสั่นนิดๆ “แต่พวกมึงก็ไม่ได้ทำให้กูรู้สึกแย่ เอาแต่ช่วยเหลือ ดูแล…กูขอบใจจริงๆ”
6 E7 u; r( J3 z1 S+ y0 n! _# g/ F
บรรยากาศในห้องเงียบไปชั่วขณะ 1 E* x5 ]! |7 ?9 N4 Y! b9 E
ผมเลยพูดขึ้น “มึงก็เป็นเพื่อนกู ทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องอายหรอก ใครๆ เจ็บไข้ได้ป่วย ใครก็เจอเหตุการณ์แบบนี้ได้ทั้งนั้น”
1 k, V7 e6 @0 Y
ไอ้ตี๋ถอนหายใจยาว แล้วยิ้มออกมา “ขอบใจจริงๆ นะ…ถ้าไม่มีพวกมึง กูไม่รู้ว่าจะผ่านมันมาได้ยังไง” ) q& x8 T6 R' _* H
เราสามคนนั่งเงียบไปสักครู่ แล้วไอ้อ้นก็ทำลายบรรยากาศหนักๆ “เอาเถอะ ครั้งหน้าถ้ามึงจะไปวิ่งอีก ชวนพวกกูไปด้วยนะ น่าจะสนุกแถวๆสวนลุมกูรู้จักร้านดีเยอะ จะได้ไม่ขี้แตก” 5 T3 E; ?# I% g- E; j; P
ไอ้ตี๋หัวเราะ “ได้ ครั้งหน้ากูจะลากมึงมาด้วย…. ตื่นด้วยละกันนะมึงอ่ะ” . . . เย็นวันนั้น ผมกับไอ้อ้นเริ่มเก็บของเตรียมกลับบ้าน ไอ้ตี๋ดีขึ้นเยอะจนเดินไปมาเองได้แล้ว แม้ว่าจะยังช้าอยู่บ้าง
" `7 I! N7 |* I$ I3 B5 `
ก่อนออกจากคอนโด ไอ้ตี๋ยืนส่งเราที่หน้าประตู “กูขอบใจพวกมมึงมากจริงๆวะ ที่ช่วยดูแลกู” ; X( P9 H0 V; `2 l K
ผมตบไหล่มัน “เอ่อ มึงเพื่อนกู ไม่เป็นไรหรอก ดูแลตัวเองดีๆ ละกัน กินยาให้ครบ อีกสามวันอย่าลืมไปตรวจเลือดตามนัด”
7 H, M$ b( Z" r* u
ไอ้อ้นพูดเสริม “มึง พักให้มันหายก่อนนะเว้ย อย่าเพิ่งรีบเข้ายิม ถ้าคราวนี้มึงเป็นอีก เดี๋ยวกูจะพาไปเอง ….” 7 {6 l9 Z; B) v) Z( B4 @
“ไปโรงบาลเหรอวะ ??” ผมถามไอ้อ้น 9 H- s6 b. ^ S: ^2 d5 N M; M
“เปล่า … ไปวัด …..ไอ้เหี๊ยนี้ ถ้าพูดไม่รู้ฟัง เดี๋ยวกูพาไปเอง” ผมกับไอ้อ้นก็หัวเราะกันใหญ่ " \% N9 j% x; Z& R8 u
ส่วนไอ้ตี๋มันก็พยักหน้า “เอ่อๆๆ ได้ กูจะฟังคำพวกมึง” และยกมือขึ้นเป็นเชิงว่ากล่าวลา . เราเดินออกจากคอนโด หันกลับไปโบกมือให้มันครั้งสุดท้าย มันยืนโบกมือตอบ ยิ้มกว้างแต่ตาแดงๆ นิดหน่อย
, u; i& C. N; Z# @+ m
ในรถระหว่างเดินออกจากคอนโด ไอ้อ้นพูดขึ้น “สามวันนี้เหนื่อยชิบหายเลย แต่ก็รู้สึกดีนะที่ได้ช่วยเพื่อน” + |. \$ p) z( P) T+ p( F0 n: k
ผมพยักหน้า “ใช่ แล้วก็ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของมันที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จากคนที่มั่นใจเต็มเปี่ยม กลายเป็นคนที่เปราะบาง ต้องการความช่วยเหลือ” ; {8 }; f! A! {% N# g( k( m+ ]
“แต่มันก็ยังเป็นไอ้ตี๋คนเดิม” ไอ้อ้นพูด “แค่เจอช่วงที่ยากลำบาก และเรารู้แล้วว่าเราจะอยู่เคียงข้างมันเสมอ”
5 z& s7 b' ]" z" p
ผมยิ้ม “ใช่ ถูกต้อง….” % R, D- f! {7 K; _; @8 A
เราทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แต่เมื่อคิดถึงสามวันที่ผ่านมา ที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความกังวล แต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นและมิตรภาพที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม . . สามวันต่อมา ไอ้ตี๋ไลน์มาในกลุ่ม “พวกกู กูไปตรวจเลือดมาแล้ว หมอบอกว่าค่าทุกอย่างกลับมาปกติแล้ววะ” 9 a) g5 c0 R$ V
เราทั้งสองตอบกลับพร้อมกัน “ดีใจด้วยนะ”
3 Y* ~% h" c- v
หลังจากนั้นอีกหลายวัน ไอ้ตี๋ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ กลับมาเข้ายิมอีกครั้งแต่ไม่หนักเหมือนเดิม รู้จักฟังสัญญาณของร่างกายมากขึ้น และที่สำคัญ มันไม่ลืมบทเรียนที่ได้เรียนรู้จากวันที่มันล้มป่วย
& U0 y/ e( P1 d0 n4 p
ส่วนของเราทั้งสาม กลับแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เพราะเราได้เห็นกันและกันในช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุด และรู้ว่าเราสามารถพึ่งพากันได้เสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น . .. ... 1 h: s9 \# y3 ]0 g, K1 d) y1 ?
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-2-2 19:57:22
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-2-2 21:29:19
