แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย godzilla0743149 เมื่อ 2025-11-14 22:05 2 v5 |6 Z% S7 W0 n
9 ]" V4 g5 g* E! u) k4 B
ตอนต่อ — เสียงกระซิบของเตาอบว่างเปล่า Ep.3เชฟใหญ่ก้าวออกมาจากเงามืด
# E1 I8 q. s( @; C7 hรูปร่างสูง บ่าใหญ่ แต่ใบหน้าเหมือนรูปสลัก…ไร้อารมณ์จนดูอำมหิตกว่าใบหน้ายิ้ม รอบห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกานต์* G. m! r- ?2 K5 Y
และเสียงหัวใจเขาเต้นแรงเหมือนค้อนเหล็กกำลังทุบท่อน้ำ เชฟใหญ่ไม่แตะตัวกานต์' t! V5 G& Z2 A+ p0 o; P
ไม่ยื่นมือ ไม่ออกคำสั่งให้ใครทำอะไร
% r' _( s0 T" }, S; |0 Hแต่เขาเพียงยกมือขึ้นชี้…ไปที่เตาอบกระจกใสขนาดมหึมา
* \6 N Y" d& K: r9 Wที่ถูกเข็นมาวางไว้กลางห้อง เครื่องนั้นยังปิดอยู่
5 r: c0 ]8 @" B. Q% aยังไม่ถูกใช้งาน
# J+ W$ I: L' Iแต่เพียง “ภาพ” ของมันก็ทำให้กานต์รู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างบีบคออย่างช้า ๆ ลูกค้าคนรวยเริ่มกระซิบกันเบา ๆ; M$ z. K3 ?+ i$ P) [) k
ไม่ใช่คำว่าต้ม อบ หรือซอส/ B( Y+ n# x3 W
แต่เป็นคำแปลก ๆ ที่กานต์ไม่เคยได้ยิน “เมนูวิญญาณ…”
1 }5 t! Z f6 k7 |- C% R“บทสุดท้ายของรสสัมผัส…”
- z$ t+ n. ^( L" {“การปลุกเนื้อแท้ของผู้ถูกเลือก…” กานต์รู้สึกสับสน
/ T8 F2 [. x" qมันไม่ใช่คำศัพท์ด้านอาหาร4 j2 D3 z3 r, g U* a
ไม่ใช่สิ่งที่เชฟโดยทั่วไปจะพูดถึง มันคือ…
' u+ w1 M6 J: F: ~4 h( Yพิธีกรรม เชฟใหญ่หันกลับมามองเขา
% d4 ^/ A) B) g6 P, [สายตานิ่งสนิท
8 Q, e4 i+ c" x' F% E: G$ p* sเหมือนอ่านลึกลงไปในความกลัวของเขาทีละชั้น “เราไม่ได้ทำอาหาร” เชฟพูดช้า ๆ
9 ~% ]+ r$ L9 T C% S( v' \เสียงของเขาดังชัดเจนในห้องโถงราวกับสะท้อนจากกำแพงทุกด้าน
) \1 ^) O/ P. {6 C“ที่นี่ เราทำการแปรเปลี่ยน…” คำว่า แปรเปลี่ยน ทำให้กานต์สะดุ้ง
' u2 h9 T7 b5 f8 K2 Hไม่รู้ว่าควรกลัวอะไรมากกว่า—คำนี้ หรือรอยยิ้มของลูกค้าที่นั่งล้อมเขาอยู่ หญิงคนหนึ่งพยักหน้าอย่างพอใจ
$ Y' }) Z: U/ f9 {7 m! U; |- M9 Y/ [“เด็กคนนี้เหมาะ… ความกลัวของเขาเข้มข้นพอดี” ความกลัว?7 J& a) ]. Q& |# X; p& Y
พอดี?
