|
บทที่ 1.5: The Symphony of Crunch (ซิมโฟนีแห่งเสียงกระดูกแตก) Author: JEM Date: 3 กุมภาพันธ์ 20xx Time: 13:00 น. Location: แผนก R&D ส่วนงาน CBT & Ball Torture (The Gym) เสียงเพลงฮิปฮอปจังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มก้องไปทั่วห้องโถงขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนโรงยิมผสมโรงฆ่าสัตว์ กลิ่นของที่นี่แตกต่างจากห้องแล็บอันเงียบสงบของณัฐวุฒิอย่างสิ้นเชิง มันคือกลิ่นของ "เหงื่อ, อะดรีนาลีน, และเลือดสด" ที่คละคลุ้งจนระบบฟอกอากาศทำงานไม่ทัน ดร.แชมป์ จาง (Head of CBT) ยืนอยู่กลางเวทีมวยที่พื้นเปื้อนเลือดชุ่มโชก เขาไม่ได้ใส่เสื้อกาวน์ แต่ใส่เสื้อกล้ามบาสเกตบอลทีม Chicago Bulls เบอร์ 23 โชว์กล้ามแขนเป็นมัดๆ ที่ชุ่มเหงื่อ สวมกางเกงวอร์มและรองเท้า Air Jordan รุ่นลิมิเต็ดที่พื้นรองเท้ามีรอยเลือดแห้งกรังติดอยู่ "อ่อนหัด! อ่อนหัดโว้ย!" แชมป์ตะโกนใส่ไมโครโฟน Headset ที่ครอบหัวอยู่ พร้อมเป่านกหวีด ปรี๊ดดด! เบื้องหน้าเขา... บนแป้นบาสเกตบอลที่ถูกดัดแปลง ห่วงบาสถูกแทนที่ด้วยรอกไฟฟ้าที่ห้อยร่างของ นักโทษ Tier 3 (รหัส 88-902) กลับหัวลงมา ขาชี้ฟ้า หัวห้อยลงพื้น และในตำแหน่งระดับสายตาของแชมป์พอดี... คือ "พวงสวรรค์" (Scrotum) ของนักโทษคนนั้นที่ห้อยต่องแต่ง ไร้การป้องกัน "ฟังนะไอ้พวกนักวิจัยหน้าโง่!" แชมป์หันไปด่าทีมงาน R&D กว่า 20 คนที่ยืนจดบันทึกอยู่ขอบเวที "โจทย์ของลูกค้าคือ 'Impact' (แรงปะทะ)! ลูกค้าไม่ได้จ่ายเงินมาดูพวกแกเอาไม้จิ้มฟันจิ้มไข่เบาๆ! เขาจ่ายเพื่อดู 'Explosion' (การระเบิด)!" แชมป์กระชับ "ไม้เบสบอลอะลูมิเนียม" ในมือแน่น วาดวงสวิงซ้อมลมสองสามที วูบ... วูบ... "ดูไว้! นี่คือองศาที่ถูกต้องสำหรับการทำ Testicular Rupture (ลูกอัณฑะแตก) แบบสมบูรณ์แบบ!" แชมป์ง้างไม้จนสุดแขน กล้ามเนื้อไบเซปส์เกร็งจนเส้นเลือดปูด นักโทษที่ห้อยหัวอยู่ร้องเสียงหลงผ่านตะกร้อครอบปาก ตาเหลือกถลนด้วยความกลัวสุดขีดเมื่อเห็นไม้เบสบอลกำลังพุ่งมา "โฮมรัน!!" ผละ!!! เสียงโลหะกระทบเนื้อเยื่ออ่อนและกระดูกเชิงกรานดังสนั่นหวั่นไหว มันไม่ใช่เสียงทึบๆ แต่เป็นเสียง "แฉะ" ที่ตามมาด้วยเสียง "กร๊อบ" ของถุงอัณฑะที่รับแรงกระแทกมหาศาลจนทนไม่ไหว ลูกอัณฑะข้างขวาของนักโทษระเบิดคาถุงทันที เลือดสีคล้ำซึมออกมาอย่างรวดเร็วจนถุงบวมเป่งเป็นสีม่วงดำ ร่างของนักโทษกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเหมือนปลาถูกทุบหัว ก่อนจะนิ่งไปเพราะช็อกหมดสติจากความเจ็บปวด (Neurogenic Shock) "เห็นไหม!" แชมป์ชี้ไม้เบสบอลไปที่จอมอนิเตอร์ที่แสดงภาพ Slow Motion "แรง G-Force ที่จุดปะทะอยู่ที่ 50G! เนื้อเยื่อ Tunica Albuginea ฉีกขาด 100% ภายใน 0.02 วินาที! นี่แหละคือศิลปะ! นี่แหละคือเงิน!" เสียงปรบมือดังเกรียวกราวจากลูกน้อง แต่มีเสียงหนึ่งที่ขัดจังหวะขึ้นมา... เสียงรองเท้าส้นสูงที่เดินกระทบพื้นเหล็กอย่างไม่เกรงใจ "ศิลปะบ้าบออะไรของนาย... สกปรกสิ้นดี" [PART 1]: THE CLASH OF TITANS (การปะทะของยักษ์ใหญ่) มอลลี่ เกรซ เดินเข้ามาในโซน CBT พร้อมกับถือผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก เธอใส่ชุดสูทกระโปรงสีขาว (อีกแล้ว) และต้องคอยเดินเขย่งเท้าหลบกองเลือดที่กระเซ็นอยู่บนพื้นด้วยความรังเกียจ แชมป์หันมามอง ยิ้มกว้างอย่างกวนประสาท "อ้าว! เจ๊มอลลี่! ลมอะไรหอบมาถึงดงตีนของผมได้ครับเนี่ย? หรือว่าอยากลองเทสต์เครื่อง 'Spanking Machine' รุ่นใหม่? รับรองก้นเด้งๆ ของเจ๊..." "หุบปากเน่าๆ ของนายซะ แชมป์" มอลลี่ตวาดแว้ด เธอโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะอุปกรณ์ข้างเวที "ฉันมาคุยเรื่อง 'Budget Burn Rate' (อัตราการเผาผลาญงบประมาณ) ของแผนกนาย!" เธอชี้ไปที่ร่างนักโทษที่ห้อยต่องแต่งอยู่ ซึ่งตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังปลดลงมาใส่รถเข็นเพื่อส่งไปห้องพยาบาล (หรือห้องเชือด) "นายรู้ไหมว่าอาทิตย์นี้นายทำของพังไปกี่ชิ้นแล้ว? 15 ชิ้น! สิบ-ห้า-ชิ้น! นายคิดว่านักโทษพวกนี้มันงอกออกมาจากดินหรือไง? ต้นทุนการนำเข้า ขนส่ง กักกันโรค... นายทุบพวกมันทิ้งเหมือนทุบกระป๋องโค้กเล่น!" "แล้วไง?" แชมป์ยักไหล่ วางไม้เบสบอลพาดบ่า "ของพังก็ซื้อใหม่สิเจ๊" "นายไม่เข้าใจโครงสร้าง R&D (Research & Development) เลยหรือไง!" มอลลี่เริ่มเทศนา "ฟังนะไอ้กล้ามโต... แผนก R&D ของพวกเรา มีหน้าที่ 'คิดค้น' (Innovate) และ 'สร้างต้นแบบ' (Prototype) หน้าที่ของนายคือหาวิธีทรมานใหม่ๆ แล้วส่ง 'Methodology' (ระเบียบวิธี) ไปให้ Production Studio หรือ Live Houseเพื่อทำเงิน! นายไม่ใช่โรงฆ่าสัตว์! นายคือห้องทดลอง! นายต้องถนอมตัวอย่างทดลองไว้ใช้ซ้ำ (Reuse) ให้ได้มากที่สุด เพื่อเก็บ Data ไม่ใช่ทุบทีเดียวตาย!" "ดูอย่างแผนก Urethra ของเด็กใหม่นั่นสิ!" มอลลี่เปรียบเทียบ "เขาใช้ทอมสันคนเดียว ทดลองไปได้ตั้ง 10 เมนู