แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Alaskan เมื่อ 2026-2-2 19:57 # ^: j6 |3 |/ t8 F' _
( M8 i! t! B' g
สวัสดีครับ วันนี้ผมจะมาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านมาไม่นานนี่เองครับ ขอหยิบขึ้นมาเล่ากันก่อนเดี๋ยวลืม เพราะมันมีศัพท์แสงทางการแพทย์ต่างๆที่ผมไม่ค่อยคุ้นเคยนัก ขืนปล่อยไปนานวันเข้าเกรงว่าจะเอามาเขียนเล่าต่อไม่ได้อีกแล้ว
& F) Q3 o' d {& x) h เชิญติดตามอ่านเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นกับไอ้ตี๋ เพื่อนรักของผมได้เลยครับ กับเรื่องเล่าในวันที่ไอ้ตี๋ล้มป่วย * ~# d4 n. j2 b5 ^2 y, V
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- . ไอ้ตี๋เป็นคนหนึ่งที่ใส่ใจเรื่องการดูแลร่างกายอย่างจริงจัง ถ้าใครติดตามเรื่องราวของมันมาตลอด ก็จะรู้ดีว่ามันเข้ายิมเป็นประจำ ออกกำลังกายหนักเกือบทุกวัน จนร่างกายกำยำแข็งแรง กล้ามเนื้อชัดเจนทุกเส้นสาย
7 m# {: U7 D0 Y$ a) T) D
วันหนึ่ง มันตัดสินใจลงวิ่ง half marathon โดยมันคิดว่าด้วยร่างกายที่ฝึกมาดี การวิ่งแค่ 21 กิโลเมตรคงไม่ยากเกินไป มันลงทะเบียนเข้าร่วมงาน Charity Run ที่เป็นงานวิ่งการกุศลที่จัดขึ้นที่สวนลุมพินีในทุกๆปี ; P) e9 ~/ {% r
เช้าวันแข่งขัน ไอ้ตี๋ยืนอยู่หน้ากระจกในห้อง ในคอนโดชั้น 15 มองภาพสะท้อนของตัวเองด้วยความภูมิใจ สวมเสื้อกล้ามสีดำแนบเนื้อที่เผยให้เห็นกล้ามอกสองเนินนูนชัด กล้ามท้องหกก้อนเรียงเป็นระเบียบ กางเกงวิ่งขาสั้นสีเทาติดตัว รองเท้าวิ่งสีส้มสะท้อนแสง หมายเลขประจำตัว 1847 ติดที่อกซ้าย มันถ่ายเซลฟี่ส่งเข้ากลุ่มแชทเพื่อนพร้อมข้อความว่า “พร้อมแล้วว่ะ วันนี้กูจะจัดเต็ม”
9 {( } [1 f2 m) w+ j; \
ไอ้อ้นแซวว่ามันดูเหมือนจะไปประกวดนายแบบมากกว่าจะวิ่งมาราธอน ส่วนผมเตือนให้ระวังตัวอย่าฝืนมากเกินไป แต่ไอ้ตี๋มั่นใจในร่างกายที่ถูกฝึกมาอย่างดี แต่ถ้ามันมั่นใจยังงั้นพวกผมเลยปล่อยมันตามใจมัน . . เวลาตีห้าผ่านไปไม่นาน ไอ้ตี๋ยืนอยู่ในฝูงนักวิ่งหลายร้อยคนที่สวนลุมพินี บรรยากาศคึกคักเต็มไปด้วยพลังงานบวก แสงไฟจากเวทีหลักสาดส่องลงมา เสียงเพลงจังหวะเร่งเร้าดังก้อง ผู้คนบางคนยืดเส้นยืดสาย บางคนกระโดดอุ่นเครื่อง บางคนถ่ายรูปเก็บไว้เป็นความทรงจำ M/ O$ F+ ]1 K k# Y
ไอ้ตี๋ยืนแถวหน้าสุดใกล้กับกลุ่มนักวิ่งมืออาชีพ มันยืดน่องช้าๆ รู้สึกถึงความพร้อมของกล้ามเนื้อ เหงื่อซึมออกมาเล็กน้อยภายใต้แสงไฟ เมื่อเสียงปืนสัญญาณดังขึ้น ปัง! ฝูงชนทั้งหมดพุ่งออกตัวพร้อมกัน * z& ^0 A" _1 G% Z) J' _9 G
ไอ้ตี๋วิ่งนำกลุ่มเล็กๆ ที่ออกตัวเร็ว มันอยากโชว์ว่ากล้ามขาที่สร้างมาด้วยความทุ่มเทสามารถพามันแซงหน้าคนอื่นได้ ลมเย็นปะทะใบหน้า หายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขาเบาเหมือนลอยได้ กลิ่นหญ้าตัดใหม่จากสวนลอยเข้ามาเต็มปอด ในช่วงกิโลเมตรแรกๆ มันรู้สึกมีชีวิตชีวาอย่างที่สุด . แต่เมื่อการวิ่งดำเนินไป ความสบายนั้นค่อยๆหายไป กิโลเมตรที่ห้ายังรู้สึกดี หายใจคล่อง ขาเคลื่อนไหวลื่นไหล แต่พอถึงกิโลเมตรที่แปด น่องข้างซ้ายเริ่มตึงขึ้นราวกับมีเชือกมัดรัดไว้แน่น มันส่ายหัวไล่ความรู้สึกนั้นออกไป บอกตัวเองว่าแค่นี้ยังไม่พอหยุดมันได้ % ^( a3 C3 e$ c4 k8 B
กิโลเมตรที่สิบ น่องทั้งสองข้างเริ่มแข็งเกร็ง ปวดจี๊ดแปลบราวกับมีเข็มทิ่มแทง แต่ไอ้ตี๋ยังกัดฟันวิ่งต่อ มันฝืนแซงคนข้างหน้าอีกหลายคน หายใจเริ่มถี่ขึ้น เหงื่อไหลท่วมตัวจนเสื้อกล้ามเปียกชุ่มติดผิว % }5 m5 a8 d0 T
กิโลเมตรที่สิบสาม ขาเริ่มหนักอึ้งราวกับแบกก้อนหิน มันรู้สึกถึงความร้าวลึกในกล้ามเนื้อแต่ยังไม่ยอมแพ้ ยังคงเร่งฝีเท้าต่อไปอย่างดื้อรั้น กิโลเมตรที่สิบห้า น่องแข็งเป็นก้อนใหญ่ ปวดร้าวแผ่ซ่านขึ้นมาถึงต้นขาและสะโพก ทำให้ทุกก้าวย่างเต็มไปด้วยความทรมาน แต่ไอ้ตี๋ยังบอกตัวเองซ้ำๆ ว่า “อีกนิดเดียว กูไหวแน่”
' O- d @9 ^/ E
กิโลเมตรที่สิบแปด ขาสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ ฝีเท้าไม่มั่นคง มันต้องสลับเดินเร็วกับวิ่งโยกตัว เหงื่อไหลเข้าตาจนแสบพร่า หน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย กิโลเมตรที่ยี่สิบ เห็นธงเส้นชัยลิบๆ อยู่ไกล แค่หนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น ขาทั้งสองข้างเหมือนจะฉีกขาด น่องบวมขึ้นมาเล็กน้อย ปวดตุบๆ จนน้ำตาซึมไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
( [6 ?: _6 q r/ \* C8 O m
แต่ไอ้ตี๋รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย เร่งฝีเท้าวิ่งโซเซ ตัวโยกเยก หน้าอกหอบขึ้นลงอย่างรุนแรง จนในที่สุด มันก็ข้ามเส้นชัยได้ด้วยเวลา 2 ชั่วโมง 47 นาที 12 วินาที เสียงปรบมือดังก้องรอบตัวแต่ฟังเลือนรางเพราะหูอื้ออึง มันทรุดลงนั่งข้างทาง มือกุมขาแน่น หน้าตาซีดเซียว ผมเปียกเหงื่อชุ่ม หลับตาพริ้มยิ้มฝืนๆ 0 t& M. S, D6 {
หลังจากข้ามเส้นชัย มันเดินโซเซไปรับน้ำและกล้วยจากจุดบริการ นั่งพักใต้ร่มไม้ใหญ่ ขาปวดร้าวลึกๆ ราวกับมีมีดกรีดเนื้อจากข้างใน แต่ไอ้ตี๋คิดว่าคงเป็นแค่ความเมื่อยล้าจากการวิ่งระยะไกลที่ไม่คุ้นเคย มันถ่ายรูปตัวเองหน้าซีดๆ พร้อมกับคะแนนเวลาที่มันได้ ส่งลงกลุ่มเพื่อนเพื่ออวดชัยชนะ . ระหว่างทางกลับคอนโด มันเห็นร้านรถเข็นขายหมูปิ้งไก่ย่างเสียบไม้ตั้งเรียงราย กลิ่นควันหอมฟุ้งผสมกลิ่นเครื่องเทศรสจัดจ้านลอยมาจนท้องร้องดังขึ้นมาทันใด ความหิวโหยหลังจากการวิ่ง 21 กิโลเมตรแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย มันสั่งหมูปิ้งห้าไม้ ไก่ย่างสี่ไม้ ส้มตำปูปลาร้าจานใหญ่ และน้ำจิ้มแจ่วเพิ่มอีกชุด กินอย่างหิวโหย กัดคำใหญ่ๆ รสชาติเผ็ดร้อนกลบทุกอย่าง รวมถึงกลิ่นคาวอ่อนๆ ที่อาจปนเปื้อนมาในเนื้อสัตว์ แต่ตอนนั้นมันไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น กินหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที . . เกือบเที่ยงวันแล้ว ไอ้ตี๋เดินโซเซลากขาทั้งสองข้างที่ปวดตุบๆ เข้ามาในห้องประตูปิดลงเบาๆ ด้วยแรงที่เหลือน้อยนิด มันทรุดตัวนั่งลงตรงพื้นหน้าประตู หายใจหอบถี่ หน้าซีดเผือด เหงื่อยังไหลซึมออกมาไม่หยุด
1 W9 X" q8 p! b# D0 Y3 z
“เชี่ยเอ้ย ขา…บวมชิบหายเลยว่ะ” มันพึมพำกับตัวเอง
, R* I R, R& R
ด้วยสัญชาตญาณ มันลุกขึ้นยืนช้าๆ จับขอบโต๊ะพยุงตัว เดินเซไปที่ตู้เย็น หยิบขวดน้ำเย็นออกมาสองขวด ห่อด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วนั่งลงที่โซฟา ค่อยๆ ประคบลงบนน่องทั้งสองข้างที่บวมแดงแข็งเป็นก้อน
- O4 W c; f; [+ p* i) j4 M- B
ความเย็นซึมเข้าสู่ผิวหนัง บรรเทาความปวดร้าวลงได้บ้างเล็กน้อย มันหลับตาลง ถอนหายใจยาว “คงแค่เมื่อยหนักๆ มั้ง…พักอีกแป๊บก็หาย”
% j; i" r- k8 D
ผ่านไปสักพัก มันรู้สึกตัวชุ่มเหงื่อ กลิ่นตัวผสมกลิ่นอาหารจากร้านข้างทางยังติดแน่น มันเลยตัดสินใจลุกขึ้นอีกครั้ง เดินเซๆ ไปที่ห้องน้ำ ; K3 G k+ I0 I$ H/ E9 [: y
