ทรายกับทะเล 1

NOOFONG

“ไอ้แซน! ไอ้เวรตะไล!”


ผมสบถออกไปเสียงดังลั่น เมื่ออยู่ ๆ ไอ้ตัวดีก็ฉกขนมในมือผมไปเข้าปากหน้าตาเฉย!


ไอ้แซนมันนั่งยิ้มระรื่นอยู่ปลายเตียง เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างกับขนมนั่นมันของมันเอง ผมมองแล้วก็ของขึ้น อยากจะลุกไปเขกกระโหลกสักโป๊กให้หายหมั่นไส้


“อะไร... ทำเป็นหวง เดี๋ยวนี้แบ่งขนมเพื่อนไม่ได้แล้วเรอะ” เสียงกวนประสาทลอยมาจากคนปลายเตียง


ผมถอนหายใจฟึด เบือนหน้าหนีกลับมาเปิดหนังสืออ่านต่ออย่างเซ็ง ๆ ตัดรำคาญ


“ไอ้หมุด...”


“...”


“ไอ้มหาสมุทร!!!”


“เออ! ได้ยินแล้วโว้ย มึงจะเรียกอะไรนักหนาเนี่ย!” ผมตวาดกลับโดยไม่เงยหน้า


“ก็เรียกตั้งนานไม่ขาน มึงหูตึงรึไง”


“เออ ๆ มีอะไรก็รีบว่ามา กูจะอ่านหนังสือต่อ”


“กูง่วงอะ... ขอค้างห้องมึงคืนนี้ได้ป่ะ”


จู่ ๆ น้ำเสียงมันก็เปลี่ยนโหมดเป็นออดอ้อนกะทันหันจนผมต้องหรี่ตามองอย่างจับผิด


“ห้องมึงไม่มีหรือไง”


“ไม่อยากกลับว่ะ ขี้เกียจทะเลาะกับมิ้นต์”


“นั่นแฟนมึงนะ...”


“รู้ดิ แต่มิ้นต์ชอบบ่น กลับไปก็ต้องล้างจาน กวาดห้อง ห้ามเล่นเกมอีก! แล้วประเด็นคือ... กูไม่มีแรง เอา ด้วย”


“มึงพูดออกมาไม่อายปากเลยเนอะ” ผมปรายตามองมันอย่างเอือมระอา


“จริงดิ ชวนทุกวันอะ เป็นมึง มึงไหวมั้ยล่ะ?”


“ทำไมวะ มึงนกเขาไม่ขันแล้วเรอะ?”


“โอ๊ย! มึงก็เว่อร์ กูแค่รู้สึกไม่มีอารมณ์กับผู้หญิง”


คำตอบนั้นทำเอาผมชะงัก มือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษหยุดกึก


“ห้ะ... ว่าไงนะ?”


“ก็... ไม่แน่นะ กูอาจจะยังมีอารมณ์กับผู้ชายก็ได้”


มันพูดออกมาหน้าตาเฉย แถมยังส่งสายตาวิบวับพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ ใส่ผมอีกหนึ่งดอก


“มึงหมายความว่าไง” ผมขมวดคิ้วยุ่งทันที


“โดยเฉพาะกับมึงไง”


“พูดบ้าอะไรของมึงวะ! ขนลุก!”


ผมคว้าหมอนใกล้มือปาใส่หน้ามันทันที ไอ้นี่ไม่เคยจะจริงจังกับชีวิตสักเรื่อง


“ล้อเล่นน่า อย่าทำหน้าซีเรียสไปหน่อยเลยน่า...หมุด”


มันยิ้มอีกแล้ว... รอยยิ้มแบบที่ผมเกลียดชะมัด ไอ้หล่อเวรตะไลเอ๊ย!


ผมตัดบทด้วยการหยิบหูฟังมายัดใส่หู เร่งเสียงเพลงดัง ๆ เพื่อกลบเสียงไร้สาระของมัน หน้าตามันก็ดีนะ แต่ทำไมนิสัยถึงได้ขัดกับหน้าตาขนาดนี้วะ


แต่ยังไม่ทันได้สงบใจ แรงยุบยวบที่หน้าตักก็ทำให้ผมสะดุ้ง ไอ้แซนมันค่อย ๆ ดันหัวเข้ามาหนุนตักผมหน้าตาเฉย!


“ไอ้แซน! กูไม่ใช่หมอนนะเว้ย”


“รู้... ก็นี่ตักมึงไง”


“รู้ก็รีบออกไป ก่อนที่กูจะถีบ”


“มึงไม่ทำหรอก... เพราะมึงชอบกู”


พลั่ก!


