|
บทที่ 1.3: The Red Arrow & The Polish Princess (ลูกศรสีแดงและเจ้าหญิงวิปลาส) Author: NUT Date: 3 กุมภาพันธ์ 20xx (เช้าวันถัดมา) Location: ห้องประชุมบอร์ดบริหารชั้นสูงสุด (The Summit) และ โซนจัดแสดงสินค้า (The Gallery) [PART 1]: THE GLASS GUILLOTINE (กิโยตินกระจก) Location: The Summit Room, ชั้น 88 (ชั้นสูงสุดของ Platform 88) Time: 09:00 น. บรรยากาศในห้องประชุมที่สูงที่สุดของแท่นเจาะมรณะนั้นหนาวเหน็บยิ่งกว่าขั้วโลก ไม่ใช่เพราะแอร์คอนดิชั่น แต่เพราะรังสีอำนาจของ "เงา" ทั้ง 7 ร่างที่นั่งอยู่หลังฉากกั้นกระจกฝ้า มอลลี่ เกรซ ยืนอยู่กลางห้อง เธอยังคงสวยสง่าในชุดสูทสีขาวงาช้างของ Dior แต่ภายใต้รองพื้นราคาแพง เหงื่อเม็ดเล็กๆ กำลังซึมออกมาตามไรผม มือที่กำรีโมทคอนโทรลสั่นเทาเล็กน้อย บนจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ กราฟเส้นสีแดงเส้นหนึ่งกำลังทิ่มหัวลง... ตัวเลข "-2.14%" กระพริบเด่นหราอยู่บนหน้าจอ ราวกับแผลสดที่ถูกกรีดลงบนประวัติการทำงานของเธอ "สองเปอร์เซ็นต์..." เสียงแหบพร่าจากลำโพงฝั่งประธานบอร์ดดังขึ้น เสียงนั้นผ่านเครื่องแปลงเสียงจนฟังดูเหมือนหุ่นยนต์ "คุณอธิบายความล้มเหลวนี้ว่ายังไงครับ... คุณมอลลี่?" มอลลี่สูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงให้มั่นคง "ท่านประธานคะ... นี่เป็นเพียงความผันผวนตามฤดูกาล (Seasonal Fluctuation) ค่ะ ไตรมาสแรกของปี ลูกค้ามักจะชะลอการใช้จ่ายหลังจากช่วงเทศกาลปีใหม่ อีกอย่าง... สินค้า Tier 1 ล็อตก่อนหน้าของเราเสียหายจากการใช้งานหนัก ทำให้เราขาดแคลน 'ดาราชูโรง' ที่จะดึงยอด Engagement..." "ข้อแก้ตัว!" เสียงตวาดดังขึ้นจากบอร์ดคนที่ 3 "การตลาดของคุณมันห่วยแตก! มอลลี่! คุณรู้ไหมว่า 2% ของรายได้เรามันเท่าไหร่? มันคือ 250 ล้านเหรียญสหรัฐ! เงินจำนวนนั้นซื้อเรือรบได้ทั้งลำ!" มอลลี่กัดฟัน "ท่านคะ... ขออนุญาตแย้งค่ะ ปีที่แล้วดิฉันทำยอดโตขึ้น 18% นะคะ! ดิฉันเป็นคนรีแบรนด์ที่นี่จากโรงฆ่าสัตว์ให้กลายเป็น Luxury Club... แค่ตัวเลขตกนิดหน่อยในเดือนเดียว พวกท่านจะ..." "อดีตก็คืออดีต!" บอร์ดคนที่ 5 สวนกลับทันควัน "ในโลกทุนนิยม คุณมีค่าเท่ากับผลงานล่าสุดของคุณเท่านั้น... และผลงานล่าสุดของคุณคือ 'ขยะ'" ความเงียบปกคลุมห้องประชุม มอลลี่รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางสี่แยก เธอผู้เป็นนางพญาในสายตาลูกน้อง ตอนนี้กลับเป็นเพียงเด็กหญิงที่ยืนรอรับโทษ "ฟังนะมอลลี่..." เสียงประธานบอร์ดกลับมานิ่งเรียบอีกครั้ง แต่น่ากลัวกว่าเดิม "ผู้ถือหุ้นไม่พอใจมาก พวกเขาเริ่มตั้งคำถามถึงความจำเป็นของตำแหน่ง CMO... ถ้าคุณกู้ตัวเลข 2% นี้คืนมาไม่ได้ภายในไตรมาสหน้า... หรืออย่างน้อยทำให้มันไม่ตกลงไปกว่านี้..." ประธานเว้นจังหวะ... บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "เตรียมเก็บของออกจากเกาะนี้ได้เลย... และคุณก็รู้ใช่ไหมว่า 