มนตราหยาดทิพย์กษีรธารามานพ-ตอนพิเศษ จุดเริ่มต้นแห่งน้ำนมทิพย์เทวา พาร์ท ประจิมบท

Ohmfany14

เมื่อโอมเดินทางกลับถึงบ้านมณีเทวา บรรยากาศรอบกายก็พลันเปลี่ยนไป ลมพัดกระโชกแรงจนใบมะม่วงร่วงกราว กลิ่นเหม็นสาบเหมือนซากศพโชยมาตามลม พร้อมกับก้อนควันสีดำสนิทที่หมุนวนพุ่งตรงเข้าหาโอมหมายจะปลิดชีพ!

แต่ก่อนที่ความมืดดำนั้นจะถึงตัว แหวนมณีห้าสี บนนิ้วเรียวของโอมที่ได้รับมาจากหญิงชราตาบอดลึกลับในวันที่พ่อเอกเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ ก็เปล่งแสง สีฟ้า เจิดจ้าออกมาทันที

"เกราะเพชร!" โอมอุทานเบาๆ แสงสีฟ้าแผ่ออกเป็นทรงกลมคล้ายม่านแก้วที่แข็งแกร่งดั่งเพชร ปกป้องร่างกายอรชรไว้ ควันดำนั้นกระแทกเข้ากับเกราะเพชรจนสลายตัวไป

แหวนวงนี้คือของวิเศษที่หญิงชราบอกว่ามันจะช่วย "ประคอง" พลังของโอมไว้ ในยามที่ไม่มีบุรุษเพศมาช่วยระบายน้ำนมทิพย์เทวา แหวนจะช่วยระงับความเจ็บปวดคัดตึงให้ทุเลาลง แต่มันก็เป็นเพียงการชะลอไว้เท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ ในช่วงที่โอมเรียนตั้งแต่ปี 1 - 4  จนถึงเริ่มทำงาน เขาจึงมักจะแอบไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าในฐานะครูอาสา โอมกลายเป็น "แม่นมหนุ่ม" ลึกลับของเด็กทารกชายที่นั่น

"หิวแล้วใช่ไหมครับคนเก่ง..." โอมมักจะอุ้มทารกชายตัวน้อยขึ้นแนบอกในห้องที่มิดชิด ปลดกระดุมเสื้อและผ้าพันอกออก ให้เด็กน้อยได้ดูดดื่มหยาดน้ำนมทิพย์เทวาจากเต้าอวบอิ่มของเขา พลังน้ำนมทิพย์เทวาช่วยให้เด็กกำพร้าเหล่านั้นเติบโตอย่างแข็งแรง มีสติปัญญาดี และปราศจากโรคภัย

ณ บ้านสวนมณีเทวา (ช่วงเวลาปัจจุบัน)

หลังจากควันดำสลายไป แสงสีขาวจากแหวนก็ค่อยๆ ส่องสว่างนวลตา หมายถึงตอนนี้รอบตัวโอมกลับมา ปลอดภัยและสงบสุข อีกครั้ง โอมถอนหายใจยาวพลางเดินขึ้นเรือนไม้สักไป

แต่ในจังหวะนั้นเอง สมคิด หรือ น้าคิด คนงานสนิทของพ่อที่อาศัยอยู่ที่เรือนไม้หลังเล็กใกล้ๆ ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาหาโอมด้วยสีหน้าแตกตื่น

"น้องโอม! น้องโอมครับ เป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นแสงประหลาดแวบๆ ที่หน้าบ้าน!"
โอมรีบซ่อนมือที่สวมแหวนไว้ข้างหลัง "ไม่เป็นไรจ๊ะ น้าคิดสงสัยจะเป็นแสงสะท้อนจากกระจกมั้งครับ"

ทันใดนั้นเอง... แหวนมณีห้าสีบนนิ้วของโอมกลับเปล่งแสง สีเหลือง วาบออกมาจาง ๆ!

โอมชะงักไปครู่หนึ่ง แสงสีเหลืองหมายถึง ความหลอกลวงหรือคำโกหก แต่ทำไมมันถึงส่องแสงตอนที่เข้มพูด? หรือว่าน้าคิดไม่ได้มาหาเขาเพราะความเป็นห่วงเพียงอย่างเดียว? หรือน้าคิดกำลังปิดบังความลับบางอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์ควันดำเมื่อครู่นี้?

"น้าคิดมีอะไรหรือเปล่าครับ?" โอมถามหยั่งเชิง พร้อมกับรู้สึกถึงอาการคัดที่หน้าอกขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะมีแหวนช่วย แต่การได้อยู่ใกล้ชิดชายฉกรรจ์ที่มีกลิ่นอายบุรุษเพศรุนแรงอย่างน้าคิด ทำให้น้ำนมทิพย์ในอกของโอมเริ่มประท้วง อยากจะไหลออกมาเยียวยาใครสักคน

น้าคิดหลบสายตาโอม "ปะ...เปล่าครับครู ผมแค่ห่วงครูเฉยๆ เห็นอยู่คนเดียวมันอันตราย"

แสงสีเหลืองที่แหวนยังคงส่องสว่างนวลๆ ย้ำเตือนโอมว่า ชายหนุ่มตรงหน้ากำลังมีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ใต้ใบหน้าที่ซื่อสัตย์นั้น...

