|
[NOVEL]: PLATFORM 88 – THE BAKER'S ASCENSION Chapter 1.1: The Cargo of Despair (สินค้านาวาแห่งความสิ้นหวัง) Date: 2 กุมภาพันธ์ 20xx (The Same Day) Location: เรือขนส่งสินค้า "The Rusty Maiden", น่านน้ำสากล ในขณะที่ ณัฐวุฒิ กำลังจิบแชมเปญบนเฮลิคอปเตอร์ที่บินอยู่เหนือเมฆ... เบื้องล่างลงไปในระดับน้ำทะเล บนเรือประมงดัดแปลงสภาพเก่าคร่ำครึที่ทาสีพรางตาเป็นเรือขนส่งปลาทูน่า... มนุษย์ 5 คนกำลังหายใจรดต้นคอกันในตู้คอนเทนเนอร์ปรับอากาศ (เพื่อรักษาความสดของเนื้อ) ที่มืดมิดและเหม็นอับ พวกเขาไม่รู้จักรกันมาก่อน พวกเขาพูดคนละภาษา แต่พวกเขามีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน... คือสถานะ "Sold Out" (ขายขาด) นี่คือบันทึกเส้นทางชีวิตของพวกเขา ก่อนที่เข็มนาฬิกาจะเดินมาบรรจบกันที่วินาทีแห่งหายนะ [PART 1]: THE GLITCH (ความผิดพลาดของระบบ) Subject: เสี่ยวฟาน (Xiao Fan) – Asset ID: 88-701 Location: เซี่ยงไฮ้, สาธารณรัฐประชาชนจีน Time: 72 ชั่วโมงก่อนการขนส่ง หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสว่างวาบในห้องพักรูหนูที่เต็มไปด้วยกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เสี่ยวฟาน เด็กหนุ่มร่างเล็กผิวขาวซีด วัย 19 ปี กำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วแสง ดวงตาใต้แว่นหนาเตอะสะท้อนประกายโค้ดสีเขียวที่ไหลลงมาเหมือนน้ำตก เขาคือ "Ghost_Rabbit" แฮกเกอร์อัจฉริยะผู้ไม่เคยทิ้งร่องรอย เขาแค่ต้องการเจาะระบบ Server ของกระทรวงพาณิชย์เพื่อลบประวัติเสียให้เพื่อน... งานง่ายๆ แลกกับเงินค่าขนม แต่คืนนั้น... นิ้วของเขากดพลาดไปโดน "ประตูหลัง" (Backdoor) ที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด ไฟล์ลับที่ชื่อ "Project_88_Client_List.enc" ปรากฏขึ้น ด้วยความอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กๆ เสี่ยวฟานรันโปรแกรมถอดรหัส... ติ๊ง! รายชื่อปรากฏขึ้น... ไม่ใช่แค่รายชื่อบริษัท แต่มันคือรายชื่อของ "ลูกค้า" • รัฐมนตรีกลาโหม... (สั่งซื้อ: ตับ) • ดาราหญิงเบอร์หนึ่ง... (สั่งซื้อ: เซรั่มหน้าเด็กจากอัณฑะ) • ลูกชายท่านผู้นำ... (สั่งซื้อ: ทาสกามเด็กชาย) "เชี่ย..." เสี่ยวฟานอุทาน มือสั่นเทา เขาเห็นสิ่งที่เขาไม่ควรเห็น เขาเห็นความวิปริตของคนที่ปกครองประเทศ เขารีบดึงปลั๊กคอมพิวเตอร์ออกทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก เขาต้องหนี... ปัง! ประตูห้องพักพังยับเยินด้วยลูกถีบ ชายชุดดำสี่คนจากหน่วยงานความมั่นคง (MSS) พุ่งเข้ามา ปลายกระบอกปืนไรเฟิลกระแทกเข้าที่ขมับของเสี่ยวฟานจนแว่นกระเด็น ไม่มีการอ่านสิทธิผู้ต้องหา ไม่มีหมายจับ "แกเห็นมันหรือเปล่า?" หัวหน้าชุดถามเสียงเย็น "ผะ... ผมไม่เห็น! ผมสาบาน!" เสี่ยวฟานร้องไห้ ตัวสั่นเป็นลูกนก "มันเห็น..." หัวหน้าชุดพูดใส่ไมค์วิทยุ "ส่งหน่วยเก็บกวาดมาเคลียร์ห้อง... ส่วนไอ้เด็กนี่... ท่านนายพลบอกว่า 'อย่าให้มันพูดได้อีก'" จุดจบ: เสี่ยวฟานถูกฉีดยาสลบ ตื่นขึ้นมาอีกทีในห้องขังชั่วคราว เขารู้สึกเจ็บแปลบที่ปาก... เมื่อเขาลูบคลำดู เขาพบว่าขากรรไกรของเขาถูกสวม "ตะกร้อครอบปากโลหะ" ที่ล็อกตายด้วยรหัสพันธุกรรม และมีกลไกบางอย่างสอดเข้าไปกดทับเส้นเสียง เขาพยายามตะโกน... แต่ไม่มีเสียงออกมา มีเพียงเสียงลม ฮือ... ฮือ... เขาถูกโยนขึ้นรถตู้ทึบ ส่งต่อไปยังท่าเรือ และกลายเป็นสินค้าชิ้นแรกในตู้คอนเทนเนอร์นั้น [PART 2]: THE FALLEN HERO (วีรบุรุษตกสวรรค์) Subject: อเล็กซ์ (Alex) – Asset ID: 88-702 Location: ออสติน, เท็กซัส, สหรัฐอเมริกา Time: 2 สัปดาห์ก่อนการขนส่ง ฝนตกหนักในตรอกหลังบาร์ "The Rusty Spur" อเล็กซ์ อดีตควอเตอร์แบ็กดาวรุ่งของทีมมหาวิทยาลัย รูปร่างสูง 190 ซม. กล้ามเนื้อแน่นเปรี๊ยะแบบวัวพ่อพันธุ์ เดินออกมาสูบบุหรี่ เขาได้ยินเสียงกรีดร้อง... ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังถูกชายสองคนลากเข้าไปหลังถังขยะ สัญชาตญาณฮีโร่ทำงาน อเล็กซ์พุ่งเข้าไปทันที "เฮ้ย! ปล่อยเธอนะเว้ย!" หมัดขวาตรงของอเล็กซ์ซัดเข้าที่หน้าของชายคนแรก ดั้งจมูกหักทันที ชายคนที่สองพยายามจะคว้ามีด แต่อเล็กซ์เตะเข้าที่ชายโครงจนได้ยินเสียงซี่โครงหัก เขาช่วยผู้หญิงคนนั้นไว้ได้... เธอกอดเขา ร้องไห้ขอบคุณ แต่เช้าวันต่อมา... โลกของเขากลับตาลปัตร ตำรวจบุกมาที่หอพัก พร้อมข้อหา "พยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายสาหัส" ชายคนที่เขาต่อยดั้งหัก... คือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของ วุฒิสมาชิกผู้ทรงอิทธิพล ส่วนผู้หญิงคนนั้น? เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย (หรืออาจถูกซื้อตัวไปแล้ว) ในห้องสอบสวน ทนายรัฐ (Public Defender) ที่ควรจะช่วยเขา กลับนั่งก้มหน้าและยื่นเอกสารให้เซ็น "ฟังนะพ่อหนุ่ม... ฝั่งนั้นเขามีพยานเท็จเพียบ เขาจะปั้นน้ำเป็นตัวว่านายเมายาแล้วไปหาเรื่องเขาก่อน... ถ้านายสู้คดี