ผมทุบกำปั้นลงบนอกมันแรง ๆ ไปหนึ่งทีข้อหาปากดี


“โอ๊ย!... เจ็บนะโว้ยย”


“ก็ทุบให้เจ็บไง จะได้เลิกเพ้อเจ้อสักที”


“ใจร้ายที่สุดเลย... นี่ถ้ากูไม่เห็นว่าเป็นเพื่อนนะ ป่านนี้กูจับมึงกระทำชำเราไปแล้ว”


“ไอ้นี่... จะเงี่ยนยังไงก็ควรไประบายกับแฟนมึงป่ะ” ผมพยายามขยับตักหนี แต่มันก็ขยับหัวตามมาติด ๆ อย่างไม่ลดละ


“ก็บอกแล้วไงว่ากูไม่มีอารมณ์ พอจะเข้าด้ายเข้าเข็มกันทีไร ไอ้ยักษ์ของกูมันก็ไม่แข็งสู้เลย”


“งั้นพรุ่งนี้มึงไปหาหมอกับกู”


“เฮ้ย... เรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องไปหรอกมั้ง”


“ไม่ไปแล้วจะรู้ได้ยังไง ว่ามึงมีปัญหาที่ตรงไหน”






…


วันต่อมา...


“ไอ้เชี่ยหมุด... มึงแน่ใจนะว่าที่นี่?”


ไอ้แซนกระซิบถามเสียงสั่น มันยืนเกาะแขนผมแน่นเป็นลูกลิง ทั้งที่ตัวมันสูงร้อยแปดสิบกว่า สภาพตอนนี้คือใส่หมวกแก๊ป ใส่แมสก์ปิดปาก แถมยังใส่แว่นดำทับอีกที ดูเผิน ๆ เหมือนดาราหลบปาปารัสซี่ แต่ดูจริง ๆ เหมือนโจรโรคจิตที่กำลังจะไปปล้นร้านทองมากกว่า


“ก็ป้ายมันเขียนทนโท่ว่า ‘คลินิกเฉพาะทางระบบทางเดินปัสสาวะและสุขภาพเพศชาย’ มึงอ่านหนังสือไม่ออกรึไง”


“ก็กูอายนี่หว่า! ดูดิ มีแต่ลุงแก่ ๆ นั่งรอคิว กูยังหนุ่มยังแน่นต้องมานั่งปะปนกับคนวัยทองเนี่ยนะ เสียศักดิ์ศรีชิบหาย”


“ศักดิ์ศรีมึงตายไปพร้อมกับ ‘ไอ้ยักษ์’ มึงแล้วครับเพื่อน เข้าไป!”


ผมลากคอมันเข้ามาในคลินิก บรรยากาศข้างในเงียบกริบ แอร์เย็นเฉียบจนขนลุก พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์เงยหน้ามองเราสองคน แล้วส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้


“มาปรึกษาเรื่อง... สมรรถภาพใช่ไหมคะ?” เธอถามเสียงใส


ไอ้แซนสะดุ้งเฮือก รีบหลบหลังผมทันที “เอ่อ... เพื่อนผมครับ! เพื่อนผมมันไม่ค่อยขัน!”


“ไอ้สัสแซน!” ผมหันไปตบกบาลมันหนึ่งทีเสียงดัง เพียะ! คนทั้งคลินิกหันมามองเป็นตาเดียว


“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” พยาบาลหัวเราะคิกคัก “เชิญกรอกประวัติทางนี้เลยค่ะ... แล้วคุณลูกค้าท่านไหนเป็นคนไข้คะ? หรือว่า... มาแพ็คคู่?”


“มันคนเดียวครับ!” ผมรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนจะถีบส่งไอ้แซนไปกรอกประวัติ มันทำท่าอิดออด เขียนไปก็เอามือปิดไปเหมือนกลัวใครจะมาลอกข้อสอบ






...


“เชิญคุณ... แซน เข้าห้องตรวจ 2 ค่ะ”


“หมุด... มึงเข้าไปกับกูด้วย”


“จะบ้าเรอะ! เขาให้คนไข้เข้า กูจะเข้าไปทำซากอะไร”


“ไม่รู้แหละ ถ้ามึงไม่เข้า กูก็ไม่ตรวจ กูจะกลับบ้านไปนอนกอดหมอนเน่าตายด้านอยู่อย่างนั้นแหละ!”