โดยที่ของไม่เสีย... แต่นาย? ทุบแตก ทุบแตก! มันเปลืองงบ!" แชมป์หัวเราะลั่น เสียงก้องกังวานไปทั่วโรงยิม "ฮ่าๆๆๆ! Urethra? ไอ้แผนกรูเยี่ยวรูเดียวที่ยอดตกต่ำเตี้ยเรี่ยดินนั่นน่ะเหรอ?" แชมป์กระโดดลงจากเวที เดินตรงเข้ามาหามอลลี่ ตัวเขาใหญ่กว่าเธอเกือบสองเท่า กลิ่นเหงื่อปะทะจมูกเธอจนเธอต้องถอยหลัง "ฟังนะคุณนาย..." แชมป์ก้มลงมองหน้าเธอ "ที่คุณพูดมันทฤษฎีสวยหรู... แต่ในทางปฏิบัติ CBT (Cock and Ball Torture) คือ King of Content! ทำไมน่ะเหรอ? เพราะมัน 'Real' ไงล่ะ! ลูกค้าไม่ได้อยากดูเทคนิคสวยๆ... เขาอยากเห็น 'ความฉิบหาย' (Destruction)! เขาอยากได้ยินเสียงไข่แตก! อยากเห็นเลือดพุ่ง! อยากเห็นผู้ชายตัวโตๆ ร้องไห้เหมือนเด็กผู้หญิง!" แชมป์กดปุ่มบนแท็บเล็ตของตัวเอง โชว์กราฟแท่งสีเขียวที่พุ่งทะลุเพดาน "ดูตัวเลขซะ! แผนกผมน่ะ... ต้นทุนสูงจริง (High Cost) เพราะของมันพังง่าย แต่ Revenue (รายได้) ของผม แผนกเดียวทำเงินได้มากกว่า Urethra, Sounding, และ Electro รวมกัน 3 เท่า! เศรษฐีซาดิสม์จากรัสเซีย ยอมจ่าย 5 แสนเหรียญ เพื่อกดปุ่มเครื่องไฮดรอลิกบีบไข่นักโทษแค่ครั้งเดียว! แล้วเจ๊จะมาบ่นเรื่องค่าตัวนักโทษกระจอกๆ ราคาไม่กี่หมื่นทำไม?" มอลลี่มองตัวเลขนั้น... เถียงไม่ออก ตัวเลขไม่เคยโกหก แผนก CBT คือ "Cash Cow" (วัวนม) ตัวจริงของบริษัท แม้จะป่าเถื่อนและสิ้นเปลือง แต่มันทำเงินมหาศาล "โอเค..." มอลลี่เสียงอ่อนลง แต่ยังคงวางมาด "นายทำเงินได้ ฉันยอมรับ... แต่ R&D ต้องมีอะไรใหม่ๆ เสมอ นายจะขายแค่ 'การทุบ' ไปตลอดไม่ได้ ลูกค้าจะเบื่อ" "ใครบอกว่าผมมีแค่ทุบ?" แชมป์ยิ้มเจ้าเล่ห์ "มานี่สิเจ๊... เดี๋ยวผมพาไปดู 'คอลเลกชันใหม่' ที่ผมกำลังจะส่งไปให้ฝ่าย Studio ถ่ายทำอาทิตย์หน้า" [PART 2]: THE GALLERY OF AGONY (นิทรรศการทรมาน) แชมป์พามอลลี่เดินลึกเข้าไปในโซนทดลองย่อย (Sub-Labs) ของแผนก CBT ซึ่งแบ่งเป็นสถานีย่อยๆ ตามประเภทความวิปริต Station 1: The Entomologist (นักกีฏวิทยา) Concept: Insect & Infestation Pain ในห้องกระจกนิรภัย นักโทษชายคนหนึ่งถูกมัดตรึงกับเก้าอี้ ขาแหกตว้าง ตรงเป้ากางเกงของเขามี "ครอบแก้ว" (Glass Dome) ครอบอวัยวะเพศและถุงอัณฑะเอาไว้ ภายในครอบแก้วนั้น... เต็มไปด้วย "มดตะนอย" (Fire Ants) และ "แมงป่องตัวเล็ก" นับร้อยตัว "นี่คือโปรเจกต์ 'The Hive' (รังมรณะ)" แชมป์อธิบายอย่างภูมิใจ "เราทาฟีโรโมนของนางพญาไว้ที่... ผิวหนังถุงอัณฑะของมัน