ประสบการณ์น่าอายกับคนส่งของ 13 (จุดพลิกผัน)

moozfa

กูรู้สึกมาได้สัก 2-3 เดือนแล้วว่ะ  ว่าไอ้ต้นมันเริ่มเปลี่ยนไป
% I) ]) B: N) K9 Y' G! a, @8 h
ตอนแรกแค่เล็กๆ น้อยๆ มันมาหากูน้อยลง อ้างว่างานส่งของเยอะ บางคืนที่เคยค้างบ้านกู มันก็รีบกลับหอ บอกเหนื่อย ข้อความที่เคยส่งมาหากูบ่อยๆ กลายเป็นตอบช้า หรือบางทีก็ไม่ตอบเลย กูถามมันก็บอก “ไม่มีอะไรพี่ กูแค่เหนื่อย”
# m& k8 ?# P- D! g, Q: A
กูเริ่มกังวลจริงจังตอนมันยกเลิกนัดมาบ้านกูสามครั้งติด มันเคยสัญญาว่าจะมาทำข้าวให้กูกินหลังเลิกงาน แต่สุดท้ายก็โทรมาบอก “ขอโทษว่ะพี่ วันนี้มีงานด่วน” เสียงมันเหนื่อยๆ แต่กูได้ยินเสียงผู้หญิงคุยกันเบาๆ อยู่ข้างหลัง

/ u- w/ m" K% H0 Q" w# }กูเลยตัดสินใจขับรถไปหอมันตอนดึกๆ วันพฤหัส
9 s5 J! R; {' r, E6 ?& a3 d4 q" L
เคาะประตูห้องมันนานมาก กว่าจะเปิด มันยืนตัวเกร็ง หน้าซีด ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นเหมือนเพิ่งตื่น
# v" H/ e" F; l3 c; q* N4 J6 i, }
“พี่... มาทำไมดึกๆ วะ”
' A) l; J  D( U! g
กูผลักประตูเข้าไปนั่งบนเตียงมันเลย “มึงเป็นอะไร มึงเลี่ยงกูทำไมวะ”

1 F8 ^5 I7 B1 q- P8 Z, n. Cมันยืนนิ่งอยู่นาน มองพื้นตลอด ก่อนจะทรุดนั่งลงข้างกู ถอนหายใจยาว
$ N9 E, |# [9 G3 ^% N4 q
) l! A+ G; V' J8 ?& h( e/ ]“พี่... กูขอโทษ”

กูใจหายวูบ “ขอโทษอะไร”
' d8 ?- m2 w. ^6 b: n8 d* G; k
( h, L7 P8 {& Oมันเงียบอีกพักใหญ่ กว่าจะพูดออกมาเสียงสั่น

“ที่บ้านกูบังคับให้กูแต่งงานว่ะ”

กูชาไปทั้งตัว “แต่งงาน? กับใคร”
7 F  p% |( Q6 e" w: V
“ลูกสาวเพื่อนแม่กู ตั้งแต่เด็กๆ เคยสัญญากันไว้แบบขำๆ แต่ตอนนี้ทางบ้านเขาจริงจัง เขาบอกว่าถ้ากูไม่แต่ง เขาจะตัดขาดกูเลย ไม่ส่งเสีย ไม่ให้เงิน ไม่ให้กลับบ้านอีก”

8 L( ]& k6 }  ]# kมันยกมือขึ้นกุมหัว “กูทะเลาะกับแม่มาหลายรอบแล้ว แต่เขาไม่ฟัง เขาบอกกูโตแล้ว ต้องรับผิดชอบครอบครัว ต้องมีลูกมีหลานให้ตระกูล”

$ p' U/ p4 ]- s) n/ k  W' hกูฟังแล้วเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร

มันหันมามองกู ตาแดงๆ “กูไม่อยากแต่งว่ะพี่ กูรักพี่ กูอยากอยู่กับพี่ แต่... กูสู้เขาไม่ได้จริงๆ”

กูน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว “แล้วมึงจะทำยังไง”

มันสูดหายใจลึก “กู... ขอเลิกกับพี่ดีกว่า”
  R# f0 V- ^; j
คำนั้นมันตีเข้ามาในอกกูแรงชิบหาย แต่กูก็เข้าใจ
5 H* C: G3 v1 E; g1 V- |" |4 f( A' f
กูเข้าใจว่ามันโตมาในครอบครัวแบบไหน แม่มันเลี้ยงมันคนเดียวหลังพ่อตาย มันเคยเล่าให้กูฟังว่ามันกลัวแม่เสียใจมากที่สุดในชีวิต
# w9 `& R5 l5 B+ m% y" E+ d- {
+ Y  w6 Z. ~/ \# m0 g8 m1 h) kกูเช็ดน้ำตา พยักหน้าช้าๆ “กูเข้าใจว่ะ”
* Z+ @$ H  l. |
0 v9 U# f; n, D  T; }มันร้องไห้เลย กอดกูแน่น “กูขอโทษจริงๆ พี่ กูไม่อยากทำแบบนี้ แต่กูไม่มีทางเลือก”

# p6 X& \- u, _8 `, d' oกูนั่งกอดมันอยู่นาน กอดกันเงียบๆ ในห้องมืดๆ นั้น

! f8 k, T. T1 Q) K$ Xก่อนกลับ กูจูบหน้าผากมันเบาๆ “มึงดูแลตัวเองดีๆ นะ ถ้ามึงทุกข์จริงๆ โทรหาได้ทุกเวลา กูยังเป็นห่วงมึงเสมอ”
( }' x: [" ?9 `/ k* P  V
3 d$ z9 A5 @# t  X% f; r: l. K, yมันพยักหน้า กอดกูครั้งสุดท้ายแน่นสุดกำลัง

7 s2 [6 C* Z! r/ w6 c; X8 p# ?* F0 i# xกูขับรถกลับบ้าน น้ำตาไหลตลอดทาง

% I/ h% t6 C5 d% _เจ็บชิบหายก็จริง แต่กูไม่โกรธมัน
6 |: ?7 I0 D# N. p
( q  v9 n; p* E& f! |) {- c- ~4 ~6 j$ P, `เพราะกูรู้ว่ามันรักกูจริงๆ
- t8 k+ G9 W" A9 v1 K& `; C! M
แค่... บางครั้งความรักก็สู้ความกดดันจากครอบครัวไม่ได้
' n" P/ _, D# E5 Q
กูหวังแค่ว่า สักวันหนึ่ง ถ้ามันพร้อม มันจะกลับมา

% {. r3 ?$ Y$ ~6 kแต่ถ้าไม่กลับมา... กูก็ขอให้มันมีความสุขกับชีวิตที่มันเลือก

เพราะกูรักมันมากพอ ที่จะยอมปล่อยมันไป

nuangnut1996

สนุกมากครับ