หน้าห้องน้ำ มันเริ่มถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น เสื้อกล้ามดำเปียกชุ่มเหงื่อโยนลงพื้น กางเกงวิ่งขาสั้นหลุดลงตามมา กางเกงในตัวสุดท้ายถูกดึงลงจนถึงข้อเท้าแล้วเตะออกไปกองรวมกัน มันเปิดน้ำเย็นจากฝักบัว ปล่อยให้น้ำไหลลงมาทั่วตัว น้ำเย็นช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง แต่เมื่อโดนส่วนที่น่องบวม น้ำเย็นก็ทำให้ปวดแปลบขึ้นมาอีก มันกัดฟันทน + j4 c6 v( `: U3 u* g2 J
อาบเสร็จ มันเช็ดตัวคร่าวๆ ด้วยผ้าขนหนู ไม่คิดจะใส่เสื้อผ้าใดๆ อีก เพราะรู้สึกว่าร่างกายร้อนๆ เย็นๆ อยู่แล้ว การปล่อยให้ผิวได้ระบายอากาศน่าจะดีกว่า มันเดินโซเซกลับไปนอนแผ่บนเตียง ยังคงประคบขาด้วยขวดน้ำเย็นที่เริ่มอุ่นขึ้นแล้ว . แต่อีกไม่นานนัก อาการปวดท้องก็เริ่มโหมกระหน่ำขึ้นมา มันรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ คลื่นใส้อ้วกแลละท้องเสียรุนแรง ถ่ายเหลวหลายรอบจนอ่อนแรง ตัวสั่น หน้าซีดจนแทบเหมือนกระดาษ มันนอนแผ่หราบนเตียง หายใจถี่ๆ มือสั่นเทิ้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาผมทันที
7 `+ T+ ~) y: t& }# R" }9 Y+ w
“กู…ไม่ไหวแล้วว่ะ…” เสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออก , w* d o7 Y/ z( c( l+ a
“มึงอยู่ไหน? เป็นอะไรวะ?” ผมถามด้วยความตกใจ % T. J3 [" M' [4 L, I
“ห้อง…คอนโด…กูลุกไม่ได้เลย…” . . ผมจำได้ดีว่ามี keycard สำรองของห้องมันอยู่ในกระเป๋าตังค์ เพราะเมื่อเดือนก่อนมันเคยให้ไว้เผื่อฉุกเฉิน ผมเลยบอกมันทันที “รอกูเดี๋ยวนะ กูมี keycard กูเข้าได้เลย ไม่ต้องลุกมาเปิด”
, @' F1 F5 m% ?+ q' \
ผมรีบออกจากบ้าน ขับรถฝ่ารถเที่ยงวันมาถึงคอนโดในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ใช้ keycard สแกนเข้าห้องโดยไม่ต้องกดกริ่ง
# {$ f& ~8 n2 `" A( d
ผมเปิดประตูห้องมันด้วย keycard แล้วก้าวเข้าไปในความเงียบที่อึมครันของห้อง แสงไฟในห้องนอนเปิดสลัวๆ เหลือแค่โคมข้างเตียง
& w9 E; q+ h1 N4 A. O/ R
แล้วผมก็เห็นมัน…
; C! H4 R2 M/ Q, z
ไอ้ตี๋นอนแผ่หราบนเตียงกว้าง ไม่มีเสื้อผ้าปิดบังแม้แต่ชิ้นเดียว ร่างกายที่เคยอวดในกลุ่มเมื่อเช้าวันนี้ ตอนนี้ดูอ่อนแรงอย่างน่าใจหาย ผิวสีขาวซีดเผือดจนแทบเห็นเส้นเลือดฝอยใต้ผิว หน้าผากชุ่มเหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลย้อยลงมาทางขมับ ตาจม ใต้ตาคล้ำเป็นรอยคล้ำเข้ม ริมฝีปากแห้งแตกจนมีเลือดซึมจางๆ
3 [- S9 i+ Q# U! N! g4 N2 ~5 p
หน้าอกกว้าง กล้ามอกสองเนินที่เคยนูนเด่นชัด ตอนนี้ยังคงนูนอยู่แต่ดูหย่อนลงเล็กน้อย หายใจเข้าออกช้าๆ ทำให้กล้ามอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างอ่อนแรง ลงมาที่หน้าท้อง กล้ามท้องหกก้อนยังชัดเป็นร่องลึก แต่ผิวหนังดูตึงน้อยลง เหงื่อไหลเป็นทางบางๆ ตามร่องกล้ามเนื้อ 3 x7 J4 W5 w$ X3 v( N* r
ขาทั้งสองข้างน่าใจหายที่สุด น่องบวมแดงเป็นก้อนใหญ่ผิดปกติ แข็งจนเหมือนหิน กดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ต้นขาก็บวมตาม ผิวหนังตึงแดงจนเห็นเส้นเลือดฝอยปูดขึ้นมา 6 t: u! ]+ }4 f2 \
จากมันลืมตาขึ้นมองผมช้าๆ เสียงแหบพร่าแทบไม่ได้ยิน “มาแล้วเหรอ…กู…แย่มากเลยว่ะ…”
' F' n2 |5 P1 _1 I
ผมรีบเข้าไปใกล้ๆ นั่งข้างเตียง มือจับข้อมือมัน ตัวเย็นเฉียบแต่เหงื่อยังแตกไม่หยุด “รอกูแป๊บนึงนะ กูหาเสื้อผ้าให้ใส่ก่อน แล้วพามึงไปโรงพยาบาล”
|# M: T, ^( X2 Y/ O7 n. ^
ผมเห็นสภาพมันแบบนั้นเลยผมเลยโทรไปบอกไอ้อ้นด้วยอีกคนว่าจะต้องไปไอ้ตี๋ไปโรงพยาบาล ให้มันไปช่วยเป็นธุระ รอที่โรงพยาบาลไว้ก่อนเผื่อเหลือเผื่อขาด
3 @9 u* p/ o9 r6 y
ผมลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดตู้ออก หยิบเสื้อยืดสีเทาตัวใหญ่ตัวหนึ่ง กับกางเกงวอร์มขาสั้นตัวหลวมสีดำออกมา ไม่มีกางเกงในอยู่ในลิ้นชักที่เห็นง่ายๆ และตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลามานั่งหา ผมเลยตัดสินใจว่าไม่ใส่กางเกงในให้มันก่อน กลัวว่าการดึงรัดจะทำให้ปวดมากขึ้น $ }" ]! R- y* K* h" w5 K& G
กลับมาที่เตียง ผมพูดเบาๆ “ลุกนั่งหน่อยได้มั้ย กูจะช่วยใส่เสื้อให้” มันพยายามยกตัวขึ้น แต่แขนสั่น ผมเลยต้องเข้าไปค้ำหลังไว้ ช่วยพยุงให้ลุกนั่งช้าๆ มันครางเบาๆ ทุกครั้งที่ขยับ
. ?+ `4 [7 G4 z7 c! A
ผมค่อยๆ สวมเสื้อยืดให้ สอดแขนข้างหนึ่งเข้าไปก่อน แล้วดึงผ่านหัว มันยกแขนไม่ค่อยขึ้น ผมต้องช่วยยกให้ทั้งสองข้าง เสื้อยืดตัวใหญ่เลยหลวมโคร่งปกปิดร่างกาย
% F2 c! k" j' s2 y& R. B
จากนั้นเป็นกางเกงวอร์ม “ยกขาขึ้นหน่อยนะ…ช้าๆ” มันกัดฟัน ยกขาข้างหนึ่งขึ้นได้แค่เล็กน้อย ผมค่อยๆ สอดขาเข้าไปในขากางเกง ดึงขึ้นช้าๆ มากๆ เพราะกลัวว่าส่วนที่บวมจะเจ็บ มันครางออกมาหลายครั้ง น้ำตาซึมที่หางตา แต่ไม่ร้องไห้ + S8 T2 \* {/ ~3 z- f
ขาข้างที่สองก็ยากยิ่งกว่า ผมต้องค่อยๆ ยกขามันขึ้นทีละน้อย แล้วดึงกางเกงขึ้นไปจนถึงเอว มันยกสะโพกขึ้นนิดเดียวเพื่อช่วย หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด % i7 \( }6 l* J6 P0 [
เสร็จแล้วผมช่วยพยุงให้มันนั่งพิงหัวเตียง หายใจหอบๆ “ดื่มน้ำเกลือแร่ก่อนนะ กูเห็นในตู้เย็น” ผมเดินไปหยิบขวดเกลือแร่สีส้มที่ยังเย็นอยู่ เปิดฝาให้ แล้วยื่นให้มันจิบช้าๆ มันดื่มได้แค่สองสามอึกก็หยุด หายใจถี่ “พอแล้ว…ท้องมันปั่นป่วน…” & ?: p3 f0 x6 i' G7 I j0 y O: Q
“โอเค กูพามึงไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย ไอ้อ้นมันก็กำลังไปรอที่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลแล้ว เพราะมันอยู่ใกล้บ้านมันกว่า”
* M& R7 e; I1 C; ~/ ?
ผมพยุงมันลุกขึ้นจากเตียง ขาของมันสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ ผมต้องเอาแขนข้างหนึ่งโอบรอบเอว ค้ำไว้แน่น อีกมือจับแขนมันไว้ เดินช้าๆ ออกจากห้อง ลงลิฟต์ ทุกก้าวย่างมันต้องหยุดหอบ หน้าซีดจนน่ากลัว
+ s* m2 x. S9 D( w8 s8 W
ขึ้นรถ ผมช่วยรัดเข็มขัดนิรภัยให้ มันนั่งตัวงอ มือกุมขาแน่น ผมเหยียบคันเร่ง ขับรถออกไปในช่วงบ่ายแก่ๆ # W; G+ w/ [' m0 E& w
ระหว่างทาง มันพูดแผ่วเบา “ขอบใจมากว่ะ…กูไม่คิดว่ามันจะแย่ขนาดนี้…” , D5 D; ~0 t7 I5 F- t6 s
ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่บีบพวงมาลัยแน่น แล้วเร่งรถให้เร็วขึ้นอีกนิด . ถึงโรงพยาบาลในที่สุด หลังจากขับรถฝ่ารถติดยามบ่าย ผมกับไอ้ตี๋รีบเข้าไปที่ห้องฉุกเฉินทันที ไอ้อ้นมาถึงก่อนแล้ว ยืนรออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าห่วงใย มันเห็นไอ้ตี๋นั่งโซเซในรถ หน้าซีดเผือด ขาบวมแดง ก็รีบวิ่งมาช่วยพยุงข้างหนึ่งทันที . พยาบาลที่เคาน์เตอร์เห็นสีหน้าซีดเผือดของไอ้ตี๋ รีบเรียกเตียงล้อเข็นมาทันที รีบพาไอ้ตี๋เข้าห้องฉุกเฉิน $ k4 ~* d; q! {( r; x/ l5 G
หมอเวรคนหนุ่งเดินเข้ามาทันที หน้าตาจริงจัง “อาการอย่างไรบ้างครับ?”
