มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 07-ครูแมน ครูพละ

Ohmfany14

ในเช้าวันพฤหัสบดี บรรยากาศภายในห้องเรียนชั้น ป.4/1 เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความคึกคัก โอม ในชุดข้าราชการครูสีกากีที่ดูสะอาดตา กำลังยืนอยู่หน้าชั้นเรียนพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา แม้ว่าชุดครูที่สวมอยู่จะดูรัดตึงบริเวณทรวงอกที่ใหญ่โตผิดปกติจากพลังน้ำนมทิพย์ที่คัดแน่นจากการอัปเกรดพลังเมื่อคืน แต่โอมก็ยังคงทำหน้าที่ได้อย่างมืออาชีพ

"เอาล่ะครับ นักเรียน ไหนใครบอกครูได้บ้างว่าคำว่า 'Kindness' แปลว่าอะไรเอ่ย?" เสียงของโอมหวานนุ่มน่าฟัง พลังงานจากน้ำวิสุทธิ์ของหลวงพ่อเอกที่หมุนเวียนอยู่ในกาย ทำให้กระแสเสียงของเขามีพลังดึงดูดอย่างประหลาด จนเด็กๆ ทุกคนต่างพากันแย่งกันยกมือตอบอย่างสนุกสนาน

ตลอดทั้งคาบเรียน นักเรียนป.4/1 ทุกคนต่างตั้งใจฟังครูโอมอย่างไม่วางตา พลังแห่งความบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวโอมช่วยให้เด็กๆ มีสมาธิและจดจำบทเรียนได้แม่นยำอย่างอัศจรรย์ จนกระทั่งเสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น

"สำหรับวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะจ๊ะ หัวหน้าห้องบอกทำความสะอาดได้จ้ะ" โอมเอ่ยพลางเก็บหนังสือเข้ากระเป๋า ขณะที่เด็กๆ ทยอยเดินมาส่งสมุดและไหว้ขอบคุณครูด้วยท่าทางที่นอบน้อมกว่าปกติ

หลังสิ้นเสียงสัญญาณหมดคาบเรียนวิชาภาษาอังกฤษอันแสนสนุก โอมรีบเก็บหนังสือและอุปกรณ์การสอนลงกระเป๋า แม้ใบหน้าจะยังประดับด้วยรอยยิ้มละมุน แต่ภายในใจกลับเริ่มกระวนกระวาย เพราะบัดนี้ทรวงอกมหึมาใต้ชุดสีกากีกำลังคัดแน่นจนสั่นระริก พลังน้ำวิสุทธิ์ของหลวงพ่อเอกที่ได้รับมาเมื่อคืนส่งผลให้น้ำนมทิพย์เทวาผลิตออกมาอย่างมหาศาลจนเกินขีดจำกัดที่เขาจะทนไหว

โอมเดินออกจากห้อง ป.4/1 ด้วยท่าทางที่ดูสำรวมที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามห่อไหล่เพื่อปกปิดอกที่ตั้งเต้าเด่นชัดจนเสื้อตึงเปรี๊ยะ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเลี้ยวตรงระเบียงอาคารเรียน เขาก็พบกับ ครูแมน (กวินทร์ แสนวิวัฒน์) รุ่นพี่ครูพละหนุ่มร่างกำยำในชุดกีฬาพอดีตัวที่ขับเน้นมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง

ครูแมนเพิ่งสอนวิชาพละให้เด็กชั้น ป.6 เสร็จ ผิวพรรณของเขาแดงซ่านและมีเหงื่อเกาะพราวตามลำตัวดูเปี่ยมไปด้วยพลังชายชาตรี ทันทีที่ครูแมนเห็นโอมเดินมา เขาชะงักเท้าลง แววตาของครูพละหนุ่มฉายแววสงสัยเมื่อเห็นใบหน้าของรุ่นน้องคนสนิทดูแดงระเรื่อและหอบหายใจผิดปกติ

