มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 03-ภารกิจของครูและแม่นม

Ohmfany14

บรรยากาศในห้องเรียนชั้น ป.4/1 สดใสและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะสลับกับเสียงอ่านคำศัพท์ภาษาอังกฤษตามจังหวะการสอนของ ครูโอม โรงเรียนวัดหนองดาวเหนือแห่งนี้เป็นเสมือนบ้านหลังที่สองของเขา และการที่โรงเรียนตั้งอยู่ไม่ไกลจากวัดที่หลวงพ่อเอกจำพรรษาอยู่ ทำให้โอมรู้สึกอุ่นใจและมีพลังในการทำงานเสมอ

"ไหนใครบอกครูได้บ้างว่า คำว่า 'Guardian' แปลว่าอะไรครับ?" ครูโอมถามพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจพลางเขียนคำศัพท์ลงบนกระดานไวท์บอร์ด

"แปลว่า ผู้ปกป้อง ครับครู!" เด็กชายคนหนึ่งยกมือตอบเสียงดังฟังชัด

"เก่งมากครับ" โอมชมเชย

โอมในชุดข้าราชการกากีที่จัดระเบียบใหม่จนดูสง่างาม เดินไปตามช่องทางเดินระหว่างโต๊ะนักเรียน ร่างกายที่เพิ่งผ่านการ "ชำระล้างและระบายพลัง" มาจากกุฏิหลวงพ่อเอกเมื่อช่วงเที่ยง ทำให้เขารู้สึกเบาสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก หน้าอกที่เคยคัดตึงจนเจ็บ บัดนี้กลับนุ่มนวลและแผ่รังสีแห่งความเมตตาออกมาจนเด็กๆ สัมผัสได้ นักเรียนทั้ง 30 คนในห้องนี้ต่างตั้งใจฟังสิ่งที่ครูสอนอย่างไม่ละสายตา

ขณะที่เขากำลังอธิบายไวยากรณ์อยู่นั้น โอมลอบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็น ธนู หรือพ่อครูธนู ยืนตรวจตราความเรียบร้อยอยู่ใต้ร่มจามจุรีใหญ่ใกล้ๆ อาคารเรียน ธนูส่งสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักมาให้เมียรักของเขาเสมอ หน้าที่ของธนูไม่ใช่แค่มาส่ง แต่คือการเป็น "องครักษ์" ที่คอยระวังภัยทางจิตวิญญาณไม่ให้สิ่งชั่วร้ายใดๆ เข้ามากล้ำกรายโรงเรียนแห่งนี้ได้

โอมแอบอมยิ้มอยู่ในใจ ความสุขของการเป็นครูในบ้านเกิดมันช่างหอมหวานเหลือเกิน เขาดีใจที่เห็นเด็กๆ มีความสุขกับการเรียนภาษาอังกฤษ ซึ่งเขาพยายามสอดแทรกคติธรรมและการใช้ชีวิตเข้าไปด้วย

"กริ๊งงงงงง!"

เสียงระฆังบอกหมดคาบเรียนดังขึ้น เด็กๆ เริ่มเก็บสมุดลงกระเป๋า "เจอกันคาบหน้าอย่าลืมทบทวนคำศัพท์นะเด็กๆ" โอมบอกลานักเรียนก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังห้องประจำชั้นของตัวเองคือ ป.6/2 เพื่อเช็กชื่อนักเรียนก่อนกลับบ้าน

แต่ทันทีที่โอมก้าวเท้าเข้าสู่ห้อง ป.6/2 แสงสีฟ้า (เกราะเพชร) จากแหวนมณีห้าสีบนนิ้วนางข้างซ้ายกลับวูบวาบขึ้นมาจางๆ พร้อมกับกลิ่นอายบางอย่างที่ผิดปกติ โอมกวาดสายตามองนักเรียนชาย 14 คน และนักเรียนหญิง 16 คนในห้อง จนไปสะดุดตาที่ "เด็กชายเก่ง" นักเรียนชายที่ปกติจะร่าเริง แต่ตอนนี้กลับนั่งก้มหน้า ตัวสั่นเทา และมีไอหมองๆ สีเทาปกคลุมอยู่ที่บ่าทั้งสองข้าง

เมื่อครูโอมสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมนต์ดำที่แฝงอยู่ในตัวเด็กชายเก่ง เขาจึงขยับไปที่ริมหน้าต่างแล้วใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่แหวนมณีห้าสี ส่งกระแสจิตสั่นพริ้วไปถึง พ่อครูธนู ที่อยู่ใต้ต้นจามจุรี ธนูที่สัมผัสได้ถึงสัญญาณเตือนภัยรีบพยักหน้าตอบรับด้วยสายตาที่เฉียบคม

หลังกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น โอมเรียกเก่งมาพบที่ห้องพักครูภาษาอังกฤษเพียงลำพัง โดยมีพ่อครูธนูเดินตามเข้ามาด้วยความเงียบเชียบ พ่อครูธนูเห็นไอสีดำข้นคลั่กเกาะกินวิญญาณเด็กน้อยอยู่จึงไม่รอช้า เขาหยิบ "พระขรรค์เทวฤทธิ์" เล่มเล็กออกมาบริกรรมคาถาเรียก "เพลิงสุวรรณฉาย" ออกมาเพียงปลายนิ้ว แล้วประทับลงที่หน้าผากของเด็กชายเก่ง

"นะโม พุทธายะ... สิทธิวิชชา ชำระล้าง!"

เสียงกัมปนาทเบาๆ ดังขึ้นในอากาศ ไอสีดำกรีดร้องก่อนจะสลายกลายเป็นธุลีด้วยอำนาจพุทธคุณของพ่อครูธนู แต่ทว่าเก่งกลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ร่างกายซูบซีดคล้ายคนขาดสารอาหารอย่างหนักเพราะถูกมนต์ดำสูบพลังชีวิตไปจนเกือบหมด

"โอม... เด็กคนนี้เพลียมาก ถ้าไม่ได้หยาดทิพย์เยียวยา เขาอาจจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก" ธนูเอ่ยเสียงเคร่งขรึม

โอมพยักหน้าด้วยความเมตตา เขาประคองร่างที่หมดสติของนักเรียนตัวน้อยขึ้นมาพิงอก ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อกากีและผ้าพันอกออก ทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่เพิ่งสะสมพลังมาใหม่พุ่งทะลักหยาดน้ำนมสีขาวนวลกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย โอมประคองยอดปทุมถันเข้าปากเด็กชายเก่งอย่างระมัดระวัง

"อึก... อึก..." น้ำนมทิพย์เทวาไหลเข้าสู่ร่างกายของเก่ง ร่างที่ซูบซีดเริ่มกลับมามีเลือดฝาด ผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นทันตาเห็น เก่งยังคงอยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งฝันไม่รับรู้ความลับนี้ เมื่อเห็นว่าลูกศิษย์ปลอดภัยแล้ว โอมจึงผละออกและจัดเสื้อผ้าให้เก่งนอนพักครู่หนึ่ง

แต่ทว่า กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำนมทิพย์ที่เปื้อนอยู่ตามหน้าอกของโอม กลับทำให้ พ่อครูธนู ที่ยืนคุมเชิงอยู่อดใจไว้ไม่ไหว เขาเดินเข้าประชิดตัวเมียรักแล้วดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น

"โอมครับ... กลิ่นหยาดทิพย์ของเจ้ามันช่างปลุกธาตุไฟในตัวพี่เหลือเกิน" ธนูเอ่ยเสียงพร่าก่อนจะซุกใบหน้าลงกับทรวงอกอวบอิ่มของโอมทันที

"จ๊วบ... จ๊วบ... อึก!" ธนูดูดดื่มน้ำนมจากเต้านมทั้งสองข้างของโอมอย่างกระหาย พละกำลังมหาศาลไหลเวียนกลับเข้าสู่ร่างของพ่อครูหนุ่มอีกครั้ง โอมครางแผ่วในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่ปนไปด้วยความอบอุ่น "อ้า ๆ... พี่ธนู... เบาๆ สิครับ เดี๋ยวเด็กเห็น"

เมื่อระบายจนสบายตัวและเก่งเริ่มรู้สึกตัว ธนูจึงจัดการพาเด็กชายเก่งขึ้นรถยนต์ไปส่งถึงหน้าบ้านอย่างปลอดภัย ท่ามกลางแสงยามเย็นที่สาดส่อง

เมื่อกลับมาถึงเรือนมณีเทวา ธนูหันไปมองเมียรักที่เดินเคียงข้างกันมาด้วยความภาคภูมิใจ เขาโน้มตัวลงไปกอดเอวโอมไว้แล้ว "ฟอดดดด!" หอมแก้มโอมเข้าเต็มแรงจนเสียงดังสนั่น

"พี่ภูมิใจในตัวเจ้ามากนะครูโอม... ทั้งเก่งเรื่องสอนหนังสือ และเมตตาช่วยเหลือคน พ่อครูธนูคนนี้รักเมียที่สุดเลยจ้ะ"

โอมยิ้มแก้มปริพลางซุกหน้ากับอกแกร่งของสามี "โอมก็รักพี่ธนูนะ ถ้าไม่มีพี่ โอมก็ไม่รู้จะรับมือกับมนต์ดำพวกนั้นยังไง" สองสามีภรรยาเดินขึ้นเรือนพร้อมกันด้วยความสุขและความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
เมื่อกลับบ้านมาพ่อครูธนูไปนั่งสมาธิที่ห้องพระ ส่วนโอมเดินลงจากตัวเรือนบ้านไปที่ห้องพักคนงานในบ้าน เพื่อไปหา "น้องเขต" เด็กทารกชายตัวน้อยที่เพิ่งเกิดได้เจ็ดวัน น้องเขตเป็นลูกชายตัวน้อยของ "พี่เข้ม" กับ "พี่สาลี่" คนงานในบ้านของโอม พี่สาร่างกายไม่แข็งแรงอยู่แล้วตอนท้องน้องเขต พอคลอดลูกได้สามวัน พี่สาก็จากลูกน้อยกับสามีแกไปจากโลกนี้ โอมสงสารเลยช่วยพี่เข้มเลี้ยงน้องเขต

บรรยากาศภายในห้องพักคนงานเงียบสงบ มีเพียงเสียงไกวเปลเบาๆ และกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำนมทิพย์ที่อบอวลไปทั่วห้อง ‘เข้ม’ นั่งตัวเกร็งอยู่บนพื้นไม้ สายตาที่เคยมองดูโอมด้วยความเคารพบูชา บัดนี้กลับแฝงไปด้วยความสับสนและความกระหายที่ยากจะสะกดกั้น เมื่อโอมหันมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เข้มจึงสะดุ้งสุดตัวและรีบก้มหน้าลงต่ำยิ่งกว่าเดิม

"ปะ...เปล่าครับคุณโอม ผม...ผมแค่ละอายใจ" เข้มตอบเสียงตะกุกตะกัก "คุณโอมมีพระคุณกับครอบครัวผมมาก ทั้งช่วยดูแลน้องเขต ทั้งมอบ...มอบของวิเศษแบบนี้ให้ลูกผมกิน แต่ผมกลับ..."

"กลับอะไรครับ พี่เข้ม?" โอมขยับกายเข้าไปใกล้ ร่างกายที่เพิ่งให้นมเด็กทารกเสร็จยังคงมีหยาดน้ำนมซึมเยิ้มอยู่ที่ยอดปทุมถันสีหวาน เต้านมที่อวบอิ่มทั้งสองข้างยังไม่ได้สวมเสื้อปิดบังให้มิดชิด แสงไฟสลัวในห้องยิ่งทำให้ผิวของโอมดูผุดผ่องจนเข้มแทบจะหยุดหายใจ

"ผมกลับมีความคิดอัปรีย์... ผมเผลอไปมองหน้าอกคุณโอมด้วยสายตาไม่ดี ผมมันแย่ครับคุณโอม" เข้มตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ

โอมยิ้มละไม แสงสีเหลืองจากแหวนมณีห้าสีไม่ปรากฏ บ่งบอกว่าเข้มพูดความจริงจากใจที่ซื่อสัตย์ โอมนึกถึงคำกระซิบของ พ่อครูธนู ที่อนุญาตให้เขาใช้หยาดทิพย์นี้เยียวยาบุรุษผู้ทุกข์ยาก พี่เข้มเพิ่งเสียเมียไป ต้องทำงานหนักและเลี้ยงลูกเพียงลำพัง จิตใจของเขาคงบอบช้ำเกินกว่าจะทนไหว

"พี่เข้ม... พี่ธนูบอกโอมแล้วล่ะ ว่าพี่เข้มลำบากมามาก" โอมเอื้อมมือไปจับมือที่สั่นเทาของเข้ม "น้ำนมของโอมไม่ได้มีไว้ให้แค่เด็กทารกนะจ๊ะ แต่มันมีไว้เพื่อเยียวยาคนที่หัวใจแตกสลายด้วย ถ้าพี่เข้มรู้สึกเหนื่อย หรืออยากจะได้รับพลังเพื่อไปทำงานเลี้ยงน้องเขต... พี่เข้มไม่ต้องแอบมองหรอกครับ"

เข้มเงยหน้าขึ้นมองโอมด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นโอมช้อนประคองเต้านมขาวผ่องข้างที่ยังอัดแน่นไปด้วยน้ำนมขึ้นมาเบื้องหน้าเขา