สุดท้ายผมก็ต้องจำใจเดินตามมันเข้ามาในห้องตรวจจนได้


หมอเป็นผู้ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน สวมแว่นหนาเตอะ นั่งมองประวัติในมือสลับกับมองหน้าไอ้แซน แล้วก็หันมามองหน้าผม... แล้วก็กลับไปมองหน้าไอ้แซนใหม่


“หมอครับ... คือเพื่อนผมมันขี้กลัวครับ ให้ผมนั่งด้วยได้ใช่มั้ย?” ผมรีบออกตัว


หมอพยักหน้าช้า ๆ “ได้ครับ... ปกติเคสแบบนี้ แฟนเข้ามาฟังด้วยก็จะดีครับ จะได้ช่วยกันแก้ไข”


“เพื่อนครับหมอ! เพื่อน!” เราสองคนประสานเสียงพร้อมกัน


“อ๋อ ครับ... เพื่อนก็เพื่อน” หมอทำหน้าไม่เชื่อถือสุดขีด ก่อนจะกระแอมไอ “เอาล่ะ คุณแซน... ในใบประวัติบอกว่า ‘อวัยวะเพศไม่ตอบสนองต่อสิ่งเร้า’ ... เป็นมานานหรือยังครับ?”


“ก็... สักพักแล้วครับหมอ กับแฟนผมนี่คือนิ่งสนิท ศิษย์ส่ายหน้าเลย”


“แล้วเวลานอนหลับ หรือตอนเช้าล่ะครับ มีการแข็งตัวตามธรรมชาติไหม?”


ไอ้แซนทำท่าครุ่นคิด “ก็... มีบ้างครับ แต่น้อยมาก เหมือนมันขี้เกียจตื่นอะครับหมอ”


หมอถอนหายใจ พลางหยิบปากกามาเคาะโต๊ะ “งั้นหมอขอถามตรง ๆ นะครับ... คุณเคยลองเปลี่ยนบรรยากาศ หรือเปลี่ยน... รสนิยม ดูบ้างหรือยัง?”


“รสนิยม?” ไอ้แซนเลิกคิ้ว


“ครับ... บางทีร่างกายอาจจะเบื่อสิ่งเดิม ๆ ... อย่างเช่น ลองดูหนังแนวอื่น หรือลองกับ... เพศอื่น”


ฉิบหายละ... ผมเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้


ไอ้แซนหันขวับมามองหน้าผมทันที สายตามันวิบวับเหมือนเจอเหยื่อ


“นั่นสินะครับหมอ... ผมก็สงสัยอยู่เหมือนกัน”


“มองเชี่ยอะไรของมึง” ผมกัดฟันกระซิบ


“หมอครับ... แล้วถ้าสมมติว่าผมลองจินตนาการถึง... คนใกล้ตัว แล้วมันเกิดมีอารมณ์ขึ้นมา แปลว่าผมเป็นเกย์หรือเปล่าครับ?”


หมอยิ้มกริ่ม “เรื่องเพศเป็นเรื่องลื่นไหลครับคุณแซน ไม่ใช่เรื่องแปลก... ว่าแต่ ‘คนใกล้ตัว’ นี่คือคนไหนครับ?”


ไอ้แซนไม่ตอบ แต่ค่อย ๆ เอามือมาวางแปะบนหน้าขาผม แล้วบีบเบา ๆ


“เชี่ยแซน! มึงทำเหี้ยไรเนี่ย!” ผมสะดุ้งโหยง ปัดมือมันออกแทบไม่ทัน


“ก็หมอบอกให้ลองเทสต์ดู!”


“เขาให้มึงไปเทสต์ที่บ้าน ไม่ใช่ต่อหน้าหมอโว้ย!”


หมอหัวเราะในลำคอ “ดูเหมือนจะมีเคมีบางอย่างนะครับ... เอาล่ะ เพื่อความแน่ใจ หมอขอตรวจร่างกายหน่อย เชิญคุณแซนขึ้นเตียง ถอดกางเกงด้วยครับ”


“ถอด... ถอดหมดเลยเหรอครับ?” หน้าไอ้แซนซีดเผือด


“หมดครับ หมอต้องเช็คดูว่ามีความผิดปกติทางกายภาพไหม หรือเป็นแค่เรื่องจิตใจ”


ไอ้แซนหันมามองผมตาละห้อย เหมือนหมาที่กำลังจะถูกจับฉีดยา


“หมุด... มึงมาบังให้กูหน่อย กูอายหมอ”


“อายทำส้นตีนอะไร หมอเขาเห็นมาเป็นพันอันแล้ว ของมึงไม่ได้วิเศษวิโสมาจากไหนหรอก รีบ ๆ ถอด!”


มันค่อย ๆ ปลดกระดุมกางเกงยีนส์ด้วยมือสั่นเทา ก่อนจะงัด ‘น้องชาย’ ที่ตอนนี้นอนสงบนิ่งเหมือนจำศีลออกมาสู่สายตาชาวโลก


หมอเดินเข้าไปใกล้ สวมถุงมือยาง เสียงดีดถุงมือดัง เปรี้ยะ! ทำเอาไอ้แซนสะดุ้งตัวลอย


หมอจับ ๆ คลำ ๆ อยู่สองสามที ก่อนจะเอ่ยถามด้วยหน้านิ่งสนิท


“เจ็บไหมครับ?”