"อ้าว ครูโอม สอนเสร็จแล้วเหรอครับ?" ครูแมนเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มกว้าง แต่แล้วสายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นรอยเปียกชื้นขนาดย่อมที่ค่อย ๆ ซึมกระจายออกจากบริเวณยอดอกของโอมผ่านเนื้อผ้าสีกากี พร้อมกับกลิ่นหอมประหลาดที่รัญจวนใจคล้ายดอกไม้โชยมาแตะจมูก

"ครูโอม... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น แล้วนั่น... เสื้อไปโดนน้ำอะไรมาครับ?" ครูแมนทักด้วยความหวังดีพลางก้าวเข้ามาใกล้

โอมสะดุ้งเฮือก มือเรียวรีบยกขึ้นบังหน้าอกที่สั่นไหว แสงจาก แหวนมณีห้าสี บนนิ้วของเขาเปล่งประกาย สีชมพู อบอุ่นออกมาจาง ๆ เป็นสัญญาณบอกว่าครูแมนคือคนที่มีวาสนาและกรรมร่วมกันที่จะต้องมารับหน้าที่พิทักษ์เขาในโรงเรียนแห่งนี้

"คือ... ครูแมน ผม... โอมรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อยครับ" โอมเอ่ยเสียงพร่าพลางเม้มปากแน่น ความร้อนจากน้ำนมที่อัดแน่นทำให้เขาแทบจะยืนไม่อยู่ "รบกวนครูแมนช่วยพยุงผมไปที่ห้องพักครูพละศึกษาหน่อยได้ไหมครับ... ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ใช่ไหม?"

ครูแมนเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปประคองวงแขนของโอม ทันทีที่ผิวสัมผัสกัน ครูแมนกลับรู้สึกถึงกระแสไฟบางอย่างที่วิ่งพล่านเข้าสู่หัวใจ พละกำลังที่ล้าจากการสอนพละกลับฟื้นคืนมาอย่างน่าประหลาด

"ได้ครับครูโอม ห้องพักผมไม่มีคนอยู่ครับ ไปครับ เดี๋ยวผมประคองเอง"

ภายในห้องพักครูพละศึกษาที่เงียบสงบ ครูแมนประคองโอมมานั่งลงบนม้านั่งไม้ยาวท่าทางดูรีบร้อน เขาเห็นรุ่นน้องร่วมอาชีพหอบหายใจถี่ ใบหน้าแดงก่ำดุจคนจับไข้หนัก จึงรีบไปหยิบพัดลมมาจ่อให้และหันกลับมามองด้วยความกังวล

"ครูโอม... นั่งพักก่อนครับ ทำใจร่มๆ ไหวไหมเนี่ย เดี๋ยวผมไปเอายาดมมาให้" แมนเอ่ยพลางทำท่าจะลุกไป แต่โอมกลับเอื้อมมือที่สั่นเทามาคว้าข้อมือหนาของเขาไว้แน่น

"ครูแมน... อย่าเพิ่งไป... ช่วยโอมก่อน" โอมเอ่ยเสียงพร่า มืออีกข้างกุมอกเสื้อสีกากีที่บัดนี้รัดรึงจนกระดุมแทบปริ รอยเปียกชื้นขยายวงกว้างจนกลิ่นหอมคล้ายดอกไม้อบอวลไปทั่วห้องพักครู

โอมค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อออกอย่างยากลำบาก ทันทีที่สาบเสื้อแยกออก ทรวงอกที่ใหญ่โตและขาวผ่องก็ดีดตัวออกมาจนเด่นชัด ยอดอกสีหวานมีหยาดน้ำนมสีขาวข้นไหลซึมออกมาเป็นสายสั้นๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ แสงจาก แหวนมณีห้าสี บนนิ้วของโอมเปล่งประกาย สีชมพู (เมตตา) อ่อนๆ ออกมา