* g& h% p6 _! n ?/ `พวกเขาวัดความกลัวเหมือนวัดรสชาติของไวน์อย่างนั้นหรือ? เชฟใหญ่เดินมาจนยืนอยู่ข้างโต๊ะ
7 q$ ^; ~4 J) ^6 X* S2 uกานต์สั่น แต่ยังจ้องตาเขาอย่างท้าทาย เชฟยิ้ม—เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนมนุษย์
# B; X% t5 e/ e: B/ r8 Zแต่มีบางอย่างผิดปกติ บิดเบี้ยว ราวกับร่างมนุษย์กำลังสวม “ใบหน้า” ของรอยยิ้มอยู่ “ขั้นแรกของเมนู…”
. o9 P6 j2 \! ?4 F: h) o$ \% gเขาเอียงหน้าเล็กน้อย จับจ้องกานต์ไม่กะพริบ
7 v% `8 K+ M# p3 w7 i3 x" u“…คือการทำให้ผู้ถูกเลือกเชื่อว่าไม่มีทางรอด” คำพูดนั้นเหมือนใบมีดน้ำแข็งพุ่งเสียบกลางหัวใจ ลูกค้าทั้งหมดปรบมือเบา ๆ
) W5 u( m) o& f' dไม่ใช่ด้วยความตื่นเต้น
2 d7 O2 h" |1 }; v0 lแต่เป็นความพอใจที่กานต์รู้สึกได้ราวกับพวกเขาดูดความหวาดกลัวจากเขาโดยตรง เชฟใหญ่ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว6 b. S' J2 z1 a: `$ u
แล้วยกมือขึ้นให้พนักงานทำบางอย่าง พนักงานชายร่างใหญ่สองคนเข้าไปที่เตาอบ
/ o( q( p$ `! Z1 ^1 Bเปิดมันออก
/ K4 V* P' n7 x3 ~# dเสียง “ครี้ก…” ของบานประตูโลหะดังสะท้อน แต่ด้านในว่างเปล่า
: I7 p6 B0 i8 f5 c8 u9 rไม่มีไฟ( X- {( ~* Y: r3 O Z! O+ V' s
ไม่มีความร้อน
' T" F- d* f+ Z; M2 wไม่มีอุปกรณ์ทำอาหาร แต่กานต์กลับรู้สึกได้ถึง “บางอย่าง”3 j; E( W/ Z! D1 }8 @; ^9 K8 J
บางอย่างที่มองไม่เห็น: i) V4 t/ t" Q
เหมือนช่องว่างมืดในเครื่องนั้นกำลังกวักมือเรียกเขาอย่างเงียบงัน “เตานี้ไม่ได้ใช้เพื่อปรุงอาหาร” เชฟใหญ่กระซิบ
- q6 d, Q# r$ G8 b4 X) X“มันใช้เพื่อขังความกลัว… ให้กลายเป็นสิ่งที่เราต้องการ” ลูกค้าหลายคนเริ่มโน้มตัวมาข้างหน้า6 X/ Q- V2 Y/ y# p: p- F7 ?) C! r5 O
สายตาเร่าร้อนด้วยความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าความอยากลิ้มรส เชฟใหญ่ผายมือไปที่เครื่องโลหะ- I- p" m9 T8 k2 d
และพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกานต์เย็นเยียบตั้งแต่ต้นคอถึงส้นเท้า— “เด็กหนุ่ม… เมนูที่แท้จริงไม่ได้เกี่ยวกับร่างกายของเธอเลย2 ?; P* R7 d3 t- z; r+ s
แต่เกี่ยวกับ ‘จิตใจ’ ของเธอต่างหาก” ห้องทั้งห้องมืดลงอย่างช้า ๆ" R0 g L6 m3 V( g