"ดื่มเถอะครับ พี่เข้ม... ถือว่าโอมช่วยให้พี่มีแรงสู้เพื่อน้องเขตนะ"

เข้มสั่นไปทั้งตัว เขาคลานเข้าไปหาโอมด้วยความจงรักภักดี ก่อนจะโน้มใบหน้าซุกลงกับทรวงอกที่หอมกรุ่นนั้นทันที ริมฝีปากหนาของชายกรรมาชีพครอบครองยอดอกของครูหนุ่มอย่างโหยหา เขาค่อยๆ โน้มใบหน้ากร้านแดดเข้าไปหาความขาวผ่องที่อยู่ตรงหน้าราวกับคนหลงทางที่เจอโอเอซิสกลางทะเลทราย

"จ๊วบ... จ๊วบ... อึก! อึก!"

ริมฝีปากหนาของเข้มครอบครองยอดปทุมถันสีหวานของโอมอย่างแนบสนิท เขาดูดดึงหยาดน้ำทิพย์ด้วยความโหยหา พละกำลังจากการดูดของชายฉกรรจ์ที่ทำงานหนักมาตลอดนั้นรุนแรงและดุดันจนโอมต้องเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับครางแผ่วในลำคอ "อ๊ะ... พี่เข้ม... เบาๆ จ้ะ... อื้ม ๆ อื้ม ๆ"

มือหนาและหยาบกร้านของเข้มสั่นระริกขณะที่เขาเอื้อมมาประคองฐานเต้าที่อวบอัดนุ่มหยุ่นไว้ล้นง่ามมือ ความอุ่นซ่านจากน้ำนมทิพย์ไหลผ่านลำคอของเข้มเข้าไปชำระล้างความโศกเศร้าที่เกาะกินใจมาตลอดเจ็ดวันนับตั้งแต่เสียภรรยาไป พลังเทพกษีรธาราซึมเข้าสู่กระแสเลือดของเขา ปลุกเร้าพละกำลังมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใน ร่างกายที่เคยอ่อนล้าของชายกรรมาชีพกลับมาตื่นตัวและแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าอีกครั้ง

โอมนั่งตัวอ่อนระทวย มือเรียวบางลูบไล้ไปตามเส้นผมที่หยาบกระด้างของเข้มอย่างเมตตา เขาปล่อยให้เข้มดูดดื่มจนหนำใจ หยาดน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์บางส่วนไหลซึมออกมาตามมุมปากของเข้มและหยดลงบนหน้าอกเนียนของโอม เป็นภาพที่ดูรัญจวนใจและเต็มไปด้วยพลังแห่งการเยียวยา

"อึก... อึก... ฮือ ๆ..." เข้มดูดนมไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรากด้วยความซาบซึ้งในความเมตตาของเจ้านายหนุ่ม รสชาติหอมหวานนั้นไม่เพียงแต่ให้กำลังกาย แต่มันยังปลอบประโลมวิญญาณที่แตกสลายของเขาให้กลับมามีชีวิตชีวาเพื่อสู้ต่อน้องเขต

เมื่อเข้มดูดจนเต้าข้างนั้นเริ่มนิ่มนวลลง เขาจึงค่อยๆ ผละออกมามองหน้าโอมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจงรักภักดีอย่างที่สุด "ขอบคุณครับคุณโอม... ผม... ผมรู้สึกเหมือนได้รับชีวิตใหม่จริงๆ ครับ"

โอมยิ้มอ่อนโยนพลางจัดแจงปกปิดทรวงอกของตนอย่างช้าๆ "ไม่เป็นไรหรอก พี่เข้ม ถือว่าโอมช่วยดูแลพี่ให้แข็งแรง จะได้มีแรงเลี้ยงน้องเขตให้โตไวๆ ไงครับ"

zaajung

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Taakky

ขอบคุณ

papae5za

ใจจ้า

Boyzx1258

ขอบคุณครับ

ROSY712

ขอบคุณครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

popn

ขอบคุณครับ

franklovefluk

ขอบคุณครับ

tazman

สนุกครับ

TheTide23

ขอบคุณครับ

Neungng

ขอบคุณครับ

kangped

ดีครับ

TheTide23

ขอบคุณครับ

Haku

สนุกก

premakung

โดนพี่เข้มเย็ดแน่ๆ

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับ

teeinter19

แนวเรื่อวใหม่สุด อยากติดตามว่าจะเป็นอย่างไรต่อ