"นี่มัน... อะไรกันครับครูโอม? ทำไมครูถึงมี..." แมนเบิกตากว้าง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความสับสนและลังเล ใจหนึ่งเขาก็ตกใจกับสิ่งที่เห็น แต่อีกใจกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดอย่างประหลาดจากกลิ่นหอมนั้น "ผม... ผมไม่กล้าหรอกครับ มันดูไม่เหมาะสม"

"ครูแมนจ๊ะ... โอมทรมานเหลือเกิน" โอมช้อนสายตามองด้วยความอ้อนวอน น้ำตาคลอเบ้า "มันคัดแน่นไปหมด เหมือนอกจะแตกออกมาแล้วจ้ะ มีแต่ครูแมนเท่านั้นที่ช่วยโอมได้ตอนนี้... ได้โปรดจ้ะ ช่วยดูดมันออกไปที โอมขอร้อง"

แมนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาจ้องมองปทุมถันที่สั่นระริกและหยาดน้ำนมที่ไหลริน ความลังเลในตอนแรกเริ่มมลายหายไปเมื่อเห็นความเจ็บปวดบนใบหน้าของรุ่นน้องที่เขานับถือ กอปรกับพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวโอมทำให้เขารู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องลามกอนาจาร แต่มันคือการช่วยเหลือที่จำเป็น

"ถ้ามันจะทำให้ครูโอมหายทรมาน... ผม... ผมจะลองดูครับ" แมนเอ่ยเสียงค่อย ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงเบื้องหน้าโอม

มือหนาที่เคยจับลูกบาสและอุปกรณ์กีฬาค่อย ๆ ยื่นไปประคองทรวงอกเนื้อนิ่มที่เต่งตึงจนล้นมือ แมนโน้มใบหน้าเข้าไปหาช้าๆ กลิ่นหอมนั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่ออยู่ใกล้ จนในที่สุดริมฝีปากของครูพละหนุ่มก็แตะลงบนยอดอกและเริ่มดูดดื่มน้ำนมทิพย์เทวาอย่างระมัดระวัง

"อึก... อึก..."

ทันทีที่น้ำนมทิพย์ไหลเข้าสู่ลำคอ แมนรู้สึกเหมือนมีกระแสความร้อนวิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย พละกำลังที่ล้าจากการสอนพละกลางแดดมลายหายไปปลิดทิ้ง เขารู้สึกถึงความกระปรี้กระเปร่าและร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ความลังเลที่มีในตอนแรกเปลี่ยนเป็นการดูดฉันอย่างตั้งใจเพื่อช่วยระบายความทุกข์ให้โอม

โอมหลับตาพริ้มพลางหอบหายใจด้วยความโล่งอก มือเรียวลูบไล้กลุ่มผมของรุ่นพี่หนุ่มเบาๆ "ขอบคุณนะจ๊ะครูแมน... ขอบคุณจริงๆ..."

เมื่อความคัดตึงเริ่มทุเลาลง โอมจึงค่อยๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แต่ยังไม่ได้ติดกระดุมจนสนิท เขามองสบตาครูแมนที่บัดนี้มีแววตาเป็นประกายคมกล้าผิดจากครูพละคนเดิมที่เคยรู้จัก โอมตัดสินใจเล่าความลับที่หนักอึ้งให้รุ่นพี่ที่เขากำลังจะไว้วางใจฟัง

"ครูแมนครับ... สิ่งที่ครูแมนดื่มกินเข้าไป มันคือน้ำนมทิพย์เทวาครับ" โอมเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาแต่จริงจัง "มันจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่โอมมีภารกิจศักดิ์สิทธิ์หรือได้รับพลังตบะมา และมันจะคัดแน่นจนโอมทรมานเหมือนอกจะแตก ถ้าไม่ได้คนที่มีพละกำลังและจิตใจที่ดีอย่างครูแมนช่วยระบายออก โอมคงจะสอนต่อไปไม่ไหวในคาบต่อไป"

ครูแมนนิ่งฟังอย่างตั้งใจ รสชาติหวานล้ำที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นและความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขากำลัง "ติดใจ" ในรสสัมผัสนั้น

