บำเรอกามหมอผี

NOOFONG

พ.ศ. 2537, ทางเข้าป่าช้าดอนพราย


รถจี๊ปเชอโรกีสีดำขลับที่เพิ่งถอยมาใหม่ป้ายแดงเบรกกะทันหันจนฝุ่นตลบ เพชรทุบพวงมาลัยรถแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด แอร์ในรถที่เปิดจนฉ่ำก็ยังดับความร้อนรุ่มในใจของเขาไม่ได้ ในหัวเขามีแต่ภาพแฟนสาวสวมชุดเจ้าสาวเคียงคู่กับไอ้ลูกเจ้าของโรงสีนั่น เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกมันดังวนเวียนจนเขาแทบบ้า


"ไอ้ทิศ! มึงแน่ใจนะว่าทางนี้? มึงพากูขับวนหาบ้านไอ้หมอผีนี่มาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ!" เพชรตวาดใส่ลูกน้องที่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆ


"แน่ครับนายน้อย... แต่ชาวบ้านเขาบอกว่าทางเข้าเรือนพ่อหมอกล้ามันอาถรรพ์ ถ้าเขาไม่อยากให้เจอ ขับจนน้ำมันหมดก็ไม่เจอครับ" ทิศตอบพลางยกมือไหว้ท่วมหัว "นายน้อยอย่าเรียกท่านว่า 'ไอ้' เลยนะครับ พ่อหมอกล้าแกมีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ พวก ส.ส. หรือนายพลจากกรุงเทพฯ ก็ดั้นด้นมาหาแกทั้งนั้น..."


"เหอะ! บุญหนักศักดิ์ใหญ่หรือจะสู้เงินพ่อกู!" เพชรแค่นยิ้มหยันพลางคว้ากระเป๋าหนังที่มีซองเงินหนาปึก "พวกบ้านนอกก็ชอบยกยอพวกสิบแปดมงกุฎให้เป็นเทพเจ้า มึงคอยดูนะ ถ้ามันทำไม่ได้อย่างที่ปากมึงว่า กูจะให้พ่อสั่งรื้อป่าช้านี่ทิ้งให้หมด!"


เพชรกระชากประตูรถออก ลมร้อนชื้นของป่าดิบปะทะเข้าหน้า กลิ่นสาบสางของใบไม้เน่าและกลิ่นอายดินโคลนทำให้เขาขยะแขยง เขาเดินลุยพงหญ้าเข้าไปโดยมีทิศคอยถือไฟฉายตามหลังสั่นๆ "นายน้อยครับ... เงียบๆ หน่อยเถอะครับ ผีป่าผีเขามันจะเขม่นเอา"


"ผีเหี้ยอะไรล่ะ! กูกลัวแต่ยุงจะกัดเนี่ย!" เพชรด่ากราดพลางปัดกิ่งไม้ที่เกี่ยวเสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังของเขาจนขาด "ถ้าวันนี้กูไม่ได้ของดีกลับไปนะมึงเตรียมตัวตกงานได้เลยไอ้ทิศ!"


ยิ่งเดินลึกเข้าไป บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งเปลี่ยนไปอย่างประหลาด เสียงจิ้งหรีดที่เคยดังระงมกลับเงียบกริบลงถนัดตา หมอกจางๆ เริ่มโรยตัวคลุมหน้าแข้ง ทั้งที่เป็นเวลาหัวค่ำแต่กลับมืดราวกับเที่ยงคืน เพชรเริ่มใจสั่นแต่ความทิฐิมันค้ำคอ เขาชี้หน้าด่าทุกอย่างที่ทำให้เขาหงุดหงิด แม้กระทั่งศาลพระภูมิเก่าๆ ที่ตั้งทิ้งไว้ข้างทาง