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่มหาวิทยาลัยด้วยความภาคภูมิใจในผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม เกรดเฉลี่ย 3.72 คือเครื่องพิสูจน์ความตั้งใจของโอมตลอด 4 ปีที่ผ่านมา โอมรีบเดินทางกลับมายังวัดหนองดาวเหนือเพื่อแจ้งข่าวดีแก่หลวงพ่อเอก

ภายในกุฏิที่เงียบสงบ หลวงพ่อเอกรับฟังข่าวด้วยความปิติ แต่สีหน้าของท่านกลับดูวิตกกังวลเมื่อโอมเล่าถึงเหตุการณ์ควันดำที่พุ่งเข้าจู่โจมเมื่อเย็นวาน

"ควันนั่นมันคือมนต์ดำสายอัปมงคล...กษีรา" หลวงพ่อเอกเอ่ยเสียงเคร่งขรึม "มันรับรู้ถึงพลังเทพในตัวเจ้า ยิ่งเจ้าเติบโต พลังน้ำนมทิพย์ก็ยิ่งหอมหวานจนพวกใจโฉดอยากจะครอบครองเอาไปเป็นของตน ดีที่เจ้ามีแหวนมณีห้าสีคอยปกป้องไว้"

โอมพยักหน้าพลางนึกถึง น้าคิด หรือ สมคิด คนงานคนสนิทที่ช่วงหลังมานี้ดูมีท่าทีแปลกไป แสงสีเหลืองที่แหวนเตือนถึงความโกหกทำให้โอมไม่อาจไว้ใจได้เต็มร้อย

"หลวงพ่อจ๊ะ... วันนี้โอมรู้สึกคัดหน้าอกมากเหลือเกินจ้ะ เหมือนพลังมันอัดอั้นมาทั้งวัน"

โอมเอ่ยออกมาพร้อมกับความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านตรงยอดถัน เขารู้ดีว่าการจะรักษากายให้สะอาดบริสุทธิ์และมีพลังปกป้องตนเอง เขาต้องได้รับการระบายน้ำนมทิพย์โดยบุรุษผู้ทรงศีลหรือผู้ที่มีจิตมั่นคง

"มาเถิด... เพื่อให้พลังน้ำนมทิพย์เทวาในกายเจ้าคงความศักดิ์สิทธิ์"

โอมขยับเข้าใกล้ หลับตาลงอย่างสงบพลางปลดเสื้อนักศึกษาออก ทันทีที่ผ้าพันอกหลุดออก เต้านมขาวผ่องที่ดูอวบอิ่มขึ้นกว่าเดิมกระเด้งออกมาสวยงาม ยอดอกสีหวานสั่นระริกคัดตึงจนมีหยาดน้ำนมทิพย์สีขาวบริสุทธิ์พุ่งซึมออกมา

หลวงพ่อเอกในร่างสมณเพศโน้มตัวลงใช้ปากครอบครองยอดปทุมถันของลูกชายทันที

"อึก... อึก... อึก..."

เสียงกลืนกินหยาดน้ำทิพย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ โอมครางแผ่วเบาด้วยความเสียวซ่านที่ปนไปด้วยความสบายตัว พลังที่เคยอัดอั้นถูกรีดเร้นออกมาจนเกลี้ยงเต้า น้ำนมทิพย์ครั้งนี้ดูเข้มข้นกว่าปกติเพราะโอมโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว มันไหลเข้าสู่ร่างกายหลวงพ่อเอกเพื่อเพิ่มพูนตบะบารมีในการปกป้องลูกชายจากสิ่งชั่วร้าย

เมื่อน้ำนมหยดสุดท้ายถูกดูดดื่มจนหมด โอมก็ทรุดลงซบที่ตักของหลวงพ่ออย่างหมดแรง

"น้าคิด... หลวงพ่อคิดว่าเขาจะเป็นคนปล่อยควันดำนั่นไหมจ๊ะ?" โอมถามด้วยความสงสัย

หลวงพ่อเอกลูบหัวลูกชายเบาๆ "ใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง แสงสีเขียวจากแหวนจะบอกความจริงเจ้าเองในไม่ช้า แต่ตอนนี้เจ้าต้องเตรียมตัวสอบบรรจุให้ได้... อุปสรรคครั้งใหญ่กำลังจะมาถึงในวันที่เจ้าเริ่มเป็นครูเต็มตัว"

โอมรับคำสั่งสอนไว้ด้วยจิตใจที่แน่วแน่ แม้จะรู้ว่าหนทางข้างหน้าจะต้องใช้ "ร่างกาย" และ "น้ำนม" นี้เพื่อปรนเปรอและเยียวยาบุรุษอีกมากมาย แต่โอมก็พร้อมจะรับโชคชะตานี้เพื่อสันติสุขของหนองดาวเหนือ
เมื่อโอมก้าวเท้าเข้าสู่เขตบ้านสวนมณีเทวา บรรยากาศยามโพล้เพล้กลับดูวังเวงผิดปกติ กลิ่นสาบสางคล้ายซากสัตว์ตายลอยมาตามลมแรง แหวนมณีห้าสีบนนิ้วของโอมเริ่มสั่นระริก ก่อนจะเปล่ง แสงสีเขียว เจิดจ้าออกมาส่องสว่างนำทางโอมให้ก้าวเดินตรงไปยังท้ายสวนมะม่วง

ภายใต้แสงสีเขียวแห่งความจริง โอมพรางกายอยู่หลังต้นมะม่วงใหญ่ และสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

น้าคิด หรือ สมคิด คนงานที่โอมเคยไว้ใจ กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าหุ่นพยนต์ดินปั้นตัวเล็กๆ รอบกายเขาล้อมรอบด้วยเทียนสีดำและถาดใส่เลือดสด ๆ น้าคิดกำลังพึมพำคาถาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไม่มีตาขาว

"จงไป... ไปสูบกินพลังทิพย์จากมันมาให้ข้า... พลังน้ำทิพย์เทวาต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!"

