ประสบการณ์น่าอายกับคนส่งของ 13 (จุดพลิกผัน)

moozfa

กูรู้สึกมาได้สัก 2-3 เดือนแล้วว่ะ  ว่าไอ้ต้นมันเริ่มเปลี่ยนไป
  |& Y2 L- T* z6 y& j6 C, _' V
5 T, ^. H7 q6 {* bตอนแรกแค่เล็กๆ น้อยๆ มันมาหากูน้อยลง อ้างว่างานส่งของเยอะ บางคืนที่เคยค้างบ้านกู มันก็รีบกลับหอ บอกเหนื่อย ข้อความที่เคยส่งมาหากูบ่อยๆ กลายเป็นตอบช้า หรือบางทีก็ไม่ตอบเลย กูถามมันก็บอก “ไม่มีอะไรพี่ กูแค่เหนื่อย”

/ a( S  |4 `( G( y. Oกูเริ่มกังวลจริงจังตอนมันยกเลิกนัดมาบ้านกูสามครั้งติด มันเคยสัญญาว่าจะมาทำข้าวให้กูกินหลังเลิกงาน แต่สุดท้ายก็โทรมาบอก “ขอโทษว่ะพี่ วันนี้มีงานด่วน” เสียงมันเหนื่อยๆ แต่กูได้ยินเสียงผู้หญิงคุยกันเบาๆ อยู่ข้างหลัง

กูเลยตัดสินใจขับรถไปหอมันตอนดึกๆ วันพฤหัส

เคาะประตูห้องมันนานมาก กว่าจะเปิด มันยืนตัวเกร็ง หน้าซีด ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นเหมือนเพิ่งตื่น

“พี่... มาทำไมดึกๆ วะ”

กูผลักประตูเข้าไปนั่งบนเตียงมันเลย “มึงเป็นอะไร มึงเลี่ยงกูทำไมวะ”
5 P$ f) H# j0 Q3 p
$ a* `4 e5 ^4 s7 N& xมันยืนนิ่งอยู่นาน มองพื้นตลอด ก่อนจะทรุดนั่งลงข้างกู ถอนหายใจยาว
) b6 O3 W5 j. k/ z
! F' K% W3 T, l2 X1 d3 I$ V“พี่... กูขอโทษ”

1 _$ W" ~$ `5 ~& q! K( Tกูใจหายวูบ “ขอโทษอะไร”
" p, a+ Y  R1 I. Q
มันเงียบอีกพักใหญ่ กว่าจะพูดออกมาเสียงสั่น

“ที่บ้านกูบังคับให้กูแต่งงานว่ะ”

กูชาไปทั้งตัว “แต่งงาน? กับใคร”

“ลูกสาวเพื่อนแม่กู ตั้งแต่เด็กๆ เคยสัญญากันไว้แบบขำๆ แต่ตอนนี้ทางบ้านเขาจริงจัง เขาบอกว่าถ้ากูไม่แต่ง เขาจะตัดขาดกูเลย ไม่ส่งเสีย ไม่ให้เงิน ไม่ให้กลับบ้านอีก”

มันยกมือขึ้นกุมหัว “กูทะเลาะกับแม่มาหลายรอบแล้ว แต่เขาไม่ฟัง เขาบอกกูโตแล้ว ต้องรับผิดชอบครอบครัว ต้องมีลูกมีหลานให้ตระกูล”

6 H" g( f& p; K' }( b( iกูฟังแล้วเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร
; m7 l. J/ j' ~
& O5 E" g& q! M' Gมันหันมามองกู ตาแดงๆ “กูไม่อยากแต่งว่ะพี่ กูรักพี่ กูอยากอยู่กับพี่ แต่... กูสู้เขาไม่ได้จริงๆ”
$ q8 V: }9 b9 _1 h! L# n
; L" k( u& E9 v+ t  Xกูน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว “แล้วมึงจะทำยังไง”

8 J. G+ F6 p. T( O  z1 E( \มันสูดหายใจลึก “กู... ขอเลิกกับพี่ดีกว่า”
$ z$ S5 M: i3 p  @7 f* M! y
9 S. c% t% o9 P, S) `คำนั้นมันตีเข้ามาในอกกูแรงชิบหาย แต่กูก็เข้าใจ

กูเข้าใจว่ามันโตมาในครอบครัวแบบไหน แม่มันเลี้ยงมันคนเดียวหลังพ่อตาย มันเคยเล่าให้กูฟังว่ามันกลัวแม่เสียใจมากที่สุดในชีวิต

; P& D  b/ v2 Q0 [: a/ J- X# Aกูเช็ดน้ำตา พยักหน้าช้าๆ “กูเข้าใจว่ะ”
! d3 X+ T: {: U8 R2 o6 Y
มันร้องไห้เลย กอดกูแน่น “กูขอโทษจริงๆ พี่ กูไม่อยากทำแบบนี้ แต่กูไม่มีทางเลือก”
3 b5 ]) B  _( r; f8 W$ x
กูนั่งกอดมันอยู่นาน กอดกันเงียบๆ ในห้องมืดๆ นั้น
1 ~: `  y% B! V# x. m0 L' C
ก่อนกลับ กูจูบหน้าผากมันเบาๆ “มึงดูแลตัวเองดีๆ นะ ถ้ามึงทุกข์จริงๆ โทรหาได้ทุกเวลา กูยังเป็นห่วงมึงเสมอ”

  ]0 j$ C6 o1 F/ Bมันพยักหน้า กอดกูครั้งสุดท้ายแน่นสุดกำลัง
0 L7 L: G4 @) u
* Q/ F) D- R0 D7 ?กูขับรถกลับบ้าน น้ำตาไหลตลอดทาง
+ g) D7 ?& P- m% Y; T, @& h
( w' ^* _$ L- C9 _" ^เจ็บชิบหายก็จริง แต่กูไม่โกรธมัน
8 ?' @, ]8 t2 i1 X2 b' V& G; |
- t  y  U5 m+ u, H: z. T- _เพราะกูรู้ว่ามันรักกูจริงๆ

5 g& V: M3 l2 @3 r7 V1 P7 k/ Yแค่... บางครั้งความรักก็สู้ความกดดันจากครอบครัวไม่ได้
0 @' t! I- E5 S% x; T3 x
( Q4 h' _3 w" l8 [) Y. Bกูหวังแค่ว่า สักวันหนึ่ง ถ้ามันพร้อม มันจะกลับมา
/ a& y0 ~, ~& e9 \& \
- `5 t- v- n  J5 D9 W$ a, s8 Qแต่ถ้าไม่กลับมา... กูก็ขอให้มันมีความสุขกับชีวิตที่มันเลือก
; Z* D" A0 O3 W% B
เพราะกูรักมันมากพอ ที่จะยอมปล่อยมันไป

1 u8 o/ i6 a0 S, l' e# Y

nuangnut1996

สนุกมากครับ