ดูสิเจ๊... มดพวกนี้มันไม่ได้แค่กัด... แต่มันกำลังพยายาม 'ขุดรู' เพื่อทำรังในหนังกำพร้า ความเจ็บปวดจากการถูกกัด (Sting) ผสมกับความคัน (Itch) และความกลัว (Phobia)... ลูกค้าสามารถจ่ายเงินเพื่อ 'เติมมด' เข้าไปเพิ่มได้ หรือจะสั่งให้ปล่อย 'แมงป่อง' ตัวแม่ออกมากัดที่หัวควยก็ได้" มอลลี่มองดูภาพนักโทษที่ดิ้นพล่าน น้ำลายฟูมปาก ขาเตะอากาศไปมาด้วยความทรมานที่เกินบรรยาย ผิวหนังบริเวณนั้นบวมแดงเป่งจนน่ากลัว "อื้ม..." เธอพยักหน้า "Visual ใช้ได้... สีแดงของมดตัดกับสีผิว... ขายพวกกลุ่ม Fetish แมลงได้ดี" Station 2: The Carpenter (ช่างไม้) Concept: Penetrating Trauma & Sharp Objects สถานีถัดไปดูเหมือนโรงงานไม้ มีเสียงค้อนตอกโป๊กๆ นักโทษที่นี่ถูกจับนอนราบ อวัยวะเพศถูกรัดไว้กับ "แท่นไม้" (Chopping Block) นักวิจัยกำลังถือ "ตะปูเรือใบ" (Roofing Nail) ขนาด 3 นิ้ว... จ่อไปที่ส่วนหัว (Glans) "อันนี้คลาสสิก... 'The Nailed God' (พระเจ้าถูกตรึง)" แชมป์ชี้ให้ดู "แต่ R&D ของเราพัฒนาไปอีกขั้น เราไม่ใช้ค้อนตอกส่งเดช เราใช้ 'เครื่องตอกตะปูระบบลม' (Pneumatic Nail Gun) ที่ปรับแรงดันได้ ลูกค้าสามารถควบคุมความลึกได้ระดับมิลลิเมตร... จะตอกเข้าไปแค่ผิวๆ ให้เลือดซึม... หรือจะตอกทะลุ 'ท่อปัสสาวะ' ไปปักติดกับไม้ข้างล่างเลยก็ได้" ปัง! เสียงปืนลมดังขึ้น ตะปูพุ่งเจาะทะลุเนื้อเยื่อส่วนหัวของนักโทษ เลือดพุ่งกระฉูดออกมาเป็นฝอยเล็กๆ นักโทษกรีดร้องเสียงแหลมจนแทบสิ้นสติ "เห็นไหม?" แชมป์หัวเราะ "Clean Shot! ไม่มีการเล็งพลาด และแผลสวยคมกริบ" Station 3: The Ball-Buster (เครื่องบดทำลาย) Concept: Compression & Crushing สถานีสุดท้ายคือไฮไลท์ เครื่องจักรไฮดรอลิกขนาดใหญ่ที่มีหน้าจอ Digital แสดงตัวเลขแรงกด (PSI) นักโทษถูกจับให้เอาถุงอัณฑะวางบนแท่นรองรับ... ด้านบนมี "แป้นกด" ที่ทำจากกระจกนิรภัยใสหนา 2 นิ้ว (เพื่อให้กล้องถ่ายเห็นภาพตอนบดขยี้ได้ชัดเจนจากมุมบน) "นี่คือ 'The Nutcracker Suite'" แชมป์กดปุ่มสาธิต แป้นกระจกค่อยๆ เลื่อนลงมาทับถุงอัณฑะช้าๆ... นักโทษเริ่มหน้าเขียว ตัวเกร็ง ตัวเลขบนหน้าจอวิ่งขึ้น... 10 PSI... 20 PSI... 50 PSI... ลูกอัณฑะภายใต้ถุงหนังเริ่มถูกบีบจนผิดรูป แบนแต๊ดแต๋เหมือนดินน้ำมัน เส้นเลือดปูดโปนจนแทบแตก "จุดขายคือ 'The Limit'" แชมป์กระซิบข้างหูมอลลี่ "เราเปิดพนันออนไลน์... ให้ลูกค้าทายว่า 'ไข่ใบนี้จะแตกที่แรงกดเท่าไหร่?' ทายถูก