|
Ep1
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่ตรอกแคบๆ หลังตลาดสดซึ่งเป็นทางลัดระหว่างวิทยาลัยเทคนิคของ หนุ่ม กับโรงเรียนมัธยมชื่อดังของมาร์ค... ติวเตอร์จำเป็นในดงตีน เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังสะท้อนกำแพงปูนเปียกชื้นหนุ่ม ในชุดช็อปสีกรมท่าเปื้อนคราบน้ำมันวิ่งหน้าตั้ง ลมหายใจหอบถี่เขากำลังโดนอริต่างสถาบันไล่กวดมาเกือบสามซอย เพราะดันไปยืนรอรถเมล์ผิดที่ผิดทาง "หยุดนะมึง! แน่จริงอย่าวิ่งดิ่วะ!"เสียงตะโกนไล่หลังทำให้หนุ่มสบถในใจ 'หยุดก็โง่ดิ พวกมึงมาเป็นโหล!' เขาเลี้ยวขวับเข้าซอยตันกะจะหาทางปีนกำแพงหนีแต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนกางเกงขาสั้นสีดำที่ดูเรียบร้อยจัดมาร์ค กำลังยืนขมวดคิ้ว ถือสมุดจดเล่มหนาจ้องมองกำแพงที่มีโจทย์ฟิสิกส์พ่นด้วยสเปรย์ (ที่รุ่นพี่สักคนพ่นไว้กวนประสาท)อย่างใช้ความคิด "เฮ้ย! นาย! หนีเร็ว! พวกมันมาแล้ว!"หนุ่มตะโกนบอกพลางคว้าข้อมือเด็กเนิร์ดคนนั้น มาร์คสะดุ้งจนแว่นเกือบหลุด "หือ? อะไรครับ...ผมกำลังคำนวณแรงตึงผิวของ..." "แรงตึงพ่อมึงดิ! หนี!!!"
หนุ่มกระชากแขนมาร์คให้หลบเข้าหลังกองลังไม้เก่าๆได้ทันท่วงทีก่อนที่กลุ่มอริจะวิ่งผ่านซอยไปอย่างรวดเร็วทั้งคู่อัดเบียดกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนหน้าอกแทบชิดกัน หนุ่มกดไหล่มาร์คให้ต่ำลงลมหายใจร้อนๆ ของหนุ่มเป่ารดอยู่ที่ซอกคอของเด็กเนิร์ดจนมาร์คเริ่มนิ่งไป "ไปกันหมดหรือยังวะ..."หนุ่มพึมพำพลางชะโงกหน้าออกไปดู แต่พอหันกลับมาเขาก็พบว่าสายตาภายใต้กรอบแว่นของมาร์คกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "หน้าคุณ... เลือดออก" มาร์คพูดเสียงเรียบก่อนจะเอื้อมมือขาวสะอาดมาแตะที่โหนกแก้มของหนุ่มเบาๆ หนุ่มชะงักไปครู่หนึ่งผิวสีน้ำผึ้งของเขาตัดกับปลายนิ้วขาวเรียวของมาร์คอย่างชัดเจน "เออ...นิดหน่อยน่า ขอบใจที่ช่วยอยู่เงียบๆ นะนายน่ะ" "ผมชื่อมาร์ค"เด็กเนิร์ดแนะนำตัวพลางจัดแว่นให้เข้าที่สายตาเขาเลื่อนลงมองป้ายชื่อบนชุดช็อปที่ปักว่า 'หนุ่ม'ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อยแบบที่หนุ่มมองไม่ทัน "ส่วนคุณ... ดูท่าทางจะ 'ดื้อ'กว่าที่ผมคิดนะ" "ดื้อไรวะ? กูก็แค่ไม่อยากมีเรื่อง"หนุ่มรีบผละตัวออก ยืดตัวขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ร่องก้นที่โผล่พ้นกางเกงยีนส์เอวต่ำออกมาตอนก้มๆ เงยๆ นั้นตกอยู่ในสายตาของเด็กเรียนที่ดูไม่มีพิษมีภัยคนนี้เต็มๆ มาร์คมองภาพนั้นแล้วลอบกลืนน้ำลายเบาๆ"ทางลัดตรงนี้มันอันตราย วันหลังถ้าจะหนี...มาที่ห้องสมุดประชาชนตรงข้ามโรงเรียนผมดีกว่า ผมอยู่ที่นั่นทุกวัน" "ใครจะไปวะ... แต่ก็... เออ ขอบใจ"หนุ่มบ่นอุบอิบแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากซอย มาร์คยืนมองตามแผ่นหลังโปร่งนั้นไปจนลับสายตาเขาขยับแว่นสายตาอีกครั้ง พลางพึมพำกับตัวเอง "สมการข้อนี้...