แสงไฟเพียงหนึ่งเดียวส่องไปยังเตากระจกใสที่เปิดอ้าเหมือนปากสัตว์ประหลาดกำลังรอเหยื่อ และในเงานั้น
# }- f3 C" q5 V rกานต์เห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวช้า ๆ ในความมืดของเตา— แต่ไม่ใช่พนักงาน% r& J! e/ o9 R9 M
ไม่ใช่เครื่องจักร t# U u4 R) a& G
และไม่ใช่มนุษย์ บางอย่าง…
9 d& [7 Z6 K! w6 l) ?ที่กำลัง “ตอบสนองต่อความกลัวของเขา” เสียงกริ่งโลหะดังกังวาน& T& H5 P& p4 A2 I" M1 W
ตามด้วยประกาศของผู้จัดการภัตตาคารในน้ำเสียงเรียบเย็น “เริ่มพิธีประมูลสิทธิ์ควบคุมผู้ถูกเลือก—กานต์” คำว่า ควบคุม ทำให้กานต์รู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองหายไปครึ่งหนึ่ง
3 p% s- A5 G( H- D/ v2 }ลูกค้าทั้งหลายค่อย ๆ ขยับตัวล้อมโต๊ะเข้ามาใกล้
) s- T+ T( B' s5 e2 B: tราวกับกำลังจะเริ่มเกมที่มีเดิมพันเป็น “จิตใจของมนุษย์หนึ่งคน” เชฟใหญ่ยืนอยู่ด้านหน้า
; [2 V. E. Y6 j0 Bเงาร่างของเขาทอดยาวบนพื้นเหมือนเงาของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่คน “ผู้ที่ชนะการประมูล…”& S: X, [+ R4 w( r5 H9 {
เขาเอ่ยเสียงนุ่มแต่กดดันจนห้องทั้งห้องเงียบ
, ~: }. s9 K& b. s+ {! P! B“…จะได้สิทธิ์เป็นผู้กำหนดว่า พิธีแปรเปลี่ยนของเด็กหนุ่มคนนี้จะดำเนินไปอย่างไร” ลูกค้าหลายคนยกแท่งโลหะบางอย่างขึ้น" ~9 a1 j) Y. g+ _2 g' w& \, e
คล้ายเครื่องส่งสัญญาณราคาในประมูล
$ L( V' ?8 c) Z! _$ T9 f: Cแต่แสงที่วาบออกมาไม่ใช่ไฟธรรมดา—- K7 ^+ v5 J6 _2 i
เหมือนแสงจากของบางอย่างที่ไม่ใช่เทคโนโลยีบนโลก ราคาที่พวกเขา “เสนอ” ไม่ใช่เงิน& R& H: l# r$ B7 V- ~& L6 m: V
แต่เป็นเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยคำประหลาด# V @, H' e0 M# j( j d9 d0 h: e
เป็นเศษความทรงจำ
5 o- q$ N2 V" Rเป็นเงาของภาพฝัน6 ]5 p3 ?* f/ \: c( F8 M
เป็นคำสาบานลึกลับ
! ?/ z# T6 L$ Q4 u& L2 Uเสมือนว่าทุกคนกำลังแลกสิ่งที่ยิ่งกว่า “ทรัพย์สิน” กานต์รู้สึกคลื่นอากาศสั่นสะเทือนใกล้ศีรษะของเขา
" m( }: I2 [& R6 [; R" r9 xเหมือนสิ่งที่ถูกประมูลคือ “พลังบางอย่าง”, W$ z8 o9 l; r. I
ที่อยู่ในตัวเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว ในที่สุด
: F# M# t4 S2 h$ g! @" sหญิงสาวชุดดำ—คนเดียวกับที่เคยจ้องกานต์ราวกับอ่านจิตใจเขาได้—ยกสัญลักษณ์ของเธอขึ้น