"มองอะไรนักหนาวะ! ไอ้พวกรกป่า!" เขาตะคอกใส่ความมืด


จนกระทั่งแสงไฟจากไฟฉายไปตกกระทบกับเรือนไม้ทรงไทยหลังใหญ่ที่ตั้งเด่นอยู่กลางลานดินโล่ง กลิ่นธูปหอมฉุนกึกพุ่งเข้าใส่จมูกจนเพชรต้องฮัดเช่ยออกมาแรงๆ


"ถึงแล้วครับ... เรือนพ่อหมอกล้า" ทิศกระซิบเสียงสั่น "นายน้อย... ผมไหว้หละครับ ขึ้นไปแล้วใจเย็นๆ นะครับ พ่อหมอกล้าแกไม่ชอบคนอวดดี"


"กูไม่ได้อวดดี แต่กูมีดีให้อวด!" เพชรตวาดกลับ สะบัดแขนจากการเกาะกุมของลูกน้อง "มึงรออยู่ที่นี่แหละ ถ้ากูไม่เรียกไม่ต้องขึ้นไป รำคาญ!"


เพชรก้าวฉับๆ ขึ้นบันไดเรือนไม้ไปด้วยท่าทางสามหาว ใจของเขาพองโตด้วยความคิดที่ว่า 'เงินซื้อได้ทุกอย่าง'




...
กล้านั่งนิ่งประดุจรูปปั้นหิน ไม่แม้แต่จะชายตาแลซองเงินหนาปึกที่เพชรโยนลงบนพาน กลิ่นควันธูปอบอวลขัดกับท่าทางฟัดเฟียดของชายหนุ่มตรงหน้า เพชรยืนค้ำหัว ยืนบดกรามจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาไม่เคยต้องรอใครนานขนาดนี้ โดยเฉพาะ "หมอผี" ท้ายป่าที่ดูเหมือนจะเป็นแค่ไอ้หนุ่มร่างยักษ์ที่มีรอยสักเต็มตัว


"นี่คุณ! ผมพูดด้วยไม่ได้ยินหรือไง?" เพชรแผดเสียง ตวาดลั่นจนนกแสกที่เกาะอยู่ขื่อหลังคาบินว่อน "ผมบอกว่าผมต้องการให้รินกลับมา! เงินนี่มันไม่พอหรือไง หรือจะเอาเพิ่มเท่าไหร่ก็ว่ามา แต่อย่ามานั่งใบ้แดกใส่ผมแบบนี้!"


กล้าค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่มันกลับมีความสมเพชฉายอยู่อย่างชัดเจน เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกแต่ทรงพลังจนพื้นไม้สะเทือน


"เก็บเงินโสมมของมึงกลับไปซะ... แล้วไสหัวลงจากเรือนกูไปก่อนที่กูจะสั่งให้ผีไปหักคอมึง"


เพชรชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจที่ถูกไล่แบบไม่ไว้หน้า ก่อนที่สันดานลูก ส.ส. ที่ถูกตามใจมาทั้งชีวิตจะระเบิดออกมา เขาชี้หน้าด่ากล้าอย่างไม่เกรงกลัว


"อี๋! ไอ้หมอผีชั้นต่ำ! มึงรู้ไหมว่ากูเป็นลูกใคร? พ่อกูสั่งย้ายมึงออกจากป่านี้ได้ภายในคืนเดียวด้วยซ้ำ มึงคิดว่ามึงมีของดีนักเหรอ ถึงกล้ามาทำยโสใส่กู! ที่กูมานี่เพราะเห็นว่ามึงพอจะมีฝีมือ แต่ถ้าจะมาเล่นแง่เพื่ออัปราคาล่ะก็... มึงมันก็แค่พวกสิบแปดมงกุฎ!"


