รอยสาบกลิ่นดิน ep.1

realman

. N& i6 h( x2 V( D" O' u
; E. l& Y3 k# z1 nรอยสาบกลิ่นดิน
ตอนที่ 1: เงาร้ายในสายฝน
4 B2 J) W3 n% O" h3 N" t* ?0 H& a- L8 d(บรรยากาศ: เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสลับกับเสียงลมพัดใบตองดังสวบสาบ รถเก๋งคันหรูของพิมจมปลักอยู่ในโคลนเลนกลางป่าที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่ริบหรี่ลงทุกที)
/ c$ I; |; ~  y7 B4 L3 d% _4 aพิม: (พิมพ์ด้วยมือที่สั่นเทา) "ใครก็ได้... ช่วยด้วย มีใครอยู่แถวนี้ไหม!"
(เสียงมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ดังแผดขึ้นมาแต่ไกล 'ปั้ง! ปั้ง!' ก่อนจะมาหยุดกึกอยู่ข้างรถ แสงไฟจากหน้ารถมอเตอร์ไซค์สาดส่องเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สวมเพียงกางเกงยีนส์ขาดๆ กับเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตที่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นแผงอกหนาที่ชุ่มไปด้วยหยาดฝน)
! L6 W4 y2 j6 g0 `9 _ผาด: "เห้ย! มาจอดขวางทางทำส้นตีนอะไรตรงนี้วะมึง?"
พิม: (ลดกระจกลงอย่างหวาดๆ) "พะ... พี่คะ รถฉันติดหล่ม ช่วยฉันด้วยค่ะ"
- Z) F6 ]3 |8 K2 {7 Q$ ^" B8 p; r. Oผาด: (ดับเครื่องแล้วเดินดุ่มๆ เข้ามา กลิ่นใบยาสูบฉุนๆ ผสมกับกลิ่นฝนลอยคลุ้งออกมาจากตัวเขา เขาค้ำมือกับขอบหน้าต่างรถ ก้มลงมองหญิงสาวด้วยสายตาคมกริบ)
"รถคุณหนูอย่างมึงเนี่ยนะจะมาวิ่งทางนี้? ดูสารรูปมันสิ จมไปครึ่งล้อแล้ว อีเหี้ย... ฝนตกหนักขนาดนี้เทวดาก็ช่วยมึงไม่ได้หรอก"
! c9 G8 t8 V1 P* Y- ^พิม: "แล้วฉันต้องทำยังไง... ฉันไปไหนไม่ได้เลย"
- D) P- K5 m$ g4 ~7 e1 `: {  o. [ผาด: (แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาไล่กวาดมองลำคอระหงของพิมที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆ ที่เริ่มชื้นเหงื่อ)
"ลงมา! ทิ้งรถมึงไว้ที่นี่แหละ ถ้าไม่อยากนอนเป็นผีเฝ้าป่า ก็ขึ้นซ้อนท้ายกูมา"
# e6 t1 p7 F$ P9 t9 fพิม: "จะไปไหน? แล้วฉันจะไว้ใจพี่ได้ยังไง"
7 u* r# V6 T9 q# e6 g9 nผาด: "โถ่... อีหนู กูชื่อผาด เป็นคนเฝ้าไร่แถวนี้ ถ้ากูจะทำอะไรมึง กูทำไปนานแล้ว ไม่ปล่อยให้มึงนั่งสวยอยู่ในรถหรอก... จะมาไม่มา? ลมพัดแรงขนาดนี้ เดี๋ยวต้นไม้ล้มทับตายห่ากูไม่รู้ด้วยนะ"
พิม: (จำใจเปิดประตูลงมา ทันทีที่ก้าวพ้นรถ ลมแรงก็พัดเอาตัวเธอไปปะทะกับแผงอกแข็งๆ ของเขา พิมสะดุ้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากผิวกายมนุษย์ที่ตัดกับความเย็นของฝน) "ว้าย!"
ผาด: (คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวเล็ก มือของเขาใหญ่และสากจนพิมรู้สึกแสบผิว)
"ตัวนิ่มฉิบหาย... ยืนดีๆ สิ่วะ! เกาะกูไว้แน่นๆ ถ้าตกรถไปกูไม่วกรถกลับมาเก็บมึงนะบอกไว้ก่อน"
9 P( E3 G+ i  F/ h8 wพิม: (ขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ที่สั่นสะเทือนไปทั้งคัน มือเล็กค่อยๆ เอื้อมไปเกาะชายเสื้อเขา)
0 D% E& j6 t$ i1 J' w" q, kผาด: "เกาะชายเสื้อทำไม? กลัวกูมีเชื้อโรคหรือไง? กอดเอวกูไว้! ลมมันแรง เดี๋ยวก็ปลิวตกเขาไปหรอกอีหนู!"
2 n9 I, K2 H. k# p& k(ผาดคว้ามือพิมมากระชากให้โอบรอบเอวหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม พิมหน้าแดงซ่านเมื่อใบหน้าต้องซบลงกับแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มโชก กลิ่นกายชายหนุ่มที่ดิบเถื่อนและทรงพลังเริ่มทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเธอผิดจังหวะ)
: v5 q- _) C- H4 m; q0 L/ L( }ผาด: "หึ... อยู่เงียบๆ แล้วเกาะกูไว้ให้ดี คืนนี้มึงต้องนอนที่กระท่อมกู... หวังว่ามึงคงไม่กลัวเสียงฟ้าร้องนะ เพราะที่นั่น... มันมีอะไรที่ 'ดัง' กว่าเสียงฟ้าอีก"