* F3 U4 n0 d" p: O3 l" Z j
“วิ่ง half marathon เมื่อเช้า” ผมรีบตอบ “ฝืนวิ่งทั้งที่ขาปวด หลังจากนั้นกินอาหารข้างทาง แล้วท้องเสียรุนแรง”
. B& r: {6 K2 F7 d
หมอพยักหน้า เริ่มตรวจร่างกายทันที กดที่น่องที่บวมแข็ง ; `" Y9 S1 F6 X4 ~ F4 Z& f! l- Y
“อ๊าก!” ไอ้ตี๋ครางดังทุกครั้งที่หมอกด % \) g7 k. Z A8 E$ B
“เจาะเลือดด่วน” หมอสั่งพยาบาล “ตรวจ CK, ไต, electrolytes, CBC”
8 Y* V0 n; H' Q9 Q
ไม่นานผลเลือดก็ออกมา หมอมองแฟ้มแล้วหน้าบึ้งขึ้น % x6 ^7 ^" K; i
“ค่า CK สูงกว่าปกติ 5 เท่า ใกล้เคียงภาวะ rhabdomyolysis(กล้ามเนื้อสลาย)” หมอพูดเสียงหนัก “ค่าไตเริ่มสูง จากขาดน้ำรุนแรง”
/ N3 E x! T1 k- V
“ร้ายแรงมั้ยครับ?” ไอ้อ้นถามด้วยความกังวล ! Z8 b( l8 o) Z: b
“ต้อง admit คืนนี้” หมอตอบชัดเจน “ให้น้ำเกลือเยอะๆ เพื่อล้างสารพิษออกจากร่างกาย ถ้าไม่รีบจัดการ ไตอาจวายได้”
6 ?7 c8 o: T2 n6 y- ]
ผมกับไอ้อ้นมองหน้ากัน หัวใจเต้นแรง . ไอ้ตี๋ที่นอนบนเตียงหลับตาพริ้ม หน้าซีดเหมือนกระดาษ หายใจแผ่วๆ
; Q$ B4 N, B. E2 b* s8 I* i" E2 ~
“ห้ามออกกำลังกายหนักอย่างน้อย 4-6 สัปดาห์” หมอย้ำอีกครั้ง “และครั้งหน้าถ้าร่างกายส่งสัญญาณว่าไม่ไหว ต้องหยุดทันที เข้าใจมั้ยครับ?”
. g7 [0 x7 b( I; e
ไอ้ตี๋พยักหน้าเบาๆ เสียงแหบพร่า “เข้าใจครับ…ขอบคุณครับหมอ”
! W$ C' Z- X5 ^8 x A/ R
พยาบาลเริ่มเตรียมตัวเข็นเตียงพาเข้าห้องผู้ป่วย . หมอสั่ง admit เข้าห้องผู้ป่วยในแผนกทั่วไป ผมเลือกห้องพิเศษให้มันเพราะว่าจะได้สะดวกและใช้สิทธิประกันด้วย 3 `7 x7 I6 l2 v6 B$ \* W
เตียงล้อเข็นถูกพาไปที่ห้องพักคนไข้ เมื่อถึงห้อง ไอ้ตี๋ถูกจับเปลี่ยนชุดไปใส่ชุดคลุมกราวโรงพยาบาลสีฟ้าสำหรับผู้ป่วย คล้ายๆชุดคลุม แบบเปิดหลัง มีเชือกผูก 4 I+ Z7 Q7 f7 P
ผู้ช่วยพยาบาลสองคนมาช่วยเปลี่ยนให้ เพราะไอ้ตี๋อ่อนแรงมาก ลุกนั่งยังลำบาก ผมกับไอ้อ้นยืนรอข้างนอกห้องก่อน เจ้าหน้าที่ค่อยๆ ถอดเสื้อกับกางเกงวอร์มที่ผมใส่ให้ออก แล้วสวมชุดกราวสีฟ้า แบบเปิดหลัง ด้านหลังเปิดโล่งตั้งแต่คอลงไปถึงก้น มีเชือกผูกสองสามจุดตรงคอ กลางหลัง และเอว
: ?- O+ s0 j5 h
ส่วนล่างของชุดยาวลงมาประมาณกลางต้นขา หรือคลุมเข่าเล็กน้อย ไม่มีกางเกงในตัว เพราะออกแบบมาให้สะดวกต่อการใช้ชักโครก มีการเข้าห้องน้ำ โดยเปิดหลังผูกเชือกหลวมๆ เพื่อให้เข้าถึงหลังและแขนง่ายสำหรับเจาะเลือดทำหัตถการต่างๆ พวกเธอทำงานเร็วและสุภาพมาก ช่วยยกแขนขาเบาๆ เพราะรู้ว่าปวด แล้วคลุมผ้าห่มให้เรียบร้อย . . หลังจากหมอสั่งให้น้ำเกลือและยาแก้ท้องเสียเข้าไปแล้ว ไอ้ตี๋ดูสงบลงนิดหน่อย นอนแผ่บนเตียงคนไข้ในชุดกราวสีฟ้าอ่อนที่บางเบา เปิดหลังผูกเชือกสองจุดหลวมๆ ผ้าห่มคลุมหลวมๆ ผมกับไอ้อ้นนั่งเฝ้าข้างๆ สลับกันคุยเบาๆ เพื่อให้มันไม่เครียด 7 M3 f; o! k- ^) ^; I
แต่ไม่ถึงชั่วโมง อาการท้องเสียก็กลับมาอีกครั้ง ท้องมันบิดปั่นป่วน ปวดหนักจนครางออกมา “โอ๊ย…อีกแล้วว่ะ…รีบๆ หน่อย” ; _. @& F2 A$ j" E( x; G
ผมกับไอ้อ้นรีบลุกขึ้นพยุงทันที ไอ้อ้นค้ำแขนข้างซ้าย ผมค้ำข้างขวา ยกตัวมันขึ้นจากเตียงช้าๆ ขาที่บวมแข็งแทบยืนไม่อยู่ ต้องค้ำเอวไว้แน่น
2 b( _, ~2 W# d- ^# u, z
ระหว่างเดินโซเซไปห้องน้ำในห้อง แค่ไม่กี่ก้าว แต่สำหรับมันเหมือนเดินไกลเป็นกิโล ตัวมันโยกไปโยกมาเพราะขาอ่อนแรงมาก เชือกผูกหลังที่ทำจากผ้าบางๆ คลายออกทันทีที่ขยับแรงครั้งแรก แล้ว…เสียง “แกร๊ก” เบาๆ ดังขึ้น เชือกขาดทั้งสองจุดพร้อมกัน—อาจเพราะเหงื่อที่ชุ่มตัวมันทำให้เนื้อผ้าเปียกชื้นและเสื่อมเร็ว หรือเพราะมันนอนทับเชือกตลอดเวลาที่รอหมอตรวจ % o$ [" y6 e( l. z, Z. [
ผ้ากราวหลุดออกจากไหล่ทั้งสองข้าง เปิดหลังโล่งทั้งแผ่นตั้งแต่คอลงไปถึงก้น และด้านหน้าผ้าก็ร่วงลงมาพาดที่แขน กล้ามอก กล้ามท้อง ขนอ่อนๆ ตามแนวสะดือ ส่วนล่าง…ทุกอย่างเห็นหมดใต้แสงไฟสลัวของห้อง
6 y! N+ ?' g5 q: a1 |
ผมกับไอ้อ้นชะงักไปวินาทีหนึ่ง แต่ไม่มีเวลามานั่งอาย เรารีบหิ้วปีกเสื้อที่เหลืออยู่แค่ชิ้นผ้าบางๆ ที่ไหล่ทั้งสองข้างไว้แน่น แล้วพยุงตัวมันไปห้องน้ำต่อ ไอ้อ้นเปิดประตู ผมช่วยพยุงให้นั่งลงบนชักโครก
# ?4 G+ P _& D% z0 Y q
มันนั่งอยู่บนชักโครก ผิวซีดๆ ที่เต็มไปด้วยเหงื่อและกล้ามเนื้อบวมแดงเห็นชัดเจนทั้งตัว เราเลยยืนหันหน้าออกไปให้มันมีเกียรติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังต้องหันมามองบ้างเพื่อเช็คว่ามันล้มหรือเปล่า
8 Y* G/ P% k* u4 n
เสร็จแล้ว เราช่วยพยุงมันกลับเตียงแบบหิ้วปีกเสื้อที่ขาดวิ่นนั้นต่อ ผ้าไม่เหลืออะไรให้ปกปิดอีกแล้ว มันเดินกลับไปที่เตียง กล้ามเนื้อที่เคยอวดฟิตจัดเต็มตอนเช้า ตอนนี้ดูอ่อนแอ เหงื่อไหลย้อย หน้าซีดเผือด ไร้เรี่ยวแรงไปทั่วร่าง . e1 P. w# H- W; ~2 p; ^/ Y* v
มันทรุดนอนลงบนเตียง หายใจหอบ แล้วพูดแผ่วๆ ว่า “กูอายชิบหายเลยว่ะ…เหมือนเดินแก้ผ้าในโรงพยาบาล“
" M9 J. ^6 @6 z( w- H
เราลองพยายามหาผ้าชิ้นใหม่จากตู้ในห้องแต่ไม่มี และชุดเก่าที่ขาดก็แทบจะใส่ไม่ได้อีก เพราะเนื้อผ้าบางๆ ที่ชุ่มเหงื่อและนอนทับมานานทำให้ฉีกขาดง่ายขึ้น ถ้าพยายามใส่ใหม่ก็หลุดออกทันทีที่ขยับตัว
0 }; C7 `* @6 l, ?5 g( q
ดังนั้นเลยตัดสินใจไม่ใส่กราวที่รพ. ให้มาอีก เพราะมันจะยิ่งทำให้ลำบากกว่าเดิม ไอ้ตี๋เลยนอนแผ่หราบนเตียง มีแค่ผ้าห่มบางๆ คลุมหลวมๆ เพื่อให้ไม่หนาว ( w6 n6 X. `- e4 G& G) T5 \
พออาการท้องเสียยังไม่หยุด ผ่านไปอีกไม่ถึงชั่วโมง มันครางอีก “อีกแล้ว…ช่วยหน่อย” เราจึงช่วยพยุงมันไปห้องน้ำอีก ครั้งนี้ไม่มีเสื้อผ้าปกปิด เราแค่หิ้วแขน พยุงค้ำเอวไอ้ตี๋ที่ตัวเปลือยเปล่าให้แน่นที่สุด ทุกก้าวย่างมันต้องหยุดหอบ หน้าซีดยิ่งกว่าเดิม ! T v- D* f" P/ s6 G; R
รอบที่สาม เกิดขึ้นอีกตอนดึกมาก ไอ้ตี๋เรียกเราครั้งสุดท้าย เราเดินเข้าไปหิ้วมันขึ้นมา คราวนี้มันอ่อนแรงจริงๆ แทบจะไม่มีแรงลุกเลย เราต้องยกตัวมันขึ้นมาเกือบทั้งหมด เดินพาไปห้องน้ำอีกครั้ง
2 a' \+ E5 e" M5 M( S
ตอนพามันเดินกลับมาที่เตียง มันก็พูดแผ่วๆ ว่า “กูไม่เคยอายขนาดนี้มาก่อนเลยว่ะ…แต่ดีที่มีพวกมึงควยช่วย” ก่อนจะหลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย 1 P0 D7 [9 _+ O. V
ช่วงกลางคืนพยาบาลมาตรวจวัดความดัน ไข้ และเช็คน้ำเกลือเป็นระยะ ทั้งคืนนั้นไอ้ตี๋หลับๆ ตื่นๆ จากความปวดและความอ่อนเพลีย แต่มีพวกเราสองคนเฝ้าอยู่ข้างๆ มันก็ดูอุ่นใจขึ้น พูดแผ่วๆ ว่า “ขอบใจมากว่ะ…พวกมึง” ก่อนจะหลับไปอีกครั้ง . . เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านห้องผู้ป่วย สาดลงบนเตียงที่ไอ้ตี๋นอนแผ่หรา ใต้ผ้าห่มบางๆ ที่คลุมหลวมๆ ผมได้ยินเสียงพยาบาลเวรเช้า เข็นรถเข้ามาเจาะเก็บเลือดตั้งแต่เช้าตรู่
/ ~. x3 R: {/ x; C) {( Z+ @/ l
ผ่านไประยะใหญ่ หมอเวรเช้ามาตรวจตอนแปดโมงกว่าๆ ถือแฟ้มผลเลือดมาดูหน้าไอ้ตี๋แล้วยิ้มเล็กน้อย “ค่า CK ลดลงมาเยอะแล้ว จากเมื่อวานที่พุ่งสูงเกือบหมื่นตอนนี้เหลือแค่ 4,xxx ค่าไตก็ดีขึ้น ขาดน้ำแก้ได้แล้ว ท้องเสียก็ไม่มีแล้ว“ : Z3 d. W3 {5 I5 X% ]
หมอพูดชัดๆ “ให้น้ำเกลือถึงสักช่วงบ่ายๆ เต็มวันอีกหน่อย แล้วกลับบ้านได้เลย แต่ต้องพักผ่อนเต็มที่ กินน้ำให้เยอะ ทานยาตามสั่ง ห้ามออกกำลังหนักเด็ดขาดอย่างน้อย 4-6 สัปดาห์ มาติดตามผลเลือดอีกทีในอีก 3 วันนะครับ ระวังอาการปวดขากลับมาด้วย”
/ q/ c: n0 Q9 ~. I: h
ไอ้ตี๋พยักหน้าช้าๆ หน้าตายังซีดแต่ดีขึ้นกว่าคืนก่อนเยอะ “ขอบคุณครับหมอ” “…กูไม่กล้าวิ่งอีกแล้วจริงๆ” มันพูดเสียงแหบๆ กับพวกผม แต่แฝงรอยยิ้มฝืนๆ , S$ o6 h0 d, C# z
หลังจากให้น้ำเกลือถุงสุดท้ายเสร็จ พยาบาลมาตรวจความดัน ไข้ สายน้ำเกลือ แล้วถอดเข็มออกจากแขนมันให้ ผมกับไอ้อ้นช่วยกันเก็บของ ไม่มีอะไรมากนอกจากเสื้อผ้าที่มันใส่มาเมื่อวาน—เสื้อยืดสีเทาตัวใหญ่กับกางเกงวอร์มขาสั้นสีดำที่ผมหยิบจากตู้มาใส่ให้ตอนที่ยังอยู่คอนโด 5 F0 P" M$ `- `
พนักงานคนหนึ่งเข็นรถเข็นคนไข้เข้ามาในห้อง พร้อมกับผู้ช่วยพยาบาล “ขึ้นรถเข็นก่อนนะครับ เดี๋ยวผมพาไปส่งถึงรถ“ เขาพูดยิ้มๆ จากนั้นผู้ช่วยพยาบาลคนเดียวกับเมื่อวานก็หันมาถาม “มีเสื้อผ้าเปลี่ยนมั้ยคะ หรือจะใส่ชุดเดิมเลย?”
