รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค2) ep.6

realman

$ I. `9 `" Y( v. r' j1 u- p
ตอนที่7
; @# }" r' Y, ~* M3 ^1 Yสายฝนกระหน่ำจนมืดฟ้ามัวดิน เสียงฟ้าร้องครืนครั่นปานจะถล่มพงไพรให้ราบคาบ บนกระท่อมไม้ไผ่ที่สั่นคลอน แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวอาบไล้เงาร่างชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังประจันหน้ากันด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้นและไฟราคะ
+ [8 k; z2 B! o0 g0 W4 oเพิ่ม ถือปืนลูกซองมือสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่สู้กันอยู่ในอก แผ่นอกของมันกระเพื่อมรัวจนเห็นมัดกล้ามท้องที่ขึ้นลอนชัดเจน มันมองดู ผาด ที่เพิ่งกระชากพันธนาการจนโซ่ขาดสะบั้นก้าวขึ้นมาบนเรือนในสภาพเปลือยท่อนบน ร่างกายที่โชกไปด้วยเลือดและน้ำฝนของผาดดูน่าเกรงขามและเร้าอารมณ์อย่างประหลาด
"มึงจะยิงกูก็ยิงเลยไอ้เพิ่ม! มึงทรยศกูทุกอย่างแล้วนี่!" ผาดคำรามพลางก้าวเข้าหาไม่ถอย สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ลูกน้องคนสนิท
& \2 K( ]. E6 \4 l. g"พี่คิดว่ากูอยากทำแบบนี้เหรอ!" เพิ่มตะคอกกลับน้ำตานองหน้า มันทิ้งปืนลงพื้นเสียงดัง เคร้ง! ก่อนจะโผเข้าหาผาดแล้วซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าคมเข้มของลูกพี่เก่าอย่างแรงจนผาดหน้าหัน เลือดสีแดงฉานกระเด็นเปื้อนฝาขัดแตะ
ผาดสะบัดหน้ากลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่ง เขาพุ่งเข้าชาร์จเพิ่มจนร่างหนาของทั้งคู่ล้มกระแทกไปกับพื้นไม้ไผ่ เสียงไม้ลั่นสนั่น ผาดรัวหมัดใส่เพิ่มไม่ยั้งด้วยความแค้นที่ถูกหักหลัง ส่วนเพิ่มก็สู้ถวายหัว ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันกลางโคลนตมที่ไหลซึมขึ้นมาบนร่องไม้ ร่างกายที่กำยำและชุ่มเหงื่อเสียดสีกันจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อ
"มึงทำแบบนี้ทำไมไอ้เพิ่ม! กูรักมึงเหมือนน้องชาย!" ผาดตะโกนพลางบีบคอเพิ่มไว้แน่น
- Z0 ~1 n8 c8 o# `6 J2 h"แต่มึงไม่เคยรู้เลยว่ากูรักมึงแบบไหน!" เพิ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน มันใช้วงแขนแกร่งรัดเอวผาดไว้แน่น ดึงร่างยักษ์เข้ามาประชับจนหน้าอกหนั่นแน่นของทั้งคู่บดเบียดกัน "มึงเอาแต่รักอีนายพิม มึงเอาแต่โชว์ความสง่างามให้กูดูทุุกวัน มึงรู้ไหมว่ากูต้องทนแค่ไหนที่ต้องเห็นมึงทุกเช้าในสภาพที่มึงไม่ใส่อะไรเลย!"
* k* y( e1 F& y$ bผาดชะงักไปชั่วครู่ ฤทธิ์ยาในกายบวกกับความใกล้ชิดที่เนื้อแนบเนื้อทำให้เขารู้สึกถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายของเพิ่มที่เข้มข้นไม่แพ้กัน กลิ่นเหงื่อดิบๆ ของผู้ชายที่ตรากตรำงานป่าผสมกับกลิ่นไอฝนมันช่างเป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณให้เตลิด
