ลงทะเบียน2017-11-22
ล่าสุด2026-11-16
นิสิตสัมพันธ์
- กระทู้
- 124
- ตอบกลับ
- 79
- พลังน้ำใจ
- 22458
- Zenny
- 106849
- ออนไลน์
- 6298 ชั่วโมง
|
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย jokecup เมื่อ 2025-7-5 18:25
4 u+ H4 k3 \: t4 M5 I4 f9 a6 ?( w: G2 i. r% a x
( B6 {1 t7 y/ _+ m" T7 I. y5 ?, P6 m2 I q0 ?4 I4 X, m% }% \
เรื่องที่จะเล่านี้ เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นนานร่วมสิบปีแล้วครับ9 `/ b. k- O$ j0 E0 N
7 U3 e4 z5 X6 _7 Sเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นสมัยที่ผมทำงานที่เก่า เป็นหน่วยงานที่ทำงานด้านวิชาการครับ รับทุนจากหน่วยงานที่ให้ทุนด้านส่งเสริมสุขภาวะ
2 b# c) M) g3 J* q5 p5 Y9 \
! b2 [* c# c/ x# w/ ?) c9 v0 d& nงานวิชาการที่เราทำคือการทำงานศึกษาวิจัยสถานการณ์ทางสังคมต่าง ๆ พอทำเสร็จก็จะนำเสนอผลการศึกษาต่อสาธารณะครับ/ ?5 }4 m8 P* y- t+ K; C
* F: W; A( l1 Y
ช่วงแรกที่ผมเข้าไปทำงาน ออฟฟิศเราเช่าพื้นที่อาคารไว้ 2 ห้อง ไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็ไม่ได้เล็กจนเกินไป
) f$ d% j! l, W0 w9 |, ]3 c& j( L0 k: S* J1 p) M/ z: G3 \
มีคนทำงานสิบกว่าชีวิต แบ่งเป็น 2 แผนกใหญ่ ๆ คือ ทีมวิชาการ กับทีมสื่อสาร
2 c( u8 u0 R! Q7 p5 T ~- B8 n# O
ผมจะทำงานอยู่ในทีมวิชาการ ที่มีคนทำงาน 5 คนครับ ซึ่งเราจะมีห้องทำงานของแผนกเราต่างหากห้องหนึ่ง9 |% W% z- z7 ~ R7 ~6 \* s# y2 H
" R1 M9 B9 I9 Z4 Nนอกจากนี้ที่ทำงานเรายังมีห้องประชุมด้วย ที่ต้องมีห้องประชุมไม่ใช่แค่ให้เราไว้ใช้ประชุมงานกันเท่านั้น
' ? ?" K& i) t( u- I6 ?5 v0 D9 a
แต่มีไว้สำหรับการประชุมกับนักวิชาการที่เป็นที่ปรึกษาโครงการด้วยครับ
^) s* N+ ?+ k( i; k. [9 e$ k: K: W
คือทุกเดือนเราต้องนำเสนอผลการศึกษาที่กำลังทำอยู่เพื่อให้นักวิชาการให้ความเห็นครับ เหมือนกับการสอบวิทยานิพนธ์นั่นแหละครับ
! Y# k! K' b8 J, w# Y+ c3 O& N/ E0 ~8 _9 ?( W
ซึ่งเกือบทุกครั้งก็จะโดนคอมเมนต์หนัก ๆ แทบทุกรอบ งานการศึกษาชิ้นหนึ่งกว่าจะผ่านออกมาสู่สาธารณะนี่ใช้เวลาอย่างต่ำ 3 เดือนครับ
2 K6 W) P$ e! @5 d$ P _0 O* \5 j4 y4 G. r- T( k' q
พองานผ่านเราก็ส่งงานไปให้ทีมสื่อสารขับเคลื่อนงานต่อเพื่อให้เขาถึงคนในวงกว้าง
0 l- L" ]0 H! G/ H* A& z: V. x1 t" c6 q; U0 w$ m& x! S
วิถีการทำงานของเราก็จะเป็นลูปแบบนี้ครับ
2 b; C* ~8 y% M: }0 E8 I8 ~+ C4 k5 {. w. p8 x6 }
การทำงานวิชาการว่าเครียดแล้วนะครับ สิ่งที่เครียดกว่าคือตอนประชุมกับนักวิชาการที่เกิดขึ้นเดือนละครั้ง& \* h% U8 N8 a1 @
% S7 t1 n% E8 C
จะมีนักวิชาการจากหลากหลายกลุ่มมาให้ความเห็น ทั้งอาจารย์มหาวิทยาลัย นักสื่อสารมวลชน คนทำงานภาคประชาสังคม
9 v5 m0 }1 U3 v$ R4 P0 M( I
( m/ f$ B5 V: [* A- A$ m7 Hโดยมีอาจารย์จากสถาบันวิจัยระดับประเทศเป็นหัวหน้าทีมนักวิชาการกลาย ๆ
; K3 n. X4 J: u2 s: }
0 r# l0 ^) ]" E2 j% fอาจารย์ท่านนี้ผมขอให้ชื่อสมมติแกว่า อาจารย์พิธานแล้วกันนะครับ- |9 V1 G7 w- c7 M
) c( W% m, Z* D: z
การประชุมวิชาการจะขาดแกไม่ได้ครับ ไม่ว่าแกจะติดภารกิจไม่มีวันว่างยังไง เราก็ต้องรอแก เหมือนแกเป็นประธานคุมสอบนั่นแหละครับ3 J( h% f- d% e8 z, E
* b; d8 e* @6 }( C+ rเราทุกคนต่างกลัวแกกันหมด เพราะมาดแกเป็นคนนิ่ง ขรึม วันไหนแกมาพร้อมกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะทักทายคนอื่นเราก็พอจะใจชื้นขึ้นมาบ้าง
- e$ Q$ K& [1 E! q
9 m" G: f1 w' W* ]) e) O8 v+ o$ Pแต่ถ้าวันไหนแกมานิ่ง ๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา เรารู้สึกเหมือนชะตาจะขาดตั้งแต่ยังไม่เริ่มประชุม3 o/ }- @8 @% v) ?1 t' ^
5 H: m' x2 v2 ^2 F- P0 H; c
แต่ถ้าไม่มองเรื่องความเป็นนักวิชาการที่โหด ดุ และตรงไปตรงมา
: f# b* c2 z+ R0 j& `+ t+ V
, h; O2 M) X$ {4 M* h+ `" ^อาจารย์พิธานเป็นคนที่ดูดีมาก ๆ คนหนึ่งเลยครับ แกเป็นคนสูง หุ่นกำลังดีไม่อ้วนไม่ผอม หน้าตาผิวพรรณเหมือนคนจีน6 a% r) P4 ~. G5 r8 @8 o. j
" P( b" ^# u& f L% X
อายุอานามน่าจะเกือบ ๆ ห้าสิบ แต่ดูไม่แก่ แกมีเมียและลูกแล้วครับ
; Y$ P/ z; B* L, ~9 v7 t" _ Z% x6 V3 w) d7 L* j
( `5 T6 Y; Z4 s
5 E" S$ `9 o) P+ g4 X! i3 Rด้วยความที่งานค่อนข้างเครียด และไม่ค่อยมีความมั่นคง เพราะทุกอย่างขึ้นอยู่กับแหล่งทุนซึ่งอาจจะไม่ให้ทุนทำต่อเมื่อไรก็ได้) ~: @, G9 U5 W- p1 S
: p1 o4 k% b0 ^ f
ทำให้เราหาคนทำงานได้ยากเมื่อคนเก่าลาออก สุดท้ายหลังจากผ่านไปหลายปี องค์กรเราต้องลดขนาดลง เพราะหาคนทำงานใหม่มาทดแทนคนเก่าที่ออกไปไม่ได้