กล้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่หนาและเต็มไปด้วยมัดกล้ามกดทับความสูงของเพชรจนดูเล็กไปถนัดตา เขาเดินเข้าหาเพชรอย่างช้าๆ ขณะที่เพชรก้าวถอยหลังไปจนติดเสาเรือน


"ลูก ส.ส. งั้นเหรอ? อำนาจพ่อมึงมันใช้ได้แค่ในกรุงเทพฯ แต่ที่นี่... ป่าช้านี้... กูคือนายชีวิตทุกชีวิต!" กล้ากระชากข้อมือเพชรอย่างแรงจนเพชรร้องลั่น "มึงดูถูกครูบาอาจารย์กู มึงด่ากูว่าสิบแปดมงกุฎ... งั้นมึงก็กลับไปนอนกอดความพ่ายแพ้ของมึงต่อไปเถอะ กลับไปดูอีรินมันเสวยสุขกับผัวใหม่ แล้วนั่งร้องไห้เหมือนหมาขี้แพ้อยู่นี่แหละ!"


"มึง! ปล่อยกูนะ!" เพชรพยายามดิ้น แต่ยิ่งดิ้น มือหนาเหมือนคีมเหล็กนั่นก็ยิ่งบีบแน่นจนกระดูกแทบร้าว


"คนอย่างมึงมันต้องโดนดีซะบ้าง..." กล้าแสยะยิ้ม นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดจนดูน่ากลัว "อยากให้กูช่วยนักใช่ไหม? ได้... แต่กูไม่รับเงินกูรับอย่างอื่น และมึงต้องมาอ้อนวอนกูแทบเท้า ไม่ใช่มาชี้หน้าด่ากูแบบนี้!"


กล้าพ่นควันบุหรี่ที่บริกรรมคาถาใส่หน้าเพชรเต็มๆ ควันสีขาวขุ่นพุ่งเข้าตาและจมูกของชายหนุ่ม เพชรไอโขลกๆ สัมผัสถึงความร้อนวูบวาบที่แล่นพล่านไปทั่วกายอย่างรวดเร็ว ขาที่เคยแข็งแรงกลับอ่อนเปลี้ยจนทรุดลงไปคุกเข่าต่อหน้ากล้าอย่างห้ามไม่ได้


"อึก... มึง... มึงทำอะไรกู..." เพชรพยายามจะด่าต่อ แต่ลิ้นกลับพันกันนัวเนีย ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกประหลาดที่มันตีตื้นขึ้นมาจากช่วงล่าง


"กูแค่...สั่งสอนมึง" กล้าก้มลงกระซิบข้างหูเพชรที่ตอนนี้ใบหน้าแดงซ่านด้วยราคะที่ถูกจุดขึ้น "มึงมันปากดีนัก... กูจะรอดูว่าตอนที่มึงคลานมาเลียตีนกู อ้อนวอนขอความเมตตาจากกู มึงยังจะชี้หน้าด่ากูแบบนี้อยู่อีกไหม!"


กล้าสะบัดข้อมือเพชรทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันหลังกลับไปนั่งที่อาสนะตามเดิม ทิ้งให้ลูกชาย ส.ส. ผู้สูงส่งนั่งหอบหายใจกระเส่าด้วยความทรมานจากการถูก "ลองของ" เป็นครั้งแรก


เพชรพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยทิฐิมานะ แต่ขาทั้งสองข้างกลับสั่นระริกราวกับเจ้าเข้า ความร้อนวูบวาบที่แล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือดไม่ได้ทำให้แค่หน้าแดง แต่มันกำลังรวมศูนย์ไปที่จุดกึ่งกลางลำตัว จนกางเกงสแลคเนื้อดีเริ่มคับตึงขึ้นมาอย่างน่าอับอาย


"ไอ้... ไอ้เลว... มึง... มึงใส่อะไรในควันนั่น!" เพชรกัดฟันด่า เสียงแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงครางมากกว่าคำด่า


กล้าหยิบมวนยาสูบขึ้นมาสูบต่ออย่างทองไม่รู้ร้อน สายตาคมกริบมองลอดกลุ่มควันมาที่ร่างที่กำลังบิดเร่าอยู่บนพื้น "ยาเยออะไร... นั่นมันสันดานดิบของมึงเองล้วนๆ กูแค่สะกิดนิดเดียว 'ความร่าน' ที่มึงเก็บกดไว้มันก็ระเบิดออกมาแล้วเห็นไหม?"