เพิ่มอาศัยจังหวะที่ผาดเผลอ พลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบน มันกดแขนผาดไว้กับพื้นชานเรือน ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น เลือดจากมุมปากของผาดไหลหยดลงบนหน้าอกของเพิ่ม
/ G3 C8 A1 q+ o1 v* s0 i"กูเกลียดมึงที่มึงไม่เคยแลกู... แต่กูก็อยากได้มึงจนจะบ้าตายอยู่แล้วไอ้พี่ผาด!"
พูดจบ เพิ่มก็โน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอของผาดอย่างกระหาย มือหยาบสากของมันลูบไล้ไปตามมัดกล้ามแขนและแผงอกที่สะท้อนแสงไฟตะเกียง ผาดครางออกมาด้วยความสับสน ร่างกายของเขาสั่นระริก ยิ่งดิ้นรน ความสยิวกลับยิ่งจู่โจม
เพิ่มเริ่มเลื่อนใบหน้าลงมาที่แผงอกหนาของผาด มันใช้ลิ้นเลียคราบเลือดและหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนยอดอกสีเข้มของลูกพี่เก่าอย่างจงใจ ความหยาบสากของลิ้นทำให้ผาดเสียวซ่านจนต้องเบือนหน้าหนี แต่เพิ่มไม่หยุด มันใช้มือบีบเค้นกล้ามเนื้อหน้าอกของผาดอย่างแรง พร้อมกับใช้ลิ้นรัวสลับไปมาบนยอดอกทั้งสองข้างของผาดและของตัวมันเอง
( q0 }: V& K5 D7 |8 D"มึงดูสิพี่... ดูว่าหน้าอกกูกับหน้าอกมึง ใครมันจะแน่นกว่ากัน" เพิ่มพึมพำเสียงพร่า มือของมันเลื่อนต่ำลงไปหาปมผ้าของผาด
( j3 E% k5 D9 ?; ~  uผาดที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ของฤทธิ์ยาและการปรนเปรอที่ดิบเถื่อน เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาใช้มือที่ยังเป็นอิสระขยุ้มผมของเพิ่มไว้แน่น แทนที่จะผลักออก เขากลับกดศีรษะของเพิ่มให้จมลงกับหน้าอกของเขามากขึ้น เสียงครางต่ำๆ ของเสือร้ายที่กำลังถูกสยบดังระงมไปทั่วกระท่อม
พิมที่ยืนแอบดูอยู่อีกมุมของกระท่อมถึงกับทรุดลงกับพื้น ภาพชายฉกรรจ์สองคนที่เคยเป็นคู่แค้น กลับกำลังพันธนาการกันด้วยกามรสที่บิดเบี้ยวและรุนแรงท่ามกลางกองเลือดและหยดเหงื่อ รอยสาปกลิ่นดินในคืนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่รักและแค้น แต่มันคือการหลอมรวมของดวงวิญญาณที่หิวโหยในป่าดิบที่ไร้กฎเกณฑ์
9 l8 n0 [4 o8 H/ F7 r7 D; Cพายุโหมกระหน่ำจนกระท่อมไหวเอน แต่ข้างในกลับร้อนระอุด้วยไฟราคะที่บิดเบี้ยว เพิ่ม ไม่สนเสียงฟ้าหรือเสียงฝน มันฝังใบหน้าลงกับแผงอกหนั่นแน่นของ ผาด ลิ้นสากระดมเลียไปตามยอดอกและร่องกล้ามที่เปื้อนคราบเลือดและหยดน้ำฝน ราวกับจะซึมซับเอาทุกอณูความเป็นชายของคนที่มันหลงรักมานานเข้าสู่ร่างกาย