, u: q$ ]7 w% f! q
ไอ้ตี๋มองเสื้อผ้ากองเล็กๆ แล้วพยักหน้า “ใส่ชุดเดิมเลยครับ…ขี้เกียจหาอะไรใหม่” 7 e+ f3 U8 B& Y) v. P6 E5 P3 X2 t
ผมกับไอ้อ้นช่วยกันพยุงมันลุกนั่งบนขอบเตียง มันยังอ่อนแรง ขาสั่นเล็กน้อยแต่ดีกว่าคืนก่อนเยอะ ผมหยิบเสื้อยืดขึ้นมาสวมให้ก่อน สอดแขนข้างหนึ่ง มันยกแขนช่วยได้นิดหน่อยแล้ว ดึงผ่านหัว ผมช่วยจัดปกให้เรียบร้อย & L6 q4 a& `3 s) n" E* e
จากนั้นเป็นกางเกงวอร์ม ไอ้อ้นช่วยยกขาข้างหนึ่งขึ้นช้าๆ มันครางเบาๆ เพราะน่องยังบวมแข็งอยู่ ผมค่อยๆ สอดขาเข้าไป ดึงขึ้นถึงเอว มันยกสะโพกนิดหนึ่งช่วย หน้าตาบิดเบี้ยวแต่ทนได้ คราวนี้ไม่มีกางเกงในเหมือนเดิม แต่กางเกงวอร์มตัวหลวมก็ปกปิดได้พอ
/ @7 j o. l6 t' Z( p" i6 s
เสร็จแล้ว ผู้ช่วยพยาบาลช่วยพยุงให้มันนั่งลงบนรถเข็น ผมกับไอ้อ้นเดินตามข้างๆ พยาบาลเข็นรถออกจากห้อง ผ่านโถงทางเดินโรงพยาบาลที่คนเดินพลุกพล่าน ไอ้ตี๋นั่งตัวงอเล็กน้อย มือกุมขาเบาๆ หน้าตายังซีดแต่ดูมีชีวิตชีวากว่าคืนก่อนเยอะ
/ y3 z: h+ ~6 r) d# I
มันหันมาพูดเบาๆ กับผม “ขอบใจมากว่ะ…เมื่อคืนกูหมดสภาพเลย” 0 D6 u& a% v/ w$ i2 i
ผมยิ้ม “ช่างมันเถอะ มึงรอดมาได้ก็พอแล้ว”
T* e- J5 Y, t: J, U
ถึงลานจอดรถ พนังงานโรงพยาบาลช่วยพยุงไอ้ตี๋ลุกลงจากรถเข็น ผมเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสาร ไอ้อ้นค้ำแขนมันไว้ ช่วยพยุงให้นั่งลง รัดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย มันนั่งตัวงอ มือยังกุมขาแน่น ผมขับรถออกจากโรงพยาบาลช้าๆ กลับไปคอนโดของมัน . . . ถึงคอนโด ผมจอดรถใต้ตึก ไอ้อ้นช่วยพยุงมันลงจากรถ ขาของมันยังอ่อน เดินได้แต่ไม่มั่นคง ต้องค้ำแขนทั้งสองข้าง เราเดินช้าๆ ไปลิฟต์ ขึ้นชั้น 15 เดินยาวไปห้องไอ้ตี๋ ผมใช้ keycard เปิดประตู พาเข้าไปในห้อง 0 ~9 J5 K6 d9 X% ?
ไอ้ตี๋ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาห้องนั่งเล่น หายใจหอบเบาๆ “กูยังเดินไม่ค่อยไหวเลยว่ะ…ขาเหมือนจะแตกอีก”
/ S, R9 I5 S2 w+ |& M
ผมมองหน้าไอ้อ้น “คืนนี้เราอยู่เฝ้ามันอีกมั้ย?”
' R9 m- X6 B1 D5 k5 x5 I
ไอ้อ้นพยักหน้า
8 B; _! k1 C9 \, c- @# L, @7 ~# V/ m
ไอ้ตี๋ยิ้มอ่อนๆ “พวกมึงนี่…เหมือนพี่เลี้ยงเลยว่ะ”
. }% M4 ~6 k$ \, T: m8 T
เราสองคนหัวเราะเบาๆ แล้วเริ่มจัดระเบียบห้องให้มันพักผ่อน เปิดแอร์ให้เย็นสบาย หยิบน้ำเกลือแร่จากตู้เย็น และยาต่างๆที่หมอให้มาวางไว้ข้างๆ เตียง 2 K1 q2 i& H! M$ z: M2 j! c9 ]
โชคดีที่ตรงกับวันหยุดยาว มีหยุดชดเชยวันจันทร์พอดี ทำให้ผมกับไอ้อ้นได้อยู่เฝ้าไอ้ตี๋ที่คอนโดเต็มๆ ไม่ต้องรีบกลับบ้าน กลัวมันลุกไปไหนคนเดียวแล้วล้มหัวฟาดพื้น เพราะขามันยังอ่อนแรงมาก เดินได้แต่ต้องค้ำกำแพงหรือมีคนพยุง : }4 \4 Q; d" |: f M5 x) a6 \
“กูเหนียวไปหมดเลยว่ะ…อยากอาบน้ำชะมัด” ไอ้ตี๋มันพูดเสียงแหบ แต่พยายามลุกขึ้นเอง ผมเห็นมันยกขาขึ้นลำบาก น่องยังบวมแข็งแดงๆ อยู่เลยรีบเข้าไปค้ำเอวไว้ “เดี๋ยว กูช่วยถอดให้ มึงอย่าฝืน” * P$ H( N" V& ]" V, p7 }
ไอ้อ้นยืนมองอยู่ข้างๆ แล้วช่วยกันพยุงมันลุกขึ้นยืนตรงกลางห้องนั่งเล่น ผมค่อยๆ ดึงเสื้อยืดสีเทาที่ใส่มาจากโรงพยาบาลขึ้นผ่านหัว มันยกแขนช่วยได้นิดหน่อย กล้ามอกสองเนินที่เคยตึงเปรี๊ยะ ตอนนี้ยังนูนแต่ดูอ่อนล้า เหงื่อเกรอะกรังตามร่องกล้ามเนื้อ
& \6 m( O0 m7 G0 d
ตามด้วยกางเกงวอร์มขาสั้นสีดำ ผมค่อยๆ ดึงลงช้าๆ มันยกสะโพกนิดหนึ่งช่วย แต่ขาสั่นจนเกือบทรุด ไอ้อ้นรีบค้ำก้นมันไว้แน่น กางเกงหลุดลงถึงข้อเท้า
3 }1 E8 u4 O- s& E' J: j& c; k: m
ตอนนี้มันอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น เราไม่พูดอะไรกันมาก พยุงมันเดินโซเซเข้าห้องน้ำ ผมเปิดประตูให้ มันเดินเข้าไปเองได้ แต่ขาสั่นจนต้องจับขอบอ่างล้างหน้าไว้ “กูนั่งอาบเองได้ มึงรอข้างนอก ถ้าเสร็จเรียกนะ” มันพูด แล้วนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกที่วางไว้ในห้องน้ำ เปิดฝักบัวน้ำอุ่นให้ไหลลงตัว ' m- e( |4 J7 t6 R& k: ]5 U
ผมกับไอ้อ้นยืนรอหน้าห้องน้ำ ประมาณ 10 นาที มันเรียก “เสร็จแล้วว่ะ…” เสียงแผ่ว ผมเปิดประตูเข้าไปเห็นมันนั่งตัวเปียกชุ่ม น้ำไหลย้อยตามกล้ามอก ลงหน้าท้อง ขนอ่อนๆ ตามแนวสะดือเปียกติดผิว ผมเข้าไปพยุงมันลุกขึ้น ยื่นผ้าเช็ดตัวให้มันเช็ดตัวคร่าวๆด้วยผ้าขนหนูตัวใหญ่ แล้วพามันเดินออกมานั่งลงที่ขอบเตียง มันหอบเบาๆ “สบายขึ้นเยอะเลยว่ะ”
% H/ ~* ]5 }) z: N+ ^6 C# h4 b6 x
หลังจากอาบมันบอกว่า ตอนนี้อยู่ห้องมันเอง ใส่เสื้อผ้าลำบาก และมันเองก็รู้สึกว่าร่างกายร้อนๆ เย็นๆ อยู่แล้ว การปล่อยให้ผิวได้ระบายอากาศน่าจะดีกว่า พวกผมพยุงให้มันเดิน แบบโซเซกลับไปนอนแผ่แก้ผ้าบนเตียง และห่มผ้าห่มหลวมๆ
5 {+ [0 }0 J: m5 Z& O5 u
ทั้งวันนั้น เราเฝ้ามันสลับกัน ช่วยยกน้ำ ช่วยเดินไปห้องน้ำ ช่วยนั่งกินข้าวต้มที่สั่งมา ไอ้ตี๋นอนพักเยอะ พูดน้อยลง แต่แววตาดูขอบคุณจริงๆ
5 G: p3 s. m2 p2 l, P
“กูไม่เคยคิดเลยว่าการวิ่ง 21 กิโลจะพามาถึงจุดนี้” มันพูดแผ่วๆ ตอนบ่ายแก่ๆ “แต่ดีที่มีพวกมึง…ไม่งั้นกูไม่รู้จะเป็นยังไง” 9 m) X) f* r8 p0 i4 l
ผมตบไหล่มันเบาๆ “ช่างมันเถอะ มึงหายก่อน ค่อยว่ากันใหม่ ครั้งหน้าจะวิ่งก็ชวนกูไปด้วย จะได้ไม่ต้องโชว์ฟิตคนเดียว”
- j- s1 R `& ?% m
ไอ้ตี๋หัวเราะเบาๆ แล้วหลับตาลง หลับสนิทเป็นครั้งแรกในรอบสองวัน . . ตกเย็น ด้วยต้องอยู่เฝ้ามันอีกสองวันเต็ม ผมเลยบอกไอ้อ้นว่า “กูต้องแวะกลับห้องเอาเสื้อผ้าเปลี่ยนกับของใช้หน่อย มึงเฝ้าก่อนนะ กลัวมันลุกคนเดียวล้มตายจริงๆ” 9 f+ O5 [1 A; g+ |* B$ L
ไอ้อ้นพยักหน้า “ได้ กูอยู่ก่อน มึงไปมาเร็วๆ”
6 r; a3 I, K {$ c2 V* Z5 j
ในห้องมันมี PlayStation กับจอใหญ่ติดผนัง มีเกมฟุตบอลที่เราชอบเล่นกัน ระหว่างที่ผมไม่อยู่ ไอ้อ้นกับไอ้ตี๋ก็เปิดเล่นกันแข่งกันไป มันนั่งพิงหัวเตียง ถือจอยส์ ผมกลับมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเล่นต่อ สลับกันไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านตามคิว . พออยู่ด้วยกันสามคน ผมเราก็นึกถึงภาพเมื่อคืนที่โรงพยาบาล—ที่ไอ้ตี๋นอนโรงพยาบาล เดินไปมาดยไม่มีเสื้อผ้าปกปิด เห็นทุกส่วนชัดเจน # v( j1 N! Z( {# y
