|
บทที่ 1.4: The Baker’s Oven (เตาอบของคนทำขนม) Author: NUT Date: 3 กุมภาพันธ์ 20xx Time: 08:00 น. Location: แผนก R&D, Lab 04 (The Kitchen) แสงไฟ LED สีขาวนวลในห้อง Lab 04 สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงฮัมเบาๆ ของระบบฟอกอากาศเกรดห้องผ่าตัด กลิ่นในห้องนี้สะอาดจนแสบจมูก มันคือกลิ่นของ "Isopropanol" (แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ) ผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเทียนหอมกลิ่นวานิลลาที่ถูกจุดไว้ที่มุมห้อง... การผสมผสานที่ชวนเวียนหัวระหว่างโรงพยาบาลและร้านเบเกอรี่ ณัฐวุฒิ อยู่สบาย เดินเข้ามาในห้องตรงเวลาเป๊ะ เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่รีดมาอย่างดี ทับเสื้อเชิ้ตสีดำด้านใน บนใบหน้าประดับด้วยแว่นตาไร้กรอบและรอยยิ้มจางๆ ที่ดูสุภาพอ่อนโยน "อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน" ณัฐวุฒิทักทายทีมงานผู้ช่วยวิจัย 2-3 คนที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเขาพุ่งตรงไปที่ "กลางห้อง" บนเตียงผ่าตัดระบบไฟฟ้า (Surgical Table) รุ่นล่าสุด... ร่างของชายหนุ่มผิวขาวที่คุ้นตากำลังนอนอยู่ ดร.ทอมสัน สมิธ (Tier 1) เขาสวมเพียงชุดคลุมคนไข้สีเขียวอ่อนที่ถูกเลิกขึ้นมาจนถึงหน้าอก ท่อนล่างเปลือยเปล่า ขาทั้งสองข้างถูกพาดอยู่บนขาหยั่ง (Stirrups) ในท่า Lithotomy แบบเดียวกับการตรวจภายในสตรี ข้อมือถูกล็อกไว้กับราวกั้นเตียงด้วยกุญแจมือบุนวมหนังนุ่ม "ปล่อยฉันนะเว้ย!" ทอมสันตะโกนทันทีที่เห็นหน้าณัฐวุฒิ ใบหน้าหล่อเหลาของอดีตศัลยแพทย์แดงก่ำด้วยความโกรธและความอาย "นี่มันผิดจรรยาบรรณแพทย์! ผิดกฎหมายระหว่างประเทศ! ฉันเป็นหมอ ไม่ใช่หนูทดลอง!" "จุ๊ๆๆ..." เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง แฟรงค์ เดินออกมาจากเงามืด เขาอยู่ในชุดสูทลำลองที่ดูผ่อนคลาย มือถือแก้วกาแฟ Starbucks (ที่น่าจะนำเข้ามาจากฝั่งด้วยต้นทุนแก้วละ 500 เหรียญ) "อย่าเสียงดังสิคุณหมอ... นายกำลังทำให้บรรยากาศดีๆ ในเช้าวันแรกของการทำงานเสียหมด" แฟรงค์เดินมายืนข้างเตียง วางมือลงบนไหล่ของทอมสันเบาๆ "นายไม่ใช่หมอแล้ว ทอมสัน... ทันทีที่นายเซ็นสัญญานั้น นายคือ Asset T1-MD... หรือพูดง่ายๆ คือ 'อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่มีลมหายใจ' และวันนี้... นายได้รับเกียรติให้เป็น 'Canvas' (ผืนผ้าใบ) ผืนแรกให้กับศิลปินคนใหม่ของเรา" แฟรงค์หันมาหาณัฐวุฒิ ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว "พร้อมหรือยัง พ่อหนุ่มเบเกอรี่?" "พร้อมเสมอครับคุณแฟรงค์" ณัฐวุฒิโค้งศีรษะเล็กน้อย แฟรงค์วางแก้วกาแฟลง แล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาส่งให้ณัฐวุฒิ หน้าจอแสดงกราฟสีแดงที่ดิ่งลงเหว และหัวข้อโปรเจกต์ใหญ่ 2 หัวข้อ "ฟังนะณัฐ..." น้ำเสียงของแฟรงค์เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของเพื่อนขี้เล่นอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของฉลามที่ได้กลิ่นเลือด "อย่างที่นายรู้... ยอดขายแผนกเรากำลังแย่ มอลลี่กำลังโดนบอร์ดบริหารสับเละข้างบน... แต่ฉันไม่สนมอลลี่ ฉันสน 'หน้า' ของฉัน" "ฉันเอานายเข้ามา โดยข้ามหัวกฎระเบียบทุกอย่าง... ถ้าภายใน 3 เดือน นายสร้างผลงานไม่ได้... คนที่จะซวยไม่ใช่แค่นาย แต่คือฉัน" แฟรงค์ชูนิ้วขึ้นมา 2 นิ้ว "ฉันมีโจทย์ให้นาย 2 ข้อ... เป็นปัญหาโลกแตกที่แผนก Urethra พยายามแก้มา 5 ปี แต่ล้มเหลวมาตลอด" Mission 1: The Gourmet Urethra (อาหารมื้อโอชาในท่อแคบ) "โจทย์แรก... Food Play" แฟรงค์ชี้ไปที่กราฟ "เศรษฐีพวกนี้ชอบเห็นของกินเข้าไปอยู่ในตัวคน แต่ปัญหาคือ... 1. ความสกปรก: พอใช้อาหารสด มันเน่าคาข้างใน ติดเชื้อ ต้องตัดทิ้ง... ขาดทุน 2. ความน่าเบื่อ: พอยัดเข้าไปแล้ว... มันก็แค่นั้น มองไม่เห็นอะไร จืดชืด ฉันต้องการให้นายทำยังไงก็ได้... ให้อาหารพวกนั้นมันดู 'ตื่นเต้น' ดู 'น่าอร่อย' และดู 'แพง' จนคนดูอยากจะเลียหน้าจอ... นายทำได้ไหม?" Mission 2: The Finger Trap (กับดักนิ้วมนุษย์) "โจทย์ที่สอง... สำคัญกว่ามาก... Finger Play" แฟรงค์ทำท่าสอดนิ้วชี้เข้าไปในกำปั้นอีกข้าง "เศรษฐีผู้หญิง... หรือพวกซาดิสม์... ชอบฟีลลิ่งของการใช้นิ้วแหย่ แต่ปัญหาคือ... 1. มันหลุดง่าย: รูเยี่ยวผู้ชายมันตื้นและลื่น พอขยับนิดหน่อยนิ้วก็หลุด... หมดอารมณ์ 2. มันไม่รู้สึก: พวกเขาบ่นว่า 'ก็แค่แหย่รู'... ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ (Feedback) ฉันต้องการให้นายเปลี่ยนท่อปัสสาวะพวกนี้... ให้กลายเป็น 'ปลอกนิ้วที่มีชีวิต' ทำยังไงให้ลูกค้าพวกนั้น... สอดนิ้วเข้าไปแล้ว 'ไม่อยากเอาออก'? ทำยังไงให้พวกเขารู้สึกว่าท่อนเนื้อนี่กำลัง 'กอดรัด' นิ้วพวกเขาอยู่? จนพวกเขายอมควักเงินแสนเพื่อซื้อไอ้พวกนี้กลับไปเป็นที่สวมนิ้วเล่นที่บ้าน?" แฟรงค์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ณัฐวุฒิ แววตาคมกริบ "เงินเดือนนาย 30,000 เหรียญ... เด็กๆ แต่ถ้า 3 เดือนนี้นายแก้ 2 โจทย์นี้ได้... ฉันจะให้โบนัสพิเศษ ทบต้นทบดอก รวมเป็น 200,000 เหรียญ (ประมาณ 6.6 ล้านบาท) โอนเข้าบัญชีนายที่สวิสฯ ทันที" ณัฐวุฒิเลิกคิ้ว ตัวเลขนั้นน่าสนใจมาก "แต่..." แฟรงค์กดเสียงต่ำลงจนน่าขนลุก "ถ้าทำไม่ได้... หรือทำสินค้าเกรดพรีเมียมอย่างหมอทอมสันพังจนใช้งานไม่ได้... ค่าเสียหายทั้งหมด... นายต้องจ่ายด้วย 'ร่างกาย' ของนายเอง เข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม? นายจะถูกลดเกรดจากพนักงาน... เป็นสินค้า Tier 3 ทันที" ณัฐวุฒิกลืนน้ำลายลงคอ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความตื่นเต้น ความเสี่ยงคือเครื่องปรุงรสที่อร่อยที่สุด "เข้าใจชัดเจนครับคุณแฟรงค์... ผมรับคำท้า" แฟรงค์ตบไหล่เขาดังปึก "ดี! ฉันเชื่อใจนาย... ฉันให้สิทธิ์นายใช้ทรัพยากรทุกอย่างในแล็บนี้ สั่งลูกน้องได้ทุกคน... เต็มที่เลยพ่อหนุ่ม" แฟรงค์เดินผิวปากออกจากห้องไป ทิ้งให้ณัฐวุฒิอยู่กับ "วัตถุดิบ" และ "โจทย์หิน" ตามลำพัง [PHASE 1]: THE ANALYSIS (การวิเคราะห์ความล้มเหลว) ณัฐวุฒิเดินไปที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ เปิดดูข้อมูลเก่า (Archive) ของโปรเจกต์ที่ล้มเหลว เขาดูวิดีโอคลิปเก่าๆ ที่ทีมวิจัยชุดก่อนทำไว้
คลิปที่ 1 (Food Play): นักวิจัยพยายามยัด "หนวดปลาหมึกสด" เข้าไปในท่อนักโทษ... ภาพที่ออกมาดูคาว เลือดปนเมือกปลาหมึก ดูสกปรกเหมือนตลาดสด ไม่มีความ Erotic เลยสักนิด
Natthawut's Note: "ไร้รสนิยม... Texture เละเทะ กลิ่นคงตีกันมั่วไปหมด"
คลิปที่ 2 (Finger Play): นางแบบสาวพยายามสอดนิ้วก้อยที่มีเล็บยาวเข้าไปในท่อนักโทษ... นักโทษเจ็บจนสะดุ้ง ถอยหนี ทำให้นิ้วหลุดออกมา นางแบบทำหน้าเซ็งแล้วเดินหนี
Natthawut's Note: "ไม่มี Retention (การยึดเกาะ)... ท่อปัสสาวะปกติต่อต้านสิ่งแปลกปลอม เราต้องทำให้มัน 'ยอมรับ' และ 'ดูดกลืน'"
ณัฐวุฒิถอดแว่นออกมาเช็ด แล้วหันไปมองทอมสันที่นอนตัวสั่นอยู่บนเตียง "เอาล่ะครับคุณหมอ... เรามาเริ่มทำงานกันดีกว่า" เขาเดินไปที่ข้างเตียง พร้อมกับรถเข็นสแตนเลสที่มีอุปกรณ์วางอยู่ ทอมสันพยายามดิ้น "คุณจะทำอะไร? ผมไม่ยอม! คุณไม่มีสิทธิ์..." "ดร.