รอยสาบกลิ่นดิน ep.2

realman

# }0 E' A/ x! X; M" T
รอยสาบกลิ่นดิน

  f' W/ S2 G: g, n( V6 o1 yตอนที่ 4: ลมเพลมพัด
5 C# d' R* _+ N% g2 V$ y# n- i(บรรยากาศ: เสียงแคร่ไม้ไผ่ดัง เอียดอาดยามที่ร่างหนาโถมทับลงมา กลิ่นฝนที่สาดเข้ามาทางร่องฝาบ้าน ผสมกับกลิ่นตัวชายฉกรรจ์ที่ทำงานหนัก มันคือกลิ่นของความแข็งแรงและแรงปรารถนา)
' i) N. G5 x6 I) N: w4 H0 I( }ผาด: (จ้องตาพิมในความสลัว ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินซอกคอ)
% I8 o8 g* V' e/ X8 N& W9 ^0 B"มึงจะเกร็งทำไมวะ? กายมึงนุ่มขนาดนี้ ใจคอจะใจร้ายให้กูลงแดงตายบนตัวมึงหรือไง"
พิม: (เบือนหน้าหนี มือเล็กยันอกแกร่งไว้แต่กลับรู้สึกถึงมัดกล้ามที่กระเพื่อมไหว)
"พี่ผาด... พิมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้ พี่ปล่อยพิมไปเถอะ"
ผาด: (หึหึในลำคอ มือหนาคว้าข้อมือพิมกดลงกับเสื่อสากๆ)
$ J5 p6 M% [6 u, J; ^2 E"ปล่อยเรอะ? มึงดูสารรูปกูตอนนี้สิพิม... เลือดในตัวกูมันเดือดป่านนี้แล้ว มึงลองจับดูสิว่าหัวใจกูมันเต้นแรงแค่ไหนเพราะมึง!"
+ }2 a) J, W8 |/ L(ผาดซุกหน้าลงกับซอกคอขาวกรุ่น สูดดมความหอมอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนลากไล้ตามรอยชีพจรที่เต้นตุบๆ จนพิมเผลอแอ่นอกขึ้นด้วยความสยิว)
พิม: "อื้อ... พี่ผาด อย่า... ตรงนั้นมัน..."
ผาด: "ตรงไหน? ตรงนี้เหรอ? หรือตรงที่มึงชอบแอบมองกูตอนกูผ่าฟืน..."
% z8 e' |2 [) \# |7 D# o. C(เขาละจากลำคอลงมาซุกไซ้หน้าอกที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหอบ)
"กูเห็นนะพิม... สายตามึงมันไม่ได้บอกว่าเกลียดกูหรอก มึงแค่อยากลองรสชาติของคนอย่างกูดูบ้างใช่ไหมล่ะ?"
8 b, w# M* F+ M  s; Tพิม: (กัดริมฝีปากแน่น ความเถื่อนของเขาเริ่มทำลายกำแพงในใจเธอทีละน้อย)
1 o0 I0 e* Q; F5 n"พี่มัน... พวกรู้ดี... คนเลว..."
ผาด: (เงยหน้าขึ้นมายิ้มเหี้ยม แววตาเต็มไปด้วยประกายไฟ)
"เออ! กูเลว กูมันไอ้ผาดคนเถื่อน... แต่คืนนี้กูนี่แหละที่จะทำให้มึงลืมไอ้พวกสำอางในเมืองไปให้หมด!"
(ผาดกระชากปมผ้าถุงที่พิมนุ่งอยู่ออกอย่างรวดเร็ว ความเย็นของลมป่าปะทะกับผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว แต่เพียงครู่เดียวความร้อนจากร่างกายของเขาก็เข้าแทนที่)
. P; ~3 v; U$ |1 A/ Y% F; |5 Fผาด: "มึงสวยฉิบหายเลยพิม... ขาวไปทั้งตัวแบบนี้ กูจะกัดให้เป็นรอยทั้งตัวเลย คอยดู!"