"มันมหัศจรรย์มากครับครูโอม... ผมไม่เคยรู้สึกแข็งแรงและมีพลังขนาดนี้มาก่อนเลย" แมนกล่าวพลางมองไปที่หน้าอกของโอมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "ถ้าครูโอมต้องการคนช่วย... ผมตกลงครับ ผมจะช่วยครูโอมเอง แต่เรื่องนี้ต้องเป็นความลับระหว่างเราสองคนเท่านั้นนะครู ผมไม่อยากให้ใครมองครูไม่ดี"

"ขอบคุณมากนะครับครูแมน โอมสัญญาว่าจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้" โอมยิ้มตอบด้วยความโล่งใจ

แต่ก่อนที่โอมจะติดกระดุมเม็ดสุดท้าย ครูแมนกลับก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม แววตาของเขาฉายความปรารถนาที่ยากจะหักห้าม "ครูโอมครับ... ก่อนจะไปสอนคาบต่อไป... ผมขออีกครั้งได้ไหม รสชาติมัน... มันดีจนผมลืมไม่ลงจริงๆ"

โอมพยักหน้าเบา ๆ แทนคำอนุญาต เขาแหวกสาบเสื้อสีกากีออกอีกครั้งจนปทุมถันขาวผ่องดีดตัวออกมาอวดความยิ่งใหญ่ ครูแมนไม่รอช้า เขาประคองทรวงอกมหึมาด้วยมือหนาทั้งสองข้าง คราวนี้เขาไม่ได้ลังเลเหมือนครั้งแรก แมนอ้าปากงับยอดอกสีหวานเข้าไปจนมิด แล้วเริ่มออกแรงดูดเม้มอย่างหนักหน่วง

"จ๊วบ... จ๊วบ... อึก... อึก..."

เสียงดูดฉันดังก้องไปทั่วห้องพละที่ปิดเงียบ แมนใช้ลิ้นรัววนรอบยอดอกสลับกับการดูดเน้นย้ำจนน้ำนมทิพย์พุ่งกระฉูดเข้าสู่ลำคอ โอมแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวขยุ้มกลุ่มผมของรุ่นพี่หนุ่มเพื่อระบายอารมณ์ ร่างกายของครูพละหนุ่มดูจะขยายล่ำสันขึ้นทุกครั้งที่กลืนกินน้ำนมทิพย์เข้าไป แมนเปลี่ยนมาดูดอีกข้างสลับไปมาอย่างเพลิดเพลิน เขาใช้มือบีบเค้นเต้าเนื้อนุ่มอย่างมันมือ จนน้ำนมสีขาวข้นไหลอาบลงมาตามซอกนิ้ว

เมื่อระบายจนหยาดสุดท้ายในรอบนี้หมดลง แมนจึงยอมละริมฝีปากออกมาอย่างแสนเสียดาย ทิ้งให้ยอดอกของโอมแดงระเรื่อและชุ่มไปด้วยน้ำลาย

"พลังของครูโอม... มันสุดยอดจริงๆ ครับ" แมนปาดคราบน้ำนมที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความจงรักภักดี "คาบต่อไปครูโอมไปสอนเถอะครับ ผมจะคอยระวังหลังให้เอง"

เมื่อกลับถึงเรือนไม้สักมณีเทวาในช่วงเย็น ท่ามกลางกลิ่นธูปหอมและเสียงจักจั่นเรไร โอมนั่งลงเคียงข้าง พ่อครูธนู ที่กำลังนั่งลับพระขรรค์เทวฤทธิ์อยู่บนชานเรือน แสงแดดรำไรยามโพล้เพล้ตกกระทบใบหน้าหวานที่ดูเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความอิ่มเอมใจ โอมตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องพละให้สามีหลักฟังอย่างไม่ปิดบัง