น้าคิดแผดเสียงแหบพร่า ก่อนจะพ่นน้ำมนต์สีดำออกจากปาก กลายเป็นควันสีดำทมิฬพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ซึ่งเป็นกลุ่มควันแบบเดียวกับที่เคยโจมตีโอมเมื่อวานนี้ แสงสีเขียวจากแหวนช่วยให้โอมเห็นภาพซ้อนทับว่าน้าคิดไม่ได้ทำไปเพราะความแค้น แต่มันคือความโลภที่ต้องการจะ "กิน" น้ำนมทิพย์เทวาเพื่อความเป็นอมตะและมีอำนาจมนต์ดำเหนือใคร

โอมเผลอถอยหลังไปเหยียบกิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงดัง "แกร๊ก!"

"ใครน่ะ!" น้าคิดหันขวับมาทางต้นมะม่วงทันที ควันดำที่กำลังจะพุ่งไปที่อื่นกลับม้วนตัวกลับมามองหาทิศทางของเสียง

โอมใจเต้นรัวเป็นกลองรบ ในจังหวะนั้นเอง อาการคัดตึงที่หน้าอกก็กำเริบขึ้นมาอย่างรุนแรง น้ำนมทิพย์เทวากำลังตอบสนองต่อภัยอันตรายและมนต์ดำที่อยู่ใกล้ตัว มันพุ่งซ่านจนยอดอกของโอมคัดตึงจนแทบจะปริแตก แสงจากแหวนมณีห้าสีเปลี่ยนจากสีเขียวเป็น สีฟ้า (เกราะเพชร) วาบขึ้นมาเพื่อกำบังตัวโอมจากการมองเห็นของน้าคิดในเสี้ยววินาที

"หูฟาดไปงั้นรึ..." น้าคิดพึมพำพลางจ้องเขม็งมาทางมืด "อีกไม่นานหรอกน้องโอม... ข้าจะรีดน้ำนมจากอกงามๆ ของแกมาดื่มให้เกลี้ยงเต้าเลย ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!"

โอมรีบใช้มืออุดปากตัวเองน้ำตาคลอเบ้า เขาเพิ่งรู้ซึ้งว่าอันตรายที่แท้จริงอยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด น้าคิดไม่ได้แค่อยากทำร้ายเขา แต่น้าคิดรู้ความลับเรื่อง "เต้านม" และ "น้ำนมทิพย์" ของเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง

โอมอาศัยจังหวะที่น้าคิดหันไปบริกรรมคาถาต่อ ค่อย ๆ พยุงร่างกายที่คัดตึงด้วยน้ำนมหนีกลับขึ้นเรือนไปอย่างรวดเร็ว เขาต้องหาทางแก้ไขเรื่องนี้ ก่อนที่น้าคิดจะลงมือทำอะไรที่ร้ายกาจกว่าเดิม

โอมอาศัยจังหวะที่น้าคิดหันไป โอมวิ่งหนี พยุงร่างกายที่คัดตึงด้วยน้ำนมหนีกลับขึ้นเรือนไปอย่างรวดเร็ว โอมวิ่งออกจากบ้านของตัวเองไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งวิ่งชนกับคน และ ทำให้พบกับ "พระธุดงค์" หนุ่มมีหน้าสะอาดสะอ้านดูหล่อเหลา มาดเท่ สมาร์ท รูปร่างดี หุ่นล่ำ ๆ สีผิวแทนกระทบแสงจันทร์ดูเหมือนออร่าแห่งเทพ

พระธุดงค์หนุ่มรูปนั้นนิ่งสงบ ดวงตาคมกริบแต่เปี่ยมด้วยความเมตตาจ้องมองโอมราวกับหยั่งรู้ถึงความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ...และหยาดน้ำบางอย่างที่เริ่มซึมออกมาจากอก

"นิ่งเสียเถิดโยม... ความมืดมักพ่ายแพ้ต่อแสงสว่างเสมอ" พระธุดงค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวานที่ทำให้หัวใจของโอมสงบลงอย่างน่าประหลาด

แหวนมณีห้าสีส่องแสง สีขาว นวลตาออกมาห่อหุ้มร่างกายของโอมไว้ บ่งบอกว่าในรัศมีรอบกายพระธุดงค์รูปนี้คือเขตอาคมที่ปลอดภัยสูงสุด สิ่งชั่วร้ายหรือควันดำของน้าคิดไม่อาจย่างกรายเข้ามาได้แม้เพียงกระผีกริ้น

"ผมชื่อโอมครับหลวงพี่... หลวงพี่จาริกมาจากที่ไหนหรือครับ?" โอมถามพลางหอบหายใจ ร่างกายที่เคยคัดตึงหน้าอกอย่างรุนแรงกลับค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาดเพียงแค่ได้อยู่ใกล้ชิดกับพระรูปนี้

"อาตมาชื่อ 'ธนู' เดินธุดงค์มาจากป่าลึกทางเหนือ เพื่อมาสะสางเรื่องราวบางอย่างที่ค้างคาในหมู่บ้านนี้" ท่านตอบพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่ทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูราวกับเทพบุตรในคราบนักบวช "โยมโอม... ร่างกายของโยมแบกรับ 'ภาระ' ที่ยิ่งใหญ่นัก หากไม่มีที่ระบายออก ความร้อนรุ่มจะกัดกินดวงจิตโยมเอง"

โอมสะดุ้งสุดตัว แสง สีเขียว ที่แหวนวาบขึ้นมาทันที มันคือแสงแห่งความจริง! พระสิงหราชรูปนี้รู้ความลับเรื่องน้ำนมทิพย์เทวาของเขาเข้าแล้ว

"หลวงพี่... ท่านทราบได้อย่างไรครับ?" โอมถามเสียงสั่น

"กลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์เทวามันขจรขจายไปทั่วชั้นฟ้า มีหรือที่อาตมาจะไม่รู้" พระธนูเดินเข้าไปใกล้โอมอีกนิด ออร่าสีทองจากตัวท่านกระทบกับผิวขาวเนียนของโอมจนเกิดแสงส่อสว่าง "น้าคิดของโยมไม่ได้เล่นแค่คุณไสยธรรมดา แต่มันคือการแลกวิญญาณกับอสูรเพื่อหวังชิงน้ำนมทิพย์จากอกโยมไปเป็นยาอายุวัฒนะ"