2 r3 u: y4 I: N2 }ตอนที่ 5: สัมผัสแห่งพงไพร
2 G" l  y4 I7 P  t*(บรรยากาศ: เสียงฝนยังคงตกหนักไม่ขาดสาย แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสั่นไหวตามแรงลมที่พัดรอดร่องกระดานไม้ไผ่ เสียงแคร่ไม้ดัง เอี๊ยด...อาดยามที่ผาดขยับร่างกายหนาหนักเข้าหาพิมอย่างจงใจ)
* U; ?6 \3 g+ b# U# n2 ~ผาด: (โน้มหน้าลงไปกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำและสั่นพร่า)
"มึงสั่นไปหมดแล้วนะพิม... หนาวเหรอ? หรือว่ามึงกำลังอยากให้กูกอดมึงใจจะขาด?"
พิม: (หายใจติดขัด มือเล็กที่เคยยันอกเขาไว้บัดนี้กลับจิกเกร็งลงบนมัดกล้ามแขนของเขา)
* [% @+ r* ?7 h7 t# L7 l# l"พี่ผาด... พิม... พิมไม่รู้"
2 [: n4 s( m. z2 J5 W5 d& iผาด: (แสยะยิ้มบางๆ มือหนาลากไล้จากเอวบางขึ้นมาจนถึงทรวงอกที่ชูชันพ้นขอบผ้า)
"กูจะบอกให้มึงรู้เอง... ร่างกายมึงมันไม่โกหกกูหรอก ดูสิ... ผิวมึงตอบสนองกูทุกที่ที่กูแตะ"
" p' e- P3 J# Y8 w/ H3 J- f(ผาดก้มลงซุกหน้ากับอกอิ่ม สูดกลิ่นแป้งอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของหญิงสาว เขาใช้ความดิบที่มีทั้งการขบเม้มและลากลิ้นร้อนผ่าวไปตามผิวเนื้อนวลเนียน จนพิมต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน)
พิม: "อ๊ะ... พี่ผาด... อื้อออ"
- O, g+ {2 S- d: u$ L8 Y8 I7 N9 sผาด: (เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำด้วยความปรารถนา เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมตามไรผมจนถึงกรามแกร่ง)
"ครางออกมาพิม... กูชอบได้ยินเสียงมึงครางชื่อกู ในป่าในเขานี้มีแค่กูกับมึง ฝนตกดังขนาดนี้ ใครก็ไม่ได้ยินเสียงมึงนอกจากกู"
พิม: (ลืมตามองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ แสงไฟสลัวขับเน้นให้เห็นความกำยำของเขาจนเธอใจสั่น)
"พี่มันใจร้าย... พี่มันแกล้งพิม"
ผาด: "กูไม่ได้แกล้ง... กูเอาจริง!"
(เขารวบมือทั้งสองข้างของพิมขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือหนึ่งเริ่มสำรวจลงไปเบื้องล่างอย่างถือวิสาสะ ความร้อนจากฝ่ามือที่กร้านงานหนักทำเอาพิมสะดุ้งสุดตัว)
% @8 f9 }3 i$ ^" d5 X6 G  Gผาด: "กูมันลูกทุ่ง... กูรักแบบทุ่งๆ รักแบบถึงพริกถึงขิง ถ้ามึงทนกูไหว คืนนี้มึงจะได้เห็นดีแน่!"
บรรยายเสริม:
  x/ a' T- x( k! Aในขณะที่พายุข้างนอกโหมกระหน่ำจนยอดไม้ไหวเอน ในกระท่อมหลังเล็กนี้กลับมีความร้อนระอุยิ่งกว่า ผาดใช้สรีระบุรุษเพศที่แข็งแกร่งคุกคามและโอบอุ้มพิมไปพร้อมๆ กัน กลิ่นดินที่ระเหยขึ้นมาตามไอฝน ยิ่งขับเน้นให้สัมผัสของเขามันดูสมจริง ดิบ และซื่อตรงต่อความต้องการจนพิมเลิกขัดขืนและเริ่มโอนอ่อนไปตามแรงอารมณ์
4 V1 d0 H& x0 I5 w: ?5 o" W9 u
7 k/ H8 ~& n* }# f" v% D4 C# iตอนที่ 6: หูคู่ที่สามในความมืด