  E8 C1 S& _6 h, \
4 Q& Q5 b# Q4 J3 X9 @/ ?4 W6 g0 Kตอนที่ 2: ร่างกายใต้แสงตะเกียง
(บรรยากาศ: เสียงฝนถล่มหลังคาสังกะสีดังสนั่น ผาดถีบประตูไม้เก่าๆ ออกก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงพิมเข้ามาในกระท่อมที่มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัวๆ กลิ่นควันไฟอ่อนๆ และกลิ่นอับชื้นของไม้ป่าอบอวลอยู่)
) R8 p8 W+ D* B) Nผาด: (สะบัดตัวแรงๆ จนหยดน้ำกระเซ็นใส่พิม) "เชี้ย... ตกไม่ลืมหูลืมตาเลยโว้ย! เข้ามาสิยืนบื้อทำไม ตรงนั้นฝนมันสาด"
* ?: h7 d& M. p: Uพิม: (กอดอกตัวเองไว้แน่น เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเปียกจนแนบไปกับผิว เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน) "พี่ผาด... มะ... มีผ้าเช็ดตัวไหม ฉันหนาว"
" G$ s6 e( K; S3 T! E# A' V- j  `ผาด: (หันมามองพิมเต็มตา แสงตะเกียงทำให้เงาของเขาดูตัวใหญ่ยักษ์ทาบทับตัวเธอ สายตาเขาหยุดอยู่ที่ยอดอกที่ชูชันภายใต้เนื้อผ้าเปียกโชก)
9 N! q) o( L! [7 G"ผ้าเช็ดตัวไม่มีหรอก มีแต่ผ้าขาวม้าผืนเก่า... แต่มึงดูสิพิม เสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อขนาดนี้ ถ้าไม่ถอดออก มึงได้ปอดบวมตายห่าก่อนรุ่งสางแน่"
2 p3 m3 z( j; g8 D3 Y  Wพิม: (หน้าแดงจัด พยายามเบือนหน้าหนี) "ฉัน... ฉันถอดไม่ได้หรอก พี่ก็อยู่ตรงนี้"
ผาด: (แค่นหัวเราะ เหวี่ยงเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตของตัวเองทิ้งลงพื้น เผยให้เห็นท่อนบนที่เปลือยเปล่า กล้ามอกเป็นลอนสวยมีเหงื่อและน้ำฝนเกาะแพรวพราว)
"ทำเป็นอายไปได้ กระท่อมกูมันแคบนิดเดียว มึงจะหลบไปไหนพ้น? กูก็เป็นผู้ชาย มีเลือดมีเนื้อ เห็นแบบนี้... มึงคิดว่ากูจะใจดีเหมือนพวกคุณชายในเมืองหรือไง?"
' r+ J* ]$ L& k0 X; Z1 C' }' H% nพิม: (ถอยหลังหนีจนหลังชนกับเสาไม้) "พี่จะทำอะไร... อย่าเข้ามานะ"
, A( F3 B$ _: L8 D* h+ ?ผาด: (ก้าวยาวๆ เพียงสองก้าวก็ถึงตัวพิม เขาโน้มตัวลงมาจนจมูกเกือบชนกัน กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นจนพิมรู้สึกวิงเวียน)