'พนักงานระดับสูง' ที่ถูกไล่ออก... เราไม่มีนโยบายส่งกลับบ้าน? เรามีแต่ตั๋วเที่ยวเดียวลงไปที่ 'บ่อบำบัดน้ำเสีย' ข้างล่าง" มอลลี่หน้าซีดเผือด ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ตะ... แต่ท่านคะ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การตลาดอย่างเดียว! มันอยู่ที่ Product! แผนก R&D ต่างหากที่ไม่ส่งนวัตกรรมใหม่ๆ มาให้ดิฉันขาย! ถ้าไม่มีของเล่นใหม่ ลูกค้าก็เบื่อ!" "เราทราบ..." ประธานตอบ "เราถึงได้ตัดสินใจแก้ปัญหาที่ 'หัว'..." "หมายความว่ายังไงคะ?" "ตำแหน่ง 'ผู้อำนวยการใหญ่' (Director General) ที่ว่างเว้นมา 3 ปี นับตั้งแต่นายพลจางคนสุดท้ายเสียชีวิต... ถึงเวลาต้องมีคนนั่งแล้ว" มอลลี่เบิกตากว้าง ตำแหน่งนั้นคือตำแหน่งสูงสุดบนเกาะ คือคนที่คุมทั้งเธอ ผอ.กุย Dr.Chen และ Mr.Tong... คือราชาแห่ง Platform 88 "ใครคะ?" มอลลี่ถามเสียงสั่น "ท่านจะส่งใครมา?" "ไม่ใช่ธุระที่คุณต้องรู้ตอนนี้..." ประธานตัดบท "เขาจะมาถึงในอีกไม่ช้า และเมื่อเขามาถึง... ทุกแผนกจะต้องถูก 'รื้อระบบ'... เขาเป็นคนที่จะมาชี้ขาดความเป็นความตายของคุณ มอลลี่... ภาวนาให้แคมเปญใหม่ของคุณเข้าตาเขาก็แล้วกัน... เลิกประชุม!" หน้าจอดับวูบ ไฟในห้องสว่างขึ้น มอลลี่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธ "ไอ้พวกแก่หนังเหี่ยว..." เธอกัดฟันกรอด เดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้อง "ได้... อยากได้นวัตกรรมใช่ไหม? เดี๋ยวแม่จะไปบี้ไอ้เด็กใหม่ณัฐวุฒินั่น ให้มันปั้น 'ทองคำ' ออกมาให้ดู!" [PART 2]: THE POLISH PSYCHO (สาวน้อยผู้สะสมของลับ) Location: โซนรับรองแขก VVIP (The Gallery Reception) Time: 10:30 น. ตัดภาพมาที่บรรยากาศที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพลงคลาสสิกบรรเลงเบาๆ ในห้องรับรองที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนและทองคำ กลิ่นหอมของดอกกุหลาบสดอบอวลไปทั่ว ลิซ่า (Lisa) สาวน้อยวัย 19 ปี นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหลุยส์ เธอมีผมสีบลอนด์ซีด ดวงตาสีฟ้ากลมโตที่ดูไร้เดียงสาเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้ สวมชุดเดรสกระโปรงบานสีชมพูอ่อนดูน่ารักน่าทะนุถนอม... ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าแววตาของเธอนั้น "ว่างเปล่า" และไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจโดยสิ้นเชิง ลิซ่าคือลูกสาวคนเดียวของมหาเศรษฐีน้ำมันชาวโปแลนด์ ผู้ซึ่งเพิ่งรอดคุกมาได้อย่างหวุดหวิด หลังจากมีข่าวฉาวโฉ่ไปท่วยุโรปตะวันออก คดีฆาตกรรมแฟนหนุ่ม 2 คน เธอไม่ได้แค่ฆ่า... แต่เธอใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ "ตัด" อวัยวะเพศของพวกเขาเก็บไว้ในโหลดยาก่อนจะโทรเรียกตำรวจ โดยอ้างว่า "เขานอกใจหนู หนูเลยยึดของรักเขาคืน" พ่อของเธอใช้เงินมหาศาลปิดข่าว และส่งเธอมา "พักร้อน" ที่นี่ "ลิซ่าลูกรัก... ถ้าหนูอยากได้ของเล่นชิ้นใหม่ ไปซื้อที่นี่นะลูก อย่าไปไล่ตัดของคนข้างนอกอีกเลย พ่อขอร้อง" นั่นคือคำสั่งเสียก่อนส่งขึ้นเครื่องบิน "คุณผู้หญิงลิซ่าครับ..." เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้น เทียนเฉิน (Tian Chen) เซลล์แมนระดับ Top Sales ของ Platform 88 เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มการค้า เขาใส่สูทเข้ารูป หน้าตาหล่อเหลาแบบตี๋อินเตอร์ พูดจาฉะฉาน "ยินดีต้อนรับสู่ The Gallery ครับ... ผมทราบประวัติความชอบของคุณหนูดี และเตรียม 'แคตตาล็อกพิเศษ' ไว้ให้แล้วครับ" ลิซ่าเงยหน้ามอง เคี้ยวหมากฝรั่งสีชมพู "ฉันไม่อยากดูรูป..." เธอพูดด้วยสำเนียงยุโรปที่ติดจะเอาแต่ใจ "พ่อบอกว่าที่นี่มี 'ตลาดสด'... ฉันอยากเดินเลือกเอง... เหมือนเลือกปลา" เทียนเฉินยิ้มกว้างขึ้น "แน่นอนครับ... ทางเรามีโซน 'Live Stock' (สินค้ามีชีวิต) สำหรับลูกค้าที่ต้องการเห็นความสดใหม่... เชิญทางนี้ครับ" [PART 3]: THE MEAT MARKET (ตลาดเนื้อสด) Location: โซนคุมขังนักโทษ Tier 3 (The Livestock Pen) เทียนเฉินพาลิซ่าเดินผ่านประตูนิรภัย เข้าสู่โซนที่เป็นเหมือนโชว์รูมรถยนต์... แต่แทนที่จะเป็นรถหรู กลับเป็นตู้กระจกใสนิรภัยเรียงรายเป็นแถวยาว ภายในตู้คือนักโทษชายฉกรรจ์ (Tier 3) ที่ถูกจับแก้ผ้า ยืนหันหน้าออกมาทางกระจก นักโทษเหล่านี้คือ "นักโทษประหาร" ที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ พวกเขาถูกฉีดยากระตุ้นให้ "แข็งตัว" ตลอดเวลา เพื่อให้ลูกค้าเห็น "ขนาด" และ "ทรง" ที่แท้จริง "ว้าว..." ลิซ่าคายหมากฝรั่งทิ้ง ตาเป็นประกาย "เยอะจัง..." "เรามีสินค้าหมุนเวียนกว่า 500 ชิ้นต่อเดือนครับ" เทียนเฉินผายมือ "เริ่มจากทางซ้าย... Standard Asian Grade" เขาชี้ไปที่นักโทษชายชาวเอเชียคนหนึ่ง รูปร่างสมส่วน ของลับขนาดมาตรฐาน "ขนาด 6 นิ้ว (15 ซม.)... รูปทรงตรง ผิวเนียน เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นสะสมครับ" "เท่าไหร่?" ลิซ่าถามห้วนๆ "สำหรับเกรดนี้... ราคาเริ่มต้นที่ 100,000 เหรียญสหรัฐ (ประมาณ 3.3 ล้านบาท) ครับ" ลิซ่าชะงัก หันมามองหน้าเซลล์แมน "แสนเหรียญ? แพงจัง... ของแฟนเก่าฉันตัดฟรีนะ" เทียนเฉินหัวเราะเบาๆ อย่างสุภาพ "ฮะๆ เข้าใจเปรียบเทียบครับ... แต่ 100,000 นี่คือราคา 'Base Price' ครับคุณหนู สิ่งที่คุณหนูจะได้คือ 'สิทธิ์ในกรรมสิทธิ์' (Ownership Rights) แต่ราคานี้ยังไม่รวมค่าดำเนินการนะครับ" เทียนเฉินกดแท็บเล็ต แล้วโชว์ตารางราคาที่ซับซ้อนให้ดู "ดูนะครับ... ถ้ารวมเบ็ดเสร็จ (Net