อาศัยอยู่ในจังหวัดสระแก้ว
ลงทะเบียน2013-5-11
ล่าสุด2026-1-17
นิสิตสัมพันธ์
- กระทู้
- 478
- ตอบกลับ
- 1745
- พลังน้ำใจ
- 49976
- Zenny
- 123116
- ออนไลน์
- 9998 ชั่วโมง
|
สิ่งหนึ่งที่โทได้เรียนรู้จากไดอารี่ตั้งแต่แรกจนมาถึงปัจจุบัน คือสมุดไดอารี่มอบความปรารถนาให้เขาได้จริง แต่ให้ได้ในรูปนามธรรมเท่านั้น เขาเคยลองเขียนความปรารถนาที่จะร่ำรวยมั่งคั่งไปด้วยเงินทอง แต่สิ่งที่ได้รับเป็นเพียงความมั่งคั่งภายในฝัน ไม่สามารถจับต้องได้
7 G0 }) B3 T" h ทำให้เขานึกถึงข้อความบางอย่างที่เคยรับรู้มา โทตระหนักนึกถึงโก้ ในหัวตีกันด้วยความรู้สึกมากมาย มือที่ถือสมุดอยู่นั้น ได้ถูกใช้ให้ยกขึ้นมาถือ สลับวางมันคืนที่บนโต๊ะครั้งแล้วครั้งเล่า ในใจสับสนความคิดในหัวตีกัน และอีกสิ่งหนึ่งที่ไดอารี่บอกเขา คือเรื่องราวเหล่านั้นมักเกิดในช่วงอดีตที่ผ่านมา
6 m4 S6 N% U9 m- P3 I* { โทชั่งใจอยากจะเขียนเรื่องราวของโก้เพื่อจะรับรู้ถึงอีกด้านของอีกฝ่าย แต่อีกใจกลับไม่อยากรู้ และปล่อยให้มันเป็นความลับต่อไป หากรู้แล้วอย่างไร เขาจะทำอะไรกับมันได้ ความคิดเห็นของผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาในหัว รวมถึงความเห็นของเรย์ที่ได้คุยกันก่อนหน้า ; J- N% ~& j0 @4 K. k7 @; T- S# |& x
'มึงทำอะไรหลายอย่างให้เขาจนถึงวันนี้ แต่มีอย่างนึงที่มึงไม่เคยทำ คือบอกชอบพี่เขาไป'% B3 r: O+ d$ X/ Y( \2 ]
แม้เขาจะเห็นด้วยกับเรย์ แต่ความกลัวที่เกิดขึ้นในใจทำให้เขาไม่กล้า ถ้าบอกแล้วจะเป็นยังไงต่อ จะคบกันหรอ จะมีความสุขด้วยกัน ไปรับไปส่ง พักก็ไปกินข้าวด้วยกัน วันหยุดเที่ยวด้วยกันแบบนี้หรอ? แต่ในขณะที่กำลังยิ้มไปกับความสุขในจินตนาการ ใบหน้าของโทก็กลับเปลี่ยนเป็นสลดเมื่อความคิดอีกมุมได้เข้าแทรก หรือถ้าบอกไปแล้ว โก้ไม่ได้ชอบเขาขึ้นมา เขาจะทำยังไง จะมองหน้ากันติดไหม แล้วโก้จะเอาเขาไปนินทาหรือเปล่า หรือต้องย้ายงาน? นึกแล้วโทก็เปิดโน๊ตบุ๊คของตัวเองเพื่อเปิดเว็บไซต์ต่าง ๆ สมัครงานที่ใหม่เพื่อเตรียมรับมือกับความผิดหวังที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต….