- J+ m! d0 W0 d/ S4 f"กูจะช่วยมึงถอดไง... ดูสิ มือสั่นขนาดนี้จะแกะกระดุมไหวเหรอ? หรือต้องให้กูกระชากให้ขาดติดมือ?"
พิม: "พี่ผาด! พูดจาหยาบคาย!"
ผาด: "กูมันคนบ้านนอก พูดกูพูดมึงมาตั้งแต่เกิด... แต่คนหยาบๆ อย่างกูเนี่ยแหละ ที่จะทำให้มึงอุ่นจนร้อนไปทั้งตัว"
: N6 Q1 {' T. V# H0 E/ U% }0 @# o(ผาดเอื้อมมือหนาและสากไปจับที่ปกคอเสื้อของพิม นิ้วหัวแม่มือของเขาจงใจลากไล้ผ่านไหปลาร้าขาวนวล พิมสะดุ้งสุดตัวแต่กลับไร้เรี่ยวแรงจะผลักไส)
ผาด: "ผิวระหงแบบนี้... กลิ่นตัวหอมฟุ้งแบบนี้... มึงหลงมาให้เสือคาบถึงถ้ำเองนะพิม"
พิม: (หายใจหอบสะท้าน มองซิกแพคที่ขยับตามแรงหายใจของเขา) "พี่ผาด... ปล่อยฉันเถอะนะ"
ผาด: (กระซิบเสียงต่ำพลางออกแรงรั้งคนตัวเล็กเข้าหาอกแกร่ง) "ปล่อยให้โง่สิ... คืนนี้ฝนตกยาวแน่ เตรียมตัวรับมือคนหยาบๆ แบบกูไว้ให้ดีเถอะอีหนู"
. M0 l" E0 `' g- ?2 w
ตอนที่ 3: กลิ่นรัญจวนใจ
(บรรยากาศ: เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเปรี้ยงปร้าง แสงไฟจากตะเกียงวูบวาบตามแรงลมที่ลอดร่องไม้ไผ่ ผาดไม่ยอมปล่อยให้พิมได้ตั้งตัว เขาใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวบางเข้ามากระแทกกับหน้าขาแกร่ง)
' r. u0 i8 O, S5 H. I8 bพิม: "อ๊ะ! พี่ผาด... ปล่อยพิมนะ มันเจ็บ!"
ผาด: (หรี่ตาลงมองใบหน้าสวยที่ตื่นตระหนก สายตาเขาคมกริบเหมือนมีด)
+ Q! ~( A; C0 F* ?, l"เจ็บสิดี... มึงจะได้จำไว้ว่าอย่ามาทำตัวอ่อนแอต่อหน้ากู ไอ้พวกร่างกายสะอาดสะอ้านแบบพวกมึงเนี่ย... มันน่าขยี้ให้แหลกคามือจริงๆ"
พิม: (สัมผัสได้ถึงความร้อนจากฝ่ามือหนาที่ทาบลงบนแผ่นหลังเปียกชื้น) "พี่มันใจร้าย... พี่มันคนเถื่อน!"
% ?5 K2 T9 |( M& o3 H6 Pผาด: (หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะฟังดูดิบและมีอำนาจ)
"เออ! กูมันเถื่อน กูมันคนป่า... แล้วคนเถื่อนแบบกูเนี่ยแหละ ที่กำลังจะง้างปากมึงให้เลิกด่า แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงครางแทน"
6 v( F2 [5 P( d. H; d% p% K(ผาดใช้นิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามแนวสาบเสื้อที่เปียกโชก เขาจงใจสะกิดกระดุมเม็ดบนสุดให้หลุดออกจนพิมสะดุ้งสุดตัว)
