มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 11 : วันสุขสันต์ก่อนภัยจะมา

Ohmfany14

แสงแดดอ่อนๆ ยามเจ็ดโมงเช้าทอแสงลอดผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวนวล กระทบลงบนเตียงนอนไม้สักทองแกะสลักอย่างประณีตภายในเรือนใหญ่ของบ้านสวนมณีเทวา บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกรรณิการ์และกลิ่นอายจางๆ ของ น้ำนมทิพย์เทวา ที่ยังคงกำจายออกมาจากกายของโอมตลอดทั้งคืน

โอม ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดอันอบอุ่นของ พ่อครูธนู ผู้เป็นสามีเอก เขามองดูใบหน้าคมเข้มที่ยังหลับสนิทของธนูด้วยความรักและเคารพ ผิวพรรณของพ่อครูดูเปล่งปลั่งมีสง่าราศี ซึ่งโอมรู้ดีว่าเป็นผลมาจากบารมีของน้ำนมทิพย์ที่ธนูได้ดื่มกินเพื่อบำรุงธาตุขันธ์และพลังอาคมเป็นประจำ

โอมขยับตัวลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้สามีตื่น เขาเริ่มรู้สึกถึงความหนักอึ้งและคัดตึงที่ทรวงอกมหาศาลอีกครั้ง น้ำนมทิพย์ในกายเริ่มตื่นตัวตามเวลาเช้าตรู่จนยอดอกสีหวานเสียดสีกับผ้าเนื้อบางเบาจนรู้สึกร้าวไปทั้งอก

ครูหนุ่มในชุดลำลองก้าวลงจากเรือนไม้สัก มุ่งหน้าไปยังห้องครัวไทยที่อยู่ด้านหลังเพื่อเตรียมภาระหน้าที่ในฐานะ "เมียที่ดี" โอมลงมือทำอาหารเช้าอย่างพิถีพิถัน วันนี้เขาเตรียมทำ "แกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากราย" และ "ไข่เจียวสมุนไพร" ซึ่งเป็นของโปรดของพ่อครูธนู

ในขณะที่มือเรียวกำลังโขลกเครื่องแกง กลิ่นหอมของสมุนไพรสดก็ผสมผสานกับกลิ่นกายหอมละมุนของโอม ร่างกายที่อวบอัดส่ายไหวเบาๆ ตามจังหวะการทำอาหาร ทรวงอกคู่งามที่ดันเสื้อออกมาจนตึงเปรี๊ยะเริ่มมีหยาดน้ำนมซึมออกมาเล็กน้อยจนชื้นเสื้อผ้า

"อึก... วันนี้คัดเร็วจัง สงสัยเมื่อคืนพี่ธนูจะดูดไปไม่หมด" โอมพึมพำกับตัวเองพลางใช้มือหนึ่งประคองหน้าอกไว้เพื่อบรรเทาอาการร้าว

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่บันไดห้องครัว พ่อครูธนูเดินลงมาในชุดโสร่งไหมสีเข้ม แผงอกเปลือยเปล่าเผยให้เห็นรอยสักยันต์ที่ดูมีมนต์ขลัง เขามองดูภรรยาหนุ่มที่กำลังตั้งใจทำอาหารด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

"ตื่นเช้าจังเลยนะโอม กลิ่นกับข้าวหอมไปถึงห้องนอนเลย" ธนูเดินเข้ามาซ้อนหลังพลางสวมกอดเอวบางของโอมเอาไว้

"พี่ธนู ตื่นแล้วเหรอครับ โอมกำลังจะทำเสร็จพอดีจ้ะ ไปนั่งรอที่โต๊ะเลยครับ เดี๋ยวโอมยกไปให้นะ" โอมหันมายิ้มหวานให้สามี

ธนูก้มลงสูดดมความหอมที่ซอกคอขาวเนียน ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองทรวงอกที่เต่งตึงของโอม "หน้าอกหน้าใจดูคับแน่นไปหมดแล้วนะโอม ให้พี่ช่วยระบายออกก่อนกินข้าวไหม?"