"พี่ธนู... วันนี้ที่โรงเรียนโอมคัดนมมากจนแทบจะทนไม่ไหว พลังของหลวงพ่อเอกที่อยู่ในน้ำนมมันแรงเกินไป" โอมเอ่ยเสียงเบาพลางก้มหน้า "โอมเลยต้องขอให้ ครูแมน รุ่นพี่ที่โรงเรียนช่วยระบายมันออกให้... ครูแมนเขาดูดกินน้ำนมทิพย์ของโอมไปจนหมดเต้าเลยครับ พี่"

พ่อครูธนูหยุดมือที่กำลังลับพระขรรค์ เขาค่อยๆ วางศัสตราวุธลงแล้วหันมามองโอมด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความหึงหวงดุจปุถุชนทั่วไป เขายื่นมือหนามากุมมือของโอมไว้แล้วลูบเบาๆ อย่างปลอบประโลม

"พี่รู้แล้ว โอม... พี่สัมผัสได้ตั้งแต่ตอนที่โอมอยู่ที่โรงเรียนแล้วว่ามีพลังงานบางอย่างถูกถ่ายเทออกไป" ธนูเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวาน "โอมไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ มันคือหน้าที่ของเจ้าในฐานะเทพกษีรา และมันคือวิถีแห่งการสร้างบริวารสายขาว ครูแมนคนนั้นเขามีบุญสัมพันธ์กับเรา การที่เขาได้ดื่มกินน้ำนมของโอมที่มีตบะของหลวงพ่อเอกปนอยู่ จะทำให้เขากลายเป็นเกราะกำบังชั้นดีที่จะช่วยพี่คุ้มครองโอมในที่ที่พี่เข้าไปไม่ถึง"

โอมเงยหน้าขึ้นสบตาธนูด้วยความรู้สึกโล่งอก "พี่ธนูไม่โกรธโอมเหรอจ๊ะ?"

"พี่จะโกรธทำไมกัน ในเมื่อสิ่งที่โอมทำคือการสละหยาดทิพย์เพื่อรักษาความสมดุลของร่างกายและเพื่อสร้างคนดีไว้ข้างกาย" ธนูยิ้มมุมปาก "ยิ่งเขาสวามิภักดิ์และติดใจในรสชาติน้ำนมของโอมมากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งจงรักภักดีต่อโอมมากขึ้นเท่านั้น... ต่อไปนี้หากพี่ไม่อยู่ ให้ครูแมนคนนั้นแหละเป็นคนช่วยโอม พี่อนุญาต"

โอมโผเข้ากอดธนูด้วยความซาบซึ้งใจ พลังจากแหวนมณีห้าสีส่องประกาย สีชมพู (เมตตา) อบอุ่นไปทั่วชานเรือน บัดนี้โอมรู้แล้วว่าพันธนาการระหว่างเขากับครูแมนได้รับการยอมรับจากสามีหลักแล้ว และกองกำลังคุณธรรมของเขากำลังเริ่มแข็งแกร่งขึ้น

"ขอบคุณครับ....พี่ธนูที่เข้าใจโอม... "

ค่ำคืนนั้น หลังจากการปรึกษาหารือเรื่องครูแมนจบลง แสงจันทร์นวลกระจ่างสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนไม้สักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของแป้งร่ำและมนตรา พ่อครูธนูประคองโอมให้นอนลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม ก่อนจะโน้มกายลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

"โอม... แม้ครูแมนจะช่วยระบายไปบ้างแล้ว แต่พี่สัมผัสได้ว่าน้ำนมทิพย์ที่กลั่นจากบารมีของน้ำนมทิพย์เทวาในกายเจ้านั้น มันยังหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสายเลยนะ" ธนูเอ่ยเสียงทุ้มพร่าพลางใช้มือหนาลูบไล้ไปตามสาบเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวบริสุทธิ์ของเมียรัก