ในขณะนั้นเอง อาการคัดตึงที่หน้าอกของโอมที่สงบไปครู่หนึ่งกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงจนโอมทรุดลงไปกองกับพื้น มือบางพยายามกุมหน้าอกที่สั่นระริก น้ำนมทิพย์เทวาเริ่มพุ่งทะลักจนเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง

"อึก... หลวงพี่... ช่วยโอมด้วย โอมเจ็บ... เจ็บเหลือเกิน" โอมครางเครือด้วยความทรมาน แสงสีขาวที่แหวนเริ่มกะพริบถี่ ๆ เหมือนกำลังเพรียกหาการเยียวยา

พระธนูมองดูภาพนั้นด้วยความสงบ ท่านรู้ดีว่านี่คือชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และท่านเองก็คือหนึ่งในบุรุษที่ถูกลิขิตมาให้ปกป้องและ "ดื่มกิน" เพื่อชำระล้างพลังนี้

"เข้ามาในกลดของอาตมาเถิดโยมโอม... ก่อนที่รัตติกาลนี้จะพรากชีวิตโยมไป"

ายในกลดสีกลัดที่กางอยู่ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดทว่ากลับอบอวลไปด้วยมวลพลังบางอย่างที่ทำให้ใจสั่นสะท้าน พระธนู นั่งขัดสมาธิอย่างสงบนิ่ง ร่างกายของท่านสูงใหญ่กำยำ ผิวสีแทนเข้มขับกับจีวรสีหม่น แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของกลดลงมาอาบไล้ใบหน้าที่คมเข้ม สันกรามเด่นชัด และริมฝีปากหยักได้รูปที่ดูมีพลังอำนาจ

"ปลดเสื้อออกเถิดโยมโอม... อย่าฝืนรั้งพลังเทพกษีรธาราไว้อีกเลย" เสียงทุ้มต่ำของพระธนูทำให้โอมเหมือนถูกมนต์สะกด

โอมมือสั่นเทาขณะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด ทันทีที่ผ้าเชิ้ตและผ้าพันอกหลุดลุ่ยลงมา ทรวงอกที่ขาวผ่องและใหญ่โตสวยงามจนน่าอัศจรรย์ก็กระเด้งออกมาสู่สายตาของพระธุดงค์หนุ่ม ยอดอกสีชมพูเข้มสั่นระริก คัดตึงจนมีหยาดน้ำนมทิพย์ไหลซึมออกมาเป็นทางยาวอาบหน้าท้องเนียน

พระธนูจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้นชั่วครู่ ท่านโน้มกายที่หนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อเข้ามาหาโอม กลิ่นกายของท่านหอมสะอาดเหมือนป่าฝนและไม้จันทน์หอม พระธนูใช้ฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวช้อนประคองเต้านมที่อวบอิ่มของโอมไว้ข้างหนึ่ง พละกำลังจากมือของท่านทำให้โอมรู้สึกเหมือนตัวจะละลาย

"อ๊ะ... หลวงพี่..." โอมครางแผ่วเมื่อริมฝีปากร้อนของพระธนูครอบครองยอดปทุมถันอย่างรวดเร็วและรุนแรง!

จ๊วบ... จ๊วบ... อึก! อึก!

รสสัมผัสของพระธนูแตกต่างจากครั้งที่โอมเคยเจอมาโดยสิ้นเชิง ท่านไม่ได้เพียงแค่ดูดดื่มเพื่อระบายออก แต่ท่านใช้เรียวลิ้นสากตวัดรัวรอบยอดอกพร้อมกับดูดดึงอย่างหนักหน่วง ราวกับพละกำลังมหาศาลของชายชาตรีที่ต้องการจะสูบเอาหยาดทิพย์ทุกหยดเข้าไปชำระล้างร่างกาย

"อ้า...! หลวงพี่... แรงไปแล้ว... โอม... โอมเสียวซ่านไปหมดแล้ว!" โอมบิดเร้ากาย แอ่นอกเข้าหาใบหน้าหล่อเหลาของพระธุดงค์อย่างลืมตัว มือบางขยุ้มลงบนบ่าแกร่งของท่านที่แข็งแรงดั่งเหล็กกล้า

พลังแห่งน้ำนมทิพย์เทวาพุ่งพล่านเข้าสู่ลำคอของพระธนูอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ท่านดูดดึง โอมรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดจากการคัดตึงหายไปปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยความสยิวรัญจวนใจที่ทำให้น้ำรักส่วนล่างเริ่มปริ่มออกมา

พระธนูผละจากข้างหนึ่งไปหาอีกข้างหนึ่งอย่างหิวกระหาย ท่านใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างนวดเฟ้นเต้านมที่นุ่มหยุ่นนั้นจนมันล้นง่ามมืออกมา พละกำลังของท่านมหาศาลนัก แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้โอมรู้สึกปลอดภัยอย่างถึงที่สุด น้ำนมทิพย์พุ่งทะลักเข้าปากพระหนุ่มจนเปื้อนมุมปากของท่าน ดูดุดันและเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก

"น้ำนมของโยม... มีอานุภาพมากนัก" พระธนูเอ่ยด้วยเสียงพร่าต่ำหลังจากดูดจนเต้าทั้งสองเริ่มนิ่มนวล "มันไม่ได้แค่รักษา... แต่มันปลุกพลังในกายอาตมาให้ตื่นขึ้นด้วย"