ด้วยความที่ผมเป็นคนชอบแก้ผ้าอยู่แล้ว และพวกเราสามคนเห็นของกันมาจนหมดแล้ว ผมเริ่มก่อนเลย ช่วงเย็นวันนั้น ผมบอก “กูไปอาบน้ำก่อนนะ” แล้วยืนหน้าห้องน้ำ ถอดเสื้อ ถอดกางเกง ถอดกางเกงในหมด เดินเข้าไปอาบน้ำแบบไม่ปิดประตูสนิท เพื่อให้แอร์เย็นๆพัดเข้ามาได้ ทำให้พวกมันเห็นผมแก้ผ้าอาบน้ำค่อนข้างชัดเจน - }) P Z: F3 j6 |0 L& S
ซึ่งผมชอบอยู่แบบนี้อยู่แล้ว พวกมันก็รู้มาตั้งแต่สมัยเรียนด้วยกันและที่มากิน เล่น ห้องผมบ่อยๆ & T( d, \, ^, n7 T z, ~% c; C
หลังอาบเสร็จ ผมเช็ดตัวคร่าวๆ แล้วเดินออกมา ไม่ใส่เสื้อผ้า ตามจังหวะเดิน ผิวเปียกน้ำหยดติ๋งๆ ลงพื้น ผมมานั่งโซฟาแบบนั้น 5 x% c' K- [0 N8 i
ไอ้อ้นมองแล้วยิ้ม “มึงแก้ผ้าอีกแล้วเหรอ” แล้วมันก็ลุกขึ้น ถอดเสื้อ ถอดกางเกง แต่สุดท้ายใส่แค่กางเกงบอกซ์เซอร์ตัวเดียว ไม่เหมือนผม
" c) H% x y7 O- q0 e
ส่วนไอ้ตี๋ตอนนี้ ตั้งแต่อาบน้ำช่วงบ่าย มันก็ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอะไร เพราะเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มันลำบากมาก ต้องยกขา ยกแขน มันครางทุกครั้งเพราะน่องยังปวด ผมกับไอ้อ้นคุยกันสั้นๆ “ช่วงที่มึงช่วยเหลือตัวเองยังไม่ได้ มึงไม่ต้องใส่เสื้อผ้าให้มันยากหรอก ถอดก็ยากใส่ยาก”
0 I* x- m- l1 |7 c/ f- ~% M! o
ไอ้อ้นเห็นด้วยเลย 4 o; ^6 S" s+ M. ]7 |( n7 C
ตั้งแต่นั้นมา ในห้องคอนโดเลยมีคนแก้ผ้าโทงอยู่สองคน คือผมกับไอ้ตี๋ เหลือแต่ไอ้อ้นที่ใส่กางเกงบอกซ์เซอร์ตัวเดียว เวลามันอาบน้ำก็ถอดกางเกงหน้าห้องน้ำ เข้าไปอาบ แล้วเดินออกมาแบบเดียวกันเหมือนกัน เห็นควยเห็นหมอยของมันไม่ต่างกัน . . ตกกลางคืนได้เวลานอน ไอ้ตี๋นอนแผ่บนเตียงใหญ่ ผ้าห่มคลุมหลวมๆ ผมกับไอ้อ้นแยกย้ายกันนอน ผมเอนตัวลงข้างเตียงบนพื้นฟูก มีหมอนกับผ้าห่มบางๆ ไอ้อ้นนอนแผ่บนโซฟา ห้องเงียบ มีแต่เสียงหายใจแผ่วๆ ของไอ้ตี๋ที่หลับสนิทหลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน ) b4 I2 ^) m, z+ D# |( j- u
กลางดึกทั้งห้องเงียบสนิท มีแต่เสียงแอร์เบาๆ กับเสียงกรนเบาๆของไอ้อ้นที่หลับสนิทบนโซฟา ผมที่นอนข้างเตียงบนฟูกพลิกตัวไม่ได้นอนหลับสนิท เพราะเปลี่ยนสถานที่นอน และใจยังกังวลไอ้ตี๋อยู่ตลอดเวลา 1 V; z; @! ~* B! n$ [+ A
แล้วผมก็ได้ยิน…
4 o9 X& A6 W/ g' T, d8 W: y
เสียงเตียงขยับเบาๆเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายคนนอนพลิกตัว แต่ไม่ใช่ มันเป็นจังหวะสม่ำเสมอกว่า แถมมีเสียงหายใจถี่ขึ้นนิดๆ ผสมกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อเบาๆ ที่ถ้าไม่ตั้งใจฟังก็คงคิดว่าเป็นเสียงแอร์หรือลม 1 X+ U& _; w) U( F
ผมลืมตาขึ้นช้าๆ ไม่ขยับตัวแรง กลัวมันรู้ตัว แล้วค่อยๆ เอียงคอมองผ่านความมืดสลัวที่แสงจากไฟหน้าห้องน้ำลอดออกมาเล็กน้อย
2 S0 W8 }8 P. Z
ไอ้ตี๋นอนหงายอยู่บนเตียง ผ้าห่มโยนทิ้งไปข้างๆ กล้ามอกสองเนินยกขึ้นลงตามจังหวะหายใจถี่ หน้าท้องหกก้อนเกร็งเป็นระลอกตามการเคลื่อนไหวของแขนขวา - T7 U, n$ r5 e
มือขวาของมันกำลังกำควยถอกของตัวเอง ชักว่าวช้าๆ แต่หนักแน่น ควยที่เคยห้อยนิ่งๆช่วงเย็น ตอนนี้แข็งเต็มที่ชูชัน หมอยสั้นเตียนเรียบสนิททำให้ดูใหญ่และนูนเด่น ผิวสีชมพูเข้มขึ้นจากเลือดสูบฉีด ลูกอัณฑะหุบตัวแน่นตามจังหวะชัก
* f5 i6 u6 e! O- X0 q
ร่างกายแบบหุ่นนักกีฬาที่เต็มไปด้วยฮอร์โมนเพศชายที่ฮอร์โมนเพศ มันสาวควยชักแน่น เร็วขึ้นเรื่อยๆ มือซ้ายบีบลูกอัณฑะเบาๆ เพื่อกระตุ้นเพิ่ม หน้าท้องเกร็งจนเห็นร่องกล้ามชัดเจน ขนอ่อนๆ ตามแนวสะดือเปียกเหงื่อเล็กน้อย : I& \2 V' z- S& B% ~
เสียงหายใจมันถี่ขึ้น หอบเบาๆ ในลำคอ พยายามกลั้นเสียง แต่ก็ยังมีเสียงครางแผ่วๆ หลุดออกมาเป็นระยะ “อืมม์…” % P! g; X$ ] P, ^
ผมมองตาค้าง น้ำลายกลืนลงคอ แอบมองนอนน่งสนิท แต่หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้
, s) z0 s+ z. g& m2 e
ไอ้ตี๋เร่งจังหวะเร็วขึ้น มือขวาชักแรงขึ้น บวมใหญ่สุดที่เห็นมา ปลายบานแดงชุ่มน้ำหล่อลื่นที่มันใช้นิ้วโป้งถูวนรอบหัว
3 X$ n5 Y/ s8 _9 j6 _
แล้วมันก็ตัวเกร็งทั้งร่าง หน้าท้องยุบลง กล้ามเนื้อทุกมัดตึงเปรี๊ยะ ขาเกร็งจนน่องที่ยังบวมแดงดูแข็งขึ้นอีก ' e$ o( ]) n+ I8 A& I
“อ๊าา…” เสียงครางแผ่วแต่ลึกในลำคอหลุดออกมา 7 F! j# |& G5 \% j" j
น้ำแตกพุ่งแรงเป็นจังหวะแรก สาดขึ้นไปโดนหน้าอกซ้ายเต็มๆ จังหวะที่สองสาดขึ้นสูงถึงคอ ตามด้วยจังหวะสาม สี่ ห้าที่ลดแรงลงแต่ยังพุ่งออกมาเป็นสายขาวขุ่นหนืดๆ ตกกระจายเต็มหน้าท้อง หกก้อนกล้ามท้องเปื้อนไปหมด บางส่วนไหลย้อยลงตามแนวขนอ่อนๆ ไปถึงโคน
5 }' ?1 ]. m8 b. H. Z& M% D
มันชักต่ออีกสองสามทีจนน้ำหยดสุดท้ายหล่นลงบนหน้าท้อง แล้วก็ค่อยๆ ผ่อนมือลง หายใจหอบแรง ควยค่อยๆอ่อนตัวลงช้าๆ แต่ยังชุ่มเหนียว
' D5 ?/ o+ ~2 D6 ^3 N5 h0 _
ตอนนี้มันนอนแผ่ ตัวเปื้อนน้ำเงี่ยนเต็มแผงหน้าอก หน้าท้อง ลงไปถึงต้นขา มันมองลงไปที่ตัวเอง เห็นความเลอะเทอะเต็มร่าง แล้วถอนหายใจเบาๆ
! |- |# E; p* X$ X
มันเอื้อมมือไปหาผ้าขนหนูที่วางข้างเตียง มันควานหาอยู่สักพักก็ไม่เจอ ผ้ามันหล่นไปอยู่บนพื้นที่ปลายเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ส่วนมือขวาที่เพิ่งชักว่าวก็ชุ่มเหนียวไปหมด มันเลยตัดสินใจ…ไม่เช็ด ได้แต่เอามือปาดน้ำเงี่ยนบนตัวไปมาเพื่อทำให้แห้ง 3 w) u; ]/ x8 i, p. o
มันยกแขนขึ้นพาดหัว แล้วนอนแผ่แบบนั้น น้ำเงี่ยนค่อยๆ แห้งเกาะตามผิว ตามร่องกล้ามเนื้อ บางส่วนไหลย้อยลงข้างลำตัว ตกบนผ้าปูที่นอนเป็นจุดๆ 0 X% i6 w- b/ K3 y- r
มันหลับตาลง หายใจแผ่วลงช้าๆ ดูเหมือนจะหลับต่อด้วยความเหนื่อยอ่อนเพลียผสมความสบายใจหลังปลดปล่อย
5 v: s0 \6 o) N# p2 b# n& T
ผมที่นอนมองอยู่เงียบๆ รู้สึกตัวร้อนผ่าว น้ำเงี่ยนซึมออกมาเปียกขา แข็งขึ้นจนเจ็บ แต่ผมไม่ขยับ ไม่กล้าทำอะไร กลัวมันรู้ตัว
# N( u7 y3 {- Z; m% V
แค่ได้เห็นไอ้ตี๋ ร่างกำยำที่เคยอวดฟิตเต็มที่—ตอนนี้ เปราะบาง อ่อนแอ แต่ก็ยังขี้เงี่ยนหนักหน่วงแบบนี้…มันทำให้คืนนั้นยาวนานและร้อนระอุกว่าที่คิดไว้มาก 1 l4 \0 W* C7 z" F4 Y& u1 A4 x
