มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 08-ทำลายมนต์ดำ

Ohmfany14

เช้าวันศุกร์ที่อากาศค่อนข้างขรึมฟ้าขรึมฝน รถยนต์สีดำทะมึนของพ่อครูธนูเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าอาคารเรียนไม้หลังเก่า โอมในชุดข้าราชการสีกากีที่ดูสง่างามก้าวลงจากรถ โดยมีธนูเดินตามลงมาด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยตบะบารมี

ที่หน้าอาคาร ครูแมน ในชุดวอร์มกีฬาชุดเดิม ยืนรออยู่ด้วยท่าทีที่สงบนิ่งและนอบน้อม ทันทีที่เห็นโอมและชายหนุ่มร่างกำยำอีกคนที่เดินเคียงข้างมา แมนก็รับรู้ได้ทันทีด้วยสัญชาตญาณว่าชายผู้นี้คือ "ตัวจริง" ของครูโอม

"สวัสดีครับพ่อครู" แมนยกมือไหว้ด้วยความเคารพ แม้จะเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่เขาสัมผัสได้ถึงไออาคมที่แผ่ออกมาจากตัวธนูจนน่าเกรงขาม

ธนูพยักหน้ารับพลางมองสำรวจครูแมน แววตาคมกล้าของหมอธรรมหนุ่มเห็นรัศมีสีชมพูทองที่จางๆ อยู่ในกายของแมน ซึ่งเป็นผลจากการได้ดื่มกินน้ำนมทิพย์ของโอมเมื่อวาน เขาจึงก้าวเข้าไปใกล้แล้ววางมือบนไหล่หนาของครูพละ

"ครูแมน... ผมขอบใจมากนะที่ช่วยดูแลโอมเมื่อวาน โอมเขาเล่าให้ผมฟังหมดแล้ว" ธนูเอ่ยเสียงเข้มแต่แฝงความจริงใจ

แมนมีสีหน้าประหม่าเล็กน้อย "เอ่อ... ผมยินดีครับพี่ ผมเองก็ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะมีอยู่จริง แต่พอได้ช่วยครูโอม ผมก็รู้สึกว่าร่างกายมันเปลี่ยนไปจริง ๆ ครับ"

ธนูพยักหน้า ก่อนจะลดเสียงลงให้ได้ยินกันเพียงสองคน "ที่โรงเรียนแห่งนี้มีอาถรรพ์บางอย่างคืบคลานเข้ามา โดยเฉพาะกับเด็กที่ชื่อเก่ง ผมฝากครูแมนช่วยเป็นหูเป็นตาแทนผมด้วย เพราะผมเข้าไปในรั้วโรงเรียนตลอดเวลาไม่ได้ ถ้าโอมเขามีอาการคัดหน้าอก หรือมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับคุณไสย... ผมขอฝากให้ครูแมนช่วยระบายน้ำนมทิพย์และปกป้องเขาแทนผมด้วยนะ"

คำขอร้องของพ่อครูธนูทำให้แมนรู้สึกถึงหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าครูพละธรรมดา เขาประสานสายตากับธนูอย่างมุ่งมั่น

"พ่อครูไม่ต้องห่วงครับ ผมตกลงจะช่วยครูโอมทุกเรื่อง... เรื่องของครูโอมจะเป็นความลับระหว่างเรา และผมจะปกป้องครูโอมด้วยชีวิตครับ"

ธนูยิ้มมุมปากอย่างพอใจ "ดีมาก... พลังที่อยู่ในตัวครูตอนนี้ คือพลังสิทธิ์ขาดที่จะสยบพวกสายดำได้ในระดับหนึ่ง ใช้มันให้ดีนะ"

ก่อนที่ธนูจะลากลับ เขาหันไปหาโอมที่ยืนรออยู่ "โอม! พี่ฝากตัวไว้กับครูแมนแล้วนะ มีอะไรให้รีบบอกพี่แมนเขา อย่าฝืนทนจนตัวเองเจ็บ... เข้าใจไหมจ๊ะ?"

โอมยิ้มหวานพลางพยักหน้า "ครับ พี่ธนู โอมจะทำตามที่พี่บอกครับ"

หลังจากที่รถของพ่อครูธนูเคลื่อนตัวลับตาไป ครูแมนกับโอมเดินขึ้นอาคารเรียน แม้จะเป็นช่วงเช้าตรู่ที่อากาศยังเย็นสบาย แต่โอมกลับเริ่มรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นกลางทรวงอกอีกครั้ง พลังจากน้ำนมทิพย์เทวาดูเหมือนจะตอบรับต่อความตื่นเต้นและภาระหน้าที่ในวันนี้จนเริ่มคัดตึง

ครูแมนสังเกตเห็นโอมยกมือขึ้นลูบหน้าอกเบา ๆ จึงโน้มตัวลงไปกระซิบถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงแต่แฝงด้วยความประหม่าเล็กน้อย

"ครูโอม... เริ่มมีอาการแล้วเหรอครับ?"

โอมพยักหน้าช้า ๆ ใบหน้าเริ่มซับสีเลือด "ครับ ครูแมน... พลังมันพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกแล้ว โอมกลัวว่าพอถึงช่วงสายที่ต้องสอนพี่ ป.6 มันจะคัดจนเดินไม่ไหว"

แมนนิ่งไปครู่หนึ่ง เขานึกถึงคำฝากฝังของพ่อครูธนูเมื่อครู่ และที่สำคัญคือนึกถึงรสชาติล้ำลึกที่เขายังจำได้ติดปลายลิ้น "ถ้าอย่างนั้น... คาบว่างก่อนเข้าสอน ป.6 ครูโอมแวะไปที่ห้องพละเหมือนเดิมนะครับ ผมจะเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ และ... ผมจะทำหน้าที่ระบายน้ำนมให้ครูเอง"

โอมช้อนสายตามองรุ่นพี่หนุ่ม "ครูแมนจะไม่ลำบากใช่ไหมครับ ที่ต้องมาคอยช่วยโอมแบบนี้?"

"ไม่ลำบากเลยครับ" แมนตอบกลับทันควัน แววตาของเขาดูจริงจังขึ้น "จริง ๆ แล้ว... ตั้งแต่เมื่อวานที่ผมได้ช่วยครู ผมรู้สึกว่าร่างกายผมมันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก และที่สำคัญ... ผมอยากช่วยให้ครูหายทรมานจริง ๆ ครับ ผมรับปากพี่ธนูไว้แล้วด้วยว่าจะดูแลครูให้ดีที่สุด"

โอมยิ้มบาง ๆ ด้วยความเบาใจ "ขอบคุณมากนะครับ ครูแมน ถ้าไม่ได้ครู โอมคงแย่แน่ ๆ"

"งั้นตกลงตามนี้นะครับ เป็นความลับของเราสองคนเหมือนเดิม" แมนเอ่ยย้ำพลางเหลือบมองไปที่อกเสื้อของโอมที่เริ่มเห็นรอยนูนเด่นชัดขึ้น "พอใกล้ถึงเวลา ผมจะไปรอที่ห้องพละนะครับ ครูโอมไม่ต้องเกรงใจผม... ผมเต็มใจช่วยจริงๆ"

ทั้งคู่เดินแยกกันที่หน้าห้องพักครู โอมไปเตรียมการสอน ส่วนครูแมนมุ่งหน้าไปทางสนามกีฬาด้วยท่าทางที่คึกคักกว่าปกติ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สวรรค์ที่ลอยวนเวียนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน

ภายในห้องพักครูพลศึกษาที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงพัดลมตั้งโต๊ะที่ส่ายไปมาเบาๆ ครูแมนจัดการล็อคประตูและปิดม่านจนมิดชิด ทันทีที่โอมก้าวเข้ามาข้างใน เขาก็ต้องหอบหายใจถี่เพราะทรวงอกที่อวบอิ่มภายใต้ชุดสีกากีนั้นคัดแน่นจนสั่นระริก หยาดน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์เริ่มซึมซ่านออกมาจนอกเสื้อเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง

"มาแล้วเหรอครับครูโอม... มานั่งตรงนี้ครับ ผมเตรียมที่ทางไว้ให้แล้ว" แมนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูมั่นใจขึ้นกว่าเมื่อวาน

โอมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม มือเรียวรีบปลดกระดุมเสื้อสีกากีออกด้วยความทรมาน ทันทีที่สาบเสื้อแยกออก ทรวงอกมหึมาขาวนวลก็ดีดตัวส่ายไหวออกมาอวดความยิ่งใหญ่ ยอดอกสีหวานชูชันแข็งเป็นไตและสั่นระริกตามจังหวะชีพจร น้ำนมทิพย์เทวาไหลพุ่งออกมาเป็นสายเล็กๆ ราวกับรอคอยการระบาย