พิม: "อย่า... อย่าทำแบบนี้" (เธอพยายามจะปัดมือเขาออก แต่กลับถูกเขาจูบปิดปากอย่างรวดเร็วและรุนแรง)
4 R# L# U# b- }+ K(มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความกระหาย กลิ่นใบยาสูบฉุนๆ ผสมกับรสชาติเข้มข้นของบุรุษเพศทำเอาพิมสมองเบลอไปหมด ลิ้นหนาขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจจนเธอแทบสำลักอากาศ)
  W9 ?7 D( n4 n7 d) Mผาด: (ถอนจูบออกห่างเพียงคืบ หายใจหอบพล่านจนอกกระเพื่อม)
"หอม... มึงหอมชิบหายเลยพิม กลิ่นมึงมันยั่วจนกูปวดไปทั้งตัวแล้วเนี่ย มึงเห็นไหม?"
(เขาจับมือเล็กของพิมให้สัมผัสกับแผงอกที่ตึงเปรี๊ยะและเต็มไปด้วยเหงื่อพราว แข็งแรงปานเหล็กกล้า)
; \6 _& c1 i) P* nพิม: (เสียงสั่นเครือ หัวใจเต้นรัวจนจะหลุดออกมาข้างนอก) "พี่ผาด... พิม... พิมกลัว"
9 J' {3 I8 d. ^* Eผาด: "ไม่ต้องกลัว... กูก็แค่อยากจะสอนให้มึงรู้จัก 'รสชาติของดิน' ดูบ้าง ว่ามันร้อนแรงกว่าห้องแอร์ที่มึงเคยนอนแค่ไหน"
(ผาดช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขน พิมตัวลอยเคว้งก่อนจะถูกวางลงบนแคร่ไม้ไผ่ที่ปูด้วยเสื่อเก่าๆ ความสากของเสื่อตัดกับผิวเนื้อที่เนียนละเอียดของเธออย่างเห็นได้ชัด)
& m9 e. N1 |1 u$ }" S- b4 x+ wผาด: (ขึ้นคร่อมร่างเธอไว้ทันที เข่าหนาแทรกระหว่างขาเรียวสวย)
0 A( J9 _2 L- h: p7 j: D5 V"คืนนี้มึงหนีไปไหนไม่ได้แล้วพิม... ฝนจะตกทั้งคืน และกูก็จะตักตวงจากมึง... ทั้งคืนเหมือนกัน!"
7 y5 c; H, t  o3 c% wโปรดติดตามตอนต่อไป...


# y5 p0 R- h. {; {# O" h" f



$ e6 y9 `4 l, Y$ s- ^! z# s$ D3 ?/ K



( }- W# V4 o7 S0 B' i

lekthai

ขอบคุณนะครับ

good2022

armokung

Yaiyra

ยาวไป

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Toyoza

ขอบคุณครับ

Ken09

รอๆคับ

muangman2522

ขอบคุณครับ

papae5za

ใจจ้า

Anavin

transilvania

ขอบคุณครับ

guwin001

ขอบคุณครับ

Bunbunkup

ขอบคุณครับ

tidchoo2

่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ

Aon14

ขอบคุณครับ

reawreaw

ขอบคุณครับ

reawreaw

ขอบคุณครับ

udontwannaknow

ขอบคุณครับ

nut331

ขอบคุณครับ