และยังเหลืออีกสองวันเต็มๆ ที่เราจะอยู่ด้วยกันแบบนี้… . . เช้าวันต่อมา แสงแดดลอดม่านเข้ามาเบาๆ ประมาณเจ็ดโมงกว่าๆ ห้องยังมืดครึ้มนิดหน่อย ผมตื่นก่อนเพราะชินตื่นเช้า กลิ่นเหงื่อค้างผสมกลิ่นจางๆ ของน้ำเงี่ยนลอยคละคลุ้งในห้อง ไม่แรงมากแต่ชัดพอที่จะทำให้รู้ว่าคืนก่อนมันเกิดอะไรขึ้นจริงๆ - \& [1 p7 Y* W, ?9 b
ผมพลิกตัวมองไปที่เตียง ไอ้ตี๋ยังนอนหลับอยู่ หายใจแผ่วๆ นอนหงาย ผ้าห่มโยนกองข้างเตียงตั้งแต่เมื่อคืน คราบน้ำเงี่ยนแห้งเกาะเต็มตัวชัดเจนเหมือนเดิม หน้าอกซ้ายมีแผ่นขาวๆ ขนาดเหรียญสิบบาทสองสามแผ่น เกาะแน่น หน้าท้องหกก้อนมีรอยย้อยจางๆ ตามแนวที่เคยพุ่งออกมา ตามขนอ่อนๆ จากสะดือลงไปยังโคนมีคราบแห้งเป็นทางบางๆ บางจุดเกาะเป็นก้อนเล็กๆ ติดผิวหนังจนเห็นรอยแตกตอนมันขยับตัวเบาๆ
# g0 f7 e# A. w) ^. D8 B/ J
ไอ้อ้นที่นอนโซฟาตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้พร้อมกันกับผมตอนเช้า ไอ้อ้นมันเดินเข้ามาในห้องใส่กางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวเห็นควยลางๆ
" J& C0 W% Y5 d; ^9 H5 [4 `
ตอนนี้ผมกับไอ้อ้นเห็นภาพเดียวกัน มันยิ้มมุมปากแล้วกระซิบ “ดูคราบสิ เต็มตัวเลยว่ะ เมื่อคืนมันคงฝันเปียกหนักเลยมั้ง” 6 j# N& G9 I- k( n1 N2 g1 A
ผมพยักหน้า ไม่พูดอะไร แต่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่ฝันเปียก . ไอ้ตี๋ขยับตัวตื่นช้าๆ ลืมตาขึ้นมองรอบตัว แล้วก้มมองตัวเอง เห็นคราบแห้งเกาะเต็มร่าง มันหน้าแดงก่ำทันที ถอนหายใจยาวแล้วยกมือปิดหน้าตัวเองครึ่งหนึ่ง พูดเสียงแผ่วเบาแบบเขินอายสุดๆ
_" J. m3 ]0 X1 X5 }; z
“ชิบหาย…” มันพูดซ้ำอีกครั้ง เสียงเบาลงเรื่อยๆ “ฝันอะไรไม่รู้ แต่ตื่นมาเจอคราบแบบนี้…กูอายชิบหายเลย” : B$ b, p: o. M. {5 X
“ชิบหาย…เมื่อคืนกู ฝันอะไรไม่รู้ ฝันว่าน้ำแตก ….คราบแห้งเกาะแน่นขนาดนี้…อายชิบหายเลยว่ะ” 1 @) B1 ^5 p: a, Z6 U
มันลูบหน้าท้องเบาๆ คราบแห้งแตกเป็นผงเล็กๆ ตกบนผ้าปูที่นอน แล้วมันก็หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม หันมามองผมกับไอ้อ้นแบบเก้อๆ “มึงสองคนเห็นหมดเลยใช่มั้ย…กูอายตายเลยว่ะ ไม่เคยฝันเปียกแรงขนาดนี้มาก่อน” $ ^: a9 K5 W( b2 N9 |4 O: z* @% X, t
ไอ้อ้นหัวเราะเบาๆ แล้วแซว “ฝันเปียกเหรอวะ ฝันถึงใครวะเนี่ย ถึงแตกแรงขนาดคราบแห้งเป็นแผ่นเลย”
! u8 e/ Z4 w5 y+ J; x- T
ไอ้ตี๋ยิ่งเขิน เอามือปิดหน้าตัวเองทั้งหน้า “อย่าถามเลยว่ะ…” ! h( W3 Y# E- y- q- F3 ?
มันพยายามลุกนั่ง แต่ขายังอ่อน ต้องค้ำแขน คราบที่หน้าอก ลอกหลุดออกมาตามแรงโน้มถ่วง มันรีบใช้มือปัดออก แต่ยิ่งปาดยิ่งหลุด “กูต้องอาบน้ำด่วนเลยว่ะ เหนียวชิบหาย รู้สึกเหมือนแป้งแห้งติดตัว” . ผมกับไอ้อ้นหัวเราะเบาๆ แต่ในใจผมรู้ดี…ผมเห็นหมดแล้วว่ามันไม่ได้ฝันเปียก มันชักว่าวเองจนแตกแรงขนาดนั้น แต่ตอนนี้มันเขินอายจนต้องโกหกแบบฝันเปียก ผมเลยไม่พูดอะไร แค่ยิ้มแล้วช่วยพยุงมันลุกขึ้น
( ^1 d; D2 v' J4 ~/ D2 r1 `; Q
“ไปอาบน้ำกันเถอะ” ผมพูดเบาๆ “เดี๋ยวช่วยพยุงเข้าไป” ตอนนี้ผมกับไอ้ตี๋ก็ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดตัว พยุงกันแบบแก้ผ้าไปแบบนั้น ผมอีกฝั่ง ไอ้อ้นอักฝั่ง
" `7 Q$ d, Z% G9 c% k; f
ไอ้ตี๋เดินโซเซเข้าไปห้องน้ำ คราบแห้งยังหลุดร่วงเป็นผงทุกครั้งที่ขยับ มันหันมามองเราสองคนอีกครั้ง หน้าแดงก่ำ “อย่ามองเลยว่ะ…กูอายจริงๆ นะ”
: }: n, _2 K4 b+ o
แต่ในสายตาผม มันไม่ได้อายอย่างเดียว มันยังมีแววเขินๆ ผสมความสะใจเล็กๆ เหมือนคนที่เพิ่งปลดปล่อยอะไรหนักๆ ออกไปได้สำเร็จ . หลังจากช่วยพยุงไอ้ตี๋ออกมาจากห้องน้ำ ตัวมันเปียกชุ่ม คราบแห้งถูกล้างออกไปหมดแล้ว มันนั่งพิงหัวเตียง หายใจหอบเบาๆ ผมโยนผ้าขนหนูผืนใหม่ให้ มันเช็ดตัวคร่าวๆ ก่อนจะนอนแผ่ลงอีกครั้ง : T& w1 O) `6 y" d/ n$ \) t
แต่กว่าจะพาไอ้ตี๋กลับถึงเตียง ตัวผมเองก็เปียกไปด้วย เพราะต้องพยุงพามันมันออกจากห้องน้ำตอนตัวมันเปียกๆ ผมเลยรู้สึกเหนียวเหนอะหนะทั้งตัว 9 @: g; h7 `7 z. I
“กูขออาบน้ำต่อหน่อยนะ” ผมพูดเบา ๆ แล้วหันไปมองไอ้อ้นกับไอ้ตี๋
0 {% k# [" r; M' U
ไอ้ตี๋ที่นั่งพิงหัวเตียง หัวเราะเบา ๆ เสียงแหบ “ไปเลยว่ะ…กูรู้อยู่แล้วว่ามึงคงทนไม่ไหวเหมือนกัน…..” พูดเหมือนมันคิดอะไรอยู่ในใจ ! [2 R$ ^( q( M7 |
ผมยิ้ม ไม่ตอบอะไร เดินเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูตาม ( t$ r" l: Q. V
ผมอาบน้ำไปสักพัก อยู่ดีๆก็นึกเห็นภาพที่ผมเห็นไอ้ตี๋นอนชักว่าวน้ำแตก และที่มันนอนควยแข็งชี้โด่วตอนเช้า ทำให้ควยผมตอนนี้ ยืนชูชันเต็มที่ หัวบานแดงเข้มชุ่มน้ำหล่อลื่น ผสมกับน้ำสบู่
- k1 e8 W& T5 s6 I( \1 {2 x
ผมเปิดน้ำอุ่นปล่อยให้น้ำไหลลงตัว แต่ความเงี่ยนมันพุ่งขึ้นอีก คิดถึงภาพที่ฉายวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพเมื่อเช้าที่เห็นคราบแห้งเกาะเต็มตัวมัน ภาพเมื่อคืนที่แอบเห็นมันชักว่าวจนน้ำแตกเต็มตัว มันวนอยู่ในหัวไม่หยุด ?* d! I- [; P9 T$ f/ l1 P+ i
ผมเอื้อมมือขวาไปจับควยตัวเอง ชักช้า ๆ ก่อน แล้วเร่งจังหวะเร็วขึ้น มือซ้ายบีบลูกอัณฑะเบาๆ สลับกับเขี่ยหัวนมเพื่อกระตุ้นความเสียว น้ำอุ่นไหลลงมาตามตัว ผสมกับน้ำหล่อลื่นที่ไหลออกมาเยอะขึ้น ผมยืนพิงผนังห้องน้ำ หายใจถี่ ครางเบา ๆ ในลำคอ “อืมม์…” : n# r/ Y( x3 G; }2 r9 R0 O
ไม่ถึงสองนาที ผมก็ทนไม่ไหว ตัวเกร็ง หายใจติดขัด แล้วน้ำพุ่งออกมาแรง สาดลงพื้นห้องน้ำ ผสมกับน้ำอุ่นไหลลงท่อเป็นสายขาวขุ่นจาง ๆ ผมชักต่ออีกสองสามทีจนน้ำหยดสุดท้าย แล้วยืนหอบ หายใจแผ่วลงช้าๆ ควยค่อย ๆ อ่อนตัวลงแต่ยังกึ่งแข็งกึ่งอ่อน หัวแดงเข้มชุ่มยังมีน้ำหล่อลื่นเกาะอยู่ตรงปลาย ; ?" M! B- X! C3 l+ s* y M
ผมปิดน้ำ เช็ดตัวคร่าวๆ แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำแบบเปลือยกายทั้งตัว ควยทิ้งตัวแบบกึ่งแข็งกึ่งอ่อน หัวเงี่ยนแดงชัดเจน
% ]0 l$ n' a2 f' m$ j# B( r7 B3 V
ผมเดินโทง ๆ ไปนั่งขอบโซฟาข้างไอ้อ้น ไอ้อ้นเห็นก่อนมันยิ้มกว้างแล้วแซวทันที