( y! L7 t1 o0 t# S3 b8 sแสงสีเงินแผ่ซ่านไปทั่วเพดาน! y7 X: w" ?4 e6 X/ R+ F
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นปิดประตูความเป็นไปได้ทั้งหมด เชฟใหญ่ประกาศเสียงก้อง “ผู้ชนะ—ท่านอัศนีรา” ห้องทั้งห้องปรบมือครั้งเดียวแบบพร้อมเพรียง9 M5 Q, T' W1 u: l
เสียงแห้ง ๆ และเป็นจังหวะ J# I" u5 D+ p2 f; i0 e
เหมือนพิธีกรรม ไม่ใช่การแสดงความยินดี กานต์ถูกพนักงานร่างใหญ่สองคนเดินเข้ามาหาราวกับเครื่องที่ไร้ความรู้สึก
" g# {( O: D( N: P' g9 W2 qพวกเขาเปิด “ปลอกคอพิธีกรรม” ซึ่งเป็นโลหะสีดำสนิท
# t% z8 A4 H7 Kมีสัญลักษณ์เรืองแสงลอยบนผิวโลหะอย่างช้า ๆ8 x U, E1 K' d5 |5 }" f
คล้ายเครื่องควบคุมจิตใจมากกว่าปลอกคอจริง ๆ คลิก—
. }* s; k _6 V; a0 i: ]เสียงขัดโลหะเบา ๆ ดังที่ต้นคอของเขา โลกหมุนวูบในเสี้ยววินาที' G! T4 I1 v- d- i
ไม่ใช่จากความเจ็บปวด
3 L! t' y+ o2 ?* E5 N+ A. R; y$ @แต่จากความรู้สึกที่เหมือน “มีบางอย่างเข้ามาอยู่ในหัวเขา” ลมหายใจเขาถี่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว พนักงานยื่นกานต์ให้หญิงสาวอย่างนอบน้อม+ R \9 @1 q6 [# Q* H
ราวกับส่งมอบ “กุญแจสำคัญของพิธี” อัศนีราเดินเข้ามา+ ]$ F5 R7 N' i4 M3 \' \0 U
ใบหน้าของเธอสวยสง่าและไร้ความกลัวใด ๆ4 [$ k% y8 e1 U! ]
สายตาของเธอเหมือนมองทะลุทุกความคิดของเขา เธอยื่นปลายนิ้วแตะที่ปลอกคอเบา ๆ ทันใดนั้น0 Y. T& r6 O5 V& ]
แสงจากสัญลักษณ์บนปลอกคอเรืองแสงขึ้น
1 F$ W8 C% Z6 R3 qและเสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นในหัวของกานต์ ไม่ใช่เสียงของเขา! S) K D; p4 [2 G
ไม่ใช่เสียงในห้อง แต่เป็นเสียงที่ดังมาจาก “ด้านในปลอกคอเอง” “เจ้าคือของเราแล้ว… เด็กหนุ่ม” กานต์สะดุ้งสุดตัว
% d$ U3 I- I( p G! b) t4 i2 {5 Pแต่ไม่มีใครในห้องดูเหมือนจะได้ยินเสียงนั้น$ ?. {% H5 {/ X5 P# v
ยกเว้นหญิงสาวที่ยิ้มบาง ๆ อย่างพึงพอใจ “กานต์” เธอพูดเบา ๆ
3 ?3 x0 P d- y; A" I5 }“ฉันไม่ต้องการร่างกายของเธอ…% }* b( z E2 a" U7 k
แต่ฉันต้องการ ความจริง ที่อยู่ในหัวใจเธอต่างหาก” ลมหายใจของกานต์หยุดลงชั่ววินาที ความจริงอะไร?/ ^$ l! q# c0 f) S) X
เขาไม่เคยรู้ว่ามี “อะไรผิดปกติ” อยู่ในตัว1 R/ P; g2 X! e9 W% `! a; g