สมิธครับ..." ณัฐวุฒิพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังคุยกับลูกค้าที่ร้านขนมปัง "ผมเข้าใจว่าคุณมีความรู้แพทย์... คุณรู้ดีว่า Urethra (ท่อปัสสาวะ) ของผู้ชาย ยาวประมาณ 20 ซม. และมีส่วนที่แคบที่สุดคือ External Meatus (รูเปิด) และส่วนที่มีหูรูดคือ Membranous Urethra..." ทอมสันชะงัก "คุณ... คุณรู้?" "ผมศึกษามาครับ" ณัฐวุฒิยิ้ม "และผมรู้ว่าปัญหาของการสอดใส่ คือ 'Fear & Spasm' (ความกลัวและการหดเกร็ง)... ยิ่งคุณกลัว กล้ามเนื้อหูรูดคุณยิ่งบีบ และถ้าผมฝืนยัดเข้าไป... Mucosa (เยื่อบุ) คุณจะฉีก เลือดจะออก และคุณจะเจ็บเจียนตาย" ณัฐวุฒิหยิบ "ไซริงค์แก้ว" ที่บรรจุเจลใสๆ ขึ้นมา "แต่ถ้าเราเปลี่ยน Mindset ล่ะครับ? ผมไม่ได้กำลังจะทำร้ายคุณ... ผมกำลังจะ 'ปรุงอาหาร' และร่างกายของคุณ... คือเตาอบชั้นดีที่มีอุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียสคงที่" "คุณมันบ้า..." ทอมสันเสียงสั่น "ปล่อยผมไปเถอะ ผมมีเงิน... ถ้าผมออกไปได้ ผมจะหาเงินมาใช้หนี้ให้..." "เงินไม่ใช่ประเด็นครับหมอ ตอนนี้ประเด็นคือ 'หน้าที่'" ณัฐวุฒิขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากทอมสันเพียงคืบ "ผมมีหน้าที่ต้องทำ (Create)... คุณมีหน้าที่ต้องรับ (Receive)... เราต่างก็เป็นลูกจ้างกินเงินเดือนเหมือนกัน ดังนั้น... อย่าทำให้งานยากเลยนะครับ ถือว่าช่วยๆ กันทำมาหากิน" คำพูดของณัฐวุฒิ ฟังดูมีเหตุผลอย่างประหลาด แต่มันคือตรรกะวิบัติที่เลือดเย็นที่สุด เขาไม่ได้มองทอมสันเป็นศัตรู แต่เป็น "เพื่อนร่วมงาน" ที่มีหน้าที่แค่นอนเฉยๆ [PHASE 2]: PROJECT "AL DENTE" (ปฏิบัติการเส้นสุกพอดี) "เรามาเริ่มที่โจทย์แรกกันก่อน... Food Play" ณัฐวุฒิหยิบห่อ "Spaghetti No.3" (เส้นสปาเก็ตตี้ขนาดกลาง) ออกมาจากลิ้นชัก "ปัญหาของคนก่อนๆ คือพวกเขาใช้อาหารสดที่เน่าเสียง่าย... แต่ผมเลือก 'แป้ง' แป้งแห้งๆ แข็งๆ... สะอาด ปลอดเชื้อ และมีรูปทรงที่สมบูรณ์แบบ" เขาดึงเส้นสปาเก็ตตี้ออกมา 1 กำมือ (ประมาณ 20 เส้น) ทอมสันเบิกตากว้าง "คุณจะยัดไอ้นั่น... เข้าไปในท่อผมเหรอ? มันแข็งนะ! มันจะแทงผนังท่อผมทะลุ!" "นั่นคือเทคนิคครับหมอ" ณัฐวุฒิหยิบ "กาต้มน้ำร้อน" ขึ้นมา "ถ้าเราต้มข้างนอก แล้วยัดเข้าไป... เส้นมันจะนิ่ม เละ และขาดง่ายเวลายัด แต่ถ้าเรายัดเข้าไปตอนที่มัน 'แข็ง' (Rigid)... มันจะทำหน้าที่เหมือน Bougie (แท่งขยายท่อ) ที่ทรงประสิทธิภาพ มันจะดันผ่านหูรูดของคุณเข้าไปได้อย่างง่ายดาย..." ณัฐวุฒิเริ่มลงมือ เขาบีบเจลหล่อลื่นสูตรพิเศษ (ผสมยาชาอ่อนๆ) ลงที่ปลายอวัยวะเพศของทอมสัน ทอมสันกลั้นหายใจ หลับตาปี๋ มือที่ถูกมัดกำแน่นจนข้อขาว "ผ่อนคลายครับ... หายใจเข้า..." ณัฐวุฒิสอดเส้นสปาเก็ตตี้เส้นแรกเข้าไป กริ๊ก... เส้นแข็งๆ ลื่นไหลผ่านรูเปิดที่ขยายออกเล็กน้อย เข้าสู่ความมืดมิดภายใน ทอมสันสะดุ้งเฮือก รู้สึกถึงความเย็นและความแข็งของวัตถุที่รุกล้ำเข้าไปในจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด "เส้นที่ 1... ผ่าน Fossa Navicularis" ณัฐวุฒิพากย์เสียงเหมือนหมอผ่าตัด "เส้นที่ 2... 3... 4..." เขาค่อยๆ สอดเพิ่มเข้าไปทีละเส้น รวมกันเป็นมัด ความรู้สึกของทอมสันตอนนี้เหมือนท่อปัสสาวะของเขากำลังถูก "ถ่าง" ออกจากภายในด้วยแท่งไม้แข็งๆ มันตึง มันแน่น และมันเสียดสีทุกครั้งที่ขยับ จนกระทั่งเส้นทั้ง 20 เส้น เข้าไปจนเกือบสุด เหลือโผล่ไว้แค่ปลาย ตอนนี้อวัยวะเพศของทอมสันแข็งขึง ไม่ใช่เพราะอารมณ์ แต่เพราะมีแท่งแป้งอัดแน่นอยู่ข้างในจนตึงเปรี๊ยะ "เอาล่ะ... ขั้นตอนต่อไปคือการ 'ปรุง'" ณัฐวุฒิหยิบไซริงค์ขนาดใหญ่ ดูดน้ำอุ่นจัด (อุณหภูมิ 50 องศา) ที่ผสมน้ำซุปสต็อกไก่เจือจาง (เพื่อให้มีกลิ่นหอม) "ทฤษฎีของผมคือ... ความร้อนและความชื้น จะทำให้เส้นพวกนี้ 'สุก' และ 'ขยายตัว' (Expand) ภายในท่อของคุณ" "ไม่! อย่านะ! น้ำร้อนในท่อฉี่! อ๊ากกก!" ทอมสันกรีดร้องล่วงหน้า ณัฐวุฒิสอดปลายเข็มทู่เข้าไปในช่องว่างระหว่างเส้นสปาเก็ตตี้ แล้วฉีดน้ำซุปร้อนๆ เข้าไป ซู่... "อื้ออออออ!!!!!" ทอมสันกัดฟันกรอด หลังแอ่นขึ้นจากเตียงด้วยความเจ็บปวดระคนแปลกประหลาด ความร้อนจากน้ำซุปวิ่งพล่านไปทั่วท่อปัสสาวะ ผนังท่อภายในที่เป็นเนื้อเยื่ออ่อน (Mucosa) สัมผัสกับความร้อนโดยตรง มันแสบ แต่มันก็กระตุ้นเส้นประสาทนับล้านเส้นให้ตื่นตัว "ทนหน่อยครับหมอ... เส้นกำลังดูดน้ำ..." ณัฐวุฒิจ้องมองผลงานด้วยตาเป็นประกาย สิ่งที่เกิดขึ้นคือปาฏิหาริย์ทางกายภาพ เส้นสปาเก็ตตี้ที่เคยแข็ง... เริ่มนิ่มลง และ "พองตัว" ขึ้น จากเดิมที่แค่แน่น... ตอนนี้มัน "คับ" จนล้น เส้นแป้งที่สุกแล้วจะมีความเหนียวหนึบ และเกาะตัวกันแน่น มันขยายตัวไปดันผนังท่อปัสสาวะให้เบ่งบานออก "ดูสิครับหมอ..." ณัฐวุฒิชี้ให้ดูที่หน้าจอมอนิเตอร์อัลตราซาวด์ "เส้นพวกนี้มันดัดตัวไปตามส่วนโค้งของท่อคุณ (S-Curve) อย่างสมบูรณ์แบบ... และตอนนี้ท่อของคุณก็เต็มไปด้วย 'อาหาร' ที่สุกกำลังดี" ณัฐวุฒิลองดึงปลายเส้นสปาเก็ตตี้เบาๆ มันไม่หลุดออกมาง่ายๆ เหมือนตอนแข็ง แต่มันมีความ "หนืด" (Resistance)... ความรู้สึกเหมือนดึงชีสยืดๆ ออกมาจากรู ทอมสันครางฮือในลำคอ ใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อท่วมตัว... ความเจ็บปวดเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึก "แน่นฟิน" (Fullness) แบบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความร้อนของเส้นที่ยังอุ่นๆ อยู่ข้างใน ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกโอบกอดจากภายใน "Perfect..." ณัฐวุฒิบันทึกเสียงลงเครื่องอัด "การใช้เส้นพาสต้าแห้งแล้วทำให้สุกภายในร่างกาย (In-vivo Cooking)... ข้อดี 1: แก้ปัญหาการใส่ยาก เพราะใส่ตอนแข็ง ข้อดี 2: แก้ปัญหาหลุดง่าย เพราะตอนสุกมันจะขยายตัวคับท่อ ข้อดี 3: Visual Impact... ตอนดึงออกมา เส้นจะนิ่ม สวย และเคลือบด้วยน้ำหล่อลื่นของมนุษย์ ดูเหมือนเมนูฟิวชั่นที่น่าลิ้มลอง" เขาหันมายิ้มให้ทอมสันที่นอนหอบหายใจ "เห็นไหมครับ... ไม่ตายสักหน่อย แถมดูคุณจะ... มีอารมณ์นิดๆ ด้วยนะครับ?" ทอมสันรีบเบือนหน้าหนี "หุบปาก... รีบๆ เอามันออกไป" [PHASE 3]: PROJECT "THE VELVET VICE" (คีมกำมะหยี่) หลังจากเคลียร์พื้นที่ (และให้ทอมสันพัก 15 นาที) ณัฐวุฒิก็เริ่มโจทย์ที่สอง Finger Play "ปัญหาคือ 'นิ้วหลุด' และ 'ไม่รู้สึก'" ณัฐวุฒิสรุป เขามองไปที่อวัยวะเพศของทอมสันที่ยังคงบวมแดงเล็กน้อยจากการทดลองเมื่อครู่ "ท่อปัสสาวะปกติ มันเป็นแค่ทางผ่าน... ผนังมันเรียบ (Smooth) และมีเมือก (Mucus) ทำให้ลื่น... เราต้องเพิ่ม 'Friction' (แรงเสียดทาน) และ 'Suction' (แรงดูด)" ณัฐวุฒิเดินไปหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งมาจากตู้ มันคือ "ปลอกนิ้วซิลิโคน" (Finger Cot) แบบบางพิเศษ แต่ที่ผิวของมัน... มี "หนามเล็กๆ" (Micro-barbs) ที่ทำจากวัสดุ Bio-adhesive (กาวชีวภาพแบบไม่อันตราย) "นี่คือต้นแบบที่ผมคิดไว้... 'The Anemone' (ดอกไม้ทะเล)" ณัฐวุฒิสวมปลอกนิ้วนี้เข้าที่นิ้วชี้ของตัวเอง "หมอครับ... ขออนุญาตนะครับ" เขาสอดนิ้วเข้าไปในท่อของทอมสันอีกครั้ง คราวนี้ทอมสันสะดุ้งน้อยลง เพราะท่อขยายตัวจากการโดนสปาเก็ตตี้เมื่อกี้แล้ว (Dilated) นิ้วของณัฐวุฒิจึงเข้าไปได้ลึกถึงโคนนิ้ว (ประมาณ 3 นิ้ว) "โอเค... เข้าไปแล้ว... แล้วไงต่อ?" ทอมสันถามเสียงหอบ "มันก็แค่นิ้ว... เดี๋ยวพอนายขยับ มันก็หลุด" "รอดูครับ" ณัฐวุฒิขยับนิ้วเล็กน้อย... หนามเล็กๆ บนปลอกนิ้ว เกี่ยวรั้งกับเนื้อเยื่อผนังท่อเบาๆ ไม่เจ็บจนเลือดออก แต่ทำให้เกิดความรู้สึก "สาก" (Gritty) และเมื่ออุณหภูมิร่างกายทำปฏิกิริยากับกาวชีวภาพ... ปลอกนิ้วเริ่ม "ยึดติด" กับผนังท่อปัสสาวะ! "เฮ้ย!..." ทอมสันร้อง "มัน... มันติด!" "ใช่ครับ..." ณัฐวุฒิพยายามดึงนิ้วออก แต่ท่อปัสสาวะของทอมสัน "ดึงกลับ"! เนื้อเยื่อภายในท่อเกาะติดกับนิ้วของณัฐวุฒิแน่น เหมือนกับปากของเด็กทารกที่กำลังดูดนิ้ว เมื่อณัฐวุฒิดึงนิ้วออก... อวัยวะเพศของทอมสันก็ "ยืด" ตามนิ้วออกมาด้วย! "นี่แหละ!" ณัฐวุฒิตะโกนด้วยความดีใจ "Retention! (การยึดเกาะ)" "ความรู้สึกเป็นไงครับหมอ?" ทอมสันกัดริมฝีปาก แน่นอนว่ามันรู้สึกแปลกประหลาดมาก ทุกครั้งที่ณัฐวุฒิขยับนิ้ว... ทอมสันรู้สึกเหมือนไส้ในของเขากำลังถูกดึงรั้ง มันสร้างความเสียวซ่านที่รุนแรงกว่าการสอดใส่ปกติร้อยเท่า เพราะมันคือการ "เชื่อมต่อ" (Connection) เขาหนีไม่ได้... นิ้วนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา "มัน... มันแน่น..." ทอมสันยอมรับเสียงแผ่ว "เหมือน... เหมือนท่อผมกำลัง... กอดนิ้วคุณ" "นั่นแหละคือสิ่งที่เศรษฐีต้องการ!" ณัฐวุฒิหัวเราะออกมาอย่างผู้ชนะ "พวกนั้นต้องการอำนาจ... ต้องการความรู้สึกว่า 'ฉันเป็นเจ้าของรูนี้' และด้วยนวัตกรรมนี้... นิ้วของพวกเขาจะไม่ใช่แค่ผู้มาเยือน... แต่จะเป็น 'ผู้ยึดครอง' ถ้าจะเอานิ้วออก... ต้องใช้น้ำยาละลายกาวเฉพาะเท่านั้น ไม่งั้นก็ต้องเดินติดกันไปแบบนี้ทั้งวัน" ณัฐวุฒิมองดูนิ้วตัวเองที่ฝังอยู่ในร่างของทอมสัน เขารู้สึกถึงชีพจรของทอมสันที่เต้นตุบๆ ผ่านปลายนิ้ว เขารู้สึกถึงความร้อน... และการบีบรัดของกล้ามเนื้อที่พยายามขับไล่สิ่งแปลกปลอม แต่ยิ่งบีบ ก็ยิ่งแน่น "200,000 เหรียญ..." ณัฐวุฒิพึมพำกับตัวเอง "มันอยู่ในกระเป๋าผมแล้ว" เขาหันไปยิ้มให้ทอมสัน ที่ตอนนี้นอนหมดสภาพ น้ำตาซึมที่หางตา "ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับคุณหมอ... วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้... เราจะมาลอง 'เมนู' ที่ Advance กว่านี้กัน... ผมกำลังคิดถึง 'Ravioli' (เกี๊ยวอิตาลี) ที่ยัดไส้ด้วยยาปลุกเซ็กส์... คุณว่าน่าสนใจไหม?" ทอมสันหลับตาลง ไม่อยากรับรู้อนาคต เขารู้แล้วว่า... ภายใต้รอยยิ้มใจดีและคำพูดสุภาพของ "The Baker" คนนี้... มีความวิปริตที่น่ากลัวยิ่งกว่าแฟรงค์ซ่อนอยู่ และความรู้ทางการแพทย์ของเขา... กำลังจะกลายเป็นเครื่องมือทรมานตัวเขาเองอย่างสมบูรณ์แบบ (จบบทที่ 1.4)
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์