ครูแมนไม่รอช้า เขาคุกเข่าลงตรงหน้าโอมด้วยท่าทางที่ดูเชี่ยวชาญขึ้น มือหนาที่หยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยพลังจากการดื่มน้ำนมทิพย์เมื่อวาน เข้าประคองฐานเต้าทั้งสองข้างไว้มั่น เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปดูดทันที แต่กลับใช้หัวแม่มือคลึงวนที่ฐานอกเพื่อช่วยนวดกระตุ้นให้ท่อน้ำนมเปิดกว้างขึ้น

"อ๊ะ... ครูแมน... ตรงนั้นแหละ... มันตึงไปหมดเลย" โอมครางแผ่วพลางแหงนหน้าหลับตาพริ้ม

เมื่อเห็นว่าอกนุ่มเริ่มคลายตัวลงบ้าง แมนจึงโน้มใบหน้าเข้าไปหา เขาใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวครอบครองยอดอกสีหวานเข้าไปจนมิด คราวนี้เขาไม่ได้ดูดเพียงอย่างเดียว แต่เริ่มใช้เทคนิคการ "รัวลิ้น" ตวัดไล้ไปตามร่องยอดอกสลับกับการเม้มดึงอย่างหนักหน่วง

"จ๊วบ... จ๊วบ... อึก... อึก..."

เสียงดูดฉันน้ำนมทิพย์ดังก้องสม่ำเสมอ แมนใช้มือข้างหนึ่งบีบเค้นจากด้านบนลงมาสู่ยอดอกอย่างรู้จังหวะ ทำให้น้ำนมสีขาวข้นพุ่งกระฉูดเข้าสู่ลำคอของเขาได้มากกว่าเดิม รสชาติหวานล้ำที่ปนไปด้วยพลังตบะของหลวงพ่อเอกทำให้ครูพละหนุ่มรู้สึกถึงพละกำลังที่พลุ่งพล่าน เส้นเลือดตามแขนและลำคอของเขาปูดนูนขึ้นแสดงถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มทวี

"อืม ๆ อืม ๆ อืม ๆ... ครูโอมครับ... น้ำนมรอบนี้มันเข้มข้นกว่าเดิมอีกนะ" แมนเอ่ยเสียงพร่าขณะที่ละริมฝีปากจากข้างหนึ่งมาสู่อีกข้างหนึ่ง เขาใช้ลิ้นเก็บกวาดหยาดน้ำนมที่ไหลเปื้อนตามซอกอกอย่างแสนเสียดาย

โอมใช้มือเรียวทั้งสองข้างโอบศีรษะของแมนให้ซุกเข้าหาหน้าอกตนเองมากขึ้น ร่างกายของครูหนุ่มสั่นสะท้านด้วยความโล่งอกเมื่อความเจ็บปวดจากการคัดนมมลายหายไป เปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านและอบอุ่นจากการปรนนิบัติอย่างตั้งใจของรุ่นพี่หนุ่ม

โอมจัดแจงติดกระดุมเสื้อสีกากีให้เข้าที่อย่างเป็นระเบียบ ท่าทางที่เคยอ่อนระทวยจากความคัดตึงมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงรัศมีแห่งความสดใสและพลังอำนาจที่เต็มเปี่ยมอยู่ในดวงตาคู่สวย พลังน้ำวิสุทธิ์จากบิดาและแรงดูดซับจากครูแมนทำให้ร่างกายของโอมตอนนี้เบาสบายและแกร่งกล้าอย่างถึงที่สุด

"ขอบคุณนะครับครูแมน... ครูดูเก่งขึ้นมากเลยนะครับ โอมรู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะเลย" โอมยิ้มหวานพลางหยิบกระเป๋าเอกสารเตรียมตัว

"ยินดีครับครูโอม" แมนเอ่ยเสียงทุ้ม แววตาของเขายังคงวาวโรจน์ด้วยพลังงานทิพย์ที่เพิ่งได้รับ แมนยังคงตั้งหน้าตั้งตาดูดฉันต่อไปจนน้ำนมทิพย์ที่คัดแน่นเริ่มเบาบางลง เขารู้สึกผูกพันกับ "รสชาติ" และ "หน้าที่" นี้มากขึ้นทุกที จนกลายเป็นความลับที่มีรสหวานที่สุดในรั้วโรงเรียนแห่งนี้