7 i& N8 @; X; J+ U, f; C& }3 Z; y+ d0 k
หรือหาได้ก็มักอยู่ไม่นานเพราะทนแรงกดดันไม่ไหว เราจึงยุบทีมสื่อสาร เหลือแต่คนทำงานวิชาการแค่ 6 คน5 c' A. A; F+ ~: c; e# t: l4 O9 m0 p
- t. e% l+ Z6 j+ G+ ]: Pสุดท้ายเราจึงตัดสินใจย้ายออฟฟิศไปอยู่ในสถานที่ที่เล็กลงกว่าเดิมมาก! P5 F R* y, k9 K* W( N( v
6 H8 h, G" {, [2 M0 S2 ~
และการย้ายออฟฟิศไปที่ใหม่ทำให้เราไม่มีห้องประชุม ดีที่ออฟฟิศใหม่อยู่ใกล้กับอาคารสำนักงานย่อยของแหล่งทุน เราจึงขอใช้ห้องประชุมที่นี่เป็นที่ประชุมวิชาการเดือนละครั้ง
1 ]- X, J* X) y. P% R- ~
q, {8 I# H5 eด้วยความที่มันเป็นสาขาย่อย ขนาดของสำนักงานจึงไม่ใหญ่ครับ ส่วนที่เราขอใช้ห้องประชุมมันจะเป็นส่วนเล็ก ๆ คือมีแค่ห้องประชุมขนาดความจุไม่เกิน 20 คน (แออัดนิดหน่อย)% ], T w8 Q, x8 o$ s i7 p
) r5 l: y9 R) \( J! eมีส่วนของแม่บ้านอยู่ฝั่งตรงข้ามห้องประชุม แล้วที่อยู่ติดเป็นหัวกับท้ายของห้องแม่บ้านคือ ห้องน้ำชาย กับห้องน้ำหญิง
) N2 a# F5 J0 {) e" x* e1 y3 X
/ ]( M: y( u. Z* vผมไม่รู้ว่าห้องน้ำหญิงมีขนาดเท่าไร แต่จะบอกว่าห้องน้ำชายมีขนาดเล็กมาก
/ I8 k/ M3 h) V6 j) a! O J
" s& k0 C6 W; M' Oคือห้องนี้เปิดประตูออกมา จะเจอกับโถฉี่เลยครับ พอฉี่เสร็จหันกลับไปจะเป็นอ่างล้างมือ แล้วถัดจากอ่างล้างมือกับโถฉี่จะเป็นห้องน้ำแบบชักโครก
+ m9 b8 i- [# R+ W- g$ f, a* o( l6 O' C$ T/ ~9 r
ทั้งหมดนี้คือยืนคนเดียวก็เต็มห้องแล้ว เพราะฉะนั้นทุกครั้งเวลาเข้าผมจะล็อกกลอนทุกครั้งเพื่อไม่ให้คนเปิดมาเจอผมทำธุระส่วนตัว
6 W; H& H, ^6 [( i0 w. f9 j" K) d. y! \, R/ U2 H
และด้วยความคับแคบนี้ผมจึงแทบไม่เคยใช้มันเลย ผมจะจัดการให้เสร็จตั้งแต่ที่ทำงานไปเลย+ ?) s B6 A# M0 \8 V2 T; Q$ C
# f+ f" ]2 N" ^. F+ o- V7 s. c
แต่ไม่รู้เพราะพรหมลิขิตบันดาลชักพาอะไรจึงเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นในวันหนึ่งที่เราประชุม
% A' _$ u4 ~; q3 m
4 h3 m. `2 U( r9 B% L1 Nวันนั้นเราทำงานเกือบไม่เสร็จ ต้องแก้งานกันจนนาทีสุดท้าย แล้วรีบไปให้ทันเวลานัดประชุม
) I, g8 H# P; C8 v0 U
: \# Z% u6 @, M) v: V) d. jพอไปถึงห้องประชุมผมก็รีบจัดการเตรียมทุกอย่าง ไฟล์นำเสนอ และเอกสารให้นักวิชาการดูระหว่างนำเสนองาน! h- i& I- Z9 a- C: ^% ?