แต่ทุกสายตาในห้องกำลังจ้องเขาเหมือนเขามีคำตอบที่พวกเขาตามหามานาน หญิงสาวโน้มหน้าเข้ามากระซิบใกล้หูเขา: R: h( U5 h% Y. a5 {- F; a
จนเขาขนลุกไปทั้งตัว “และฉันนี่แหละ… จะเป็นคนเปิดมันออกมา” + m1 L7 q* ^( U& c% ~( w2 e, Y
ห้องทั้งห้องมืดลงทันที
3 n# }' F* P$ L- j" Uเหลือเพียงแสงบนปลอกคอที่ส่องวาบเหมือนดวงตาอีกคู่หนึ่งที่กำลังจ้องเขาอยู่ ปลอกคอดำเรืองแสงขึ้นอีกครั้ง! `* ]- L" t/ d: c7 J
และดวงตาของกานต์ “ดับวูบ” เหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมฝ่าพัด หญิงสาว—อัศนีรา—แตะปลายคางของเขาเบา ๆ! |( ]2 o' N8 a M. T3 U( N( {
ทันใดนั้นร่างของกานต์ก็หยุดดิ้น! t7 P. G d- z/ s
สายตานิ่ง+ P: J8 s. \' J
ราวกับความคิดทั้งหมดถูกสุ่มออกไปเหลือเพียงความว่างเปล่า คำพูดของเธอบินผ่านอากาศเหมือนเส้นด้ายแห่งเวทสะกดจิต “ยกเลิกพันธนาการ” พนักงานชายรูปร่างใหญ่เดินเข้ามาคลายโซ่จากข้อเท้าของกานต์9 F" d' c- b( v I
แต่กานต์ไม่ได้ขยับ& O% g: ]( q l" h/ o
ไม่หนี9 W1 D `! [) K2 A3 Z. m* S
ไม่ต่อต้าน เขายืนอยู่…โดยไม่มีจิตใจของตัวเอง “ขึ้นไป” เธอพูดเบา ๆ กานต์ก้าวขึ้นไปบนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่
1 b( S$ d& I0 {2 Q6 hเหมือนคนกำลังเดินบนบันไดที่มองไม่เห็น9 f- h- M$ {0 l8 ?4 G0 c% L) m% P: w
ช้า…แต่มั่นคง& ~2 P( k% g3 p: e) x* P- e
เหมือนลูกตุ้มนาฬิกาถูกตั้งเวลาเรียบร้อยแล้ว เธอเอียงศีรษะ% h/ [- p- ?% E# [ S; o% w0 X
“นอนลง” ร่างของกานต์ค่อย ๆ เอน
8 O8 }+ w; d9 o" C S8 oนอนลงตรงกลางโต๊ะพอดีอย่างแม่นยำ0 _, T2 t" ]) ]+ ?
เหมือนภาพที่เธอเคยเห็นมาก่อนแล้ว
0 n1 [! m8 D% Wเหมือนเขาเคยทำมาแล้วหลายร้อยครั้ง* O q& B# O; v" k' C S( T0 g
ทั้งที่นี่เป็นครั้งแรกที่เขามา ดวงตาของกานต์ปิดลง3 \" @# o8 Q/ ^: D, f# U6 o4 z& g, e
เขาไม่หลับ
) x+ w$ F* `+ n8 U+ |5 Y0 u4 Kแต่จิตของเขาถูก “พับเก็บ” เหมือนผ้าทบซ้อนหลายชั้น9 _& |. S( ^ l. P' W
จนไม่เหลือเจตจำนงใด ๆ ในเงามืด
& i5 @; o a" f' iพนักงานหญิงหลายคนเข็นรถเข็นอาหารออกมา* w. I4 t* V' D- F
อาหารหรูหราหลายจานวางเรียงรายบนโต๊ะ2 Q8 d. B4 ^+ g3 d, g
แต่ไม่มีอาหารจานใดแตะต้องกานต์0 J7 {% m( M6 j. F
อาหารทั้งหมดวางรอบตัวเขา—