Price) จะอยู่ที่ประมาณ 170,000 เหรียญ ครับ" "ค่าบ้าบออะไรตั้ง 7 หมื่น?" ลิซ่าขมวดคิ้ว "อา... ขออนุญาตแจกแจงนะครับ" เทียนเฉินไล่นิ้วไปตามรายการ: 1. Surgical Fee (ค่าธรรมเนียมการตัด): $15,000 – ถ้าให้ศัลยแพทย์มือหนึ่งตัดให้ แผลจะสวยเรียบเนียน 2. Trauma Tax (ภาษีความเจ็บปวด): $10,000 – เป็นค่าชดเชยทางจิตเวช (ให้องค์กร ไม่ใช่นักโทษ) 3. Bio-Hazard Disposal (ค่ากำจัดซาก): $5,000 – ค่ากำจัดร่างกายส่วนที่เหลือ (ตัวคน) ที่คุณหนูไม่ต้องการ 4. Luxury Tax (ภาษีสินค้าฟุ่มเฟือย): 20% – ตามกฎหมายน่านน้ำสากล 5. Experience Package (แพ็กเกจทรมาน): $20,000 – อันนี้แนะนำครับ! คุณหนูสามารถเข้าไปในห้อง แล้วทำการ 'ตัด' ด้วยมือตัวเอง หรือจะทรมานก่อนตัดก็ได้ ทางเรามีเลื่อยไฟฟ้า มีดผ่าตัด และคีมดึงเส้นเอ็นเตรียมไว้ให้ "อ๋อ..." ลิซ่าพยักหน้า เริ่มเข้าใจระบบ "ถ้าฉันตัดเอง... ฉันต้องจ่ายเพิ่มเหรอ?" "ถูกต้องครับ เพราะถือเป็นค่าบริการสถานที่และอุปกรณ์... แต่ความฟินมันต่างกันนะครับ เสียงกรีดร้องตอนที่คุณหนูลงมีดเอง... มันประเมินค่าไม่ได้ จริงไหมครับ?" ลิซ่าเลียริมฝีปาก "ก็จริง..." เทียนเฉินเห็นโอกาสปิดการขาย จึงรีบพาเดินต่อไปยังโซน "Premium" "แต่ถ้าคุณหนูมองหาความ 'อลังการ'... เชิญดูตู้นี้ครับ" ในตู้กระจกขนาดใหญ่พิเศษ ชายผิวดำร่างยักษ์สูงกว่า 2 เมตร ยืนตระหง่าน กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และสิ่งที่อยู่หว่างขานั้น... ทำให้ลิซ่าถึงกับอ้าปากค้าง "The Black Diamond Collection... นำเข้าจากแอฟริกาตะวันตก" เทียนเฉินนำเสนอด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ "ขนาด 11 นิ้ว... ยาวได้ถึง 13 นิ้วเมื่อแข็งตัวเต็มที่ เส้นรอบวงหนากว่าข้อมือผม... นี่คือ 'King of Inventory' ครับ" ลิซ่าเอามือทาบกระจก จ้องมองมันเหมือนเด็กมองขนมเค้ก "ใหญ่มาก..." "ราคาเริ่มต้น 500,000 เหรียญ ครับ" เทียนเฉินกระซิบ "และตัวนี้มีแค่ชิ้นเดียวในล็อตนี้... มีเศรษฐีนีจากดูไบกำลังเล็งอยู่ ถ้าคุณหนูไม่ตัดสินใจตอนนี้..." "ฉันเอา!" ลิซ่าโพล่งออกมาทันที "แต่... ฉันไม่อยากตัดเองตัวนี้ มันใหญ่เกินไป มือฉันเล็ก เดี๋ยวแผลไม่สวย... ให้หมอตัดให้ แต่ฉันขอนั่งดูตอนตัดติดขอบเตียงได้ไหม?" "ได้แน่นอนครับ... เรามีบริการ 'VIP Observation Deck' (ที่นั่งชมแถวหน้า) พร้อมเสิร์ฟไวน์แดงระหว่างชมการผ่าตัด... บวกเพิ่มอีกแค่ 10,000 เหรียญครับ" [PART 4]: THE TROPHY ROOM (ห้องเก็บถ้วยรางวัล) Location: The Taxidermy Museum (พิพิธภัณฑ์สตัฟฟ์) Time: 11:15 น. หลังจากจอง "ของสด" ไปหนึ่งชิ้น เทียนเฉินพาลิซ่าเดินทะลุมายังอีกห้องหนึ่ง ห้องนี้เงียบสงบ เย็นเฉียบ และมีกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลินจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้เก่า