“เสียวครับ...”


“หมอหมายถึงเจ็บปวดครับ ไม่ใช่เสียวซ่าน”


“อ๋อ... ไม่เจ็บครับ”


หมอพยักหน้า ก่อนจะหันมาทางผมที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่


“คุณเพื่อนครับ... รบกวนช่วยมายืนตรงนี้หน่อย”


“ครับ?” ผมเดินงง ๆ เข้าไปหา


“คุณแซนบอกว่าอาจจะมีอารมณ์กับ ‘คนใกล้ตัว’ ... ลองจับมือเพื่อนดูหน่อยครับ”


“ห๊ะ!!!” ผมอุทานลั่นห้อง


“ลองดูครับ เป็นการทดสอบทางจิตวิทยา” หมอสั่งเสียงเข้ม


ผมจำใจยื่นมือไปให้ไอ้แซนจับ มือมันเย็นเฉียบเหงื่อแตกพลั่ก แต่มันกลับบีบมือผมแน่นสายตามันจ้องหน้าผมเขม็ง...


จ้อง... จ้องจนผมเริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบที่หน้า


“เป็นไงครับคุณแซน... รู้สึกอะไรไหม?” หมอถามพลางจ้องไปที่กึ่งกลางหว่างขาของมัน


ไอ้แซนกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ หันไปตอบหมอเสียงแผ่ว


“หมอครับ...”


“ครับ? มันเริ่มขยับแล้วใช่ไหม?” หมอทำท่าตื่นเต้น


“เปล่าครับ... คือ... นิ้วหมอมันเย็นมากเลยครับ ช่วยเอานิ้วออกจากไข่ผมก่อนได้มั้ย”


“...”


บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ผมอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้รู้แล้วรู้รอด


“โอเคครับ...” หมอถอดถุงมือออก สีหน้าบอกบุญไม่รับ “ทางกายภาพปกติดีครับ น่าจะเป็นที่จิตใจล้วน ๆ ... หมอจะจ่ายยาขยายหลอดเลือดให้ลองไปทานดูนะครับ แต่หมอแนะนำว่า... คุณสองคนน่าจะลองไป ‘คุย’ กันดูนะ ปัญหาน่าจะแก้ง่ายกว่ากินยา”


เราเดินออกจากห้องตรวจด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน


ไอ้แซนเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี ส่วนผมเดินก้มหน้าแทบจะมุดดินหนี


“เห็นป่ะกูบอกแล้วว่ากูปกติ” มันยักคิ้วให้ผม


“ปกติกับผีสิ! มึงทำกูขายขี้หน้าหมอชิบหาย”


“แต่เมื่อกี้ตอนมึงจับมือกูอะ... ใจกูเต้นแรงฉิบหายเลยนะเว้ย”


“เรื่องของมึง!”


“เดี๋ยว... แล้วมึงจะเดินหนีไปไหน! รอรับยาก่อน!”


“กูจะรีบกลับ! อยู่ตรงนี้นาน ๆ กูประสาทจะแดก!”


“เดี๋ยวดิหมุด! ... เย็นนี้ลองเทสต์ยาหมอกันป่ะ?”


“เทสต์กับแม่มึงสิ!!!”






….


เรากลับมานั่งรอที่หน้าเคาน์เตอร์รับยา บรรยากาศตอนนี้มาคุยิ่งกว่าเดิม ผมพยายามนั่งเขยิบห่างจากไอ้แซนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำตัวลีบติดเก้าอี้พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเขี่ยแก้เก้อ ทั้งที่หน้าจอดับสนิท


“บัตรคิว 56! เชิญรับยาช่อง 3 ครับ!”


เสียงประกาศดังลั่นผ่านไมโครโฟน ดังชนิดที่ว่าคนเดินผ่านหน้าคลินิกก็น่าจะได้ยิน


“มาแล้วครับ!” ไอ้แซนขานรับเสียงใส เด้งตัวลุกขึ้นยืนแล้วกวักมือเรียกผมหยอย ๆ


“ไปดิหมุด ลุกเร็ว”


“มึงไปคนเดียวสิ! รับยาก็ต้องใช้เพื่อนช่วยเหรอวะ!” ผมกัดฟันกระซิบ


“เออน่า มาช่วยกูฟังหน่อย กูความจำสั้น เดี๋ยวจำวิธีแดกผิดแล้วตายทำไง ไม่มีใครคบแล้วนะโว้ย”