โอมหน้าแดงระเรื่อ "เดี๋ยวเถอะพี่ธนู กินข้าวเช้าก่อนเถอะ น้ำนมโอมมันไม่หนีไปไหนหรอกนะ”

หลังจากเสร็จสิ้นมื้อเช้าและส่งพ่อครูธนูไปเตรียมบริกรรมคาถาที่ห้องพระ โอมก็รีบจัดแจงนำผ้าคลุมไหล่มาปิดทับทรวงอกที่คัดตึงจนแทบระเบิด แล้วปลีกตัวเดินลงจากเรือนใหญ่มุ่งหน้าไปยังบ้านพักคนงานของ เข้ม ทันที

เมื่อมาถึงหน้าบ้านพักไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ท้ายสวนมะม่วง โอมก้าวเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว โดยมีเข้มที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าท่าทางที่รู้งานเป็นอย่างดี

"ปิดประตูและหน้าต่างให้มิดชิดนะพี่เข้ม อย่าให้ใครเห็นหรือได้กลิ่นเด็ดขาด" โอมสั่งกำชับเสียงแผ่ว

เข้มรีบทำตามคำสั่งทันที เขาลงกลอนประตูและปิดหน้าต่างทุกบานจนห้องมืดสลัว มีเพียงแสงรำไรที่ลอดผ่านร่องไม้เข้ามา ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นแป้งเด็กและกลิ่นอายของความเป็นพ่อลูก โอมเดินตรงไปที่เปลผ้าข้าวม้าแล้วอุ้ม น้องเขต ทารกน้อยที่เริ่มขยับตัวโยเยเพราะความหิวขึ้นมาแนบอก

"มาแล้วจ๊ะลูก... แม่นมมาแล้ว"

โอมทรุดกายลงนั่งบนฟูกเตี้ย ๆ พลางปลดผ้าคลุมและเลิกเสื้อขึ้น ทันทีที่ปทุมถันมหาศาลหลุดพ้นจากพันธนาการ หยาดน้ำนมทิพย์เทวาก็พุ่งกระฉูดออกมาจากยอดอกสีหวานทันทีเพราะแรงคัดที่สะสมมาทั้งคืน โอมรีบประคองยอดอกเข้าสู่ปากเล็กๆ ของทารกน้อย

"อึก... อึก... อึก..."

เสียงน้องเขตดูดกลืนน้ำนมอย่างหิวกระหายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ โอมหลับตาพริ้มพลางลูบศีรษะทารกน้อยด้วยความเมตตา ร่างกายของเขาเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อน้ำนมที่อัดแน่นถูกระบายออกไป แต่ด้วยปริมาณน้ำนมทิพย์ที่มหาศาลเกินกว่าเด็กทารกจะรับไหว ทรวงอกอีกข้างหนึ่งจึงยังคงเต่งตึงและมีน้ำนมไหลอาบชโลมลงมาตามสีข้างขาวนวล

เข้มที่นั่งคุกเข่าเฝ้าอยู่ไม่ไกล จ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งความเคารพในความเมตตาของเจ้านาย และความปรารถนาที่พลุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อเห็นหยาดน้ำนมทิพย์ไหลนองผิวขาวละเอียด กลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์เทวาเริ่มตลบอบอวลอยู่ภายในห้องที่ปิดมิดชิด กระตุ้นพละกำลังและสัญชาตญาณในกายของคนงานหนุ่มให้ตื่นตัว

"คุณโอมครับ... น้ำนมมันไหลออกมาเยอะมากเลยครับ" เข้มเอ่ยเสียงพร่า พลางคลานเข้าไปใกล้เพื่อเตรียมรับหน้าที่ "จัดการ" กับน้ำนมส่วนที่เหลือตามที่โอมเคยอนุญาต

โอมช้อนสายตามองเข้ม แววตาที่เชื่อมปรอยไปด้วยอารมณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้น พยักหน้าเบาๆ "ช่วยโอมหน่อยนะ พี่เข้ม... น้องเขตอิ่มแล้ว แต่โอมยังเจ็บหน้าอกอยู่เลย"