"พี่ผาด... กลิ่นตัวพี่มันทำให้กูจะเป็นบ้า" เพิ่มพึมพำเสียงพร่า มือหนาบีบเค้นหัวไหล่กว้างของผาดจนขึ้นรอยนิ้ว กลิ่นเหงื่อดิบและกลิ่นไอตัวของเสือร้ายที่มันแอบสูดดมมาตลอดหลายปี บัดนี้อยู่ตรงหน้าให้มันได้ครอบครองสมใจ
ผาดครางต่ำในลำคอ ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาที่เผาผลาญจนสติหลุดลอย เขาใช้มือหนาขยุ้มผมของเพิ่มไว้แน่น แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เขาหลงลืมความแค้นไปชั่วขณะ ร่างกำยำสองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันกลางเรือนไม้ไผ่ที่สั่นคลอน เนื้อแนบเนื้อจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
+ s" ^$ D  D- ]"ไอ้เพิ่ม! ไอ้คนสารเลว! มึงมันคนทรยศ!"
3 U0 r, B" V4 T  ?: d( Q, Rเสียงหวีดร้องของ พิม ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงหอบหายใจของชายทั้งคู่ เธอทรุดตัวลงกับพื้นไม้ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและขยะแขยงที่เห็นภาพชายที่เธอรักกับชายที่เธอกองกามไว้ด้วยกัน กำลังนัวเนียกันอย่างไม่อายฟ้าดิน
+ A. Y1 Q9 x  {9 z  A  C3 Z"มึงบอกว่ามึงรักข้า! มึงบอกว่ามึงจะล้างแค้นให้ข้า!" พิมตะโกนด่าเพิ่มน้ำตานองหน้า "แต่ที่จริงมึงมันก็แค่อีตัวที่จ้องจะงาบผัวชาวบ้าน! มึงหลอกใช้ข้าเพื่อจะได้เข้าใกล้ไอ้พี่ผาดใช่ไหมไอ้เพิ่ม!"
0 n& L  j& q! o- w. Aเพิ่มชะงักไปครู่หนึ่ง มันเงยหน้าจากอกผาด หันไปมองพิมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "เออ! ข้าหลอกใช้เอ็ง แล้วจะทำไม? ถ้าข้าไม่ร่วมมือกับเอ็ง ข้าจะมีโอกาสเห็นไอ้พี่ผาดในสภาพเสือลำบากแบบนี้เหรอ? เอ็งมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ข้าเดินเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ข้าต้องการ... นั่นคือตัวของพี่ผาด!"
7 j& E, g1 \# z) ]& ~"มึงงงง!" พิมคว้าถ้วยน้ำพริกที่เหลืออยู่เขวี้ยงใส่เพิ่มด้วยความคลุ้มคลั่ง "ข้าจะฆ่าพวกมึงทั้งคู่! ไอ้พวกวิปริต!"
. f- w# i. E1 ^( O% q0 E8 t( Yผาดที่สติเริ่มกลับมาบางส่วนเมื่อได้ยินเสียงพิม เขาพยายามดันตัวเพิ่มออก แต่เพิ่มกลับยิ่งรัดวงแขนแกร่งไว้แน่นขึ้น มันจ้องตาผาดอย่างท้าทาย "พี่ผาด... พี่ดูสิ เมียพี่มันกำลังคลั่ง แต่มึงดูลำตัวมึงสิ... มันกำลังต้องการกูมากกว่าต้องการอีพิมเสียอีก!"
เพิ่มไม่พูดเปล่า มันใช้ลิ้นเลียไปตามแนวสันกรามของผาด แล้วเลื่อนลงมาที่ยอดอกอีกครั้งอย่างรุนแรง พิมเห็นภาพนั้นแล้วแทบจะกระอักเลือด เธอเดินเข้าไปกระชากผมเพิ่มออกด้วยความโกรธแค้น จนกระท่อมไม้ไผ่กลายเป็นสมรภูมิของคนสามคนที่พันธนาการกันด้วยรัก แค้น และตัณหาที่ไม่มีทางออก
( J! @" l0 _4 J+ O" m! ?/ {

nuangnut1996

สนุกมากครับ

reawreaw

ขอบคุณครับ

toochi001

ขอบคุณครับ