2 H) D, p$ N9 w0 d1 t: M) e
! n; `: A! F6 V "พี่โก้ครับ วันหยุดนี้ไปไหนหรือเปล่าครับ"( S( ]" y g2 {. [% E e; N. h7 ^, O
โทเริ่มลงมือทำภารกิจสารภาพรัก ด้วยการช่วยเหลือจากอินเทอร์เน็ต และนี่คือขั้นตอนแรกในการสารภาพรัก ซึ่งก็คือ ต้องรู้ก่อนว่าพี่เขามีคนในใจหรือยัง จะได้ไม่แป๊กหากสารภาพไปแล้ว โดยการที่เขานัดโก้มากินแจ่วฮ้อนที่ตลาดหลังมอ และเลือกโต๊ะที่ส่วนตัวหน่อย! V. C4 m5 g$ [# s$ X2 [! A9 a
"อืม….ไม่มีนะ ทำไม โทจะชวนไปไหนหรือเปล่า?"โก้ทำท่าคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกกับคนฝั่งตรงข้าม6 \0 ?; {, l3 _
"แล้ว…พี่ไม่ไปเดทกับแฟนหรอครับ" ปั๊ง! ยิงคำถามเข้าประเด็นไปทันที ใบหน้าโทงุ้มมุดลงไปมองที่พื้น แม้จะรู้สึกเขินอาย แต่ก็ตื่นเต้นไปพร้อมกัน ลุ้นในคำตอบของอีกฝ่าย เพราะมันจะตัดสินว่าเขาจะพอหรือไปต่อ คำถามที่เตรียมมาจะได้ใช้หรือไม่อยู่ที่จังหวะนี้แล้ว3 _: K+ [% K* Q# o& K
"ห๊ะ? พี่ยังไม่มีแฟนเสียหน่อย"โก้พูดไปก็ยกแขนขึ้นมาเกาไปที่ท้ายทอยด้วยความเขินอาย แต่โทนั้นไม่ได้รับรู้เพราะมัวแต่ก้มมองพื้น
3 t5 n) Q I( y0 \* P "หระ หรอครับ ผมนึกว่าพี่มีแฟนแล้วเสียอีก"เมื่อได้ยินคำตอบ เขาเผลอยิ้มออกมาในใจ ก่อนจะเกร็งหน้าหุบยิ้มทำเนียนเงยหน้าขึ้นมากินต่อทำเป็นไม่สนใจแต่ก็หลุดยิ้มออกมาหลายจังหวะ9 x5 w6 i% d( Z2 P o9 `
"ทำไมหรอ ทำไมถึงคิดว่าพี่มีแฟนหล่ะ?"5 r" M. @: o, C# W& z* J
"ก็พี่ทั้งหล่อ หุ่นดี ขยันทำงาน ใจดี แถมผมยังเห็นพี่กับพี่ตินไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ อีก"โทเอ่ยถึงติน บุคลากรของมหาลัยอีกคนที่เป็นคนตรวจบัญชี อยู่ฝ่ายบริหารที่ชอบมาเกาะแกะกับโก้บ่อย ๆ แถมยังชอบอัพรูปกอดแขน เกาะขาโก้ลงในโซเชียลบ่อยอีก1 }) B( B, }4 n1 `
"ฮ่า ๆ ไอ้ตินอะนะ ก็พี่ต้องแชร์เอกสารกับมันไง แล้วโทเหอะ ช่วงนี้หนีหน้าพี่ตลอดเลย หนีไปอยู่กับแฟนหรอ?"จากพูดเล่นขำ ๆ แต่ประโยคสุดท้ายโก้จริงจัง แต่โทไม่ได้สนใจเพราะกำลังดีใจกับคำตอบก่อนหน้า แต่ก็แปลกใจที่โก้คิดว่าเขาหลบหน้า เขาหนีหน้าโก้หรอ? ก็ไม่หนิ เอ๊ะ! หรือหนี?& a6 r j g$ T$ c/ d
"ผมไม่ได้หนีเสียหน่อย อีกอย่าง ผมไม่ได้มีแฟนเสียหน่อย…"เมื่อโทหายกังวล เขาเริ่มร่าเริงอีกครั้งทำให้พูดคุยกับโก้สนุกกว่าช่วงแรก เมื่อกินเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ โทได้เตรียมการขั้นสองเพื่อที่จะทำภารกิจ สารภาพรักกับโก้ แต่ก่อนอื่น….โทหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูวิธีการตามเว็บไซต์ที่แนะนำ
% M) N: i7 n9 J ! b+ k, m4 I' Z7 y5 [. T
สองสามวันต่อมา โทได้ทำตามวิธีการต่าง ๆ จนความสนใจและความรู้สึกนั้นได้เอ่อล้นจนเหมือนทำให้โก้เองรับรู้ได้ และเมื่อความสัมพันธ์เบ่งบาน มันก็ถึงเวลาที่จะ…….