% D. l& e3 V: a
“โอ้โห…มึงนี่เพิ่งปล่อยของมาเลยใช่มั้ยวะ ดูสิ ควยแดงเชียว… แบบนี้เพิ่งแตกมาไม่ถึงห้านาทีแน่นอน”
! |* I3 s5 {* {% V; ^0 C6 y; o
ไอ้ตี๋ที่นั่งพิงหัวเตียง หัวเราะคิกคัก เสียงแหบ ๆ “กูว่าใช่เแน่ๆเลยว่ะ…มึงชักว่าวมาใช่มั้ย.?!” ! l" ?4 Z, g) h) [0 }' |! ?3 x9 P8 u
ผมยิ้มเขิน ๆ นั่งลงข้าง ๆ แล้วยกขาไขว่ห้างให้เห็นชัดขึ้นอีกนิด ควยห้อยหนักๆ ยังขยับตัวเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ “เออ…ก็ประมาณนั้นแหละ“ ! i9 s( Z/ O% ~# [8 ` x4 ?. \
มันก็…ปกติป่ะวะ เหมือนพวกมึงนั่นแหละ เช้า ๆ มาควยแข็งทุกวันเป็นเรื่องปกติ กูก็เหมือนกัน ตื่นมาก็ต้องชักว่าวเกือบทุกเช้า ไม่ได้มีอะไรพิเศษ” " U) h0 U3 Q2 p. D/ J
ไอ้อ้นหัวเราะดังขึ้น ตบไหล่ผมเบา ๆ “กูก็เหมือนกันวะ” 3 G9 s- @! u& n' I; z/ ], x
ไอ้ตี๋ยกมือตีเตียง แล้วยิ้มกว้าง “เออ…กูก็ด้วย เหมือนกันว่ะ เช้า ๆ มาควยแข็งแล้วต้องชักทุกวันเลย ถ้าไม่ชักก็รู้สึกคั่ง ๆ ทั้งวัน กูว่าพวกเราสามคนนี่เหมือนกันเป๊ะเลย” แล้วทั้งสามก็นั่งหัวเราะกัน . บรรยากาศในห้องตอนนั้น มันผ่อนคลายและอบอุ่นขึ้นมาก เราสามคนนั่งหัวเราะกันต่อแบบไม่ต้องเกร็ง คุยเรื่องมั่วๆทั่วไป เรื่องเช้า ๆ มาควยแข็ง เรื่องชักว่าว เรื่องคราบแห้งเมื่อเช้า จนหัวเราะกันจนเหนื่อย แล้วค่อย ๆ นั่งชิลต่อไปแบบนั้น ไม่มีใครรีบใส่เสื้อผ้า เพราะรู้กันดีว่าวันนี้ยังอีกยาวไกล…และความสนิทแบบนี้ มันดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย . . จากนั้นผมกับไอ้อ้นเดินไปนั่งที่โซฟา ผมกระซิบเบาๆ ให้ให้อ้นมันฟัง “อ้น มึงรู้มั้ย เมื่อคืนกูเห็นหมดแล้ว” 3 R3 B* D3 i' x) P/ Y
ไอ้อ้นหันมามองตาโต “เห็นอะไร?”
, l9 W% I c& Y8 C P7 @6 p
“ไอ้ตี๋ มันไม่ได้ฝันเปียกอย่างที่มันบอกเมื่อกี้หรอก” ผมพูดต่อเสียงเบาจนแทบเป็นลม “กูตื่นตอนดึก ได้ยินเสียงเตียงขยับ มันชักว่าวเอง ชักจริงจังเลยว่ะ มันไม่ได้หลับฝันเปียกอะไรหรอก กูมันลืมตาอยู่ แล้วก็…ชักจนแตก แล้วนอนแผ่แบบนั้น ปล่อยให้แห้งเกาะค้างคืนเลย”
8 n4 I! y- O" V% X7 X$ ?
ไอ้อ้นได้ยิน แล้วก็หัวเราะในลำคอ “จริงดิ? กูคิดว่ามันเขินเลยโกหกแบบฝันเปียกซะอีก” $ y4 b& i2 E) |5 [: T8 A
“กูจะโกหกทำเหี้ยอะไร ” ผมยิ้ม “แต่กูว่า มันคงหาผ้าเช็ดไม่เจอตอนดึก หรือไม่อยากลุกไปหา เพราะขาเจ็บ เลยปล่อยแห้งไปแบบนั้น แล้วเช้ามาเจอคราบเต็มตัว ก็เลยแก้เกี้ยวว่า ‘ฝันเปียก’ ซะเลย”
9 u! e, n& W; \" {% ]% [/ g
ไอ้อ้นพยักหน้า “เข้าใจเลยว่ะ…ช่วงนี้มันไม่สบาย ไม่ได้ออกกำลัง ไม่ได้ปลดปล่อยอะไรเลยนาน มันเงี่ยนสะสมหนักแน่ๆ” " z3 M& G* {1 o/ ^9 ^( i. H" p8 e
เราสองคนมองหน้ากัน แล้วยิ้มแบบรู้กัน แบบว่าวางแผนกันวันนี้จะทำให้ไอ้ตี๋มันอาย . . ตอนเที่ยง หลังจากผมกับไอ้อ้นแกล้งบอกว่าจะลงไปรับอาหารแล้วซื้อของเพิ่ม ผมเปิดหนัง erotic lingam massage ไว้ให้ บอกไอ้ตี๋ว่าหนังเรื่องนี้เป็นแนวสอนนวดผ่อนคลาย . P2 V, m/ \& L; U# f( x
ช่วงแรกก็มีนวดตามตัว นวดขาเบาๆ เสียงเบา ๆ แล้วเดินออกไปปิดประตูดัง “ปึ้ด” แต่จริง ๆ เราสองคนแอบยืนซ่อนหลังม่านกั้นห้องนั่งเล่น มองเห็นเตียงไอ้ตี๋ชัดเจนทั้งตัว จากมุมที่มันนั่ง มันมองเห็นแค่ทีวีกับรีโมทที่วางห่าง ๆ ไม่เห็นเราเลย ! H6 |9 l9 D( l+ p+ ^7 Y. g1 U
หนังเริ่มเข้าฉากนวดจริงจัง ดาราหญิงตัวเล็ก ผิวขาวเนียน ผมยาวสลวย ใส่ชุดนวดบาง ๆ สีขาวโปร่ง ใช้น้ำมันอุ่นชะโลมลงบน lingam ของผู้ชายที่ตัวใหญ่กำยำ ผิวสีแทนเข้ม กล้ามอกหนา หน้าท้องหกก้อนชัดเจน ชักช้า ๆ วนรอบหัวบานแดงเข้ม ภาพ close-up ชัดเจนจนเห็นเส้นเลือดปูดตามลำควย
3 P# C) J/ d$ e
ไอ้ตี๋ที่นั่งพิงหัวเตียง ตัวเปลือยกายสนิท ผิวขาวเนียนละเอียดแบบคนที่ไม่ค่อยโดนแดดมากนัก วันนี้ดูมีน้ำมีนวลขึ้น แต่ยังดูโทรมอยู่ ผิวมันยังคงเรียบเนียนเหมือนเดิม กล้ามอกสองเนินนูนเด่น หัวนมสีชมพูอ่อนตั้งชันเล็กน้อยเพราะความเย็นจากแอร์ หน้าท้องหกก้อนยังชัดเป็นร่องลึก ขนอ่อนสีดำบาง ๆ เรียงตรงจากสะดือลงไปตามหน้าท้อง
1 p( g% d4 G0 f- ]3 I( v
มันขยับตัวขึ้น มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปใต้ผ้าห่มที่คลุมครึ่งตัว ค่อย ๆ จับควยตัวเอง แล้วเริ่มชักช้า ๆ ตามจังหวะหนัง ผ้าห่มปูดขึ้นชัดเจนตามการเคลื่อนไหว
% @1 h2 @2 C9 u( f% A7 B
เราสองคนยืนแอบมอง ไอ้อ้นกระซิบ “ดูสิ…เริ่มแล้ว”
5 a8 A. f6 \( P; Y! ?
ไอ้ตี๋ชักต่อไปอีกสักพัก ผ้าห่มมันเริ่มรบกวนการเคลื่อนไหว มันเลยค่อย ๆ ดึงผ้าห่มออกช้า ๆ โยนทิ้งไปข้าง ๆ เผยให้เห็นร่างกายเปลือยทั้งหมด ควยชูชันขึ้นมาเต็มที่ หัวบานแดงเข้มชุ่มน้ำหล่อลื่นจนวาว ลำควยขาวเนียนเรียบสนิทอหมอยสั้นมากจากการไถประจำ เส้นเลือดปูดตามลำเล็กน้อยเพราะเลือดสูบฉีดเต็มที่ ลูกอัณฑะหุบตัวแน่น
/ S2 T: ]( q4 e0 ~- b9 }( d
มันนั่งหงายหลังพิงหมอน ขาแยกกว้างนิด ๆ เพื่อให้ชักสะดวก มือขวาชักแน่นและเร็วขึ้น หายใจถี่ หน้าท้องเกร็งเป็นระลอก ได้ยินเสียงครางในลำคอเบา ๆ 0 D* z3 D6 X: e
หนังเข้าฉาก climax ดาราหญิงชักเร็วขึ้น ใช้สองมือบีบและวนรอบหัว ไอ้ตี๋เร่งจังหวะตาม ตัวเกร็ง หายใจติดขัด หน้าตาเริ่มเหยเก
) O; b1 h" g' a* S* d2 K7 M
แล้วพอดีกับจังหวะนั้น ผมกับไอ้อ้นก็โผล่ออกมาพร้อมกัน แล้วเดินเข้าไปแบบเนียน ๆ “เฮ้ย ข้าวมาแล้วว่ะ!” 5 T8 w8 o9 M! [
ไอ้ตี๋ตกใจสุดขีด ตาโต หันขวับมาเห็นเรา มือยังกำควยแน่นค้าง ตัวเกร็งกระตุก แล้ว…น้ำพุ่งออกมาแรงมากเพราะอั้นไม่อยู่แล้ว สาดเป็นสายยาว ๆ พุ่งขึ้นไปสูงสุดถึงคอ โดนหน้าอกสองเนิน หัวนมสีชมพูอ่อนที่ตั้งชัน หน้าท้องหกก้อนที่เกร็งแน่น บางสายพุ่งไกลถึงต้นขาด้านใน น้ำขาวขุ่นหนืด ๆ กระจายเต็มเตียง บางส่วนพุ่งโดนผ้าห่มที่โยนทิ้ง โดนพื้นด้วยซ้ำ มือมันยังกำควยแน่น ชักกระตุกต่ออีกสามสี่จังหวะ น้ำพุ่งออกมาเรื่อย ๆ จนหยดสุดท้ายหล่นลงบนหน้าท้อง ไหลย้อยตามร่องกล้ามเนื้อลงไปถึงโคนควยที่เรียบเนียน
1 T3 G" u/ _* F
มันร้องออกมาเสียงหลง “เฮ้ยยย! มึงสองคน! ล่อซื้อนิหว่า! กูตกใจแทบตาย ไอ้เหี้ย! มึงแกล้งกูชัด ๆ! ดูสิ น้ำเรอะหมด!”
