เพราะรัก...พ่อเลี้ยง CP

frgneh

ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดี ที่แม่จะมีคนใหม่ๆ เข้ามาในชีวิต ตั้งแต่พ่อตายไปก็เกือบสิบปีแล้วที่แม่ต้องกัดฟันอยู่สู้ชีวิตเป็นทั้งแม่และพ่อให้ผมจนโตมาได้ขนาดนี้ ทันทีที่รู้ว่าแม่จะมีแฟนใหม่ แม่เล่าให้ผมฟังด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ แต่กลายเป็นว่าผมยินดีจริงๆ ที่แม่จะได้ไม่เหงาอีกแล้ว ทว่าในเรื่องดีๆ มันก็มีอีกด้านของความเจ็บปวดแอบแฝงเอาไว้ ความลับที่ผมไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้น…เรื่องระหว่างผมกับพ่อเลี้ยง

            เขาชื่อ “มิน” เขาอายุ 27 ถึงจะมากกว่าผมเกือบสิบปี แต่ก็ยังอ่อนกว่าแม่อยู่ค่อนข้างมาก เขาเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อ ซึ่งเป็นร้านข้างๆ วิทยาลัยของผม ผมไปที่นี่ทุกๆ เช้าก่อนจะเข้าเรียน และเราได้เจอกันเสมอเท่าที่โอกาสจะอำนวย จนสุดท้ายเราก็มีช่วงหนึ่งที่ได้คุยกัน ก่อนที่เขาจะหายไปดื้อๆ เพราะว่าเขาต้องย้ายสาขา นั่นทำให้เรื่องระหว่างเราที่มีแค่ผิวเผินนั้นเบาบางไป ใครจะคิดว่าในวันนี้ผมจะมาเจอเขา…เขาที่ผมมีใจ เขาที่ผมแอบรัก…เขาที่เป็นพ่อเลี้ยงของผม

            ผมกระดากปากทุกครั้งที่ต้องยกมือเขา และไหว้เขาในฐานะนั้น แม้ว่าจะไม่ได้เรียกว่าพ่อเต็มปาก แต่การที่ต้องเรียกเขาว่าพี่ หัวใจมันก็ปวดร้าวพอประมาณ การกลับมาเจอกันครั้งนี้กลายเป็นผมที่เอาแต่วิ่งหนีเขาอย่างเดียว แต่แล้วท้ายที่สุดมันก็ต้องมีจังหวะที่ทำให้เราต้องคุยกัน เพราะยังไงตอนนี้เราก็เป็นกึ่งๆ ครอบครัวกันแล้วนั่นเอง

            คืนนั้นเป็นวันเกิดเขา แม่จัดวันเกิดให้เขาที่บ้าน มีทั้งเพื่อนของแม่และเพื่อนของพี่มินมาร่วมงาน ต่างคนก็ต่างหยิบเหล้าติดมือมาด้วย และดื่มกันจนเมามาย ทว่าแม่ของผมกลับขอตัวเข้าไปนอนก่อนเพราะวันต่อไปต้องเข้างานเช้า ส่วนเพื่อนพี่มินเมาจนกลับบ้านไม่ได้ สุดท้าย ต้องกลายเป็นผมและพี่มินเอากระบะไปส่งทุกๆ คนจนถึงบ้าน และขากลับคือช่วงเวลาที่อึดอัดมากที่สุด ผมเอาแต่นั่งนิ่งตลอดทาง ไม่กระทั่งมองหน้าเขา

            “ไม่โอเคใช่ไหม ที่ไม่เคยพูดมาตลอด”

            “ใช่…เรา เคยรู้สึกด้วยกันมากกว่านี้ แต่วันนี้พี่ต้องกลายมาเป็นพ่อผม พี่คิดว่าผมต้องทำตัวยังไง ?” ผมค่อนข้างพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เพราะไม่รู้ว่าต้องวางความรู้สึกเอาไว้ในจุดไหน “ผมอยากอยู่กับพี่ แต่ไม่ใช่ฐานะนี้…ผมกอดพี่ไม่ได้ ผม…มองหน้าพี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ”

            วินาทีนั้นพี่มินเหยียบเบรกจนรถหยุดนิ่ง เขาหันมาแล้วคว้าผมเข้าไปจูบทันทีโดยที่ไม่ต้องพูดอะไร ผมพยายามขัดขืนและทันทาน แต่ส่วนลึกในความรู้สึกมันบอกให้ผมโอนอ่อน ปล่อยให้เขาดูดดื่มกับรสจูบจากผมตามใจ ปลายลิ้นชำแรกเข้ามาช้าๆ เราเกี่ยวกระหวัดกันภายในปาก แลกความรู้สึกและลมหายใจกันอย่างดูดดื่ม ก่อนที่ผมจะหลับตาลงช้าๆ ในหัวของผมขาวโพลน หัวใจเต้นแรงจนไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง เพราะว่านี่คือสิ่งที่ผมต้องการจากเขา มากกว่าการที่จะต้องเรียกเขาว่าพ่อ