มันเดินมาฉุดแขนผมให้ลุกขึ้น ลากถูลู่ถูกังกันไปจนถึงหน้าช่องกระจก


เภสัชกรหนุ่มหน้าตี๋ ใส่แว่นกลม ยิ้มแฉ่งต้อนรับ หยิบซองยาขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์


“คุณแซนนะครับ... วันนี้คุณหมอสั่งจ่ายเป็น ‘ซิลเดนาฟิล (Sildenafil) ’ หรือยาช่วยทำให้อวัยวะเพศแข็งตัวนะครับ จำนวน 4 เม็ด”


เภสัชกรพูดเสียงดังฟังชัด เน้นคำว่า ‘อวัยวะเพศแข็งตัว’ ชัดถ้อยชัดคำจนป้าแม่บ้านที่กำลังถูพื้นอยู่ข้างหลังหยุดมือแล้วเงยหน้ามอง


ผมยกมือขึ้นกุมขมับ อยากจะหายตัวได้ซะเดี๋ยวนี้


“ครับ... แล้วมันกินยังไงครับหมอ?” ไอ้แซนถามตาใส


“ทานครั้งละ 1 เม็ด ก่อนมีกิจกรรมทางเพศประมาณ 30 นาทีถึง 1 ชั่วโมงนะครับ” เภสัชกรอธิบายอย่างมืออาชีพ “ยาจะออกฤทธิ์ก็ต่อเมื่อมี ‘การกระตุ้นทางเพศ’ ร่วมด้วยนะครับ อยู่เฉยๆ มันไม่แข็งนะครับ”


“อ๋อ... ต้องมีการบิ๊ว~ ก่อนว่างั้น” ไอ้แซนพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะหันมาทางผม


“ได้ยินป่ะหมุด ต้องบิ๊วนะเว้ย ไม่ใช่อยู่ดีๆ จะใช้งานได้”


“บอกกูเพื่อ!?” ผมสวนกลับทันควัน


“แล้ว... เอ่อ เภสัชครับ” ไอ้แซนทำท่าลังเลนิดหน่อย ก่อนจะยิงคำถามที่ทำเอาผมแทบสำลักน้ำลาย


“ถ้าสมมติผมงก... เอ้ย! ผมประหยัด ผมหักครึ่งเม็ดกินได้มั้ยครับ?”


เภสัชกรชะงักไปนิดนึง ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ “ได้ครับ... แต่ประสิทธิภาพอาจจะลดลง แนะนำให้ทานเต็มเม็ดดีกว่าครับเพื่อความมั่นใจ”


“แล้วถ้ากินแล้วมันแข็งค้างนานเกิน 4 ชั่วโมงล่ะครับ? แบบ... แข็งสู้ตายไม่ยอมลงเลยอะครับ ต้องทำไง?”


“ถ้าแข็งนานเกิน 4 ชั่วโมง ให้รีบมาพบแพทย์ทันทีนะครับ เพราะเนื้อเยื่ออาจจะตายได้ จนถึงขั้นต้องตัดทิ้ง”


“เชี่ย...” ไอ้แซนหน้าซีด เอามือกุมเป้าตัวเองโดยอัตโนมัติ


“สมน้ำหน้า” ผมสมทบเบา ๆ


ทันใดนั้น เภสัชกรก็หันมามองหน้าผม ยิ้มอย่างเข้าใจโลก แล้วหันกลับไปพูดกับไอ้แซนต่อ


“แต่ไม่ต้องห่วงครับ เคสแบบนั้นเจอน้อย ส่วนใหญ่จะอยู่ที่คนข้างกายมากกว่าครับ”


“ครับ?” ผมเลิกคิ้ว


“คือยาตัวนี้อาจจะมีผลข้างเคียงบ้าง เช่น หน้าแดง ตัวร้อน ใจสั่น คัดจมูก” เภสัชกรผายมือมาทางผม “ยังไงช่วงที่ยาออกฤทธิ์ รบกวนคุณเพื่อน... หรือคุณแฟน ช่วยดูแลใกล้ชิดด้วยนะครับ ถ้าเขามีอาการหน้ามืด ให้รีบหาน้ำให้ทาน”


“เอ่อ... คือผมไม่ใช่...”


“และที่สำคัญ...” เภสัชกรขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ช่วงที่รอยาออกฤทธิ์ 30 นาที รบกวนช่วย ‘เล้าโลม’ ให้เต็มที่นะครับ ยาจะได้ทำงานเต็มประสิทธิภาพ อย่าปล่อยให้คนไข้รอนานจนหมดอารมณ์นะครับ”


เภสัชกรขยิบตาให้ผมหนึ่งที


ฉิบหาย... เขาคิดว่ากูเป็นคนใช้งานจริง ๆ ด้วย!