น่าจะแก้ไม่ยากอย่างที่คิดแฮะ" อยากให้เหตุการณ์ต่อไปเป็น มาร์คเริ่ม 'รุก'เข้าหาหนุ่มที่วิทยาลัยหรือหนุ่มเป็นฝ่ายโผล่ไปหามาร์คที่ห้องสมุดเพราะมีเรื่องให้ช่วยดีครับ? หลังจากวันนั้น หนุ่ม ก็นั่งจ้องหน้าสมุดวิชา"คณิตศาสตร์เครื่องกล" ด้วยความมึนตึ๊บโจทย์สมการที่ดูเหมือนภาษาต่างดาวทำให้เขาแทบอยากจะทุบคอมพิวเตอร์ทิ้งสุดท้ายภาพของเด็กเรียนที่ชื่อ มาร์ค ในซอยตันวันนั้นก็แวบเข้ามาในหัว หนุ่มรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปในห้องสมุดประชาชนที่มาร์คบอกสถานที่ที่เขาไม่เคยคิดจะย่างกรายเข้ามาเลยในชีวิต ข้อต่อรองของเด็กเนิร์ด ภายในห้องสมุดที่เงียบสงบมาร์คนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมอับสายตา เขายังดูสะอาดสะอ้านและเรียบร้อยเหมือนเดิมแต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเห็นหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดคอกลมสีขาวบางๆกับกางเกงยีนส์เอวต่ำตัวเก่ง แววตาภายใต้กรอบแว่นก็วาววับขึ้นมาทันที "มาจริงๆ ด้วยนะครับ"มาร์คปิดหนังสือหนาเตอะในมือ "เออ... คือกู... ผมมีเรื่องให้ช่วยหน่อย"หนุ่มวางสมุดจดลงบนโต๊ะพลางเกาหัวแก้เขิน "ไอ้โจทย์พวกเนี้ย สอนหน่อยดิจะสอบซ่อมพรุ่งนี้แล้ว ถ้าไม่ผ่านกูโดนรีไทร์แน่" มาร์คกวาดสายตามองโจทย์ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าสบตาหนุ่ม"โจทย์พวกนี้ไม่ยากครับ... แต่สำหรับผม 'เวลา' มีค่ามากนะคุณหนุ่มจะให้อะไรเป็นค่าตอบแทนล่ะ?" หนุ่มชะงักไป "ค่าจ้างเหรอ? อะ... เอาดิมึงอยากกินอะไร เดี๋ยวเย็นนี้กูเลี้ยงข้าว หรือเอาตังค์?" มาร์คหัวเราะเบาๆ ในลำคอเขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนหนุ่มได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูสะอาดจัดของอีกฝ่าย"เงินผมมีเยอะแล้วครับ... ส่วนข้าวผมก็กินมาอิ่มแล้ว" "แล้วมึงจะเอาอะไร?"หนุ่มเริ่มรู้สึกถึงรังสีแปลกๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กเนิร์ดคนนี้ "ผมอยากให้คุณมาเป็น 'สื่อการสอน'ให้ผมหน่อย" มาร์คพูดพลางใช้นิ้วเรียวเคาะโต๊ะ"ผมกำลังศึกษาเรื่องกายวิภาคกับการตอบสนองของร่างกายมนุษย์... ถ้าคุณยอมให้ผม'สำรวจ' ร่างกายคุณทุกส่วนหลังจากสอนเสร็จผมจะติวให้คุณจนสอบผ่านคะแนนเต็มเลย" "สำรวจ? สำรวจเหี้ยไรของมึงวะ?"หนุ่มหน้าแดงซ่าน รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาทันที "ก็แค่... จับนิดหน่อย ดูใกล้ๆ บ้าง"มาร์คยิ้มละไม แต่สายตากลับหลุบลงมองไปที่ช่วงเอวของหนุ่มอย่างจงใจ"โดยเฉพาะส่วนที่ผมเห็นในซอยวันนั้น... ผมอยากเห็นแบบชัดๆ กว่านี้" หนุ่มอึ้งไปครู่ใหญ่หัวใจเต้นโครมครามพลาคิดในใจว่าไอ้เด็กนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆแต่พอนึกถึงหน้าอาจารย์ฝ่ายปกครองกับเกรดที่กำลังจะเน่า เขาก็จำใจกัดฟันตอบ "เออ! ก็ได้... แค่ดูแค่จับนะมึงถ้าทำเกินกว่านั้นกูต่อยแว่นแตกแน่" มาร์คขยับยิ้มกว้างกว่าเดิมเขาหยิบปากกาขึ้นมาเตรียมจด "ตกลงครับ...งั้นเรามาเริ่มที่สมการข้อแรกกันก่อน ส่วน 'ข้อต่อรอง' ของผม...เดี๋ยวเราไปทำกันที่คอนโดผมหลังห้องสมุดปิดนะครับ"
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
ขอบคุณครับ
โพสต์