4 r# d" C/ J5 f+ x
มันหน้าแดงก่ำมาก เอามือปิดหน้าตัวเองครึ่งหนึ่ง แต่ก็หัวเราะออกมาแบบเขิน ๆ ผสมตกใจสุดขีด “ชิบหาย…กูอายตายเลยว่ะ มึงสองคนแกล้งกูให้แตกคามือเลยเหรอ …..ไอ้เหี้ยเอ๊ย!”
l- G8 _8 I) n$ Q& ?
ผมกับไอ้อ้นหัวเราะกันลั่น ผมเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่โยนให้ “เอาไปเช็ดเลยว่ะ คราวนี้แตกแรงกว่าเมื่อคืนอีก น้ำพุ่งเป็นสายยาว ๆ เลย” 9 V6 Z4 C7 z. x k1 I+ f( w
ไอ้อ้นเสริมแบบขำ ๆ “เห็นมั้ยวะ แกล้งนิดเดียว มึงก็ทนไม่ไหวแล้ว หนังนิดเดียวก็แตกคามือเลย ดูน้ำพุ่งนั่นสิ ไกลขนาดนั้น” Q& n7 U2 m/ m, t+ Q
ไอ้ตี๋รับผ้าขนหนูมาเช็ดตัว หัวเราะแห้ง ๆ แต่หน้าแดงไม่หาย “กูเกลียดพวกมึงเลยว่ะ…” $ Y' K6 [& }0 s8 b( q+ E
เราสามคนหัวเราะกันต่อ บรรยากาศในห้องร้อนระอุแต่ก็อบอุ่นแบบแปลก ๆ ความสนิทที่มากขึ้นอีกขั้น…แบบที่ผู้ชายด้วยกันเท่านั้นถึงจะเข้าใจจริง ๆ . . ช่วงบ่ายเย็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของการพักฟื้นที่ผมกับไออ้นจะได้อยู่ช่วยดูแลมัน ไอ้ตี๋มันดีขึ้นเยอะแล้ว เดินได้มั่นคงกว่าเดิมมากแม้ว่าน่องจะยังบวมอยู่บ้าง แต่ไม่แข็งเหมือนวันแรก สีหน้ามันสดใสขึ้น หน้าไม่ซีดเผือดอีกต่อไป
# q, c! ]. w& y
ตอนบ่ายๆ เราสามคนนั่งเล่นเกมฟุตบอลกันต่อ บรรยากาศในห้องผ่อนคลาย ไอ้ตี๋นั่งพิงหัวเตียง ผมกับไอ้อ้นนั่งข้างๆ เล่นสลับกันไป
; }1 e% c4 ?2 z% c2 q
ระหว่างเล่น ไอ้ตี๋เปิดประเด็นขึ้นมา “พวกมึงรู้มั้ย…กูอายมากจริงๆ ตลอดสามวันที่ผ่านมา” $ ~8 I& r5 c2 e, H5 _
ผมกับไอ้อ้นหันมามอง 5 E1 f- `+ O7 C) b$ }6 ~- W& j
มันพูดต่อเสียงเบา “จากที่เคยเป็นคนฟิต อวดกล้ามในกลุ่ม แล้วกลายเป็นคนที่ต้องให้พวกมึงช่วยเหลือทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องที่…อายมากๆ” มันหยุดพูด หน้าแดงเล็กน้อย , a# c, g, d- S- B9 J) C/ C
“เรื่องที่พวกกูต้องพามึงไปขี้ นะเหรอวะ? ” ไอ้อ้นถามตรงๆ ! x8 P, s$ Y1 i
มันพยักหน้า “อืม…แล้วก็เรื่องที่พวกมึงพากูไปไหนมาไหน ช่วยกูหมด“ ; j- |2 A2 {/ [# b4 r2 u' A
ผมกับไอ้อ้นมองหน้ากัน เราไม่พูดอะไร แค่ฟังมันต่อ . N/ h! f5 i- X( d% G
“กูรู้ว่าพวกมึงเห็นหมดแล้ว ทุกอย่าง….แต่พวกมึงก็ไม่รังเกียจ” มันพูดเสียงสั่นนิดๆ “แต่พวกมึงก็ไม่ได้ทำให้กูรู้สึกแย่ เอาแต่ช่วยเหลือ ดูแล…กูขอบใจจริงๆ” " m; b2 l; f% Q; g2 E
บรรยากาศในห้องเงียบไปชั่วขณะ
' N+ q# {9 o9 d' I5 i
ผมเลยพูดขึ้น “มึงก็เป็นเพื่อนกู ทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องอายหรอก ใครๆ เจ็บไข้ได้ป่วย ใครก็เจอเหตุการณ์แบบนี้ได้ทั้งนั้น” ) u$ q! e0 b7 }- c0 x! v0 ^% C% g
ไอ้ตี๋ถอนหายใจยาว แล้วยิ้มออกมา “ขอบใจจริงๆ นะ…ถ้าไม่มีพวกมึง กูไม่รู้ว่าจะผ่านมันมาได้ยังไง”
6 z7 c' B. |" k5 J5 i, O. ]9 R
เราสามคนนั่งเงียบไปสักครู่ แล้วไอ้อ้นก็ทำลายบรรยากาศหนักๆ “เอาเถอะ ครั้งหน้าถ้ามึงจะไปวิ่งอีก ชวนพวกกูไปด้วยนะ น่าจะสนุกแถวๆสวนลุมกูรู้จักร้านดีเยอะ จะได้ไม่ขี้แตก” % z& K4 V2 `( {
ไอ้ตี๋หัวเราะ “ได้ ครั้งหน้ากูจะลากมึงมาด้วย…. ตื่นด้วยละกันนะมึงอ่ะ” . . . เย็นวันนั้น ผมกับไอ้อ้นเริ่มเก็บของเตรียมกลับบ้าน ไอ้ตี๋ดีขึ้นเยอะจนเดินไปมาเองได้แล้ว แม้ว่าจะยังช้าอยู่บ้าง
7 Y) A! N/ G8 t
ก่อนออกจากคอนโด ไอ้ตี๋ยืนส่งเราที่หน้าประตู “กูขอบใจพวกมมึงมากจริงๆวะ ที่ช่วยดูแลกู”
9 N5 @. g% n4 I/ O
ผมตบไหล่มัน “เอ่อ มึงเพื่อนกู ไม่เป็นไรหรอก ดูแลตัวเองดีๆ ละกัน กินยาให้ครบ อีกสามวันอย่าลืมไปตรวจเลือดตามนัด”
1 ~2 x2 ~0 L' o* P& n: [$ Y! c
ไอ้อ้นพูดเสริม “มึง พักให้มันหายก่อนนะเว้ย อย่าเพิ่งรีบเข้ายิม ถ้าคราวนี้มึงเป็นอีก เดี๋ยวกูจะพาไปเอง ….” 6 Y' @# G7 w( j1 Z5 h3 K r
“ไปโรงบาลเหรอวะ ??” ผมถามไอ้อ้น " e! ]$ u9 P1 R: H; C
“เปล่า … ไปวัด …..ไอ้เหี๊ยนี้ ถ้าพูดไม่รู้ฟัง เดี๋ยวกูพาไปเอง” ผมกับไอ้อ้นก็หัวเราะกันใหญ่ 2 d7 \% L2 f$ U1 V, ?$ M
ส่วนไอ้ตี๋มันก็พยักหน้า “เอ่อๆๆ ได้ กูจะฟังคำพวกมึง” และยกมือขึ้นเป็นเชิงว่ากล่าวลา . เราเดินออกจากคอนโด หันกลับไปโบกมือให้มันครั้งสุดท้าย มันยืนโบกมือตอบ ยิ้มกว้างแต่ตาแดงๆ นิดหน่อย
/ v/ b9 o% ~1 ^, K
ในรถระหว่างเดินออกจากคอนโด ไอ้อ้นพูดขึ้น “สามวันนี้เหนื่อยชิบหายเลย แต่ก็รู้สึกดีนะที่ได้ช่วยเพื่อน” + H* b u" w0 d/ ?
ผมพยักหน้า “ใช่ แล้วก็ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของมันที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จากคนที่มั่นใจเต็มเปี่ยม กลายเป็นคนที่เปราะบาง ต้องการความช่วยเหลือ” * M5 M! P# v$ a; N0 E" |/ n! R! H
“แต่มันก็ยังเป็นไอ้ตี๋คนเดิม” ไอ้อ้นพูด “แค่เจอช่วงที่ยากลำบาก และเรารู้แล้วว่าเราจะอยู่เคียงข้างมันเสมอ”
* S" L4 f6 R6 Q; q
ผมยิ้ม “ใช่ ถูกต้อง….” % b% x- h- m( H3 _1 U
เราทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แต่เมื่อคิดถึงสามวันที่ผ่านมา ที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความกังวล แต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นและมิตรภาพที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม . . สามวันต่อมา ไอ้ตี๋ไลน์มาในกลุ่ม “พวกกู กูไปตรวจเลือดมาแล้ว หมอบอกว่าค่าทุกอย่างกลับมาปกติแล้ววะ” ( N* ^% u) d- M1 z8 P
เราทั้งสองตอบกลับพร้อมกัน “ดีใจด้วยนะ” 6 S6 N3 C' U9 t; [/ J7 w
หลังจากนั้นอีกหลายวัน ไอ้ตี๋ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ กลับมาเข้ายิมอีกครั้งแต่ไม่หนักเหมือนเดิม รู้จักฟังสัญญาณของร่างกายมากขึ้น และที่สำคัญ มันไม่ลืมบทเรียนที่ได้เรียนรู้จากวันที่มันล้มป่วย 5 [0 z5 I5 F* H: u
ส่วนของเราทั้งสาม กลับแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เพราะเราได้เห็นกันและกันในช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุด และรู้ว่าเราสามารถพึ่งพากันได้เสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น . .. ...
2 p1 o; h, d5 g3 c* [ | 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-2-2 19:57:22
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-2-2 21:29:19
โพสต์ 2026-2-2 22:36:51