โอมหอบหายใจรัวริน ใบหน้าสวยหวานอาบไปด้วยเหงื่อและความใคร่ที่ยังไม่มอดดับ แสงสีขาวจากแหวนมณีห้าสีส่องประกายสว่างวาบยิ่งกว่าเดิม บ่งบอกว่าพระธนูคือบุรุษผู้มีพลังแกร่งกล้าที่จะสามารถคุ้มครองเขาจากมัจจุราชควันดำของน้าคิดได้จริง ๆ

ภายในกลดสีกลัดที่กางอยู่ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดทว่ากลับอบอวลไปด้วยมวลพลังบางอย่างที่ทำให้ใจสั่นสะท้าน พระธนู นั่งขัดสมาธิอย่างสงบนิ่ง ร่างกายของท่านสูงใหญ่กำยำ ผิวสีแทนเข้มขับกับจีวรสีหม่น แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของกลดลงมาอาบไล้ใบหน้าที่คมเข้ม สันกรามเด่นชัด และริมฝีปากหยักได้รูปที่ดูมีพลังอำนาจ

"ปลดเสื้อออกเถิดโยมโอม... อย่าฝืนรั้งพลังแห่งน้ำนมทิพย์เทวาไว้อีกเลย" เสียงทุ้มต่ำของพระธนูทำให้โอมเหมือนถูกมนต์สะกด

โอมมือสั่นเทาขณะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด ทันทีที่ผ้าเชิ้ตและผ้าพันอกหลุดลุ่ยลงมา ทรวงอกที่ขาวผ่องและใหญ่โตสวยงามจนน่าอัศจรรย์ก็กระเด้งออกมาสู่สายตาของพระธุดงค์หนุ่ม ยอดอกสีชมพูเข้มสั่นระริก คัดตึงจนมีหยาดน้ำนมทิพย์ไหลซึมออกมาเป็นทางยาวอาบหน้าท้องเนียน ๆ

พระธนูจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้นชั่วครู่ ท่านโน้มกายที่หนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อเข้ามาหาโอม กลิ่นกายของท่านหอมสะอาดเหมือนป่าฝนและไม้จันทน์หอม พระธนูใช้ฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวช้อนประคองเต้านมที่อวบอิ่มของโอมไว้ข้างหนึ่ง พละกำลังจากมือของท่านทำให้โอมรู้สึกเหมือนตัวจะละลาย

"อ๊ะ... หลวงพี่..." โอมครางแผ่วเมื่อริมฝีปากร้อนของพระธนูครอบครองยอดปทุมถันอย่างรวดเร็วและรุนแรง!

จ๊วบ... จ๊วบ... อึก! อึก!

รสสัมผัสของพระธนูแตกต่างจากครั้งที่โอมเคยเจอมาโดยสิ้นเชิง ท่านไม่ได้เพียงแค่ดูดดื่มเพื่อระบายออก แต่ท่านใช้เรียวลิ้นสากตวัดรัวรอบยอดอกพร้อมกับดูดดึงอย่างหนักหน่วง ราวกับพละกำลังมหาศาลของชายชาตรีที่ต้องการจะสูบเอาหยาดทิพย์ทุกหยดเข้าไปชำระล้างร่างกาย

"อ้า! อ้า!อ้ า! หลวงพี่... แรงไปแล้วจ้ะ... โอม... โอมเสียวซ่านไปหมดแล้ว!" โอมบิดเร้ากาย แอ่นอกเข้าหาใบหน้าหล่อเหลาของพระธุดงค์อย่างลืมตัว มือบางขยุ้มลงบนบ่าแกร่งของท่านที่แข็งแรงดั่งเหล็กกล้า

พลังแห่งน้ำนมทิพย์เทวาพุ่งพล่านเข้าสู่ลำคอของพระธนูอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ท่านดูดดื่มเต้านม โอมรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดจากการคัดตึงหายไปปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยความสยิวรัญจวนใจที่ทำให้น้ำรักส่วนล่างเริ่มปริ่มออกมา

พระธนูผละจากข้างหนึ่งไปหาอีกข้างหนึ่งอย่างหิวกระหาย ท่านใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างนวดเฟ้นเต้านมที่นุ่มหยุ่นนั้นจนมันล้นง่ามมืออกมา พละกำลังของท่านมหาศาลนัก แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้โอมรู้สึกปลอดภัยอย่างถึงที่สุด น้ำนมทิพย์พุ่งทะลักเข้าปากพระหนุ่มจนเปื้อนมุมปากของท่าน ดูดุดันอย่างบอกไม่ถูก

"น้ำนมของโยม... มีอานุภาพมากนัก" พระธนูเอ่ยด้วยเสียงพร่าต่ำหลังจากดูดจนเต้าทั้งสองเริ่มนิ่มนวล "มันไม่ได้แค่รักษา... แต่มันปลุกพลังในกายอาตมาให้ตื่นขึ้นด้วย"

โอมหอบหายใจรัวริน ใบหน้าสวยหวานอาบไปด้วยเหงื่อและความใคร่ที่ยังไม่มอดดับ แสงสีขาวจากแหวนมณีห้าสีส่องประกายสว่างวาบยิ่งกว่าเดิม บ่งบอกว่าพระธนูคือบุรุษผู้มีพลังแกร่งกล้าที่จะสามารถคุ้มครองเขาจากมัจจุราชควันดำของน้าคิดได้จริง ๆ

ท่ามกลางแสงจันทร์แรมที่สาดส่องผ่านรอยแยกของกลด แสงสีชมพูจากแหวนมณีห้าสีสว่างเจิดจ้าลบเลือนทุกแสงสีอื่นจนหมดสิ้น พลังแห่งกามเทพและบุพเพสันนิวาสในอดีตชาติพุ่งพล่านเข้าสู่จิตวิญญาณของทั้งคู่ ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึก... ภาพของกษีรามานพ และ ภารดาเทพ ที่เคยร่วมอภิรมย์กัน ณ ป่าหิมพานต์ บัดนี้กงล้อแห่งกรรมได้หมุนมาบรรจบตามคำสาปขององค์มหาเทพ