นายติดคุกยาว 20 ปีแน่" "แล้วผมต้องทำยังไง?" อเล็กซ์ถามด้วยความโกรธ "ผมทำสิ่งที่ถูกต้อง!" "ทางนั้นเขายื่นข้อเสนอ... ยอมรับสารภาพซะ แล้วนายจะถูกส่งไป 'ดัดสันดาน' ที่ค่ายเอกชน แค่ 2 ปี... แล้วจบ" อเล็กซ์กัดฟันเซ็นชื่อลงไป... ด้วยความหวังว่าจะได้กลับมาเล่นฟุตบอลอีกครั้ง แต่เขาคิดผิด จุดจบ: ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าเรือนจำเอกชน เขาไม่ได้ถูกพาไปห้องขัง แต่ถูกพาไปห้องพยาบาล หมอเถื่อนฉีดยาคลายกล้ามเนื้อให้เขา แล้วจับเขาแก้ผ้า ถ่ายรูปทุกมุม... เน้นที่กล้ามเนื้อหน้าท้อง ขา และอวัยวะเพศ "เกรด A+" หมอพึมพำ "พ่อพันธุ์ชั้นดี... ท่านวุฒิสมาชิกบอกว่า 'ขายมันไปให้ไกลที่สุด เท่าที่จะไกลได้' เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่ได้กลับมาพูดความจริง" คืนนั้น อเล็กซ์ถูกล่ามโซ่ ใส่ชุดนักโทษสีส้ม และถูกส่งขึ้นเครื่องบินขนส่งสินค้า มุ่งหน้าสู่เอเชีย [PART 3]: THE WIDOWER (พ่อหม้ายใจสลาย) Subject: วิลเลียม (William) – Asset ID: 88-703 Location: ลอนดอน, อังกฤษ Time: 1 เดือนก่อนการขนส่ง วิลเลียม สถาปนิกหนุ่มผู้มีรสนิยมดีและรักภรรยา "ซาร่า" ยิ่งกว่าชีวิต วันหนึ่ง เขาบังเอิญไปเจอเอกสารแปลกๆ ในกระเป๋าเอกสารของซาร่า... เธอเป็นนักบัญชี แต่เอกสารพวกนี้คือเส้นทางการเงินของแก๊งมาเฟียรัสเซีย "ซาร่า... นี่มันอะไร?" "วิล... อย่าถาม... เราต้องหนี" แต่ไม่ทัน... คืนนั้น ชายชาวรัสเซียสามคนบุกเข้ามาในทาวน์เฮาส์หรู พวกมันไม่ได้มาเพื่อฆ่าวิลเลียม... แต่มาเพื่อ "สั่งสอน" วิลเลียมถูกมัดติดกับเก้าอี้ ถูกบังคับให้มองดูภรรยาของเขาถูกฆ่าตายอย่างทารุณต่อหน้าต่อตา เมื่อซาร่าสิ้นใจ... พวกมันเอามีดที่ใช้ฆ่าเธอ ยัดใส่มือวิลเลียมที่สั่นเทา บีบมือเขาให้กำด้ามมีดแน่นจนลายนิ้วมือติดชัดเจน แล้วพวกมันก็โทรแจ้งตำรวจ "ฮัลโหล... มีคนคลุ้มคลั่งฆ่าเมียตัวเองครับ" ในศาล วิลเลียมไม่พูดแก้ตัวสักคำ เขาช็อกเกินกว่าจะพูด เขาได้แต่นั่งมองมือตัวเองที่เปื้อนเลือดเมีย ผู้พิพากษาตัดสินจำคุกตลอดชีวิต จุดจบ: ในเรือนจำความมั่นคงสูง มีผู้คุมคนหนึ่งเดินมาหาเขาตอนกลางดึก "มีคนอยากได้ตัวแก..." ผู้คุมกระซิบ "พวกรัสเซีย... มันยังไม่สะใจที่เมียแกตาย มันอยากให้แกทรมานกว่านั้น มันขายสิทธิ์การคุมขังแกให้กับ 'องค์กร 88'" วิลเลียมเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสดใสตอนนี้ว่างเปล่า "พาผมไปไหนก็ได้..." เขาตอบเสียงแหบ "ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่โลกนี้" [PART 4]: THE SCAPEGOAT (แพะรับบาปแห่งยากูซ่า) Subject: ฮินาตะ (Hinata) – Asset ID: 88-704 Location: โอซาก้า, ญี่ปุ่น Time: 48 ชั่วโมงก่อนการขนส่ง กลิ่นธูปหอมลอยอวลในห้องเสื่อทาทามิ ฮินาตะ ลูกชายนอกสมรสของหัวหน้าแก๊งยากูซ่ากลุ่มใหญ่ นั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่ต่อหน้าพ่อ เขาไม่ใช่นักเลง เขาเป็นคนรักศิลปะ ชอบจัดดอกไม้ และมีรอยสักเต็มตัวเพราะความชอบส่วนตัว ไม่ใช่เพื่อข่มขู่ใคร "เคนจิ... พี่ชายของแก... พลาดไปหน่อย" พ่อพูดเสียงเรียบ ขณะเช็ดดาบซามูไร "มันเมา แล้วยิงตำรวจตายไป 3 ศพ" ฮินาตะเงียบ "เคนจิคือผู้สืบทอด... มันติดคุกไม่ได้" พ่อหันมามองฮินาตะ "แต่แก... แกเป็นแค่ลูกเมียน้อย... แกทำเพื่อตระกูลได้ไหม?" "ท่านพ่อจะให้ผมทำอะไร?" "ไปมอบตัวซะ... บอกว่าแกเป็นคนทำ แลกกับการที่ฉันจะดูแลแม่แกให้สุขสบายไปตลอดชีวิต" ฮินาตะรักแม่มาก... เขายอมพยักหน้า "ครับพ่อ" เขาเดินเข้าสถานีตำรวจ มอบตัว รับสารภาพทุกข้อกล่าวหา แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ... พ่อของเขาโหดเหี้ยมกว่านั้น การขังฮินาตะไว้ในคุกญี่ปุ่นอาจมีความเสี่ยงที่ความแตก... พ่อจึงใช้อิทธิพลมืด "ดึงตัว" ฮินาตะออกมาจากระบบราชทัณฑ์ แล้วขายเขาให้กับนายหน้าค้ามนุษย์ จุดจบ: ฮินาตะถูกมัดมือไพล่หลัง โยนลงท้องเรือประมง เขาได้ยินเสียงลูกน้องพ่อคุยกัน "นายท่านบอกว่า... 'หนังของมันสวยดี' พวกฝรั่งน่าจะชอบ ลายสักยันต์เต็มหลังแบบนี้ ขายได้ราคาดีกว่าขายนิ้วก้อยมันอีก" น้ำตาของฮินาตะไหลพราก... ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความกตัญญูของเขา ถูกตอบแทนด้วยการหักหลังที่เจ็บปวดยิ่งกว่าความตาย [PART 5]: THE DRIVER (คนขับรถผู้ภักดี) Subject: สมชาย (Somchai) – Asset ID: 88-705 Location: กรุงเทพฯ, ประเทศไทย Time: 24 ชั่วโมงก่อนการขนส่ง สมชายเป็นคนซื่อ... ซื่อจนเซ่อ เขาเป็นคนขับรถให้ "เสี่ยท็อป" ลูกชายนักการเมืองดัง คืนนั้น เสี่ยท็อปเมาแอ๋ ขับรถสปอร์ตหรูชนตำรวจจราจรที่ด่านตรวจ ร่างตำรวจขาดสองท่อน เสี่ยท็อปหน้าซีด โทรหาป๊า สักพัก ป๊าก็โทรเข้ามือถือสมชาย "ไอ้ชาย... มึงรับแทนเฮียหน่อย" เสียงปลายสายสั่นเครือ "แม่มึงฟอกไตอยู่ไม่ใช่เหรอ? ค่าใช้จ่ายเยอะนิ... มึงรับว่าเป็นคนขับ เดี๋ยวป๊าจัดการให้ มึงติดคุกไม่กี่เดือนก็ออกมาแล้ว... ป๊าให้ 5 ล้าน เงินสดโอนให้แม่มึงเลยพรุ่งนี้" สมชายมองศพตำรวจ... แล้วมองหน้ารูปแม่ในกระเป๋าสตางค์ "ครับนาย... ผมรับเอง" สมชายถูกจับ เข้าเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ แต่เงิน 5 ล้านไม่เคยถึงมือแม่ และเขาไม่ได้ติดคุกแค่ "ไม่กี่เดือน" คืนวันที่สองในคุก ผู้คุมไขกุญแจห้องขังเขาตอนตีสาม "ย้ายนักโทษด่วน!" "ไปไหนครับจ่า? ผมรอทนายอยู่" "ทนายเหรอ?" ผู้คุมหัวเราะ "เสี่ยเขาส่งมึงไป 'ทำงานใช้หนี้' ที่อื่นว่ะ... เขาบอกว่ามึงรู้มากเกินไป ขืนปล่อยออกมาเดี๋ยวปากโป้ง... ไปตายดาบหน้าเถอะมึง" สมชายถูกคลุมหัวด้วยถุงดำ แล้วถูกลากขึ้นรถตู้ มุ่งหน้าสู่ท่าเรือแหลมฉบัง เพื่อส่งออกในฐานะ "แรงงานเถื่อน" [THE CONVERGENCE]: จุดบรรจบแห่งชะตากรรม Time: 2 กุมภาพันธ์ 20xx, 14:00 น. Location: ท่าเทียบเรือขนถ่ายสินค้า (Cargo Dock), Platform 88 เรือ "The Rusty Maiden" เทียบท่า เสียงเครื่องยนต์ดับลง พร้อมกับเสียงโซ่สมอเรือที่ถูกทิ้งลงน้ำดังสนั่นหวั่นไหว ประตูตู้คอนเทนเนอร์ถูกเปิดออก... แสงแดดจ้าสาดส่องเข้ามา ทำให้ดวงตาที่คุ้นชินกับความมืดของทั้ง 5 คนพร่ามัว "ออกมา! ไอ้พวกหมูตอน!" เสียงตะโกนเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงจีนดังขึ้น พร้อมกับเสียงกระบองไฟฟ้าที่ฟาดกับผนังตู้เปรี้ยงปร้าง เสี่ยวฟาน (ปิดปาก), อเล็กซ์ (โซ่ตรวนที่ขา), วิลเลียม (ตาลอย), ฮินาตะ (นิ่งสงบ), และ สมชาย (ตื่นตระหนก) ค่อยๆ เดินโซซัดโซเซออกมา กลิ่น... กลิ่นแรกที่ปะทะจมูกไม่ใช่กลิ่นอิสรภาพ แต่เป็นกลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ และกลิ่นเกลือทะเลที่รุนแรง เบื้องหน้าพวกเขาคือโครงสร้างเหล็กยักษ์ของ Platform 88 ที่เสียดฟ้า ขณะที่พวกเขากำลังถูกต้อนให้เดินแถวเรียงหนึ่งไปตามทางเดินตะแกรงเหล็กที่ร้อนระอุ... เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มขึ้นเหนือหัว พวกเขาทั้ง 5 คนเงยหน้ามองขึ้นไปพร้อมกัน เฮลิคอปเตอร์สีขาวหรูหรากำลังร่อนลงจอดที่ลานจอดชั้นบนสุด (Helipad) • เสี่ยวฟาน มองเห็นชายหนุ่มใส่สูทสีเทา (ณัฐวุฒิ) เดินลงมาจาก ฮ. เขาคิดในใจ: "คนคนนั้น... คงเป็น VIP สินะ... หรือเป็นคนที่สั่งซื้อพวกเรา?" • อเล็กซ์ กำหมัดแน่น: "ทำไมโลกถึงไม่ยุติธรรม... ทำไมคนชั่วได้นั่งข้างบน ส่วนฮีโร่อย่างฉันต้องเดินอยู่ข้างล่างกับเศษสวะ?" • วิลเลียม มองอย่างเฉยเมย: "นั่นคงเป็นยมทูต... มารับวิญญาณพวกเรา" • สมชาย พนมมือไหว้ท่วมหัวตามสัญชาตญาณ: "สาธุ... ขอให้เจ้านายคนใหม่ใจดีเหมือนพ่อพระบนฟ้านั่นด้วยเถิด" The Intake (การรับสินค้า): พวกเขาถูกพาเข้าไปใน "โรงชำระล้าง" (Sanitation Plant) ไม่มีคำพูดสุภาพแบบที่ณัฐวุฒิได้รับ มีแต่สายฉีดน้ำแรงดันสูงที่ฉีดกระแทกร่างกายเปลือยเปล่าของพวกเขาเพื่อล้างคราบไคลและศักดิ์ศรี ตามด้วยการพ่น "ผงฆ่าเชื้อสีขาว" จนตัวขาวโพลนเหมือนผี จากนั้น... คือขั้นตอนการ "คัดแยก" (Sorting) Mr. Tong (ตง) เดินเข้ามาในห้องคัดแยกด้วยชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม ผ้าเช็ดหน้าพับเนี๊ยบ เขาใช้ผ้าปิดจมูกกันกลิ่นสาบนัขโทษ แล้วชี้นิ้วสั่งงานลูกน้องเหมือนเลือกปลาในตลาด 1. เดินไปที่ เสี่ยวฟาน: ตงใช้ปลายปากกาเชิดคางเด็กหนุ่มขึ้น ดูรูปร่างที่บอบบาง "อืม... หน้าสวย ปากถูกล็อกแล้ว... เหมาะกับพวกชอบของเล่นเงียบๆ ส่งไปหมวด Doll/Pet... รหัส 88-701" 2. เดินไปที่ อเล็กซ์: ตงมองกล้ามเนื้อหน้าท้องและขนาดอวัยวะเพศที่หดตัวเพราะความหนาว "แข็งแรง... พันธุกรรมดี... ส่งไปหมวด Breeder (พ่อพันธุ์) ให้ลูกค้ารีดน้ำเชื้อ... หรือถ้าดื้อนักก็ส่งไปให้ Dr. Champ ทุบเล่น... รหัส 88-702" 3. เดินไปที่ วิลเลียม: ตงเห็นแววตาที่ตายด้าน "ดูเป็นผู้ดี... มือสวย... เหมาะกับงาน Furniture (เฟอร์นิเจอร์มนุษย์) ในงานเลี้ยง... รหัส 88-703" 4. เดินไปที่ ฮินาตะ: ตงลูบไล้รอยสักมังกรบนแผ่นหลัง "หนังดีมาก... อย่าเพิ่งให้ใครเฆี่ยนหลังมันนะ เสียราคาหมด... ส่งไปแผนก Art/Skin... รหัส 88-704" 5. เดินไปที่ สมชาย: ตงเห็นความหวาดกลัวและความถึกทน "ไอ้นี่ดูโง่แต่ถึก... ส่งไปเป็น Labor (แรงงาน) หรือหนูทดลองยา... รหัส 88-705" "เอาตัวพวกมันไปประทับตรา..." ตงสั่งเสียงเรียบ "แล้วส่งไปที่คอกพัก... คืนนี้มีงานประมูล 'ของสด' ต้องรีบขุนพวกมันให้ดูดีที่สุด" เสียงเหล็กร้อนนาบลงบนเนื้อดัง ฉ่า! เสียงกรีดร้องของชาย 5 คนประสานกันเป็นดนตรีต้อนรับ บนต้นขาด้านในของพวกเขา ปรากฏรหัสบาร์โค้ดสีแดงสด... ในขณะเดียวกัน... ที่ชั้นบนสุด ณัฐวุฒิกำลังหักเส้นสปาเก็ตตี้เล่นด้วยความเพลิดเพลิน โดยไม่รู้เลยว่า... "วัตถุดิบ" ที่เขาจะต้องใช้ปรุงอาหารในอนาคต เพิ่งจะถูกลำเลียงเข้าสู่ตู้เย็นยักษ์ที่ชื่อว่า Platform 88 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว (จบบทที่ 1.1)
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์