*(บรรยากาศ: แคร่ไม้ไผ่ลั่น เอี๊ยด...อาดยามที่ผาดโถมกายเข้าหาพิมอย่างดุดัน เสียงลมหายใจหอบพร่าของทั้งคู่สอดประสานกับเสียงฝน แต่ที่ใต้ถุนกระท่อม... ในความมืดมิด มีเงาของชายคนหนึ่งหมอบนิ่ง ดวงตาเบิกโพลงจ้องลอดร่องไม้กระดานขึ้นไปอย่างใจระทึก)
$ }7 I1 c+ ~7 K: c# N  |; F* J2 eพิม: (เสียงสั่นพร่า มือจิกเกร็งลงบนบ่ากว้างของผาด) "พี่ผาด... อื้อ... เบาหน่อย พิม... พิมหายใจไม่ทัน"
ผาด: (เสียงคำรามต่ำในลำคอ เหงื่อหยดลงบนหน้าอกขาวเนียนของพิม)
5 p, W% B1 ]# v& I" x3 Z"เบาไม่ได้แล้วพิม... มึงมันน่าฟัดไปทั้งตัวแบบนี้ ใครจะไปอดใจไหววะ! กายมึงแน่นไปหมด... จนกูจะบ้าตายอยู่แล้ว!"
, E( U& w( B! [, o(ผาดขยับร่างกายแกร่งกร้าวกระแทกกระทั้นลงไปตามสัญชาตญาณดิบ มัดกล้ามขาและแผ่นหลังของเขาตึงเขม็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ทุกครั้งที่เขาขยับ แคร่ไม้ไผ่ก็สั่นสะเทือนส่งต่อแรงสั่นสะเทือนไปถึงคนที่แอบดูอยู่ด้านล่าง)
$ t3 a% E  x4 u5 i' z! C& mไอ้เพิ่ม (คนสนิทของผาดที่แอบซุ่มอยู่ใต้ถุน): (กระซิบกับตัวเองเบาๆ พลางกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ) "เชี้ยเอ๊ย... พี่ผาดแม่่งดุฉิบหาย พี่พิมก็ขาวจนใจสั่น... เสียงไม้ไผ่นี่มันจะหักไหมวะ"
พิม: (เงยหน้าขึ้นมองเพดาน ร่างกายบิดเร้าด้วยความเสียวซ่านที่ผาดมอบให้)
1 {4 a! ^7 O3 v3 v8 ~: I7 c"พี่ผาด... พี่... พี่ทำไมเถื่อนแบบนี้ อ๊ะ!"
ผาด: (โน้มลงมากัดติ่งหูพิมเบาๆ ก่อนจะกระซิบเสียงเหี้ยม)
"เถื่อนสิดี... มึงจะได้จำรสชาติกูไว้จนตายไงพิม กลิ่นเหงื่อกู รสชาติของกู... คืนนี้มึงเป็นของกูคนเดียว!"
2 |" F8 J2 W. k! x( s# \(ในจังหวะที่ผาดกำลังจะพาพิมไปถึงฝั่งฝัน เขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... หูของพรานป่าที่ไวต่อเสียงผิดปกติทำเอาเขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบเหลือบมองลงไปที่ร่องไม้กระดาน)
2 i/ X# X/ t0 O: J. {+ m4 tผาด: (หยุดกะทันหัน แต่ร่างกายยังทับซ้อนอยู่บนตัวพิมที่กำลังหอบสั่น)
4 v( K% o7 v3 `3 g$ G1 J"ชู่ววว... เงียบก่อนพิม"
- t% T1 ]& k; @% Xพิม: (ลืมตาขึ้นอย่างสงสัย) "มี... มีอะไรเหรอจ๊ะพี่?"
7 M  ]* r1 f: Qผาด: (ยิ้มเหี้ยมที่มุมปาก ดวงตาเป็นประกายวาววับในความมืด)
% v. B) x* N( v; k4 i"สงสัยจะมี 'หมา' มาแอบฟังคนเขารักกันว่ะ... มึงอยู่นิ่งๆ นะพิม เดี๋ยวพี่ผาดคนนี้จะสั่งสอนไอ้หมาลอบกัดให้เห็นว่า... เวลาเสือมันหวงเมีย มันโหดขนาดไหน!"
- x1 H* _4 T, @' N; u1 _( e2 Yพิม: (หน้าซีดเผือด) "พี่ผาด! อย่าบอกนะว่า..."
ผาด: (ไม่รอช้า เขาคว้าพร้าข้างฝาแล้วถีบตัวลุกขึ้นจากร่างพิมทั้งที่ท่อนบนยังเปลือยเปล่า แสงตะเกียงฉายให้เห็นรอยเล็บของพิมที่ข่วนแผ่นหลังแกร่งเป็นทางยาว)