"ภารดา... ยอดรักของข้า" โอมครางเรียกชื่อในอดีตชาติด้วยเสียงหวานพร่า ดวงตาเยิ้มหยดด้วยแรงปรารถนา ร่างกายที่เคยสวมชุดนักศึกษาสั่นเทิ้มด้วยไฟสวาทที่ถูกจุดติดขึ้นอีกครั้งหลังจากพลัดพรากมานับพันปี

พระธนู หรืออดีตเทพสงครามภารดา นัยน์ตาแปรเปลี่ยนเป็นสีทองสุกสกาว ท่านไม่อาจต้านทานแรงกรรมนี้ได้อีกต่อไป แม้จะอยู่ในสมณเพศ แต่คำสาปสวรรค์ระบุชัดว่า "ต้องเสพเมถุนกับกษีรามานพในเพศสมณะ" เพื่อเป็นการแก้เคล็ดและสืบต่อพลังเทพ

"กษีรามานพ.. ยอดดวงใจของพี่ พี่รอเจ้ามานานแสนนาน"

พระธนูพยุงร่างของโอมขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง ท่านใช้ฝ่ามือที่เปี่ยมด้วยพละกำลังนวดเฟ้นเต้านมที่ใหญ่โตอวบอิ่มของโอมจนมันปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้ว ยอดอกสีหวานชูชันและพ่นน้ำนมทิพย์เทวาออกมาไม่ขาดสาย พระธนูโน้มใบหน้าลงดูดดื่มหยาดน้ำทิพย์นั้นอย่างหิวกระหาย เสียงดูดดัง จ๊วบ...จ๊วบ... สนั่นไปทั่วกลด น้ำนมทิพย์สีขาวนวลอาบไปตามแผงอกล่ำสันและหน้าท้องที่เป็นลอนกล้ามเนื้อของพระหนุ่ม

"อ้า! หลวงพี่... แรงอีกจ๊ะ... ดูดให้เกลี้ยงเต้าเลย!" โอมแอ่นกายรับ กอดรอบลำคอหนาของพระธนูไว้แน่น ขาเรียวบางเกี่ยวกระหวัดเอวหนาของพระธนูเข้าหาตัวอย่างรุ่มร้อน

ความสิเน่หาพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เมื่อพระธนูถกจีวรขึ้นเผยให้เห็นท่อนกายเนื้ออันยิ่งใหญ่อหังการราวกับศัสตราวุธของเทพสงคราม ท่านประคองสะโพกมนของโอมให้กดทับลงมาบนแก่นกายที่ร้อนระอุ แรงกระแทกครั้งแรกทำเอาโอมกรีดร้องออกมาด้วยความซ่านสยิวใจใจแทบขาด

"อึก! อ้า! อ้า! อ้า! ภารดา... ท่านพี่... มันใหญ่เหลือเกิน... อ้า!"

พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเป็นจังหวะหนักหน่วง พระธนูคว้าเอวบางของโอมไว้มั่นแล้วกระแทกสวนขึ้นไปอย่างรุนแรงตามพละกำลังของเทพสงคราม ทุกจังหวะที่ท่านขยับ น้ำนมทิพย์เทวาก็พุ่งออกจากเต้าของโอมเปรอะเปื้อนใบหน้าและร่างกายของทั้งคู่ จนกลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์เทวาอบอวลไปทั่ว ราวกับน้ำอมฤตที่มาชโลมใจ

สัญชาตญาณแห่งมนต์เกษียรมาตาทำงานอย่างเต็มที่ รูทวารสวรรค์ของโอมตอดรัดท่อนกายแกร่งไว้อย่างหนึบแน่น ยิ่งพระธนูดูดนมโอมแรงเท่าไหร่ แรงกระแทกเบื้องล่างก็ยิ่งดุดันขึ้นเท่านั้น แสงสีชมพูจากแหวนมณีห้าสีแผ่ซ่านปกคลุมทั่วกลด ปิดกั้นพวกเขาจากโลกภายนอกและสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง

"โอม... พี่จะส่งน้องไปสู่สรวงสวรรค์อีกครั้ง... อึก!" พระธนูคำรามต่ำ ก่อนจะโหมแรงกระแทกเป็นจังหวะสุดท้าย ท่อนกายแกร่งฝังลึกเข้าสู่จุดเสียวซ่านที่สุดของโอม และปลดปล่อยน้ำวิสุทธิ์ที่ร้อนแรงเข้าสู่ร่างกายของโอมจนล้นปรี่

"อ้า! อ้า! อ้า! หลวงพี่! ท่านพี่ภารดา!" โอมกระตุกเกร็ง ยอดอกพ่นน้ำนมทิพย์ออกมาเป็นสายสุดท้ายพร้อมกับร่างกายที่ทรุดลงซบหน้าอกแกร่งของพระธนูอย่างหมดแรง

ค่ำคืนนี้คือการเชื่อมโชคชะตาที่สมบูรณ์แบบ แสงสีชมพูค่อย ๆ จางลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นที่ห่อหุ้มคนทั้งสองไว้ บัดนี้โอมรู้แล้วว่า เขาไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป... และเทพสงครามในคราบนักบวชผู้นี้

เมื่อรุ่งอรุณมาเยือน แสงทองจับขอบฟ้า พระธนูประคองร่างของโอมขึ้นมานั่งหลบหลังต้นโพธิ์ใหญ่ ท่านรู้ดีว่าถึงเวลาต้องสะสางกรรมเก่าและกำจัดภัยมืดที่คุกคามยอดดวงใจของท่าน