รับรางวัลเป็นคลิป Exclusive... ทายผิด เงินเข้ากระเป๋าเรา และวินาทีที่มัน โพละ! ใต้กระจกใส... น้ำขาวๆ ปนเลือดกระจายเต็มหน้าจอ... มันคือศิลปะ Pop Art ที่ขายดีที่สุด!" มอลลี่มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกผสมปนเป เธอขยะแขยง... ใช่ แต่ในหัวสมองนักการตลาดของเธอ... เธอกำลังเห็นเม็ดเงินไหลมาเทมา "โอเค แชมป์..." มอลลี่ยอมรับ "นายมันบ้า... แต่นายรู้วิธีหาเงิน ทำ Package ดีๆ ล่ะ... ถ่ายภาพนิ่งสวยๆ ส่งมาให้ฉัน ฉันจะเอาไปลงแคตตาล็อกเล่มใหม่ให้" "ได้เลยครับเจ้านาย!" แชมป์ตะเบ๊ะล้อเลียน "แล้วอย่าลืมงบประมาณไตรมาสหน้าของผมล่ะ... ผมเล็งเครื่อง 'เครื่องดูดฝุ่นอุตสาหกรรม' ตัวใหม่ไว้ กะจะเอามาลองดูดลูกปิงปองออกจากท่อ... น่าจะสนุก" [PART 3]: THE WAITING ROOM (ห้องรอเชือด) Location: โซนกักกันสินค้าใหม่ (Intake Holding Cells) - ชั้นล่างสุด Time: เวลาเดียวกัน ตัดภาพจากความหรูหราและความโหดร้ายของชั้นบน... ลงมาสู่ความมืดมิดและความหวาดกลัวของชั้นล่าง ในคอกขังรวมที่พื้นปูด้วยฟางชื้นๆ (เหมือนคอกม้า) นักโทษใหม่ทั้ง 5 คน ที่เพิ่งผ่านการคัดแยกเมื่อวาน กำลังรอชะตากรรมของตัวเอง พวกเขาถูกจับใส่ชุดนักโทษสีขาวบางๆ (เหมือนชุดคนไข้) ที่ไม่มีกางเกงใน ที่ข้อเท้ามีกำไลติดตามตัว (GPS Anklet) ที่คอยังคงมีรอยแดงจากการถูกประทับตรา 1. เสี่ยวฟาน (88-701) - The Hacker เขานั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง สายตาภายใต้แว่นที่ร้าวไปข้างหนึ่งกำลังทำงานอย่างหนัก เขาไม่ได้มองด้วยความกลัวเหมือนคนอื่น แต่เขามอง "ระบบ" กลอนประตูดิจิทัลรุ่น K-900... ใช้ระบบ NFC... วงจรน่าจะอยู่ใต้แผงควบคุม... กล้องวงจรปิดหมุนทุก 45 วินาที... มีจุดบอดตรงมุมเสาประมาณ 3 วินาที... เสี่ยวฟานขยับนิ้วมือไปมาในอากาศ เสมือนกำลังพิมพ์โค้ดในจินตนาการ แม้ปากจะถูกล็อกด้วยตะกร้อ แต่สมองของเขายังเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุด "ฉันต้องออกไป... ฉันแค่ต้องหา Terminal สักเครื่อง..." 2. อเล็กซ์ (88-702) - The Jock อดีตนักอเมริกันฟุตบอลกำลังวิดพื้นอยู่อย่างบ้าคลั่ง หนึ่ง... สอง... สาม... เหงื่อท่วมตัว กล้ามเนื้อทุกมัดทำงานหนักเพื่อระบายความเครียดและความโกรธ เขาไม่ยอมรับสภาพนี้ เขาเชื่อว่าเขาแข็งแรงที่สุดในห้องนี้ และถ้ามีโอกาส... เขาจะหักคอผู้คุมแล้วหนี "รอก่อนเถอะ... เดี๋ยวปั๊ดเตะก้านคอให้..." อเล็กซ์คิดในใจ ขณะมองไปที่ประตูเหล็กด้วยสายตาอาฆาต 3. วิลเลียม (88-703) - The Broken Man เขานั่งพิงกำแพง เหม่อมองออกไปนอกลูกกรงเล็กๆ ที่เห็นเพียงขอบฟ้าไกลๆ ในมือเขากำลังหมุน "เศษกระดุม" เม็ดเล็กๆ ที่เขาแอบเก็บได้จากพื้น... มันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเขาไว้ เขาไม่ได้คิดหนี และไม่ได้โกรธ เขาแค่กำลัง "รอ" รอให้ความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง... ช่วยลบภาพเมียที่ตายไปออกจากหัวสมอง "เจ็บกาย... ดีกว่าเจ็บใจ" วิลเลียมคิด 4. ฮินาตะ (88-704) - The Yakuza Son เขานั่งขัดสมาธิด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับพระเซน รอยสักมังกรบนแผ่นหลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจเข้าออก ฮินาตะรู้ดีว่าโลกใต้ดินทำงานยังไง... การโวยวายคือการฆ่าตัวตาย การนิ่งสงบคือทางรอด เขาสังเกตเห็นสายตาของนักโทษคนอื่นๆ ที่มองมาที่เขา... บางคนกลัวรอยสัก บางคนอยากเข้าหา "ที่นี่ก็เหมือนข้างนอก..." ฮินาตะวิเคราะห์ "มีขาใหญ่ มีลูกน้อง มีเหยื่อ... ฉันต้องหาทางขึ้นเป็นขาใหญ่ของคอกนี้ให้ได้ ก่อนที่จะถูกส่งไปขาย" 5. สมชาย (88-705) - The Driver สมชายนั่งสวดมนต์งึมงำอยู่คนเดียว มือพนมไหว้ปะหลกๆ "นะโมตัสสะ... หลวงพ่อคูณช่วยลูกด้วย... ลูกไม่เคยฆ่าใคร... ลูกแค่อยากกลับไปหาแม่" เขาดูเป็นคนที่อ่อนแอที่สุด จิตใจเปราะบางที่สุด เมื่อกี้ตอนที่ผู้คุมเดินผ่านมาเคาะกระบองใส่กรง สมชายถึงกับฉี่ราดด้วยความตกใจ เขาคือเป้าหมายที่ง่ายที่สุดสำหรับการถูกข่มเหง... ทั้งจากผู้คุม และจากนักโทษด้วยกันเอง ครืด... เสียงประตูเหล็กเปิดออก แสงไฟสาดส่องเข้ามา ผู้คุมร่างยักษ์สองคนเดินเข้ามา พร้อมกับ Mr. Tong (ตง) ที่ถือแฟ้มรายชื่อ "เอาล่ะ สินค้าล็อตใหม่..." ตงประกาศเสียงก้อง "ถึงเวลา 'ปฐมนิเทศภาคปฏิบัติ' แล้ว... เบอร์ 702 (อเล็กซ์)... 704 (ฮินาตะ)... 705 (สมชาย)... ลุกขึ้น! ดร.แชมป์ จากแผนก CBT ต้องการ 'กระสอบทราย' ใหม่สำหรับทดสอบเครื่องตอกตะปู... ส่วนเบอร์ 701 (เสี่ยวฟาน) กับ 703 (วิลเลียม)... พวกแกโชคดี คุณมอลลี่ต้องการ 'ตุ๊กตา' ไปลองชุดคอลเลกชันใหม่..." อเล็กซ์ลุกขึ้นยืน กำหมัดแน่น สมชายร้องไห้โฮ กอดขาฮินาตะไว้แน่น ส่วนเสี่ยวฟานและวิลเลียมมองหน้ากัน... ไม่รู้ว่า "โชคดี" ในนรกขุมนี้... มันมีความหมายว่าอย่างไร (จบบทที่ 1.5)
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์