โอมเดินออกจากห้องพละมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนชั้น 3 ซึ่งเป็นห้องของนักเรียน ป.6/1  ทันทีที่โอมก้าวเท้าเหยียบขึ้นบนอาคาร แหวนมณีห้าสี บนนิ้วก็เริ่มสั่นเบาๆ มันไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีดำ แต่กลับเปล่งแสง สีเหลืองทอง วาบขึ้นมาเพื่อสะท้อนพลังอาคมที่แฝงอยู่ในตึกนี้

เมื่อถึงหน้าห้อง โอมหยุดยืนสูดลมหายใจเรียกสมาธิ ครูแมนพยักหน้าให้กำลังใจอยู่ข้างๆ ก่อนที่โอมจะเดินเข้าไปในห้องเรียน

"Good morning, everybody." เสียงของโอมดังกังวานและมีอำนาจสะกด จนเด็กนักเรียนที่กำลังคุยกันจ้อกแจ้กต่างพากันเงียบกริบและนั่งตัวตรงโดยอัตโนมัติ

ทว่า ที่โต๊ะหลังห้องสุด “เด็กชายเก่ง” นั่งนิ่งไม่ไหวติง ใบหน้าของเด็กน้อยดูซูบเซียว ขอบตาคล้ำดำ และมือที่วางอยู่ใต้โต๊ะกำลังสั่นระริก สายตาของเก่งไม่ได้จ้องมองที่กระดาน แต่กลับจ้องเขม็งมาที่ หน้าอก ของโอม ราวกับว่า "บางอย่าง" ที่สิงร่างเด็กคนนี้อยู่ กำลังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน้ำนมทิพย์เทวาที่แสนจะอันตรายต่อฝ่ายอธรรม

โอมสังเกตเห็นอาการนั้นทันที เขาแสร้งทำเป็นเดินตรวจงานไปรอบๆ ห้อง จนกระทั่งเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างโต๊ะของเก่ง

"เก่ง... วันนี้เป็นอะไรหรือเปล่า ดูไม่ค่อยสดใสเลยนะ" โอมเอ่ยพลางยื่นมือไปหมายจะแตะไหล่เพื่อเช็คอาการ

"อย่าเข้ามา!!" เก่งแผดเสียงร้องออกมาอย่างลืมตัว แววตาที่จ้องมองโอมเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นดุจสัตว์ร้าย พร้อมกับมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยออกมาจากตัวเด็กชาย
หลังจบคาบเรียน โอมเดินนำนักเรียนกลับมายังห้องภาษาที่เป็นส่วนตัว เขาเรียกให้เด็กชายเก่งนำแบบฝึกหัดมาส่งเพียงลำพัง ทันทีที่เด็กชายเดินเข้ามาใกล้ โอมสัมผัสได้ถึงไอทมิฬที่พยายามดิ้นรนต่อต้าน เขาจึงชูนิ้วที่สวม แหวนมณีห้าสี ขึ้น แสง สีชมพู (เมตตา) สว่างจ้าพุ่งเข้าปะทะกับเงาดำที่ซ้อนทับร่างเด็กชายอยู่

"ด้วยบารมีแห่งเทพกษีราและแรงกตัญญู ขอให้สิ่งชั่วร้ายมลายสิ้นไป!" โอมบริกรรมคาถาในใจ แสงสีชมพูที่เปี่ยมด้วยความรักและเมตตาอันบริสุทธิ์แผ่ซ่านเข้าชำระล้างเส้นสายมนต์ดำของอาจารย์คงจนสลายไปสิ้น เก่งทรุดตัวลงคอพับไปทันทีเพราะร่างกายแบกรับอาคมมืดมานานเกินไป

โอมรีบประคองร่างที่อิดโรยของศิษย์มานอนหนุนตักบนโซฟาในมุมลับตา แววตาของครูหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสาร เขาเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวและลมหายใจที่แผ่วเบาของเก่ง จึงรู้ดีว่ามีเพียง "โอสถทิพย์" ในกายเขาเท่านั้นที่จะเรียกขวัญและพละกำลังของเด็กชายกลับคืนมาได้

มือเรียวบางค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อสีกากีออก ทรวงอกมหาศาลที่เพิ่งจะกลับมาคัดแน่นเพราะพลังแห่งการชำระล้างเมื่อครู่ดีดตัวออกมาจนตึงผิว หยาดน้ำนมสีขาวข้นขนาบรัศมีสีทองซึมซ่านออกมาจากยอดอกที่ชูชัน โอมโน้มตัวลงประคองศีรษะของเก่งที่ยังคงหมดสติอยู่ให้เข้าใกล้ปทุมถันอันอบอุ่น

โอมใช้ปลายนิ้วเขี่ยริมฝีปากของเด็กชายให้เปิดออกเบาๆ ก่อนจะป้อนยอดอกสีหวานเข้าสู่ปากของศิษย์ น้ำนมทิพย์เทวาที่กลั่นจากบารมีหลวงพ่อเอกและพลังเมตตาของโอมพุ่งกระฉูดเข้าสู่ลำคอของเก่งทันที

"อึก... อึก... อึก..."