4 b) S/ I/ \: Q# @) R, V
พอเสร็จผมก็เลยรีบบึ่งไปห้องน้ำเพื่อจัดการธุระให้เสร็จก่อนเริ่มการประชุม5 W" |) A( w( ~0 w) q, a
/ W6 b' X8 o4 x0 c# ^
แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นตอนที่ผมหมุนลูกบิดเปิดประตูห้องน้ำออก ผมก็เจออาจารย์พิธานยืนฉี่อยู่หน้าโถฉี่ครับ
, ~( [- K- z: h) R4 _8 Z9 m6 k$ @" J& q
ผมตกใจมาก ยืนนิ่งงั้นทำอะไรไม่ถูก นอกจากเอ่ยปากพูดออกไปว่าขอโทษครับ
& g" N+ p. y) t$ u( O) E" ^; Q; a
อาจารย์พิธานไม่รู้ว่าแกตกใจไหม แต่แกนิ่งมากและยังคงทำธุระต่อไป
3 Y, q+ b5 S% z5 N; J) | X0 ?* b' i# v2 `
"เดี๋ยวเสร็จแล้ว"
9 n& b! u8 C$ E. I F' C
- k9 g- T5 ^! V+ t/ S* R. D( Bแกบอกผม ประโยคนั้นผมเลยทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรปิดประตูลงหรือเปิดรอจนแกเสร็จ สมองมันคิดอะไรไม่ทันเลย9 \% c9 B6 y o. h% |; Q
4 y7 O% b6 q0 O8 Sแต่สิ่งที่เกิดขึ้นอัตโนมัติคือ สายตาผมมองต่ำลงไปตรงส่วนนั้นของอาจารย์พิธานครับ* U7 R& ?/ @4 v* M/ r# q
) H* K* l6 F+ v- T+ P$ z; M1 Hแล้วผมก็เห็นว่าแกไม่ได้แค่รูดซิปกางเกงแล้วควักควยออกมาฉี่. J4 a+ R0 A. ^0 i- M. g
7 s9 Y \" @1 D' gแต่แกปลดตะขอ รูดซิป และดึงกางเกงลงมาด้วยเล็กน้อย f& m; T, s) s
. { p" J. z- O- { z
ไม่เท่านั้นมือของแกยังจับชายเสื้อเลิกขึ้นไปด้วย อาจจะกลัวว่าชายเสื้อที่ยาวมันจะไปการฉี่( {0 H: t8 S/ ^- D
8 ~, I" ]" v# E6 h E& ]
พอเป็นอย่างนั้นผมจึงเห็นทั้งควย ทั้งไข่ และหมอยของแกแบบเต็ม ๆ7 `2 S; a- V8 b: Z
+ ?" A8 D* a$ T: I* bควยที่ยังไม่ตื่นตัว สีคล้ำกว่าสีผิวแกเล็กน้อย ปลายหัวเปิดสีเข้ม และขนหมอยขึ้นเป็นแผงค่อนข้างดกเลยทีเดียว) J0 H6 r2 R( b# h& ^. v
0 t ~7 E- n2 Q6 A
ไม่เท่านั้นผมยังเห็นฉี่ของแกออกมาเป็นสายอีกด้วย
6 q/ |6 B9 m$ ^( i$ F, Y3 `8 y( s! [" K; C
ขณะที่ผมมองแกพูดขึ้นมาอีกว่า9 @3 [! {% M, N& X) O
3 @0 o( Q. U+ w, @3 e& w9 _
"เสร็จแล้ว ขอล้างมือแต่งตัวแป๊บ"
! W% n# p: k: k6 p. J& E9 R+ Y2 y7 j, i5 G1 M
ว่าแล้วแกก็เอามือข้างหนึ่งมาจับควยสะบัดน้ำที่ยังค้างรูออกให้หมด ก่อนที่แกจะหันหลังกลับไปเพื่อที่จะล้างมือที่อ่างล้างมือ
! F Y4 y% {4 q* `; f- e& A8 E- f- q r0 E0 P( z
แกทำอย่างนั้นทั้งที่กางเกงยังคาอยู่ที่หน้าขา