ตู้โชว์กระจกนับร้อยตู้เรียงรายอยู่บนแท่นหินอ่อน ภายในตู้คือ... อวัยวะเพศชายที่ผ่านกระบวนการถนอมสภาพ (Preservation) เรียบร้อยแล้ว "นี่คือโซน Ready-to-Home ครับ" เทียนเฉินอธิบาย "สำหรับลูกค้าที่ไม่อยากรอ ไม่อยากเห็นเลือด หรือต้องการงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบไปตั้งโชว์ที่บ้านทันที" ลิซ่าเดินดูด้วยความทึ่ง สินค้าในห้องนี้ไม่ได้ดูน่ากลัว แต่มันดู "วิจิตร" • ชิ้นหนึ่งถูกหล่อทองคำเปลวหุ้มไว้ครึ่งหนึ่ง • อีกชิ้นถูกฝังทับทิมเม็ดโตไว้ที่ส่วนหัว • บางชิ้นถูกจัดท่าทางให้ตั้งตระหง่านอยู่บนฐานไม้สักแกะสลัก "ทำไมห้องนี้แพงจัง?" ลิซ่าชี้ไปที่ป้ายราคาของชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง "อันนี้แค่ 6 นิ้ว... แต่ราคาตั้ง 200,000 เหรียญ? แพงกว่าของสดเมื่อกี้อีก!" เทียนเฉินยิ้มอย่างใจเย็น "เพราะนี่คืองานฝีมือ (Craftsmanship) ครับคุณหนู... ของสด... ตัดออกมาแล้วถ้าดูแลไม่ดี 3 วันก็เน่า... ดองฟอร์มาลินก็ซีด แต่สินค้าในห้องนี้ ผ่านกระบวนการ 'Plastination' (แทนที่น้ำในเซลล์ด้วยพลาสติกเหลว) ระดับเดียวกับพิพิธภัณฑ์กายวิภาคโลก มันจะคงสภาพสีผิว ความตึง และเส้นเลือด ไว้แบบนี้ได้นาน 100 ปี... คุณหนูสามารถเอามันไปตั้งโชว์ในตู้โชว์ห้องรับแขก หรือใช้เป็นที่ทับกระดาษบนโต๊ะทำงานได้ โดยที่มันจะไม่ส่งกลิ่นเหม็นแม้แต่นิดเดียว" เขาหยิบชิ้นหนึ่งออกมาจากตู้ (ด้วยถุงมือผ้าสีขาว) ยื่นให้ลิซ่าดูใกล้ๆ "ลองดูรายละเอียดสิครับ... ริ้วรอย ความเป็นธรรมชาติ... นี่คือ 'Timeless Penis' (ลึงค์อมตะ) ครับ... 200,000 เหรียญ แลกกับความงามชั่วนิรันดร์... คุ้มนะครับ" ลิซ่ารับมันมาถือ... สัมผัสมันแข็งเหมือนพลาสติก แต่ดูเหมือนจริงจนน่าขนลุก เธอยิ้มออกมา รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและพึงพอใจ "สวย... สวยกว่าของไอ้พวกผู้ชายเฮงซวยพวกนั้นเยอะเลย" เธอหันไปหาเทียนเฉิน "ฉันเอาชิ้นนี้ด้วย... แล้วก็ตัวยักษ์ดำเมื่อกี้... อ้อ แล้วก็ขอแคตตาล็อก 'ของแปลก' พวกที่ผ่าเป็นแฉกๆ หรือฝังมุกด้วยนะ พ่อให้งบมาไม่อั้น" "ด้วยความยินดีอย่างยิ่งครับคุณหนู" เทียนเฉินโค้งคำนับ "เดี๋ยวเชิญที่ห้องรับรอง VIP ผมจะให้พนักงานเตรียมเอกสารสัญญา และแชมเปญฉลอง 'คอลเลกชันใหม่' ของคุณหนูเดี๋ยวนี้เลยครับ" เทียนเฉินเดินนำลิซ่าออกไป ทิ้งท้ายด้วยประโยคที่สรุปความเป็น Platform 88 ได้ดีที่สุด "เห็นไหมครับ... ที่นี่เราไม่ได้ขายอวัยวะ... เราขาย 'ความทรงจำที่จับต้องได้'... และสำหรับผู้ชายพวกนั้น การได้เป็นส่วนหนึ่งของคอลเลกชันของคุณหนู... ถือเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตที่ไร้ค่าของพวกเขาแล้วครับ" (จบบทที่ 1.3)
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์