“ครับหมอ... เดี๋ยวผมจะให้มันเล้าโลมให้หนำใจเลยครับ” ไอ้แซนรับมุกหน้าตาย แถมยังเอื้อมมือมาโอบไหล่ผมโชว์


“ไอ้สัสแซน! ปล่อย!” ผมศอกเข้าที่เอวมัน แต่ไอ้บ้านี่หนังหนาชะมัด


“ค่ารักษาและค่ายาทั้งหมด 1,200 บาทครับ”


ไอ้แซนควักตังค์จ่ายอย่างรวดเร็ว รับถุงยามาถือไว้เหมือนได้ถ้วยรางวัล ก่อนจะเดินกอดคอผมออกมาจากคลินิกด้วยท่าทางภูมิใจในความเป็นชาย (ที่ต้องพึ่งยา) ของตัวเอง


พอพ้นประตูคลินิกปุ๊บ ผมสะบัดตัวออกจากมันทันที


“มึงสนุกมากใช่มั้ยเนี่ย ห๊ะ! สนุกบนความทุกข์กูเนี่ย!”


“โธ่หมุด... อย่าโกรธดิ ก็เขาเข้าใจผิด กูจะไปแก้ตัวให้เสียเวลาทำไม” มันเปิดถุงยาดูแล้วยิ้มกริ่ม


“คืนนี้... ลองเลยป่ะ?”


“ลองกับผีสิ! มึงจะบ้าเรอะ กลับห้องไปนอน!”


“เอ้า ก็หมอบอกให้ลองเทสต์ดู... นะนะนะ... กูอยากรู้ว่ายาพันสองมันดียังไง”


มันเดินมาดักหน้าผม ทำสายตาเว้าวอนเหมือนหมาอยากกินขนม


“นะหมุดนะ... ช่วยเพื่อนหน่อย ถ้ามันไม่แข็ง กูจะได้รีบกลับมาเคลมเงินคืน”


“ตรรกะวิบัติชิบหาย!” ผมด่ามัน แต่ในใจเริ่มอ่อนยวบยาบกับสายตาอ้อนตีนของมัน


“แค่ลองนะเว้ย... แค่ดูว่าแข็งไม่แข็งนะ ห้ามลามปาม!”


“สัญญา! ด้วยเกียรติของลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่!” มันชูสามนิ้วปฏิญาณตน


“เออ! ก็ได้วะ! รีบกลับห้องไปให้จบๆ เรื่องนี้สักที!”


ผมเดินนำลิ่วไปที่รถ โดยมีไอ้แซนเดินยิ้มร่าตามหลังมา พร้อมกับเสียงผิวปากเพลงชาติที่เพี้ยนจนหมาหอนรับ


ผมไม่รู้เลยว่า... การตอบตกลงง่าย ๆ ครั้งนี้ จะพาชีวิตผมเข้าสู่ความวายป่วงระดับมหันตภัยในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า


ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยม บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่ง ๆ


ผมนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา มองดูไอ้แซนที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางเตียง ในมือถือแก้วน้ำ อีกมือถือเม็ดยาสีฟ้าทรงข้าวหลามตัด จ้องมันเขม็งเหมือนกำลังจ้องวัตถุโบราณล้ำค่า


อึก!


มันกลืนยาลงคอไปแล้ว... ตามด้วยน้ำอีกครึ่งแก้ว


“จบ... ทีนี้ก็รอ” มันวางแก้วลง แล้วหันมาจ้องหน้าผมตาแป๋ว


“มองหน้ากูทำไม” ผมถามเสียงแข็ง พยายามทำตัวให้ลีบที่สุด


“ก็เภสัชบอกว่าต้องมีการกระตุ้น... มึงช่วยมานั่งใกล้ ๆ กูหน่อยดิ”


“ฝันไปเหอะ” ผมปฏิเสธทันควัน “กูตกลงแค่ว่าจะอยู่ดูอาการ เผื่อมึงช็อกตาตั้งน้ำลายฟูมปาก ไม่ได้ตกลงว่าจะมาเป็นตุ๊กตายางให้มึง”


“โธ่หมุด... เพื่อนกันป่ะวะ แค่มานั่งข้าง ๆ ให้กูได้กลิ่น... เอ้ย ให้กูรู้สึกอุ่นใจหน่อยไม่ได้รึไง”


“มึงพูดจาน่าขนลุกว่ะแซน” ผมถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหยิบหมอนอิงมาวางกั้นกลางเป็นกำแพงเมืองจีน


“ฟังนะแซน... ที่กูยอมเนี่ย เพราะเห็นแก่มึงที่เครียดเรื่องนี้ แต่กูขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ‘ห้าม-แตะ-ตัว’ ”


