ประสบการณ์น่าอายกับคนส่งของ 14 (ความแค้นก่อตัว)

moozfa

กูต้นเอง จากวันที่กูเลิกกับพี่ ผ่านไปสามปีเต็มๆ นับจากคืนที่กูยอมรับกับตัวเองว่าต้องเลิกกับพี่เขา
; T! }9 G" H/ ^( R. V. o5 z! c1 y0 C
4 T- F3 g2 i+ C. l' Q4 Yสามปีที่กูไม่ได้ติดต่อพี่เลยสักครั้งเดียว ไม่โทร ไม่ไลน์ ไม่แม้แต่กดไลค์โพสต์เก่าๆ ในเฟซบุ๊คที่เคยแอบดูบ่อยๆ ตอนแรกกูตั้งใจบล็อกทุกช่องทาง แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ กูแค่ลบแชทเก่า ลบเบอร์ ลบทุกอย่างที่พอจะทำให้กูเผลอกดไปหาพี่ตอนดึกๆ ที่นอนไม่หลับ
1 i; ~; G4 ]/ y4 X6 f) a& |7 q
5 [4 `; M& s% b# F, N8 ]แต่วันที่พี่ส่งข้อความมาหากูครั้งแรกหลังจากวันนั้น กูไม่ได้ตอบ  
ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม... จนถึงครั้งสุดท้ายเมื่อปีที่แล้วที่พี่เขียนยาวๆ ว่าคิดถึงกู เป็นห่วงกู ขอให้กูมีความสุข กูอ่านแล้วร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง แต่กูก็ยังไม่ตอบ เพราะกูกลัว ถ้ากูตอบไปแค่คำเดียว กูจะทิ้งทุกอย่างวิ่งกลับไปหาพี่ทันที
: l, r1 q9 E4 `. m3 X3 g
- u+ y/ @% z* \- Rกูแต่งงานแล้วตามที่แม่บังคับ เมียกูชื่อนุ่น คนดี คนเรียบร้อย ครอบครัวเขาก็ดีกับกูมาก กูมีลูกชายหนึ่งคน อายุสองขวบครึ่ง ชีวิตกูดู “สมบูรณ์แบบ” จากภายนอก งานส่งของยังทำอยู่ แต่ขยับไปเป็นหัวหน้าทีม มีรถกระบะส่วนตัว มีบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งที่ผ่อนอยู่

แต่ทุกคืนที่กูหลับตา กูยังเห็นภาพพี่คุกเข่าอยู่ตรงหน้ากู เห็นหน้าพี่แดงก่ำตอนกูสั่งให้ชักว่าวโชว์คนอื่น เห็นปากพี่ตอนอมควยกูจนกูแตกคาปาก เห็นตาพี่ที่มองกูด้วยความรักตอนดูแลกูตอนขาหัก
. U- M' M0 y7 h) C# h
8 f! f4 R1 Y; U, @) V; q: _& pความรู้สึก “มีอำนาจ” เหนือพี่ มันไม่เคยจางหายจากใจกูเลยว่ะ  
กูโหยหามัน โหยหาความรู้สึกที่ได้สั่งพี่ ได้เห็นพี่อาย ได้เห็นพี่เงี่ยนจนตัวสั่นเพราะคำพูดกู กูเคยลองหาคนอื่นในแอปใต้ดินบ้าง แต่ไม่มีใครให้ความรู้สึกนั้นได้เหมือนพี่ ไม่มีใครยอมต่ำต้อยให้กูแบบที่พี่เคยยอม

* g( c! B! u8 E1 jจนกระทั่งวันนี้

7 w9 g% F6 ]$ Y) u6 ]/ Qนุ่นชวนกูไปตั้งแคมป์กับกลุ่มเพื่อนใหม่ในเฟซบุ๊ค ชื่อกลุ่ม “แคมป์ปิ้งสายชิลล์” มีสมาชิกเกือบร้อยคน คราวนี้จัดกันที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ สี่วันสามคืน นุ่นอยากให้กูลองเปิดโลกบ้าง เพราะกูไม่ค่อยสุงสิงกับใครนอกจากเพื่อนเก่าๆ กูเลยตามใจเมียไป
* s  S4 m* o9 r6 _" @/ w7 k3 i
. C" h6 V5 p: ]' Q  i6 J) Pพวกกูถึงลานกางเต็นท์ตอนบ่ายแก่ๆ มีคนมาประมาณยี่สิบคน ไฟแคมป์ยังไม่จุด ทุกคนกำลังช่วยกันกางเต็นท์ คุยกันเสียงดัง
9 Y% _; p9 t4 K# P6 Y
; E8 B+ b4 r' o2 Y- jกูยกกล่องเครื่องดื่มลงจากรถ แล้วเงยหน้าขึ้นโดยบังเอิญ
- H; C3 h+ U  s# P% D9 E- O2 c6 F
แล้วกูก็เห็นพี่
+ _) X8 H% q# j9 k, s
' D0 O' }7 Y3 J( Oพี่เขายืนอยู่ตรงกลุ่มคนที่กำลังกางเต็นท์สีเขียวใบใหญ่ ใส่เสื้อยืดสีเทา กางเกงขาสั้นแบบเดินป่า รูปร่างยังเหมือนเดิม อาจจะผอมลงนิดหน่อย แต่หน้าตายังคม ยังหล่อแบบที่ทำให้ใจกูเต้นแรงเหมือนสามปีก่อน
: R/ U) `) B3 B& l! ]& N$ y. e
4 ?1 d  u' A0 V& t  hกูยืนนิ่งเหมือนถูกสตัฟ กล่องในมือเกือบหล่น นุ่นหันมาเห็นเลยถาม “เป็นอะไรคะพี่ต้น” กูรีบส่ายหน้า บอกไม่มีอะไร
& e7 @- u9 @/ j% S! e5 W+ H
+ n" ~' E7 [. l) ?( F7 Bกูมองพี่นาน พี่กำลังหัวเราะคุยกับคนในกลุ่ม ดูมีความสุข ดู... ปล่อยวาง
+ b8 {% B- Y3 ]
' C7 L3 m: M7 `6 `  hกูตัดสินใจเดินเข้าไปหา ขาเข่าอ่อนนิดๆ แต่กูคิดในใจว่าแค่ทักทายธรรมดา แค่บอกว่าโลกกลมดีนะพี่ แค่นั้นจริงๆ

