|
ในที่สุดผมก็ตัดสินใจลาออกจากบริษัทแล้วครับ ใช้งานผมหนักเกิน 5555555 ระหว่างนี้น่าจะมีเวลามาเขียนถี่ขึ้นครับ บริษัทใครขาดพนักงานก็ติดต่อผมมาได้นะ ผมตกงานแล้ว 5555555 ----------------------------- เป็นเวลากว่าตี 3 แล้วที่รินปิดหนังสือหนังสือเล่มหนา จากการอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบในวันรุ่นขึ้น เด็กหนุ่มร่างบางเดินลงบันไดไปยังห้องครัวที่อยู่ชั้นล่างของบ้านเพื่อดื่มนมก่อนนอนตามที่ตัวเองทำเป็นประจำ เสียงสะอื้นของแม่ยังคงดังออกมาจากห้องนอนใหญ่ของบ้านเมื่อรินเดินผ่าน เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่พ่อหายตัวไปจากหน่วย และไม่มีรายงานอะไรแจ้งครอบครัวเลย แม้แต่ทางรัฐบาลทั้งสองประเทศคู่ขัดแย้ง ทั้งสองฝ่ายก็ได้แต่โจมตีกันว่าเหตุการณ์หายตัวไปของผู้พันวุธเป็นความผิดของใครกันแน่ และแม่ก็ยังคงนอนร้องไห้ทุกคืนที่พ่อหายตัวไป แต่ดูเหมือนรินจะชินเสียแล้ว เพราะการที่พ่อหายตัวออกไปจากบ้านทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายจากการโดนมองด้วยสายตาดูถูกของผู้เป็นพ่อมาตลอดตั้งแต่รินเริ่มออกสาวอย่างไม่ปิดบัง รินมักจะถูกเปรียบเทียบกับพี่ชายอย่าง “เมธ” อยู่เสมอ ความตึงเครียดระหว่างรินและผู้พันวุธ เพิ่มสูงขึ้นไปอีก หลังจากที่เมธสอบติดเตรียมทหารและที่เดินตามทางที่พ่ออย่างผู้พันวุธกำหนดไว้ คือการเป็นหัวหน้านักเรียนนายร้อย นั่นยิ่งทำให้รินที่เลือกเรียนต่อในคณะนิเทศศาสตร์ ถูกผู้เป็นพ่อเหยียดเพศมากขึ้นไปอีก แม้แต่ห้องนอนของริน ที่รินตั้งใจตกแต่งด้วยพรมสีชมพู พร้อมกับตุ๊กตาหมีหลากสียี่ห้อดัง ก็เคยโดนผู้พันวุธ เข้ามากวาดของทั้งหมดไปทิ้ง พร้อมกับการให้เหตุผลว่า “ลูกผู้ชายต้องไม่เล่นตุ๊กตา” รินยังจำคำนั้นได้ดี แต่ในวันรุ่งขึ้น รินก็ซื้อพรมใหม่ที่มีสีชมพูหวานมากกว่าเดิม และตุ๊กตาหมีมากกว่าเดิมอีกสองเท่ามาตกแต่งในห้อง โดยที่ไม่เคยให้พ่อเข้ามาในห้องอีกเลย “ไปซะได้ก็ดี” รินพูดกับตัวเองในความมืดพร้อมกับยกนมดื่มจนหมด มีเพียงแสงจากตู้เย็นเท่านั้นที่ให้ความสว่างในห้องครัว แก้วเปล่าถูกล้างและวางไว้บนชั้นตามเดิม ก่อนที่รินจะเดินกลับขึ้นไปบนห้อง เพื่อเตรียมตัวสอบในวันรุ่งขึ้นที่จะมาถึง แต่เมื่อประตูห้องนอนถูกเปิดออก รินก็ต้องตกใจสุดขีด เพราะกลางห้องนอน บนพรมสีชมพูที่พ่อเกลียด ปรากฏเป็นร่างของผู้พันวุธนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นกลางห้อง สองมือไพล่หลังและโดนมัดไว้ด้วยโซ่เหล็กและแม่กุญแจอันใหญ่ และยังคงอยู่ในชุดเครื่องแบบทหารลายพรางเต็มยศ รองเท้าคอมแบทถูไปมากับพรมสีชมพูจนเป็นรอยดำ ถ้าเป็นเวลาอื่นรินคงโมโหที่พ่อเข้ามาอยู่ในห้องนอนของตัวเอง แต่ตอนนี้รินกลับตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก “ริน… ช่วยพ่อด้วย” ผู้พันวุธพูดทันทีที่เห็นหน้าตกใจของริน “กะ เกิดอะไรขึ้นคะพ่อ” รินรีบวิ่งอ้อมไปด้านหลังของผู้พันวุธ ก่อนจะรีบใช้มือเล็กทั้งสองมือพยายามแกะโซ่เส้นหนาออก แต่นั่นเป็นไปไม่ได้เลย นอกจากโซ่จะรัดมือทั้งสองของผู้พันวุธไว้แล้ว มันก็ยังเชื่อมลงไปถึงข้อเท้าทั้งสองข้างที่ถูกมัดติดกัน รินแทบจะขยับโซ่นั้นไม่ได้เลย “ไม่ออกหรอกริน” ผู้พันวุธพูด “พวกมันเอากุญแจใส่ไว้ในกล่องนั้น ที่วางอยู่บนเตียงลูก รินไปหยิบมาแล้วปลดล้อคให้พ่อที แล้วพ่อจะเล่าให้ฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น“ รินรีบกระโจนไปเปิดกล่องที่เตียงเพื่อหยิบกุญแจทันที แต่ก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อหยิบกุญแจดอกใหญ่ขึ้นมา เพราะที่กุญแจมีกระดาษแข็งห้อยไว้แทนพวงกุญแจว่า… ’ถึง คุณริน นี่เป็นโอกาสของคุณ คุณอยากจะให้เรื่องนี้จบลงอย่างไร จาก โรงงานสกัดน้ำ‘ และในกล่องไม่ได้มีเพียงแค่กุญแจที่จะช่วยปลดปล่อยให้ผู้พันวุธเป็นอิสระเท่านั้น แต่ในนั้นยังมี ที่ปิดตา, ควยปลอมหลายขนาด, เจลหล่อลื่น, หลอดสวนควยซิลิโคน และเข็มฉีดยาที่บรรจุน้ำยาสีเขียวเข้มไว้เต็มหลอด พร้อมกับ Sex toy อื่นๆ และคู่มือการใช้งานของแต่ละชิ้น มือขวาของรินหยิบเข็มฉีดยาประหลาดนั้นขึ้นมา มองดูสีเขียวขุ่นที่ไหลวนราวกลับโดนสะกดจิต และมือซ้ายที่ถือกุญแจปลดล้อคโซ่ที่พันธนาการผู้พันวุธไว้ มือทั้งสองสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
2 Y% p2 `* T+ k2 H. x0 z
นี่มันเรื่องอะไรกัน
8 i- w( e7 E% z4 [
สิ่งเหล่านี้คืออะไร # R. A$ Z- D, l* A3 y# q& E' j
เขาควรจะตัดสินใจอย่างไร 2 [. r# l- _1 y- r! L
“ริน!! ทำไมช้าจังวะ ทำอะไรอยู่” ผู้พันวุธที่คุกเข่าหันหลังอยู่ตะคอกมาอย่างใจร้อน และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้รินตัดสินใจเลือกได้ในที่สุด…
& `. Y! U$ \" O' i6 V | 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2025-11-27 15:19:20
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2025-11-27 15:33:06
โพสต์ 2025-11-27 17:49:20
โพสต์ 2025-11-27 18:25:46
โพสต์ 2025-11-29 07:13:51
โพสต์ 2025-11-29 13:55:33