เก่งที่ยังไม่รู้สึกตัวสัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เขาเริ่มดูดฉันน้ำนมทิพย์นั้นอย่างต่อเนื่อง รสชาติที่หวานล้ำและอบอุ่นดุจความรักของมารดาแผ่ซ่านไปทั่วร่างที่เคยเหี่ยวเฉา ใบหน้าที่ซีดเซียวค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาด ผิวพรรณเริ่มผ่องใสด้วยพลังงานทิพย์ที่เข้าไปซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอจากอาคมมืด

โอมมองดูศิษย์ด้วยรอยยิ้มละมุนพลางลูบศีรษะเก่งเบาๆ "ทานเยอะๆ นะลูก... ต่อไปนี้ไม่มีอะไรทำร้ายหนูได้อีกแล้ว"

น้ำนมทิพย์เทวาไหลรินชุบชีวิตเด็กชายเก่งจนร่างกายที่อิดโรยกลับมาแข็งแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้เก่งจะยังคงอยู่ในห้วงนิทราและไม่รับรู้ว่าได้รับความเมตตาอันยิ่งใหญ่จากครูของเขาในรูปแบบใด แต่พลังแห่งแสงสว่างในตัวเก่งตอนนี้ได้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว

ทางด้าน อาจารย์คง ที่กำลังนั่งบำเพ็ญตบะมืดอยู่ในอาศรมกลางป่าช้า ถึงกับต้องกระอักเลือดออกมาคำโต เมื่อสัมผัสได้ว่า "สายใยอาคม" ที่เขาใช้ควบคุมเด็กชายเก่งถูกตัดขาดลงอย่างราบคาบด้วยพลังที่บริสุทธิ์และรุนแรงดุจแสงอาทิตย์ยามเช้า

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ น้ำนมทิพย์เทวา ที่หอมฟุ้งผ่านสัมผัสที่หก ซึ่งเป็นพลังที่เขามิอาจต่อกรได้โดยง่าย

"หนอย... ไอ้อีหน้าสวยนั่น! มันใช้มารยาล่อลวงจนชำระล้างมนต์ดำของกูจนสิ้น!" อาจารย์คงคำรามด้วยความแค้นใจ แววตาเต็มไปด้วยความละโมบ "แต่มันก็ดี... ยิ่งพลังมันบริสุทธิ์เท่าไหร่ แปลว่ามันยิ่งมีค่าเป็นเหยื่อล่อชั้นดี!"

แผนการเดิมของอาจารย์คงคือการใช้เด็กชายเก่งเป็นหมากสำคัญเพื่อจับตัวโอมมาเป็นตัวประกัน บีบบังคับให้ พ่อครูธนู ยอมมอบ "พญาเหล็กไหลสุวรรณ" หรือราชาเหล็กไหลสีทองที่ธนูครอบครองอยู่ ซึ่งเป็นของวิเศษที่มีอำนาจเหนือเหล็กไหลทั้งปวงมาให้เขาเพื่อหวังความเป็นอมตะ

แต่เมื่อหมากเด็กชายเก่งหลุดมือไปแล้ว อาจารย์คงจึงเริ่มคิดแผนใหม่ที่แยบยลกว่าเดิม เขาหยิบ หุ่นพยนต์เนื้อดินป่าช้า ขึ้นมา แล้วเริ่มบริกรรมคาถาเรียกวิญญาณร้ายตนใหม่ที่ดุร้ายกว่าเดิมเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนในทันที

nuangnut1996

สนุกมากครับ

popn

ขอบคุณครับ

obioclubo

ขอบคุณมากครับ อ่านมันส์ๆกำลังดีเลย

zaajung

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับ

tazman

สนุกมาก ๆ ครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

teeinter19

สนุกมากเรื่องนี้ อยากให้มีหลายๆภาค

Oscarbkk

ขอบคุณครับ