2 L" C- d" |0 w! ^! Q+ s"ไอ้เพิ่ม! มึงโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้! ก่อนที่กูจะเซาะหูมึงทิ้ง!"
8 w  y( v( ]1 ~ตอนที่ 7: พยานในความมืด
(บรรยากาศ: แคร่ไม้ไผ่ยังคงสั่นสะเทือนสู้แรงฝน ผาดไม่ได้ลุกไปไหน เขาแค่ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขารู้ดีว่ามีคนแอบดู แต่นั่นกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณความดิบในตัวเขาให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก)
% e6 J3 E/ M+ y8 i. B9 Kผาด: (โน้มลงมาหาพิมอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เบาแรงเหมือนเก่า เขาจงใจบดเบียดร่างกายแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและเหงื่อไคลลงไปหน่วงหนักกว่าเดิม)
"ช่างหัวหมามันเถอะพิม... มึงดูแค่กูคนเดียวพอ คืนนี้มึงต้องรองรับอารมณ์กูให้ไหวก็พอ!"
พิม: (หายใจไม่เป็นจังหวะ มือคว้าสะเปะสะปะไปตามลำแขนล่ำสัน)
"พี่ผาด... อ๊ะ! พี่ขยับแรงไปแล้วนะ พิม... พิมเสียวจนจะขาดใจอยู่แล้ว"
ผาด: (ก้มลงไปกัดบ่าขาวนวลจนเป็นรอยฟันชัดเจน กลิ่นกายชายชาตรีหอมรัญจวนจนพิมคลั่ง)
"เสียวก็ครางออกมาสิพิม! ครางให้ไอ้คนที่อยู่ข้างล่างมันอกแตกตายไปเลย ให้มันรู้ว่ามึงเป็นเมียกู... เมียไอ้ผาดคนเดียว!"
2 |: G0 [5 P2 V7 ]) C. B- J(ผาดเริ่มรุกรานจังหวะรักให้ดุดันขึ้น ร่างกายหนาตึงเกร็งทุกสัดส่วน มัดกล้ามหลังขยับเป็นลูกคลื่นตามแรงโถมเข้าหา แสงตะเกียงส่องให้เห็นเงาของร่างสองร่างที่พัวพันกันอย่างไม่อาจแยกออก แคร่ไม้ไผ่ส่งเสียง เอียด...อาด...ปึก! กระแทกฝาผนังกระท่อมตามจังหวะที่หนักหน่วง)
: u/ d: r; ~% S* x" d$ M* Nเพิ่ม (ใต้ถุน): (ตาค้าง มือไม้สั่น หน้าแดงซ่านด้วยความรัญจวนที่แอบดู กลิ่นอายความรักข้างบนมันรุนแรงจนเขารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวมันแห้งผาก) "พี่ผาด... พี่แม่งสุดยอดจริงๆ ว่ะ..."
0 s: r/ ^0 O1 a& [+ S6 q1 b. eพิม: (สติเริ่มหลุดลอย ร่างกายบิดเร้าไปตามใจสั่ง เสียงหวานครวญครางแข่งกับสายฝน)
"พี่ผาด... พิมไม่ไหวแล้ว พี่ผาด... อื้อออออ!"
$ N' I8 [: v+ R/ hผาด: (คำรามเสียงต่ำในลำคอราวกับเสือป่าที่ได้เหยื่อ กล้ามท้องตึงเขม็งขณะที่เขาพาสาวเมืองกรุงก้าวข้ามขีดจำกัดของอารมณ์)
: V. U3 b4 N- M* q3 I  f"กูก็ไม่ไหวแล้วพิม... กอดกูแน่นๆ กอดกูไว้!"
! D3 `& e/ K" oบรรยายเสริม:
# ?2 j/ R8 U8 ^! t1 sหยดเหงื่อจากตัวผาดหยดลงกระทบผิวเนื้อที่ขาวจัดของพิม ราวกับน้ำหล่อเลี้ยงที่หยดลงบนหน้าดินที่แห้งแล้ง ความดุดันและร้อนแรงในกระท่อมหลังเล็กนี้สะกดทุกสายตา แม้แต่ไอ้คนที่แอบดูอยู่ด้านล่างก็ยังต้องกลั้นหายใจด้วยความยำเกรงในพลังอำนาจแห่งบุรุษเพศของผาด
  V5 A4 z6 x- S+ G
- {" q  u8 ?6 @) I) T4 I! U) ]
# e1 l4 _# o  [6 R9 @ตอนที่ 8: จอมบงการในเงามืด