เข้ม ไม่รอช้า เขาคลานเข้าไปหาเจ้านายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ทันที มือหนาที่หยาบกร้านประคองเต้าเนื้ออันหนักอึ้งและอุ่นจัดของโอมไว้ด้วยความเทิดทูน ก่อนจะก้มใบหน้าคมเข้มซุกลงกับปทุมถันมหาศาล เขาอ้าปากครอบงำยอดอกที่แข็งเป็นไตเข้าสู่ลำคอแล้วเริ่มออกแรงดูดดื่มน้ำนมทิพย์เทวาอย่างแรง

"อึก... อึก... อึก..."

เสียงเข้มดูดนมดังระงมไปทั่วห้องพักที่ปิดมิดชิด พละกำลังมหาศาลไหลซึมเข้าสู่ร่างกายของคนงานหนุ่มในทุกหยดที่กลืนกิน เข้มใช้ลิ้นร้อนตวัดวนรอบยอดอกอย่างช่ำชองเพื่อเร่งให้กระแสน้ำนมไหลออกมาดียิ่งขึ้น โอมหลับตาพริ้มพลางจิกมือลงบนไหล่บึกบึนของเข้ม ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านและโล่งอกในเวลาเดียวกัน

"อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ... พี่เข้ม... ดูดแรง ๆ จ๊ะ... โอมดีขึ้นมากเลย"

กลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์ที่อบอวลอยู่ในห้องที่ปิดตาย เริ่มทำให้บรรยากาศระหว่างเจ้านายกับบริวารร้อนระอุขึ้นอีกครั้ง เข้มยิ่งดูดกินก็ยิ่งรู้สึกถึงพลังงานที่พลุ่งพล่านจนท่อนกายเนื้อใต้กางเกงผ้าขาม้าแข็งขืนปวดหนึบ เขาเงยหน้าขึ้นมองโอมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟรักและราคะที่ยากจะดับลง

หยาดน้ำนมสีขาวเปรอะเปื้อนตามมุมปากและแผงอกของเข้ม ยิ่งทำให้ภาพเบื้องหน้าดูยั่วยวนจนเกินกว่าที่คนงานหนุ่มจะยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไป

หลังจากที่ระบายความคัดตึงให้กับน้องเขตและเข้มจนทุเลาลงไปบ้างแล้ว โอมก็จัดแจงสวมเสื้อผ้าและผ้าคลุมไหล่ให้เรียบร้อย เขาเดินออกจากบ้านพักคนงานด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ มุ่งหน้ากลับขึ้นไปยังเรือนไม้สักทองหลังใหญ่ ซึ่งมี พ่อครูธนู นั่งรออยู่บนตั่งไม้กลางโถงบ้าน

กลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์เทวายังคงกรุ่นอายอยู่รอบตัวโอม แม้จะถูกระบายออกไปบ้างแต่พลังกษีราในกายโอมนั้นมหาศาล เพียงครู่เดียวปทุมถันคู่โตก็เริ่มผลิตน้ำนมชุดใหม่ขึ้นมาจนส่งผลให้ทรวงอกส่ายไหวและอัดแน่นขึ้นมาอีกครั้ง

"กลับมาแล้วหรือโอม... ป้อนนมหลานเสร็จแล้วสิ" ธนูเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มลึก สายตาคมกริบมองเห็นรอยชื้นแฉะเล็กน้อยที่ซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหน้าอกของเมียรัก

"ครับ พี่ธนู น้องเขตหลับปุ๋ยไปแล้วล่ะ" โอมเดินเข้าไปนั่งคุกเข่าลงข้างๆ สามีพลางวางมือลงบนเข่าของธนูอย่างออดอ้อน "แต่ดูเหมือนวันนี้พลังในกายโอมจะพลุ่งพล่านเป็นพิเศษเลยนะ พี่ธนู ขนาดแบ่งให้ทางโน้นไปแล้ว โอมยังรู้สึกคัดแน่นจนหายใจลำบากอยู่เลย"