กูเดินเข้าไปใกล้ๆ เรียกเบาๆ “พี่...”
1 J* z. C5 x5 i% T+ B8 k
8 g/ n  I5 x! s  `- q8 }แต่พี่หันมามองพอดี

วินาทีที่สายตาพี่กับสายตากูสบกัน กูเห็นชัดเลยว่าพี่จำกูได้ ตาพี่เบิกกว้างนิดหนึ่ง แต่แค่เสี้ยววินาทีเดียว

แล้วพี่ก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

% b$ B( l6 @  l8 s8 ?. fพี่หันหน้าหนีไปคุยกับคนข้างๆ ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินไปยกข้าวของอีกฝั่งโดยไม่หันมามองกูอีกเลย

/ b+ @" W! g+ u8 _' uกูยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

& Y4 H# `5 R: f: k, Z# ?" Qความคิดถึงที่สะสมมาสามปี ความโหยหาที่กูเก็บกดไว้ทุกวัน ความรู้สึกผิดที่กูเคยมีต่อพี่

$ Z; g! ^! Y+ ^) Zทั้งหมดนั้น... พลิกกลับกลายเป็นความแค้นในเสี้ยววินาที

กูรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าแรงๆ ต่อหน้าคนยี่สิบคน
; L0 r1 v7 K1 i9 |! Z
พี่เลือกที่จะเมินกู เลือกที่จะทำเหมือนกูเป็นคนแปลกหน้า ทั้งที่พี่เคยรักกู เคยยอมทุกอย่างให้กู เคยดูแลกูตอนกูเจ็บ
* o  f, L% a1 S+ N' i4 y$ h6 _; `
แต่ตอนนี้พี่เดินหนีจากกูอย่างไม่ใยดี
" [7 q& y, C" y2 b+ q
กูหายใจแรงขึ้น หัวใจเต้นตุ้บๆ มือกำแน่นจนเจ็บ
) A! }' t% o& v0 i* W
นุ่นเดินมาสัมผัสแขนกู “พี่ต้น เป็นอะไรอีกแล้วคะ”
/ j! l; A5 j' W) ~0 H4 ]" [6 A
กูยิ้มฝืดๆ ให้เมีย “เปล่า แค่ร้อน”

# w- l9 E# I$ k& u( J) qแต่ในใจกู มันเดือด
1 {; s. t. X7 h7 x4 P5 J7 [
7 |, e9 Q# G0 b* R+ }* A' gกูมองตามหลังพี่ที่นั่งคุยกับคนอื่น หัวเราะเสียงดัง ยกเบียร์ชนแก้วกับคนใหม่ๆ

กูอยากเดินเข้าไปจับแขนพี่ให้หันมา อยากตะโกนถามว่าทำไมถึงทำแบบนี้กับกู อยากบอกพี่ว่ากูคิดถึงพี่ทุกวัน อยากให้พี่กลับมาให้กูสั่ง ให้กูบังคับ ให้กูเห็นหน้าพี่แดงก่ำเพราะความอับอายอีกครั้ง
1 f2 L: U  ^2 H# N
7 A  Z; Q5 g: U+ ]' G, y/ Hแต่พี่เลือกที่จะเมินกู
9 z" c% n0 H; O: `7 A6 U% l
3 i1 [$ W. s/ ^1 `$ Vคืนนั้นกูแทบไม่ได้นอน

นั่งจ้องไฟแคมป์ มองเงาพี่ที่นั่งอยู่คนละวงกับกู ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร แต่รู้สึกเหมือนห่างกันคนละโลก

กูยกเบียร์ดื่มหมดกระป๋องในคำเดียว

ความคิดถึงกลายเป็นความเจ็บปวด

0 G' s8 A* k+ [9 E5 _( o3 aความเจ็บปวดกลายเป็นความแค้น

และความแค้นนั้น... มันกำลังค่อยๆ กลายเป็นความต้องการที่กูเคยมีเมื่อสามปีก่อน

) v0 W0 T! {- o/ N6 |5 `ความต้องการที่จะ “มีอำนาจ” เหนือพี่อีกครั้ง
+ V' ~* I2 ~/ `# ~
! h; j! C' r3 R- pกูไม่รู้ว่าพรุ่งนี้กูจะทำยังไง

แต่กูรู้อย่างหนึ่งแน่ๆ

กูจะไม่ยอมให้พี่เดินหนีจากกูอีกแล้ว
' v( }# y; W; q/ V( ?0 a* d
" D" Q. m/ y/ g9 x. L/ Gไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนก็ตาม

4 h7 f" o6 |" t% c' m+ t
8 j4 }  M4 c0 V* C3 |) d1 W& S

nuangnut1996

สนุกมากครับ

taskus

ขอบคุณครับ

Aquarius_Camu

ขอบคุณครับ

audiwoods

ทิ้งไปแล้ว ยังกลับมาเจอกันอีก

Bozz1998

รอเลย