& z: [- k$ [) d0 O; ?(บรรยากาศ: เสียงแคร่ไม้ไผ่ยังคงสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง ผาดจงใจกดน้ำหนักและขยับในจังหวะที่เน้นหนักเพื่อให้เสียงไม้มันดังสนั่นไปถึงข้างล่าง เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือพิมทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียว แล้วกดลงเหนือหัวอย่างแน่นหนา)
ผาด: (โน้มลงไปกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริก สายตาเหลือบมองร่องไม้กระดานอย่างท้าทาย)
"พิม... มึงรู้ไหมว่าไอ้เพิ่มมันแอบดูอยู่ใต้ถุน? มันเห็นหมดเลยนะว่ามึงกำลังโดนกูทำอะไรอยู่..."
พิม: (ตาโตด้วยความตกใจและอับอาย พยายามจะหุบขาหนีแต่ถูกหน้าขาแกร่งของผาดแทรกไว้)
"พี่ผาด! ไม่เอา... ปล่อยพิมนะ อายเขา..."
ผาด: (หัวเราะเหี้ยมในลำคอ แรงอารมณ์พุ่งพล่านเมื่อเห็นเธอขัดขืน)
8 ~* R* j4 e% @, Q3 L3 H6 Z  Q; s% g"อายทำไม? มึงควรจะภูมิใจสิว่ามึงสวยขนาดไหนตอนอยู่ใต้ร่างกู... มึงไม่ต้องหนี กูนี่แหละจะสั่งให้มึงครางให้มันฟังชัดๆ! ครางออกมาพิม! บอกมันสิว่าผัวมึงคนนี้มันเก่งแค่ไหน!"
(ผาดเริ่มขยับร่างกายอย่างดุดันและเป็นจังหวะที่จงใจให้เกิดเสียงกระทบกันของเนื้อนวลกับเนื้อกร้าน เขาใช้มืออีกข้างเชยคางพิมขึ้น บังคับให้เธอสบตากับเขาในความมืด)
! e: f/ i5 a- N2 n. d9 U( ?! ]พิม: "อื้อออ... พี่ผาด พิม... พิมอาย อ๊ะ! พี่เบาหน่อย... อื้อออ"
ผาด: "กูสั่งให้มึงเรียกชื่อกูดังๆ! ถ้ามึงไม่เรียก... กูจะทำแรงกว่านี้จนมึงลุกไม่ขึ้นเลย คอยดู!"
* N& D' J) N- T) C" N+ T(เขาโถมกายเข้าใส่พิมอย่างหนักหน่วงจนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่เขากำหนด)
พิม: (สติหลุดลอยเพราะความเสียวซ่านและความตื่นเต้นที่ถูกควบคุม)
"พี่ผาด... พี่ผาดขา... อ๊ะ! พิมไม่ไหวแล้ว... อื้อออออ!"
ผาด: (หันไปตะโกนใส่ร่องไม้ที่พื้นกระท่อม เสียงทุ้มดุดันก้องกังวาน)
0 e  A1 o7 |  E7 Q7 w"ไอ้เพิ่ม! มึงดูไว้! ดูให้เต็มตาว่าของสวยๆ งามๆ แบบนี้... มีแต่คนอย่างกูเท่านั้นที่คู่ควร! มึงจำกลิ่นเมียกูไว้ แต่อย่าได้คิดจะแตะ แม้แต่ปลายนิ้วมึงก็ไม่มีสิทธิ์!"
& ^& D0 E. s/ P6 q8 Y( u(พิมซบหน้าลงกับอกแกร่งที่ชุ่มเหงื่อ ร่างกายบิดเร้าสั่นสะท้านเป็นจังหวะสุดท้าย ผาดเกร็งมัดกล้ามทั่วทั้งตัวจนเส้นเลือดปูดโปนขยับร่างกายเน้นหนักส่งพิมไปถึงฝั่งฝันพร้อมกับเขา ท่ามกลางเสียงคำรามของชายชาตรีที่ประกาศศักดาต่อหน้าพยานในเงามืด)
. A  y0 j! E$ ]  o1 dบรรยายเสริม:
8 N# y! o0 S, H) }2 B5 ^กลิ่นอายความรักในกระท่อมตอนนี้มันทั้งดิบ ทั้งคาว และเปี่ยมไปด้วยพลังของการครอบครอง ผาดไม่ได้แค่ตักตวงความสุขจากร่างกายของพิม แต่เขาตั้งใจ "ขยี้" ศักดิ์ศรีและโชว์ความเหนือกว่าของเขาให้ทุกคนรู้ว่า หญิงสาวเมืองกรุงคนนี้ได้กลายเป็นสมบัติของพรานป่าอย่างเขาไปโดยสมบูรณ์แล้ว
. W' ]# a% {2 ^9 v! yโปรดติดตามตอนต่อไป

lekthai

ขอบใจจริงๆ

good2022

realman

ขอบคุณทุกท่านที่ comment และ ให้กำลังใจมานะครับ ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Ken09

สุดสุดเลยครับ

transilvania

ขอบคุณครับ

Bunbunkup

ขอบคุณครับ

zambaloo

สนุกดี

Oscarbkk

รอมาต่อครับ

tidchoo2

่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ

Aon14

ขอบคุณครับ

phonecharm

ขอบคุณครับ

reawreaw

ขอบคุณครับ

NHero123

ขอบคุน

udontwannaknow

ขอบคุณครับ

kuminum

ขอบคุณมากครับ