ผมย้ำเสียงหนักแน่น ชี้หน้ามันอย่างคาดโทษ


“มึงมีแฟนแล้วนะเว้ย... น้องมิ้นต์เขาดีกับมึงจะตาย ถ้าเขารู้ว่ามึงมาทำอะไรบ้าบอแบบนี้กับเพื่อน เขาจะเสียใจแค่ไหน มึงเคยคิดบ้างมั้ย”


คำพูดของผมทำให้ไอ้แซนชะงักไปนิดนึง สีหน้าขี้เล่นเมื่อกี้เจือจางลงไปบ้าง


“กูรู้น่า...” มันตอบเสียงอ่อย “กูก็ไม่ได้จะทำอะไรเกินเลยสักหน่อย... กูแค่อยากรู้ว่า ไอ้ยาพันสองเนี่ย มันจะช่วยกู้ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายกูคืนมาได้มั้ย กูจะได้กลับไปทำการบ้านส่งมิ้นต์ได้ไง”


“ถ้าคิดงั้นก็ดี... งั้นมึงก็นั่งสมาธิไป หรือไม่ก็เปิดหนังโป๊ดูไป กูจะนั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้แหละ”


ผมนั่งลงที่เดิม หยิบหนังสือการ์ตูนขึ้นมาบังหน้าเพื่อตัดบทสนทนา แต่ในใจกลับเต้นตึ้กตั้กไม่เป็นจังหวะ รู้สึกผิดลึก ๆ ที่พาตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงแบบนี้ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ควร


เวลาผ่านไปสิบนาที... ยี่สิบนาที...


“หมุด...”


“อะไรอีก”


“มันไม่มาว่ะ” ไอ้แซนบ่นกระปอดกระแปด “เงียบกริบ นิ่งสนิทเหมือนป่าช้าเลยมึง... ยาปลอมเปล่าวะ?”


“ใจเย็นดิ เภสัชบอกครึ่งชั่วโมงถึงชั่วโมงนึง”


“แต่นี่กูดูหนังไปสามเรื่องแล้วนะ! น้องอ้อยใจเต้นรูดเสาจนเอวจะหลุด กูยังรู้สึกเฉย ๆ เหมือนดูสารคดีสัตว์โลกเลยเนี่ย!” มันโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนที่นอนอย่างหัวเสีย


“กูว่ากูตายด้านถาวรแล้วแน่เลยว่ะหมุด... ชีวิตกูจบสิ้นแล้ว”


มันทิ้งตัวลงนอนแผ่หรา เอามือก่ายหน้าผาก ทำท่าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากในชีวิต


ผมมองมันแล้วก็อดสมเพชไม่ได้ จากไอ้แซนคนมั่นหน้า กลายเป็นหมาหงอยในพริบตา


“มึงลอง... คิดถึงมิ้นต์ดูสิ” ผมแนะนำเสียงเบา “คิดถึงตอนที่มึง... เอ่อ... สวีทกับแฟน”


“ลองแล้ว...” มันถอนหายใจ “พอนึกหน้ามิ้นต์ เสียงบ่นเรื่องจานกองเต็มอ่างก็ลอยมา... หดหนักกว่าเดิมอีก”


“ไอ้เวร...” ผมหลุดขำออกมานิดนึง “สมน้ำหน้า”


“หมุด...” มันพลิกตะแคงหันหน้ามาหาผม สายตาเว้าวอนเหมือนลูกหมา


“อะไร”


“ขอมือหน่อย”


“ไม่!”


“แค่มือ... นะนะนะ... กูสัญญาจะไม่ทำอะไรมากกว่าจับมือ กูแค่อยากรู้ว่าสัมผัสจากของจริง มันจะช่วยกระตุ้นได้มั้ย กูไม่อยากกินยาฟรีนะเว้ยพันสอง!”


ผมเม้มปากแน่น ชั่งใจอยู่นาน ใจนึงก็อยากจะลุกหนีกลับห้องตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจก็... สงสารมัน


“แค่มือนะ...” ผมย้ำเสียงเข้ม “ถ้ามึงดึงกูเข้าไปกอด หรือทำอะไรพิเรนทร์ ๆ กูถีบยอดหน้าจริง ๆ ด้วย”


“สาบาน!” มันรีบชูนิ้ว


ผมค่อย ๆ ยื่นมือขวาออกไปหามันอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ รู้สึกเหมือนกำลังยื่นเนื้อเข้าปากเสือ ทั้งที่เสือตัวนี้มันบอกว่าตัวเองเขี้ยวหัก


ไอ้แซนเอื้อมมือมาจับมือผมไว้... สัมผัสของมันร้อนผ่าวจนผมสะดุ้ง แต่มันไม่ได้กระชาก ไม่ได้ดึง มันแค่กุมมือผมไว้แน่น แล้วเอาไปแนบกับแก้มตัวเอง หลับตาพริ้ม