            เราผละออกจากกัน “พี่…ไม่อยากเสียนายไป”

            “แต่ผม…เสียพี่ไปแล้ว” ผมพูดเหมือนจะร้องไห้ ก่อนที่จะโดนดึงหน้าเข้าไปจูบอีกครั้ง คราวนี้พี่มินค่อยๆ สอดมือเข้ามาในเสื้อของผม ลูบไล้ร่างกายที่กำลังอ่อนไหวอย่างอ่อนโยน เช่นกันกับผมที่ค่อยๆ ไล้ลูบเรือนร่างของเขาจนกระทั่งลงไปถึงเป้ากางเกงที่ส่วนดุ้นเอ็นภายในเหมือนกำลังจะตื่นตัวขึ้นมาแล้ว

            พี่มินปลดซิปกางเกงแล้วถอดมันดึงเลื่อนลงไปถึงเข่า ค่อยๆ กดหน้าผมลงไปให้อมให้เขาอย่างว่าง่าย ส่วนกลางกายที่รับเข้ามานั้นใหญ่และคับปากมาก แต่ผมก็ทั้งดูดและเลียอย่างพิศวาส ค่อยๆ เลียส่วนปลายแล้วอมครอบลงไปจนสุด เสียงซี้ดปากดังมาจากพี่มิน ครั้งแล้วครั้งเล่า เขากดหัวผมตอนที่อมให้เขาเป็นจังหวะ มืออีกข้างก็ลูบไล้ร่างกายผมไปด้วย ตอนนี้เหตุผลใดๆ ผมไม่ต้องการมันแล้ว การกระทำของเรามันอยู่เหนือเหตุผลและความถูกต้อง

            ในระหว่างที่ผมกำลังอมให้เขา พี่มินก็ค่อยๆ อธิบายให้ผมฟังทั้งๆ ที่อารมณ์ของเรากำลังกรุ่นโชย “พี่กับแม่นายยังไม่มีอะไรกัน เรานอนเตียงเดียวกันก็จริง แต่เราบอกกันแล้ว ตกลงกันแล้วว่า จนกว่าเราจะคลิกว่าเราชัดเจน เราถึงจะตกลงปลงใจ แต่พอพี่มาเจอนาย…ก็รู้ใช่ไหม ว่าพี่เลือกใคร ?”

            ผมน้ำตาไหลด้วยความดีใจ รู้สึกว่าความผิดบาปในใจมันน้อยลงไปมากเลย ผมตั้งใจดูดและดุนแก่นกายของเขามากขึ้น แรงขึ้น เสียงครางเบาหวิวเกิดขึ้นในที่นั่งโดยสารรถกระบะ รสชาติความเป็นชายของเขาทั้งหอมหวานและดุดัน ก่อนที่เขาจะดันหน้าผมออก เราขับรถไปในทางเปลี่ยวที่ไม่มีรถราสัญจร พี่มินปลดเข็มขัดนริภัยแล้วเราก็ต่างเดินไปที่หลังกระบะ ผมถอดกางเกงออกทันที เปลื้องปลดทุกๆ อย่างให้เขาได้เห็น ก่อนจะนอนหงายลงบนท้ายกระบะ ยกขาทั้งสองขึ้นอย่างขวยเขินและประหม่า พี่มินสวมถุงยางชโลมเจล ที่ท่อนเอ็นแข็งขืนและปลายนิ้ว ก่อนจะค่อยๆ สอดนิ้วเข้ามาช้าๆ

            “อึ๊ก…อือ”

            “เบาๆ นะ ไม่ต้องเกร็ง หายใจช้าๆ”

            ผมพยักหน้าโดยไม่ได้ตอบอะไร เพียงครู่ นิ้วก็เพิ่มขึ้นมาช้าๆ ผมทั้งจุก ทั้งเกร็ง ทั้งทำตัวไม่ถูก แต่พอรู้สึกผ่อนคลายได้สักพัก ส่วนปลายของเขาก็ค่อยๆ ชำแรกเข้ามาช้าๆ ผมกัดฟันแน่น พยายามผ่อนลมหายใจช้าๆ รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้พี่มินเข้ามาในตัวของผมเรียบร้อยแล้ว เขาดันความเป็นชายเข้ามาจนสุดความยาว ก่อนจะค้างเอาเอา สองแขนสองยกขาผมไว้ แล้วโน้มใบหน้าเข้ามาจูบผมอย่างดูดดื่ม