& J! P& L8 [- k) Q* [8 s2 P% o2 T "พี่โก้ครับ ผม…มีเรื่องจะปรึกษาหน่อยครับ"โทได้ตัดสินใจขอคุยกับโก้เป็นการส่วนตัวก่อนที่จะเลิกงานไม่นานนัก แต่เมื่อเห็นสีหน้าของโก้ที่เดินตามออกมาที่ศาลาหน้ากองกิจที่นิ่งเรียบ กลับทำให้โทที่ตื่นกลัวก่อนหน้ายิ่งไม่กล้าเข้าไปใหญ่
2 _& d A2 s3 e "พะ พี่โก้…"โอ๊ยยย แค่เรียกชื่อก็แทบไม่กล้าแล้ว ร้อยวันพันปีไม่เคยเป็น มาเป็นอะไรตอนนี้วะเนี่ย!- O5 n& E7 Q W2 {+ A y
โทบีบมือกำหมัดแน่น ปากก็อ้าปากเผยอแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อผุดออกมามากมาย ตอนนี้เริ่มเข้าใจหัวอกของคนแอบชอบที่อ้ำอึ้งตอนสารภาพรักที่เขาเคยดูในโซเชียลแล้ว ว่ามันอึดอัดและตื่นเต้นแค่ไหน
$ |9 }; u$ P( y2 ?! m. i6 a "ผะ ผะ ผะ ผม ผม ผม…..ผมชะ…"' q) K4 r4 C$ w: q. \
"โทจะย้ายไปที่อื่นหรอ?"อุตส่าเตรียมใจฝืนพูดออกมา แต่ไม่ทันจบประโยคก็ถูกโก้พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน
5 G. V! _) @0 ?- Y7 x7 J3 N "ห๊ะ?"โทยืนงงหนักเข้าไปใหญ่ ที่บรรยากาศการสารภาพรักที่เขาปูมา กลับรู้สึกคล้ายเหมือนมีเมฆสีดำลอยอยู่บนหัว0 ~! | ` V# d& H* p: t* v# a1 S
"อะ! นี่เอกสารที่ทางนั้นส่งมา…อย่างน้อยถ้าจะไป บอกกันหน่อยก็ดี"ว่าจบโก้ได้ยัดซองจดหมายใส่มือของโท พร้อมเดินหน้าเสียกลับเข้าที่ทำงาน
7 Z- H6 J0 C5 {, z$ C+ N "เดี๋ยวพี่โก้ คือผม ผม พี่โก้ เดี๋ยว!!"โททำได้เพียงตะโกนเรียก แต่ขาสองข้างนั้นไม่สามารถก้าวขยับได้จึงยืนร้องอยู่แบบนั้นจนโก้เปิดประตูเข้าออฟฟิศไป, q+ r5 x' q+ i( t* f) l, [
"เรียนคุณ ทวิภพ…."โทอ่านซองจดหมายพร้อมเปิดออกเพื่ออ่านเนื้อหาเอกสารด้านใน มันคือหนังสือตอบรับมหาลัยที่เขายื่นสมุครไปก่อนหน้านี้ ฉิบหาย แล้วมาอยู่ที่พี่โก้ได้ไงวะ, I% B6 \1 z9 c4 k0 z2 [* v8 D* ]
หลังจากเริ่่มก้าวขาได้ เขารีบวิ่งไปยังออฟฟิศ แต่โก้นั้นได้ออกไปแล้ว โทหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกหลายสาย แต่โก้นั้นไม่รับสายเลย เขาจึงหอบสังขารของตัวเองเดินกลับหอพัก 2 i7 j7 j6 z/ C
โทนั้นไม่ได้เดินกกลับเข้าห้องหรือไปดูงานในออฟฟิศใต้หอเหมือนอย่างเคย เขาหย่อนตูดนั่งลงบนพื้นหญ้าข้างสนามบาสมองไปยังเบื้องหน้าที่มีกลุ่มนักศึกษากำลังเล่นกันอยู่ แต่จิตใจไม่ได้โฟกัสไปที่เบื้องหน้าแม้แต่น้อย ในหัวค่อนข้างสับสนไม่รู้ว่าสับสนที่โก้โกรธที่เขาจะย้าย หรือโกรธตัวเองที่ไม่กล้าพอที่จะพูดจนเรื่องมันลงเอยแบบนี้….หากตอนนั้นเขาพูดไปเลย ไม่มัวแต่อ้ำอึ้ง เขาอาจจะคบกับโก้ไปแล้ว…หรือบางที เขาอาจจะอกหักไปแล้วก็ได้. Z n0 U' G: Y5 X' v
5 F' H4 R6 X* G5 j: v0 R "บางครั้ง เราก็ไม่ต้องคิดอะไรมากนะคะ เราแค่ลองออกวิ่ง วิ่งไปข้างหน้า วิ่งไปเรื่อย ๆ กระทั่งเราเหนื่อย เราหอบ เราหยุดพัก บางที คนที่อยู่ตรงหน้าของเราตอนนั้นอะค่ะ อาจจะเป็นเขาก็ได้ หรือไม่บางที ก็อาจจะไม่มีใครเลย แต่อย่างน้อย เราได้พยายามแล้ว แต่พี่เชื่อว่า ความพยายาม มันไม่เคยทรยศใคร พี่ขอให้หนูเข้มแข็ง และก้าวข้ามผ่านมันไปได้ค่ะ…."เสียงคำพูดที่ดังออกมาจากมือถือของนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่นั่งฟังรายการวิทยุอยู่ได้หลุดเข้ามาในหูของโทโดยบังเอิญ
, g6 N S3 c- V9 R1 q มันเหมือนความคิดทั้งหมดในหัว พร้อมความเห็นหลาย ๆ อย่างจากหลาย ๆ คนที่เคยมีอยู่ในหัวของเขามันกำลังก่อตัวเป็นกลุ่มความคิดขนาดใหญ่ แล้วเสียงที่ได้ยินโดยบังเอิญนั้นเป็นเหมือนเข็มเล็ก ๆ ที่ไปจิ้มเอาสิ่งที่ห่อหุ้มก้อนความคิดนั้นไว้จนมันแตก โทหยัดตัวลุกขึ้นยืนมองไปยังต้นเสียงจากมือถือนั้น แล้วได้ทำสิ่งที่เขาควรจะทำ….