โอมหน้าแดงระเรื่อพยักหน้าเบาๆ " ครับ! พี่ธนู... ตั้งแต่โอมกลับมาถึงบ้าน หน้าอกมันก็เริ่มกลับมาคัดตึงอีกแล้วจ้ะ เหมือนพลังมันอยากจะให้พี่เป็นคนรับไว้มากกว่า"

ธนูไม่รอช้า เขาบรรจงปลดปมเสื้อของโอมออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทรวงอกมหึมาที่ขาวผ่องนวลตาภายใต้แสงจันทร์ ปทุมถันทั้งสองข้างเต่งตึงจนสั่นไหว ยอดอกสีหวานชูชันแข็งเป็นไตและมีหยาดน้ำนมสีขาวข้นขนาบรัศมีทองไหลซึมออกมาจนเปียกชุ่ม พ่อครูธนูประคองเต้าเนื้อนุ่มหนักอึ้งนั้นไว้ในมือหนา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลิ่นหอมสวรรค์นั้นอย่างหลงใหล

"จ๊วบ ๆ... อึก... อึก..."

เสียงดูดฉันน้ำนมทิพย์ดังก้องสม่ำเสมอ ธนูใช้ริมฝีปากเม้มรัวที่ยอดอกสลับกับการใช้ลิ้นตวัดหยอกล้อเพื่อกระตุ้นให้กลั่นพลังออกมาให้มากที่สุด โอมแอ่นอกรับด้วยความซาบซึ้งใจ มือเรียวโอบกอดศีรษะของสามีไว้แน่น พลังงานที่ร้อนรุ่มอยู่ในทรวงค่อยๆ ถูกถ่ายเทเข้าสู่ร่างของหมอธรรมหนุ่มจนร่างกายของธนูแผ่ซ่านไปด้วยรัศมีสีทองเข้มข้น

"อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ... พี่ธนู... ดูดกินให้หมดเลยนะจ๊ะ น้ำนมของโอมคืนนี้มีไว้เพื่อพี่คนเดียว" โอมครางแผ่วด้วยความโล่งอกเมื่อความคัดตึงเริ่มบรรเทาลง

ธนูดูดฉันจนน้ำนมหยาดสุดท้ายในรอบนั้นหมดลง เขาละริมฝีปากออกมาพลางปาดหยาดน้ำนมสีขาวที่มุมปาก แววตาของเขาเต็มไปด้วยพละกำลังมหาศาลที่ได้รับจากการหลอมรวมกับพลังน้ำนมทิพย์เทวาของโอม

"ชื่นใจนักโอม... พลังคืนนี้มันกล้าแกร่งกว่าทุกวัน พี่รู้สึกเหมือนมีเกราะแก้วเจ็ดชั้นมาหุ้มกายไว้" ธนูกระซิบพลางดึงโอมเข้ามาสวมกอด "พักผ่อนเถิดนะคนดี พรุ่งนี้พี่จะไปส่งโอมที่โรงเรียนเอง พี่อยากจะเห็นหน้าเจ้าเด็กชายเก่งคนนั้นเสียหน่อย ว่าอาคมของอาจารย์คงมันจะทนพลังของพวกเราได้สักกี่น้ำ"

โอมหลับตาลงในอ้อมกอดของสามีด้วยความอุ่นใจ รู้สึกได้ถึงพลังงานที่สมดุลภายในกาย พร้อมที่จะเผชิญกับอุปสรรคในวันรุ่งขึ้น

nuangnut1996

สนุกมากครับ

J.Scot

เอาทั้งโรงเรียนเลยครับ

obioclubo

สนุกมากครับ

popn

ขอบคุณครับ

xoman

สนุกมากครับ

zaajung

boonchan6

ขอบคุณครับ

papae5za

สนุก

franklovefluk

ขอบคุณครับ

Boyzx1258

ขอบคุณครับ

tazman

รออนตอไป

Haku

ชอบครูแมน หนุ่มล่ำแมนๆ

arasi22

ขอบคุณครับ

premakung

ครูแมนเย็ดครูโอมแน่

chonlatan

ขอบคุณ