“มือมึงเย็นจังว่ะ...” มันพึมพำ


“ก็แอร์ห้องมึงหนาว...” ผมตอบเสียงสั่น พยายามไม่มองหน้ามัน แต่สายตามันดันโฟกัสไปที่ใบหน้าคมคายของเพื่อนสนิท


ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอก... มิ้นต์... พี่ขอโทษนะ


ผมพยายามจะดึงมือกลับ แต่ไอ้แซนขืนแรงไว้เล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองผม


สายตามันเปลี่ยนไป... ไม่ใช่สายตาขี้เล่นกวนประสาทแบบเมื่อกี้ แต่มันดูฉ่ำเยิ้มแปลก ๆ แก้มมันเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ลามไปถึงใบหู


“หมุด...” เสียงมันเริ่มแหบพร่า


“อะ... อะไร” ผมเริ่มใจคอไม่ดี


“กูว่า... ยามันเริ่มออกฤทธิ์แล้วว่ะ”


“งั้น... งั้นก็ดีแล้วนี่! ปล่อยมือได้แล้ว!” ผมพยายามกระชากมือออก แต่มือมันเหนียวอย่างกับตังเม


“เดี๋ยวดิ... มันเพิ่งจะเริ่ม... มึงช่วยอยู่กระตุ้น อีกแป๊บไม่ได้เหรอ...”


“ไอ้เชี่ยแซน! พอได้แล้ว!” ผมสะบัดมือมันหลุดจนได้ แล้วเด้งตัวลุกขึ้นยืนถอยหลังไปชิดผนัง


“มึงมีอารมณ์แล้ว ก็เก็บไว้ไปใช้กับมิ้นต์นู่น! กูเพื่อนมึงนะเว้ย! เพื่อนผู้ชายด้วย!”


“แต่มิ้นต์ไม่อยู่นี่หว่า...” มันลุกขึ้นนั่ง หายใจหอบแฮก ๆ หน้าแดงก่ำ เหงื่อซึมตามไรผม สายตามันมองผมไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า... สายตาที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเปลือยเปล่า


“แล้วตอนที่กูจับมือมึงเมื่อกี้... กูไม่ได้นึกถึงมิ้นต์เลยนะหมุด”


“...”


“กูมองหน้ามึง... แล้วกูก็...”


มันก้มลงมองเป้ากางเกงตัวเองที่เริ่มนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด


“ชัดเจนเลยว่ะหมุด... กูว่ากูไม่ได้มีปัญหากับร่างกายแล้วล่ะ”


ผมยืนตัวแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความชิบหายมาเยือนของจริงแล้ว


“กู... กูจะกลับห้อง!”


ผมคว้าลูกบิดประตู แต่ยังไม่ทันจะบิด มือหนา ๆ ของไอ้แซนก็พุ่งมาตบลงที่บานประตู ดัง ปัง! กั้นผมไว้


“เดี๋ยว...”


กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ของมันลอยมาแตะจมูก มันยืนซ้อนหลังผมใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากตัวมัน


“พันสองนะเว้ย... จะให้กูปล่อยให้มันยุบไปเฉย ๆ เหรอ... เสียดายของแย่”


เสียงกระซิบข้างหูทำเอาผมแข้งขาอ่อน... ทั้งโกรธ ทั้งกลัว และ... หวั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง


ขอโทษนะมิ้นต์... แต่พี่กำลังจะเอาตัวไม่รอดแล้ว!




------------------------------------------
น่าจะฟิลกู๊ดมั้ง 555+
พล็อตมันแวปเข้ามาในหัวเลยจดเอาไว้ก่อน

nuangnut1996

สนุกมากครับ

ธนภัทร

GuN009

กลาหหลายรสเลยครับ สนุกน่าติดตามต่ออย่างยิ่งเลย
ขอบคุณนะครับ

pppoi

ขอบคุณครับ

คำปุ้ย

อุยยย ฟินจน 555เขิลเลย555

NOOFONG

คำปุ้ย ตอบกลับเมื่อ 2026-1-27 08:13
อุยยย ฟินจน 555เขิลเลย555

555+ นั่งขำปอดโยกเลยครับ

KBKK

จะโดนปักหมุดมั๊ยเนี่ย

NOOFONG

GuN009 ตอบกลับเมื่อ 2026-1-26 22:06
กลาหหลายรสเลยครับ สนุกน่าติดตามต่ออย่างยิ่งเลย
ขอบคุณนะครับ

ค้าบบบ หายไปนานเลยยย

tjkung

ข อ บ คุ ณ ค รั บ

bo69dy

ขอบคุนครับ