|
ตอนที่ 5: คนที่กล้ายืนข้างกัน 2 w! |0 \' i0 T; T; s
มหาวิทยาลัยยามบ่าย ลมพัดต้นปีกรุ่นพอให้ไม่ร้อนจนเกินไป ในโรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย มีโต๊ะหนึ่งที่มักจะเห็นไทน์กับอาชว์นั่งอยู่เป็นประจำ กินไป หัวเราะไป สบตากันเป็นระยะ เหมือนมีเรื่องที่พูดกันอยู่ในใจโดยไม่ต้องใช้คำ
8 g. _! V. e- b5 r5 T9 }/ h( O. C
วันนั้นมีคนแปลกหน้าเข้ามาทัก เขาชื่อ “เซฟ” จากคณะนิเทศศาสตร์ สาขาภาพยนตร์ : a, @# j, b: }/ r9 c7 c" J" f T. M9 S
ผิวแทนแบบคนชอบตากแดด ใส่แว่นสายตาขอบบาง ดูไม่จัดจ้านแต่ชัดในตัวเอง เซฟเอ่ยปากทักด้วยรอยยิ้มบางที่ไม่ได้เสแสร้ง 6 Q% X7 Z; R2 A' ] y& Q0 x2 e8 f
“ขอโทษนะ พวกนายสองคนดูสบายใจกับการอยู่ด้วยกันดีจัง ฉันชอบความรู้สึกแบบนั้น... มันดูจริง” * N8 r4 ~, F# C2 c) I4 J4 ~
อาชว์กับไทน์มองหน้ากันแล้วหัวเราะ ไทน์ชวนทันทีโดยไม่ต้องถามอาชว์ 4 P& A5 u$ S8 B' m0 P/ W% e" e' N3 u
“มึงก็มาอยู่ด้วยกันสิ ถ้ามึงไม่รังเกียจความประหลาดของพวกกู” 7 \. ^; R0 f* s% O* N3 m; A: {
เซฟนั่งลง และกลายเป็น “แขกที่ไม่เคยออกไปอีกเลย” เขาไม่เข้ามาแทนที่ แต่เขาอยู่ข้าง ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนเข้าใจโดยไม่ต้องอธิบาย
9 [9 g5 B! s9 l" }, S
เพื่อนใหม่ที่ “เข้าใจ” หลังจากวันนั้น ทั้งสามมักไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น เซฟไม่ซักไซ้เรื่องระหว่างไทน์กับอาชว์ แต่ชอบฟังเวลาสองคนนั้นเล่าเรื่องในอดีต โดยเฉพาะเรื่องประหลาด ๆ เช่น “เริ่มสนิทกันเพราะฉี่ข้างกัน”
' |8 |5 H4 o: s+ e! i- `
“จริงเหรอวะที่พวกนายเริ่มคุยกันเพราะฉี่ข้างกัน?” เซฟถามอย่างอยากรู้ ไม่ใช่ล้อ
4 g: j0 Q7 z8 M
“จริงดิ” อาชว์ตอบพร้อมหัวเราะ “กูเขินอยู่คนเดียวเลยวันนั้น ไอ้ไทน์แม่งยืนฉี่โคตรธรรมชาติ” 8 l4 M, E; N$ { W0 T$ b
ไทน์พยักหน้า “มึงเคยมีคนที่อยู่ด้วยแล้วแม่งไม่ต้องปิดอะไรมั้ยวะ? แบบฉี่ก็ไม่ต้องอาย กินก็ไม่ต้องเกรงใจ นั่งเงียบ ๆ ก็ยังรู้สึกดี”
% `8 W. ~0 x/ h/ g9 |. H% c
เซฟเงียบไปสักพักก่อนตอบ 4 f* ?! S5 R3 R8 c) f! }9 ?
“ไม่เคย…แต่ตอนนี้กำลังอยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไง”
3 U' t2 B1 x W! Q
จุดเปลี่ยน: ฉี่ข้างกันครั้งแรก (แบบเพื่อน) เย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียน พวกเขาแวะห้องน้ำชายที่เงียบ ไทน์เดินนำ อาชว์ตาม แล้วเซฟก็ลังเล แต่เดินตามมาด้วย
" @4 J; Q- v" S' h# @8 e
“มึงจะยืนฉี่ข้างกันก็ได้ ไม่ต้องกลัวกูจ้อง” ไทน์พูดติดตลก เซฟหัวเราะ เขายืนโถริมข้างอาชว์ อาชว์หันไปมองเล็กน้อย ก่อนพูดเบา ๆ
! B! E& N2 ?/ |0 l5 Z2 E$ ^% C1 A
“เอาจริง ๆ การฉี่ข้างกันแม่งช่วยให้เราสนิทกันเร็วขึ้นแปลก ๆ ว่ะ เหมือนไม่มีอะไรต้องปิด ไม่เหลือช่องว่าง” 2 H! K& m- l% k5 D& l. }' Q
เซฟพยักหน้า น้ำฉี่ไหลลงโถพร้อมเสียงหัวเราะของทั้งสามคน ไม่มีใครเขิน ไม่มีใครอึดอัด มีแค่เพื่อนสามคนที่รู้ว่า...ความสบายใจไม่ได้ต้องแปลว่าเซ็กส์ มันแปลว่า “ฉันไม่ต้องซ่อนตัวตนจากเธอ” , T( g4 M* u% M! A- B; O7 ~2 c
บทส่งท้ายของตอน คืนนั้นพวกเขานั่งกินหมูกระทะหน้าหอ เซฟลุกไปฉี่อีกครั้งโดยอัตโนมัติ อาชว์กับไทน์ก็ลุกตามไป คราวนี้ไม่มีคำพูด แต่ทั้งสามรู้สึกเหมือนกันว่า... " E5 Z( D M* c! p
"เราไม่ได้เป็นเพื่อนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว" เราเป็น คนที่กล้ายืนข้างกัน...ไม่ว่าจะตอนสบายหรือลำบาก แม้แต่ตอนกำลัง ‘ปลดทุกข์’ …ก็ยังปลดใจไปด้วยพร้อมกัน
) \7 @) B7 j6 I |