5 p; n$ P& o9 n. V1 {เหมือนโต๊ะเต็ม
* M/ t" V0 G' z8 q! ~แต่ ตรงกลางยังว่างเปล่าเสมอ ลูกค้าคนรวยนั่งลงตามเก้าอี้ของตน5 V: q/ s& n: L: W# s$ N1 q
เสียงหัวเราะอ่อน ๆ กังวานขึ้น8 `4 y/ `2 z6 `+ ~3 a
แก้วไวน์กระทบกัน
. `- {5 l$ ~: U' B/ o( ]; Wเสียงช้อนส้อม
% F' F2 O- W4 \/ M# u: ^% Pเสียงสนทนาที่เหมือนอยู่ห่างออกไปหลายไมล์ ทั้งที่อยู่ตรงหน้า แต่สิ่งที่ทำให้ฉากนี้น่ากลัวที่สุดคือ— ไม่มีใครมองอาหารเลย
( w- m! N. _" r% [4 d; t$ \ทุกคนมองไปที่กานต์—แต่เหมือนไม่มีใครเห็นเขา เหมือนเขาเป็นภาพลวง% m, D2 y5 ~- i+ _1 |0 g* S
เหมือนเขานอนอยู่ในมุมหนึ่งของมิติ
; ~" I$ Q# p! B( C- ^* |3 s& O5 uไม่ใช่บนโต๊ะจริง ๆ อาหารถูกตักเข้าปาก& L+ M6 g. I( }$ ^
ไวน์ถูกดื่ม# R* g1 m; Y! w' w$ x
แต่สายตาของแขกทุกคนยังคงจับจ้อง “ที่ว่าง” ตรงกลางโต๊ะ
$ O. j d) I2 q# K5 |แม้กานต์จะนอนอยู่ตรงนั้นก็ตาม อัศนีรานั่งลง
5 A% N# M1 e4 K1 }6 O& rยกแก้วขึ้น
0 t7 ~+ Q$ [& Q" P/ q5 Fและพูดประโยคที่ทำให้ความจริงทั้งหมดสั่นสะเทือน— “เริ่มพิธี ‘โต๊ะว่างเปล่า’ ได้เลย” ทันใดนั้น# c2 f/ d+ c- A
สายตาของกานต์เบิกกว้างในความมืดของจิต2 ?5 W( ]: ]. T4 g
เสียงในหัวเขาดังก้อง— “เจ้าคือศูนย์กลางของความกลัว…
. ]+ N+ g2 o$ j6 S( i6 cแต่พวกเขามองไม่เห็นเจ้า9 Z7 N4 f: V& u* O) A; I
พวกเขามองเห็นเพียง ความว่างเปล่า ที่เจ้าพยายามซ่อนมาตลอดชีวิต” ภาพรอบตัวเขาเริ่มบิดเบี้ยว
) U( x6 w3 a6 d2 l$ n# ~7 R9 [% [ลูกค้ายังคงกิน
/ u% J8 e" ~2 A; ?! K/ w. \แต่เงาของพวกเขาเริ่มยาวออก
7 u2 r* f1 c+ L0 y' q$ {$ D. ~0 {บิด
4 H% U$ Y& |3 a# u$ V. pหนา
1 r. z/ t% S b" w3 L1 b5 xเหมือนกำลังคืบเข้าหาโต๊ะ
/ O1 [ E7 x4 m ^4 P8 ^# f( Rไม่ใช่ตัวเขา
: \" t2 x1 l" b1 p" I8 dแต่ “ความว่างเปล่าในใจเขา” และกานต์…5 V2 d( g* q. w; d9 d! `& Y! u* ]
เริ่มจำบางอย่างได้
% t4 i$ g3 s4 d+ _5 g: C& {: Eบางอย่างที่เขาพยายามลืม ; O' G# A( X) t* P/ J: g
บางอย่างที่อัศนีราต้องการจากเขาตั้งแต่แรก ! ^ S( d$ q. \
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2025-11-14 16:17:45
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2025-11-14 18:10:23
โพสต์ 2025-11-14 18:12:57