“โอม... พี่สัญญา เมื่อเรื่องนี้จบลง พี่จะลาสึกออกมาครองรักกับเจ้าในฐานะฆราวาส แต่ตอนนี้น้องจงอยู่ในเกราะเพชรนี้ อย่าได้ออกมา” พระธนูเอ่ยด้วยสายตาแน่วแน่

ขณะนั้นเอง สมคิดพุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้ ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวจนผิดรูป ผิวหนังกลายเป็นสีเทาดำราวกับซากศพ นัยน์ตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์อสุรกายที่เขาสถาปนาขึ้นมา

“หนีมาอยู่นี้! นี้เอง!” สมคิดเอยขึ้นด้วยรอยยิ้มร้าย ๆ
“น้าคิด” โอมอุทาน
“ไอ้พระ! แกขัดขวางกู! ข้าจะเอาตัวน้องโอมมาเป็นกูคนเดียว!” สมคิดแผดเสียงก้องพร้อมปล่อยควันดำทมิฬนับร้อยสายพุ่งเข้าใส่พระธนู

พระธนูยืนสงบนิ่ง ท่านรวบรวมตบะบารมีที่สั่งสมมานาน พร้อมกับพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับจากน้ำนมทิพย์เมื่อคืน ท่านพนมมือขึ้นพร้อมบริกรรมคาถาเสียงกังวาน “นะโมพุทธายะ... ยะธาพุทโมนะ!”

แสงสีทองอร่ามพุ่งออกจากร่างพระธนู ปะทะกับควันดำของสมคิดจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แสงพุทธคุณสว่างจ้าจนป่าทั้งป่ากลายเป็นสีทอง ควันดำค่อยๆ สลายไปเหมือนหิมะต้องไฟ พระธนูพุ่งตัวเข้าหาด้วยพละกำลังเทพสงคราม ใช้ฝ่ามือประทับลงที่หน้าผากของสมคิด พร้อมเปล่งคำราม “สัมปจิตฉามิ! ชำระล้าง!”

“อ๊ากกกกก...!” สมคิดร้องลั่น ไอสีดำพุ่งออกจากทวารทั้งเก้า ร่างของเขากระตุกเกร็งจนมนต์ดำที่ฝังรากลึกมานานถูกถอนรากถอนโคนออกจนหมดสิ้น ทันทีที่ไสยดำสลายไป ร่างของสมคิดก็ทรุดฮวบลง กลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้ไสยเวทย์มนต์ดำ

โอมรีบวิ่งออกมาจากเกราะป้องกัน เห็นสภาพน้าคิดที่นอนหายใจรวยรินด้วยความสงสาร แสงสีเขียวจากแหวนบอกโอมว่าสมคิดถูกครอบงำมานานจนร่างกายเกินจะเยียวยา แต่จิตใจของเขาตอนนี้บริสุทธิ์แล้ว

“น้าคิด... โอมจะช่วยน้านะจ๊ะ” โอมคุกเข่าลง ประคองร่างสมคิดขึ้นมา พลางปลดเสื้อเชิ้ตเผยเต้านมที่อวบอิ่มน้ำนมทิพย์เทวาไหลซึมออกมา โอมจับยอดอกส่งเข้าปากสมคิด

“อึก... อึก...”

สมคิดได้รับรสสัมผัสที่แสนหอมหวานเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย น้ำนมทิพย์ไหลเข้าสู่ลำคอ ชำระล้างความแค้น ความหลอกลวง และความเจ็บปวดในใจเขาจนหมดสิ้น ใบหน้าที่เคยบิดเบี้ยวค่อย ๆ กลับมาดูสงบและเปี่ยมสุข สมคิดมองหน้าโอมด้วยสายตาขอขมา ก่อนจะหลับตาลงอย่างสงบทิ้งไว้เพียงร่างที่ไร้ซึ่งมลทิน

หลังการต่อสู้ พระธนูทรุดฮวบลงข้างๆ ท่านเสียพลังไปมากนักในการใช้พุทธคุณขั้นสูงจัดการอสูรร้าย ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดและหอบหายใจรัว โอมเห็นดังนั้นจึงรีบขยับเข้าไปโอบกอดคนรักไว้

“พี่ธนู!... ดื่มเถิดจ้ะ เยียวยาตัวพี่เถิด”

โอมกดศีรษะพระธนูลงกับเต้าขาวผ่องที่ยังคงอัดแน่นไปด้วยหยาดทิพย์ พระธนูไม่รอช้า ท่านครอบริมฝีปากลงดูดดื่มอย่างกระหาย พละกำลังมหาศาลไหลกลับเข้าสู่ร่างของพระหนุ่มอีกครั้ง ผิวสีแทนเริ่มกลับมามีออร่าสีทองจาง ๆ บาดแผลและอาการเหนื่อยล้าหายไปปลิดทิ้งจากการเยียวยาด้วยน้ำนมทิพย์ที่เปี่ยมด้วยรักแท้

พระธนูผละจากอกงาม มองสบตาโอมด้วยความรักที่ลึกซึ้ง “พี่จะกลับไปวัดเพื่อลาสิกขาบท... แล้วพี่จะกลับมาอยู่กับเจ้าที่บ้านสวนมณีเทวาแห่งนี้ตลอดไป ยอดรักของพี่”

โอมยิ้มทั้งน้ำตา กอดพระธนูไว้แน่น รู้ดีว่าหลังจากนี้ชีวิตของเขาและพลังน้ำนมทิพย์เทวา จะมีผู้ปกป้องที่แกร่งกล้าที่สุดอยู่เคียงข้างตลอดไป