ธนูวางมือหนาลงบนไหล่ของโอม สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายภรรยา "น้ำนมทิพย์เทวาของเจ้ายิ่งนับวันยิ่งทรงพลังนัก... มาเถิดโอม เข้าไปในห้องนอนกัน พี่จะช่วยจัดระเบียบพลังงานให้เจ้าเอง"

โอมพยักหน้าเบา ๆ ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องนอนไม้สักที่ปิดมิดชิด โอมนั่งลงบนขอบเตียงอย่างว่าง่าย พลางค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อผ้าไหมออกทีละเม็ด เผยให้เห็นเต้าเนื้อขาวโพลนมหึมาที่สั่นระริกและขยายขนาดจนตึงเปรี๊ยะ ยอดอกสีหวานบัดนี้มีน้ำนมสีขาวข้นขนาบรัศมีทองพุ่งพรายออกมาเป็นสายเล็กๆ ราวกับรอคอยการถูกรีดเค้น

"พี่ธนู... ช่วยโอมหน่อยนะครับ โอมอยากให้พี่ธนูได้รับพลังนี้เป็นคนสุดท้ายของเช้านี้"

พ่อครูธนูโน้มกายเข้าไปหา ทรวงอกมหาศาลของโอมบดเบียดเข้ากับแผงอกที่มีรอยสักอาคมของพ่อครูทันที สามีเอกผู้เป็นใหญ่เหนือใครในบ้านสวนมณีเทวาบรรจงใช้มือหนาทั้งสองข้างโอบอุ้มปทุมถันคู่โตไว้ พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปเตรียมดูดดื่มน้ำนมทิพย์เพื่อทำสัญญาผูกพันทางจิตและอาคมให้แน่นหนายิ่งขึ้น

พ่อครูธนู โน้มใบหน้าคมเข้มลงสู่ทรวงอกขาวโพลนมหึมาที่กำลังสั่นระริกอยู่ตรงหน้า มือหนาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและรอยสักอาคมบรรจงช้อนอุ้มปทุมถันหนักอึ้งของโอมไว้ด้วยความทะนุถนอม ราวกับกำลังประคองจอกน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์

"อึก... อึก... อึก..."

ริมฝีปากร้อนของสามีเอกครอบงำยอดอกสีหวานที่แข็งเป็นไตเข้าสู่โพรงปากทันที พ่อครูธนูออกแรงดูดดึงน้ำนมทิพย์เทวาอย่างหนักหน่วงและมั่นคง ทุกหยดของน้ำนมสีขาวข้นขนาบรัศมีทองพุ่งเข้าสู่ลำคอของจอมขมังเวทย์ ทันทีที่ของเหลวทิพย์สัมผัสลิ้น พลังงานมหาศาลก็แล่นพล่านไปตามเส้นชีพจรของธนูจนรอยสักยันต์ตามตัวของเขาเรืองแสงวาบออกมาจางๆ

"อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ.. พี่ธนู... แรงอีกจ้ะ ดูดให้เกลี้ยงเลยนะครับ" โอมเชิดหน้าครางด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวทั้งสองข้างจิกกำลงบนไหล่กว้างของสามีเพื่อพยุงร่างกายที่กำลังอ่อนระทวย

พ่อครูธนูไม่เพียงแค่ดูดดื่ม แต่เขาใช้ฝ่ามือหนารีดเค้นจากฐานเต้ามหาศาล ไล่เรียงขึ้นมาสู่ยอดอกเพื่อกระตุ้นให้น้ำนมที่อัดแน่นอยู่ภายในไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ความอึดอัดที่โอมแบกรับมาตลอดเช้าค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยกระแสความร้อนวูบวาบที่แล่นไปทั่วสรรพางค์กาย

หยาดน้ำนมบางส่วนที่ไหลล้นออกมาจากมุมปากของธนู ไหลหยดลงอาบชโลมหน้าท้องเนียนของโอมและแผงอกกำยำของพ่อครู กลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์เทวาทวีความรุนแรงขึ้นจนบรรยากาศในห้องดูพร่าเลือนด้วยมนตราแห่งรัก