$ J. M" m% r. k6 H
! b0 P$ A1 ~0 D2 v* `: M1 uและตอนหันไปที่อ่างแทนที่แกจะหันหลังแกกลับหันหน้ามาทางผม จนผมเห็นควยแกแบบเต็ม ๆ อีกครั้ง8 P0 t- p+ T; W* a g/ P. y2 H" l
w% ^0 i/ R5 wตอนแกยืนล้างมือผมได้เห็นก้นแกที่แพลมออกมาจากชายเสื้อเล็กน้อย ตอนนั้นหัวใจจะวายเลยครับ
( ~7 E: {4 g8 m' |' u
" ~% y7 ]0 o. A g( }( {แล้วพอแกล้างมือเสร็จแกก็แต่งตัวอยู่ตรงหน้ากระจกเลย ตอนนั้นเองผมได้เห็นก้นแกเต็ม ๆ เพราะแกดึงกางเกงลงต่ำลงไปอีก
$ \' d/ M5 H+ C* L8 Y5 L
; D4 j+ F0 Q# O) U) Iก่อนจะก้มตัวลงเพื่อที่จะเอื้อมมือไปดึงกางเกงชั้นในขึ้นมาใส่ก่อน
# @/ `, L5 J! |+ R$ U, N o J1 i3 X8 [; u; |$ ~4 k
ตอนแกก้มลงผมเห็นก้นแกที่โผลพ้นชายเสื้อออกมาทีละนิด ทีละนิด เป็นความรู้สึกที่โคตรเสียว+ ]% o$ \, G8 U1 z! B3 h& A9 _4 `
+ n9 R$ | o- l6 U5 u2 |
พอแกดึงชั้นในขึ้นมาสวมตอนนั้นเองที่ผมได้สบตากับแกในกระจก แกเห็นว่าผมมองสิ่งที่แกทำตลอด- \1 {, N+ T6 Z' q
6 n) C& G5 @( l; J5 K8 Oแต่แกยังยืนโชว์กางเกงชั้นในแบบบิกินี่สีขาวที่บางมาก บางจนเห็นร่องก้นต่อหน้าผมต่อไปสักพัก กว่าที่แกจะดึงกางเกงสแลกขึ้นมาสวม; d2 c, D. K% J8 @9 l/ C8 p1 v1 T: q
) Z0 k1 }! @! j" {0 T! jแกบอกผมว่าให้เข้ามาฉี่ได้เลย ตอนที่แกจัดเครื่องแต่งตัวจนเกือบเสร็จ ผมเลยเดินเข้าไป และเป็นจังหวะที่แกเบียดผมออกจากน้ำไป
% V" P- b3 w9 Y; K9 g
1 O6 @2 l! E- Uผมฉี่ไปใจเต้นไม่เป็นส่ำไป ไม่รู้ว่ากลับไปประชุมจะมองหน้าแกยังไง- g' p! S. C. O1 e( a" V. g m
7 t w, |$ b$ C- H# Yแต่พอกลับไปผมก็เห็นแกกำลังคุยเล่นกับหัวหน้าและอาจารย์ท่านอื่น ๆ อย่างสนุกสนาน( E; [1 S) `4 J4 h! N
/ |1 ?- f9 L% c: yแกไม่ได้มองมาที่ผมเลยตลอดการประชุมวันนั้น
- d6 e+ T" Q- D0 I. y% ^2 S4 z. m0 ?0 B
และนี่คือประสบการณ์สุดกระอักกระอ่วนใจที่ผมจะไม่มีวันลืมเลยครับ
- E* b( j. U! }* M9 Z# B" m- u9 A3 P5 R% U
ไม่คิดว่าเจออาจารย์พิธานมานานหลายปี นั่งประชุมด้วยความหวาดกลัวแกมาทุกครั้ง
H/ n+ k* c9 X) y4 m8 u7 o0 k5 M2 h) I5 l# t% c, v- P
วันหนึ่งจะได้เห็นทั้งควย ทั้งไข่ ทั้งหมอย ทั้งก้นของแกแบบเต็ม ๆ ตา4 x b2 e) ^1 @0 y# V o
* l2 n, O1 `6 r, `0 i6 }
" W( Y: ]7 N7 A0 [0 f8 n7 c8 z
|
|