สี่เดือนผ่านไปราวกับปาฏิหาริย์ โอม ได้รับการประกาศชื่อเป็นข้าราชการครูอันดับหนึ่งของจังหวัด และได้กลับมาประจำการที่โรงเรียนวัดหนองดาวเหนือสมความตั้งใจ ส่วน พระธนู หลังจากสะสางกรรมเสร็จสิ้น ท่านได้ตัดสินใจลาศิขาบท กลับมาเป็น “ธนู” ชายหนุ่มผู้มีสง่าราศีและเปี่ยมด้วยพุทธอาคมศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดมาจากหลวงปู่ภัทร ร่างกายที่เคยเป็นที่สถิตของสายฟ้าสวรรค์และเพลิงสุวรรณฉาย บัดนี้พร้อมจะใช้พละกำลังทั้งหมดเพื่อปกป้องยอดดวงใจ

ก่อนงานมงคลจะเริ่มขึ้น โอมพาธนูในชุดขาวสะอาดตาไปกราบนมัสการ หลวงพ่อเอก ที่กุฏิไม้หลังเดิม เพื่อขอบอกล่าวเรื่องการครองคู่และขอขมาลาโทษ

“หลวงพ่อจ๊ะ... โอมกับพี่ธนูจะแต่งงานกันแล้วนะจ๊ะ” โอมเอ่ยขณะหมอบกราบแทบเท้าพ่อ

หลวงพ่อเอกในวัยกลางคนที่ดูหนุ่มแน่นขึ้นเพราะผลของน้ำนมทิพย์ ยิ้มรับด้วยความเมตตา ท่านรู้ดีว่าธนูคือผู้ที่จะมาสืบทอดหน้าที่คุ้มครองโอมแทนท่าน ในจังหวะนั้นเอง อาการคัดตึงหน้าอกของโอมก็กำเริบขึ้น กลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์อบอวลไปทั่วกุฏิ

“ธนู... เจ้าคงรู้หน้าที่ของโอมดีแล้วสินะ” หลวงพ่อเอกเอ่ยพลางมองหน้าลูกเขย “มาเถิด... ก่อนจะเริ่มชีวิตฆราวาส จงช่วยกันแบ่งเบาภาระในกายของโอมให้สิ้นเสียก่อน”

โอมค่อยๆ ปลดเสื้อเชิ้ตออก เผยปทุมถันคู่งามที่บัดนี้อวบอิ่มและตึงเปรี๊ยะด้วยน้ำนมทิพย์ระดับสูงสุด หลวงพ่อเอกโน้มลงครอบครองยอดอกข้างหนึ่ง ส่วนธนูที่เข้าใจความศักดิ์สิทธิ์นี้ดี ก็นิ่งงันเพียงครู่ก่อนจะโน้มใบหน้าอันหล่อเหลาลงครอบครองยอดอกอีกข้างที่ยังว่างอยู่

“อึก... อึก... อึก...” เสียงดูดดื่มน้ำนมทิพย์จากสองบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ดังผสานกัน โอมแอ่นอกรับด้วยความสยิวรัญจวนใจอย่างที่สุด สัมผัสจากริมฝีปากของพ่อที่อบอุ่นและสัมผัสจากธนูที่ร้อนแรงและทรงพลัง ทำให้โอมครางระงม “อ๊างงง... หลวงพ่อ... พี่ธนู... ดูดพร้อมกันแบบนี้ โอมจะขาดใจตายแล้วจ้ะ” หยาดน้ำนมสีขาวนวลพุ่งเข้าสู่ลำคอของทั้งสองเพื่อชำระล้างและเพิ่มตบะบารมี เป็นภาพการประสานพลังเทพและพุทธคุณที่งดงามและวาบหวามเหนือคำบรรยาย

งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติที่บ้านสวนมณีเทวา ชาวบ้านหนองดาวเหนือมาร่วมยินดีกับครูโอมและเจ้าบ่าวรูปงามจากแดนเหนือ ธนูตัดสินใจจดทะเบียนสมรสและใช้นามสกุล “มณีเทวา” แต่งเข้าบ้านเมียเพื่อดูแลทรัพย์สินและปกป้องโอมอย่างเต็มตัว

เมื่อถึงคืนเข้าหอ... ท่ามกลางกลิ่นดอกมะลิและแสงเทียนนวลตา ธนูประคองร่างของโอมลงบนเตียงไม้สักที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ

“โอม... เมียพี่ พี่สัญญาว่าจะรักและดูแลเจ้า รวมถึง 'หยาดทิพย์' ในกายเจ้าให้ถึงที่สุด”

ธนูเริ่มบทรักอย่างอ่อนโยนแต่แฝงด้วยความดุดันของชายชาตรี เขาใช้พลังกสิณธาตุไฟ (เตโชกสิณ) จาง ๆ ทำให้ร่างกายของทั้งสองร้อนผ่าวและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว โอมบิดเร้ากายใต้ร่างหนาของสามี น้ำนมทิพย์เทวาพุ่งทะลักออกมาทุกครั้งที่ธนูกระแทกกระทั้นท่อนกายแกร่งเข้าสู่กายทิพย์ของโอม

“อ๊าาาา! พี่ธนู... แรงอีกจ้ะ... น้ำนมโอมเป็นของพี่คนเดียวแล้ว!”

เสียงบทสวาทดำเนินไปตลอดทั้งคืน แสงสีชมพูและสีขาวจากแหวนมณีห้าสีส่องสว่างครอบคลุมห้องหอไว้ เป็นสัญญาณแห่งความสุขสมหวังและความปลอดภัยชั่วนิรันดร์

นับจากนี้ไป ครูโอมจะทำหน้าที่สอนหนังสือและเยียวยาบุรุษเพศด้วยน้ำนมทิพย์ตามบัญชาสวรรค์ โดยมี ธนู มณีเทวา ยอดบุรุษผู้ทรงอาคมและสายฟ้าสวรรค์คอยยืนเคียงข้างในฐานะสามีและผู้ปกป้องผู้จงรักภักดีตลอดไป

mamo55

ขอบคุณครับ

sukmongkon

จบแบบบ happy

popn

ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