ธนูผละออกจากยอดอกข้างหนึ่งที่เริ่มนิ่มลงเล็กน้อย แล้วย้ายไปปรนเปรอทรวงอกอีกข้างที่ยังตึงเปรี๊ยะ เขาใช้ลิ้นร้อนตวัดวนรอบยอดอกอย่างช่ำชองก่อนจะเริ่มดูดกลืนอย่างเมามันส์ เสียงดูดดึงและเสียงครางแผ่วของโอมสอดประสานกันเป็นจังหวะ บัดนี้พลังอาคมของสามีและพลังทิพย์จากอกภรรยากำลังหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

ท่ามกลางกระแสความซ่านสยิวที่กำลังหลอมรวมคนทั้งคู่เป็นหนึ่งเดียว บนนิ้วมือของโอมและพ่อครูธนู แหวนมณีห้าสี ซึ่งเป็นของวิเศษประจำตระกูลที่สืบทอดกันมา ก็พลันส่องแสงสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน แสงสีฟ้าครามสดใสเย็นตาแต่แฝงด้วยความตื่นเต้นสว่างวาบไปทั่วห้องนอนไม้สัก เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดว่ามี "อาคมสายมืด" กำลังบุกรุกเข้าข้ามเขตแดนอาคมของบ้านสวนมณีเทวา

"อ๊ะ... พี่ธนู! แหวน... แหวนส่องแสงครับ!" โอมครางบอกทั้งที่ยังหอบหายใจรัว ทรวงอกมหาศาลที่ถูกพ่อครูดูดดึงและรีดเค้นจนน้ำนมไหลนองยังคงสั่นระริก

พ่อครูธนูชะงักริมฝีปากจากปทุมถันคู่งาม แววตาที่เคยฉ่ำปรือด้วยราคะเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและดุดันในทันที แสงสีฟ้าจากมณีสะท้อนเข้ากับดวงตาของเขา พ่อครูรับรู้ได้ทันทีว่าศัตรูที่มาครั้งนี้ไม่ใช่แค่โจรขโมยธรรมดา แต่มันคือผู้ที่มีวิชาอาคมแก่กล้าและเป้าหมายของมันคือ "น้ำนมทิพย์" ที่กำลังไหลรินอยู่ในขณะนี้

"พวกมันมาเร็วกว่าที่พี่คิด..." ธนูพึมพำ เสียงต่ำน่าเกรงขาม เขาไม่ได้ผละออกจากร่างของโอมในทันที แต่กลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น "โอม... อย่าตกใจ พลังกษีราที่พี่เพิ่งดื่มกินไปเมื่อครู่ กำลังทำให้พี่มีอำนาจสะกดพวกมันได้"

ธนูใช้จังหวะที่แหวนส่องแสงเตือนภัย เร่งเร้าบทรักและดูดดื่มน้ำนมทิพย์เฮือกสุดท้ายอย่างรุนแรงเพื่อดึงเอาพลังงานวิสุทธิ์มาใช้ในการสร้างเกราะคุ้มกัน โอมแอ่นอกรับด้วยความหวาดหวั่นปนเสียวซ่าน แสงสีฟ้าจากแหวนเต้นระริกตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่

"เปรี้ยง!"

เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เรือนใหญ่เข้ามาทุกที พ่อครูธนูรีบผละออกแล้วร่ายพระเวทปิดปากแผลอาคมที่ประตูหน้าต่างทันที ก่อนจะหันมามองโอมที่รีบดึงเสื้อผ้าขึ้นมาปกปิดร่างกายที่ยังเปียกชุ่มด้วยน้ำนม

"โอม... ใส่แหวนไว้ให้ดี อย่าถอดเด็ดขาด แสงสีฟ้านี้จะคุ้มครองเจ้า พี่จะออกไปดูที่สวนมะม่วง”

nuangnut1996

สนุกมากครับ