"กูไม่ได้... อึก... กูไม่ได้ร่าน!" เพชรเถียงคอเป็นเอ็น แต่สองมือกลับเผลอกุมเป้ากางเกงตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว เหงื่อไหลพรากจนเสื้อเชิ้ตเปียกแนบเนื้อ เผยให้เห็นผิวขาวจัดที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อไปทั้งตัว


ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว กลิ่นกายสาวชาวกรุงที่เพชรเคยหลงใหลเริ่มเลือนหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นสาบสางของชายฉกรรจ์ตรงหน้า กลิ่นเหงื่อ กลิ่นยาสูบฉุนๆ และกลิ่นแป้งเจิม... น่าแปลกที่ตอนนี้จมูกของเพชรกลับรับรู้ว่ามัน "หอม" จนแทบอยากจะซุกหน้าลงไปดม


"จะไปก็รีบไปสิวะ ประตูก็เปิดอยู่..." กล้ายักไหล่ พลางขยับท่านั่งอ้าขากว้างขึ้น จงใจโชว์ความเป็นชายภายใต้ผ้าโสร่งที่ตุงเด่นออกมา "แต่ถ้าก้าวออกไปจากเรือนกูเมื่อไหร่... กูรับรองว่ามึงได้ลงไปนอนแหกขาให้หมาวัดมันรุมเอาแน่ๆ ของกูมันแรงนะไอ้เพชร"


เพชรตะเกียกตะกายจะคลานไปที่ประตู แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาถ่วงไว้ ความปวดหนึบที่แก่นกายมันทรมานจนน้ำตาเล็ด ยิ่งเขาขยับ เสื้อผ้าที่เสียดสีกับผิวเนื้อยิ่งกระตุ้นให้สติเขาแตกกระเจิง


"ช่วย... อื้อ... ช่วยกูด้วย..." เพชรหลุดปากออกมาในที่สุด ศักดิ์ศรีลูก ส.ส. พังทลายลงเมื่อความเงี่ยนง่านเข้าครอบงำ


กล้าแสยะยิ้มมุมปาก ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้จนดับ "กูบอกแล้วไง... ว่ามึงต้องคุยกับกูด้วยภาษาอะไร"


เขาตบที่หน้าตักตัวเองเบาๆ สองสามที เสียงดังปุๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด


"คลานมา... คลานมาถอดกางเกงให้กู ถ้ามึงทำดี กูอาจจะช่วย 'ดับร้อน' ให้มึง"



-----------------------------------------
ลองหาเรื่องใหม่แต่งเล่นๆ แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะให้เนื้อเรื่องดำเนินไปในทิศทางไหน
มีใครชอบแนวนี้บ้างครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

view99

ต่อเลยครับ

saru

ชอบมากๆ เลยครับ จะติดตามต่อไปเรื่อยๆ นะครับ

biggerthanyours

ขออีกครับ

mydragon123

สนุกมากครับ
แนวนี้แหละที่ชอบ
ขอบคุณครับ

NOOFONG

mydragon123 ตอบกลับเมื่อ 2026-1-19 21:44
สนุกมากครับ
แนวนี้แหละที่ชอบ
ขอบคุณครับ

ขอบคุณค้าบบบ ขอเรียบเรียงก่อนแล้วเดี๋ยวมาต่อให้อ่านนะคับ

Torataro

ขอบคุณมากครับ

2936

ขอบคุณครับ

peepee29

รอตอนต่อไปครับ

หอกหัก

ชอบมากคับ

mydragon123

ปูเสื่อรออ่านคร้าบบบ
อยากอ่านตอนต่อไปแล้วคับ
ขอบคุณครับ