            “ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไร” เขาปลอบประโลมผมอย่างอ่อนโยน หอมแก้มผมก่อนจะค่อยๆ ขยับช้าๆ “พี่จะขยับแล้วนะ”

            “คะ…ครับ” ผมหลับตาแน่น พยักหน้า พี่มินขยับดุ้นแข็งนั้นออกไปจนเกือบสุด แล้วค่อยๆ ดันเข้ามาอีกครั้ง ภายในของผมร้อนไปหมด ในขณะที่พี่มินเริ่มเพิ่มความเร็วในการขยับ กลายเป็นกระแทกที่ถี่รัวมากขึ้นเรื่อยๆ ผมทั้งเจ็บ ทั้งเสียว แต่ความสุขที่เขามอบให้มันมีมากกว่าที่ผมคาดคิด จิกชายเสื้อจนยับย่น

            “อ๊ะ…อ๊ะ อาห์…พี่มิน อ๊ะ ผม…เสียว”

                “พี่ก็เหมือนกัน…อาห์ เสียว ฟิตมากเลย เสียวไหมครับ…”

                “เสียวครับ อึ๊…อื๊อออ”

                พี่มินโน้มใบหน้าลงมาจูบกับผมอีกครั้ง เสียงครางเสียวถูกกลืนลงในลำคอ ร่างกายบึกบึนโถมทับเข้ามาจนลมหายใจเริ่มติดขัด ช่องทางเข้าร้อนผ่าว จังหวะเร่งเร้าถี่รัว แก่นกายที่แข็งขึ้นอีกครั้งของตัวเองถูกรูดรั้งด้วยมือใหญ่ๆ ของพี่มิน เขาชักให้ผมพร้อมๆ กับจังหวะกระแทกที่เริ่มรุกล้ำมากขึ้น ผมดิ้นพล่านเพราะเสียวจนแทบทนไม่ไหว ทั้งด้านหน้าที่ถูกรูดรั้ง และด้านหลักที่ถูกรุกล้ำกระแทกอย่างถี่รัว

                “อื๊อ…พี่มิน ผมจะเสร็จแล้ว อ๊ะ…”

                “ครับ…เสร็จได้เลยนะ เดี๋ยวพี่ตามไป อาห์”

                “อ๊า ละ…ลึก อื๊อออ พี่ครับ พี่มิน อื๊อ….” แก่นกายที่ถูกรูดรั้งนำพาความสุขสมขึ้นไปถึงจุดสุดยอด ร่างกายผมกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำผึ้งแห่งความใคร่ออกมาหลายต่อหลายครั้งจนเปรอะไปทั่วหน้าท้อง ยิ่งเกร็ง ช่องทางเข้าด้านหลังก็ยิ่งกระชับขึ้น พี่มินครางเสียงต่ำด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะใช้มือวนรอบหน้าท้อง กวาดลากน้ำรักที่เปรอะซึมขึ้นไปดูดกินด้วยใบหน้ายั่วยวน และพี่มินก็กัดฟันแน่น กระแทกส่วนที่แข็งขืนเข้ามาจนสุดแล้วค้างไว้

                “อาห์ อาห์ เสร็จ…เสร็จแล้ววว…”

                ตึงงง…

                พี่มินโถมร่างลงมาทับผมเอาไว้ เรากอดนัวเนียกันอย่างรักใคร่ เขา หอมแก้ม ผมครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนบดริมฝีปากลงมาจูบผม มันรุนแรง รวดเร็ว ฉาบฉวย แต่มันไม่ใช่ความผิดพลาด มันคือความตั้งใจของเราทั้งสองคน เรายินดีที่จะให้มันเกิดขึ้น และพี่มินก็ยอมที่จะอยู่ข้างผมแบบนี้เสมอไป แม้ว่าเขายังจะไม่หลุดพ้นจากความเป็นพ่อเลี้ยงของผม แม้ว่าความรักมันจะต้องหลบเร้น แต่ผมก็รักเขา…พ่อเลี้ยงของผม

mojimaru

ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

mm2013

ขอบคุณมากครับ

tonsevenup

ขอบคุณครับ

xoman

ขอบคุณครับ

Oscarbkk

ขอบคุณมากครับ

pppoi

ขอบคุณครับ

Naruto9981

ขอบคุณครับ

ชานัน

สุดยอด

soulevan

ขอบคุณครับ

bi001

ขอบคุณครับ

neovee

ขอบคุณครับ

Fatter

ขอบคุณมากครับ

ต้นIM

ขอบคุณครับ

moonutdung

ขอบคุณครับ

nuvo

ขอบคุณครับ

brown

ขอบคุณครับ

JJBBChp

ดสนุกกก

taohoho

ขอบคุณ