แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ramai เมื่อ 2024-7-20 21:43 / p9 _* h: @5 O! M5 v5 Z$ ?
& J- T/ a1 ]" g0 \5 ?) k+ J
“โห พี่โค้ดแม่งสุดยอดเลยวะ พวกมึงเห็นเหมือนกูไหมวะ” “จริงมึง มึงว่าพี่เขาใส่กางเกงในปะ” เด็กนักเรียนสองคนจ้องมองไปยังจุดเดียวกัน นั่นคือเป้ากางเกงฟุตบอลของรุ่นพี่ ที่แกว่งไปมา และเด้งขึ้นเด้งลงตามจังหวะการวิ่งราวกับไม่ได้สวมใส่อะไรเพื่อซัพพอร์ทเอาไว้เลย ใบหน้าของ เจษ ชายหนุ่มเจ้าของเป้าที่ว่าที่สาวๆริมสนามต่างกรี๊ดกร๊าดนั้นหล่อเหลา คมคาย แววตาของเขาจริงจังขณะไล่เตะฟุตบอลลูกกลมไปทั่วสนาม เอาจริงเอาจรังในสนามแข่งแบบนี้ทำให้ได้ใจคนดูไปเต็มๆ เขาเป็นนักฟุตบอลของโรงเรียน เป็นคนดูจริงจัง เงียบขรึม แต่ในขณะเดียวกันก็สุภาพกับสาวๆเป็นที่สุด ใครกันเล่าจะไม่หลงไหล นี่ยังไม่รวมถึงกล้ามขาแน่นเพราะการเล่นบอลตั้งแต่เด็ก และเป้ากางเกงของเขาที่เป็นที่กล่าวขานนั่นอีก จนอดไม่ได้ที่จะจินตนการถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน “แก คิดว่าไงวะ จิมมี่” “เอ่อ ค…คิดว่าอะไรเหรอ” “ก็คิดว่าควยพี่โค้ดแม่งต้องใหญ่แน่ๆนะสิ”เพื่อนคนหนึ่งถาม หนุ่มน้อยที่ถูกถามหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ หลบตาไปทางอื่นด้วยความเขินอาย “ร…เราไม่สนใจหรอก เราโฟกัสที่การเล่นบอลของพี่เขาดีกว่า” “มึงนี่ไร้เดียงสาจริงๆเลยนะ” ถูกเพื่อนด่าเท่าไหร่แต่จิมมี่ก็ไม่ได้สะทกสะท้าน จิมมี่ เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ปีนี้ เป็นหนุ่มแว่นบุคลิกดูเจี๋ยมเจี้ยม แต่รูปร่างผิวพรรณนั้นขาวเนียนไม่หยอก ตั้งแต่เขาย้ายเข้ามาพวกเพื่อนๆเขาอีกสองคนก็มักจะพาเขามาแอบดูเป้าของพี่โค้ดช่วงพักเที่ยงทุกที จนเขาถึงกับต้องเอ่ยปากว่าอยากเอาเวลาไปอ่านหนังสือบ้าง แต่เพื่อนใหม่ทั้งสองคนกลับบอกว่า ‘การเรียนนั้นไม่สำคัญเท่าควยผู้ชาย’เมื่อเห็นเพื่อนสองคนพูดแบบนี้เขาจึงได้แต่เออ-ออตามไป สิ่งที่ทำได้คือเอาหนังสือมานั่งอ่านริมสนามฟุตบอลแทน “ปั๊กกก” “โอ้ยยยย” ในขณะนั้นเองที่ลูกบอลลูกใหญ่ลอยมากระแทกโดนเขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว โชดคีที่มันไม่ได้เข้าหน้าแต่เขาช่วงต้นแขนแทน “เห้ยแกเป็นไรรึเปล่าจิมมี่” “ม ไม่เป็นไร” เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นว่าคนที่วิ่งเข้ามาหาเขานั้นคือพี่โค้ด หนุ่มหล่อนั้นเหงื่อโชก สายตาจ้องเขาด้วยความเป็นห่วงเป็นใย “น้องเป็นอะไรมากไหมครับ” เสียงทุ้มต่ำถามพลางถือวิสาสะจับต้นแขนของอีกฝ่าย “ไม่เป็น โอ้ยย” จิมมี่ส่งเสียงร้องออกไปบ่งบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเจ็บปวดจากการโดนลูกบอลกระแทก “เดี๋ยวพี่พาไปห้องพยาบาล” “เอ่อ คือ” “อย่าดื้อน่า ขึ้นมานี่” พี่โค้ดชันเข่าลงข้างหนึ่ง บ่งบอกให้อีกฝ่ายขึ้นขี่หลังของเขา “พี่ครับ ผมไม่…” “พี่บอกแล้วไงว่าอย่าดื้อ เดี๋ยวพี่พาไปส่ง ถ้าไม่ขึ้นมาดีๆพี่อุ้มนะ” จิมมี่ไม่มีทางเลือกได้แต่ทำตามที่คนตัวโตกว่าบอก เหตุการณ์ทั้งหมดนั้นเป็นที่จับจ้องกันทั้งสนาม เพื่อนทั้งสองคนที่อยู่ใกล้ๆนั้นเขินแทนเพื่อนจนแทบจะบิดตัว ปนอิจฉาลึกๆที่เด็กใหม่นี่ได้มีโมเม้นเหมือนในซีรี่วายกับพี่โค้ดแบบนี้ ; e" t) N* ]( p* N# a7 ?, S! J
, K# o9 Q1 F* d( |% v0 {. k
6 y* o5 C+ f0 }5 R# `% x# J
ในระหว่างทางไปห้องพยาบาล ทั้งสองต่างไม่ได้พูดอะไรกัน แต่หัวใจของจิมมี่นั้นมันเต้นแรงตลอดเวลา รู้สึกว่าพี่โค้ดโคตรจะเท่เลย แม้จะเล่นกีฬาจนเหงื่อออก แต่ตัวของพี่เขานั้นก็หอมไม่เบา “ไหวไหมครับ” “เอ่อ ไหวครับพี่” “พี่ขอโทษนะที่ทำหนูเจ็บ” “ม ไม่เป็นไรเลยครับพี่!” เมื่อคนตัวเล็กรีบปฏิเสธพัลวัน กิริยานั้นทำเอาหนุ่มหล่อได้แต่ยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้
4 Y- U4 E3 `' q1 C5 W* Z% ~. o
“น่ารัก….”
( E: o: J) ~- C$ s“พี่ว่าไงนะครับผมไม่ได้ยิน” “พี่บอกว่าถึงห้องพยาบาลแล้ว ค่อยๆลงนะครับ” โค้ดปล่อยอีกฝ่ายลง ก่อนจะพาเขาเข้าไปที่ห้องพยาบาล “งั้นพี่ขออนุญาตส่งตรงนี้นะครับ พี่ต้องกลับไปเล่นต่อ” “ค…ครับ” “จริงสิ พี่ชื่อโค้ดนะ น้องชื่ออะไรครับ” “จิมมี่” “จิมมี่ อื้อออ ถ้าคราวหลังเราเจอกันอีก น้องจิมมี่อย่าลืมทักทายพี่ด้วยนะครับ” หนุ่มตัวโตกว่ายิ้มพร้อมกับเอามือลูบหัวเขาเบาๆทำราวกับว่าเขาเป็นเด็ก เขาโบกมือบ๊ายบายก่อนจะหันหลังและวิ่งกลับออกไป ปล่อยให้จิมมี่ได้แต่ยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ , U- @1 c5 ~/ r* Q$ C9 I
9 \+ K9 a n9 e! P+ [7 w2 X- L) x
2 q' K8 v+ }7 q
1 u$ q7 U! s% ~6 }5 [ [, Nและดูเหมือนว่าเขากับพี่โค้ดจะได้ทักทายกันเร็วกว่าที่เขาคาดไว้ เมื่อเย็นวันนั้นจิมมี่อยู่จัดบอร์ดที่โรงเรียนจนมืดค่ำเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว เขาเดินดุ่มๆเตรียมตัวจะกลับบ้าน ในขณะนั้นเองที่สายตาของเขาหันไปเห็นพี่โค้ดที่อยู่ในชุดกีฬา สะพายกระเป๋าฟุตบอลใบใหญ่เดินออกมาจากโรงยิม รองเท้าฟุตบอลนั้นถูกแขวนไว้บนไหล่ แต่เท้าทั้งสองข้างนั้นถูกสวมด้วยรองเท้าแตะตามสไตล์ที่พวกนักบอลชอบทำกัน “พี่โค้ดครับ” เด็กหนุ่มตะโกนเรียกพร้อมกับโบกไม้โบกมือ “อ้าว น้องจิมมี่” โค้ดรีบวิ่งเข้ามาหาคนตัวเล็กกว่าก่อนจะทักทาย “ทำไมยังไม่กลับอีกครับ” “เอ่อ พอดีจิมมี่อยากอยู่จัดบอร์ดให้เสร็จนะครับ พี่โค้ดละครับ” สิ้นสุดคำถามนั้นโค้ดก็หันไปมองซ้ายมองขวา ก่อนจะหันกลับมามองที่คนตรงข้ามอีกครั้ง “อ่า พี่เพิ่งซ้อมและอาบน้ำเสร็จสงสัยจะอาบนานไปหน่อย ออกมาก็ไม่เจอใครแล้ว” โค้ดว่าเขาฉีกยิ้มกว้าง แววตาดูอ่อนโยนจนจิมมี่แทบหลอมละลาย อยากคุยกับพี่เขาอีกจัง…. “เอ้อออ แล้วนี่พี่โค้ดกลับบ้านยังไงเหรอครับ” “พี่มีมอเตอร์ไซต์จอดอยู่ด้านนอกนี่เอง หอพักพี่อยู่ถัดจากโรงเรียนตรงนี้เองครับ แล้วน้องจิมมี่ละ” จิมมี่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะทำหน้ากังวล “บ้านผมอยู่ไกลนะครับ แต่เห็นคุณแม่บอกว่าวันนี้ติดประชุมอาจจะมารับดึกให้ผมรอไปก่อน ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะไปนั่งรอตรงไหนดี อาจจะรอตรงมุมตึกในโรงเรียนนี่แหละครับ ไม่กล้าออกไปด้านนอกหรอก เอ….แถวนี้อันตรายซะด้วยสิ” “พี่ว่าไม่ดีหรอก ช่วงเวลานี้ยุงเยอะด้วย เอางี้ไหม…ไปรอห้องพี่ก่อนก็ได้” “จ จะดีเหรอครับพี่ ผมเกรงใจ” “ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ รุ่นพี่รุ่นน้องโรงเรียนด้วยกันต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว” จิมมี่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ “ถ้าพี่โค้ดยืนยัน…ง งั้นก็ได้ครับ”
1 v" z0 X8 ^* ?จิมมี่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ไปเยือนห้องพี่โค้ดเร็วขนาดนี้ ในตอนนี้เขานั่งซ้อนท้ายพี่โค้ดพร้อมกับกอดคนตรงหน้าแน่น ไหล่ของพี่โค้ดนั้นกว้างแถมยังแน่นอีก อดไม่ได้ที่จะแอบสูดดมกลิ่นตัวหอมๆของพี่เขา วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดเลย ในหัวสมองของจิมมี่ตอนนี้คิดแต่ ‘พี่โค้ดเป็นผู้ชายที่เท่สุดๆไปเลย ทั้งหล่อ ทั้งใจดี’ ส่วนหนุ่มที่กำลังขับมอเตอร์ไซต์อยู่เมื่อเห็นท่าทางของรุ่นน้องผ่านกระจกก้ได้แต่ส่ายหัวพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก เด็กคนนี้นั่นมันเหมือนกระต่ายน้อย ดูไร้เดียงสา ซื่อๆ ป้ำๆเป๋อๆ แต่ก็น่ารักน่าเอ็นดูไปอีกแบบ ก็รู้หรอกว่าชอบเขา แต่ช่วยเก็บอาการอีกนิดไม่ได้รึไง s' h! }8 x+ F% ]/ t4 J2 v
‘แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ’ 8 J: ]% Z. D7 X5 d: _( q3 D
1 h+ I) w- m% q0 i
เขาคิด รีบบิดให้ไปถึงห้องของเขาเร็วขึ้น
: e( @, ]: q; ?8 B/ H# J ....... ' e+ Z& a# h: `7 A2 C% y- B; r8 O1 c
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2024-7-20 21:40:25
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2024-7-20 22:25:55
โพสต์ 2024-7-20 22:47:33
โพสต์ 2024-7-21 00:08:09
โพสต์ 2024-7-21 02:44:53