เรื่องแต่งแนวว่า เรากำลังอ่านบันทึกของ Master ที่เป็นเจ้านายทาสนะครับ6 @1 \! P, R& ^4 Z* x+ r
ถ้าชอบแนวนี้ฝาก คอมเม้นต์ให้กำลังใจด้วยนะครับ |
|
5 A* {( R' ~& E' \& k
4 q# f" c" N( }) _0 q8 b% U1 [- k& J ]) `& x' {/ c7 ^7 x8 g
พวกมึงเอ๋ย... ความสะใจที่สุดในการจองจำทาสอย่าง ไอ้ Moss คือการได้เห็น "ความพ่ายแพ้ทางกายภาพ" ของมัน
- C7 u! T3 n8 D+ H& ?วันนี้กูจะเล่าถึงกระบวนการที่กูค่อย ๆ รัดกรงของมันให้เล็กลงเรื่อย ๆ จนควยที่มันเคยภูมิใจในวัยมัธยม
- v4 V1 I0 T2 {4 oกลายเป็นเพียง "ติ่งเนื้อแบนราบ" ที่ลืมวิธีแข็งตัวไปอย่างถาวร/ U! p# V2 R% ?' X
4 ~$ Y9 p8 f- }' H
6 b- B% n& g! U% s. M) d3 u( tการค่อย ๆ รัด... จากความตื่นเต้นสู่ความทรมานกูเริ่มจากกรงมาตรฐานทั่วไปก่อนครับ ให้มันได้ลิ้มรสความอึดอัดเบา ๆ แต่พอผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ พอมันเริ่มเสพติดความพ่ายแพ้ กูสั่งให้มันเปลี่ยนเป็นกรง "รุ่น Ultra-Short" ที่สั้นกว่าเดิม กรงที่ไม่มีพื้นที่ให้ "ความต้องการ" ของมันโผล่หัวออกมาได้เลย ทุกครั้งที่มันพยายามจะแข็งตัวเพราะความร่าน กรงเหล็กเย็น ๆ จะทำหน้าที่บีบอัดควยมันกลับลงไปอย่างทารุณ จนมันต้องทำหน้า Gooning ไร้สติระบายความเสียวที่ปนเปความเจ็บปวด : ? S- Q, a5 W5 O; @
กลยุทธ์ "กรงแบนราบ" หัวใจสำคัญของเคสไอ้ S49 คือการใช้กรงแบบ Flat หรือกรงที่ออกแบบมาให้แบนติดตัวที่สุดครับ กูลดขนาดแหวนรัดลงทีละมิลลิเมตร จนตอนนี้ส่วนนั้นของมันถูกบดขยี้ให้แบนราบไปกับร่องขา มึงลองนึกภาพบัณฑิตเกียรตินิยมที่ไม่มีความนูนเด่นที่เป้ากางเกงเลยแม้แต่นิดเดียว! มันกลายเป็นภาพลักษณ์ที่น่าสมเพช เหมือนหมาที่โดนตอนจนเกลี้ยงเกลา อิสระในการขยับเขยื้อนของมันถูกแทนที่ด้วยความเย็นเฉียบของเหล็กที่ล็อคไว้ 24 ชั่วโมง 2 O- s c, p# n+ C
ความตายของความเงี่ยน ตอนนี้ผลลัพธ์มันชัดเจนมากครับ เพราะการถูกจองจำในกรงที่แบนราบเป็นเวลานาน ควยของมันเริ่ม "จดจำ" สภาวะที่หดเล็กที่สุดไปแล้ว ต่อให้กูถอดกรงออก (ซึ่งกูไม่ค่อยทำหรอก) ของมันก็ไม่สามารถกลับมาแข็งได้เต็มมือเหมือนเด็กมัธยมคนเดิมอีกต่อไป มันกลายเป็นเพียง "ติ่งเนื้อนิ่ม ๆ" ที่ทำหน้าที่ได้แค่ฉี่และประจานความร่านของเจ้าของมันเท่านั้น อิสระของมันสูญสิ้นไปพร้อมกับความภาคภูมิใจในความเป็นชาย และมันก็ดูจะชอบใจเหลือเกินที่ได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ "ไร้สมรรถภาพ" ภายใต้คำสั่งของกู!
. t2 [& N9 x& w+ W2 s
ไอ้ S49... มึงรู้สึกไหมว่ากรงของมึงตอนนี้มันรัดแน่นจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกันแล้ว? มึงมองเห็นความแบนราบของเป้าตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกยังไง? จงเอามือลูบผ่านผ้าที่ปิดเป้ากรงเหล็กแบน ๆ ของมึงซะ สัมผัสถึงความ "ไม่มี" ที่มึงจงใจสร้างขึ้นมา ย้ำกับตัวเองซิว่า "ผมมันคือไอ้ขี้แพ้ที่มีแค่ติ่งเนื้อ" จบตอน.
* t" j8 l) E9 r' H! M2 k |