4 [5 Z! k5 D8 B/ r' O ขาสองข้างก้าวไปยังทิศทางเบื้องหน้า ร่างของชายหนุ่มได้ขยับเท้าวิ่งออกจากลานกล้างหน้าหอพัก เขาวิ่งไปยังเบื้องหน้าโดยที่ไม่รู้ว่าจุดมุ่งหมายของเขาคือที่ไหน เขาทำตามคำแนะนำของดีเจสาวที่ได้บอกก่อนหน้า โทวิ่งไปเรื่อย ๆ ไม่หยุดพักแม้แต่น้อย เขขขขขขาวิ่งไปข้างหน้าด้วยความหวังเต็มหัวใจ หวังที่จะพบกับคนที่เขาแอบชอบมาหลายปี ความรู้สึกแอบรักข้างเดียวที่บีบอัดเป็นแรงขับให้เขามุ่งไปยังข้างหน้า ความหวังที่จะได้สารภาพความรู้สึกออกไป ในหัวของเขานั้นมีเพียงชื่อของโก้ที่ดังก้องกังวาล ใช่แล้ว จุดมุ่งหมายของเขาคือโก้ โก้!; c2 l7 S/ V. C1 J+ z- \
" z+ l9 b+ M' X. L1 R7 M
"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ฟืดดดด"# R8 r" H7 O0 T, }, a) u3 p$ |0 p# L
ไม่รู้ว่าโทวิ่งมาไกลแค่ไหน รู้เพียงว่าตอนนี้ฟ้าสีครมได้เปลี่ยนเป็นสีดำแล้ว ชายหนุ่มก้มหน้าหอบสองแขนจับเข่ายันพยุงร่างเอาไว้ น้ำตาใสไหลรินออกมาจากเบ้า ไม่กล้าที่จะเงยหน้ามองไปยังเบื้องหน้า เพราะกลัวว่าเขา…จะไม่เห็นอะไรเลย; i4 e& J. E( l8 {
"ฮึก อึก อืออ"โทกลืนน้ำลายลงคอและฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ร้องไห้ และตัดสินใจด้วยความกล้าหาญ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ เมื่อมองเห็นสิ่งตรงหน้า เขากลับพบ……ความว่างเปล่า
( P6 G% P0 H; O" s* w' D9 ^2 o1 e0 e เบื้องหน้าคือถนนในซอยเปลี่ยว ที่ไร้ผู้คนและรถที่สัญจรใด ๆ สองข้างทางมีแต่ป่าเคล้าไปด้วยเสียงจิ้งหรีดร้องปะทะความเดียวดาย เมื่อเห็นแบบนี้ โทได้ตัดสินใจ..* a' e( b0 ~, ], A( Q8 c+ q3 ]1 s6 O
"ฮืออออ ฮืออออ ฮืออออ"โทปล่อยโฮออกมาโดยไม่อายใคร เพราะไม่มีผู้คนที่อยู่แถวนั้นเลย เขาระบายทุกสิ่งอย่างออกมาทางน้ำตาที่ไหลอาบรดที่ข้างแก้ม ความอัดอั้น ความอึดอัด ความผิดหวัง ทุกสิ่งอย่างปะดังปะเดเข้ามาที่ชายหนุ่ม
3 P: ]5 A- Q7 |) q$ t) |( b& F+ z 6 U p4 ]- R# ^( `$ L* n+ r/ H3 A
"โท!!"" b8 A) a7 Z8 p3 }3 @
โทหูแว่วได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกชื่อเขาจากทางด้านหลัง แต่แล้วก็ร้องไห้ต่อเพราะคิดว่าคงหูฝาดไป
$ n# l; R, a+ V. ?5 M! U) p$ U& g "โท!" o7 G1 X/ Z. u" T2 j
เสียงเรียกนั้นดังขึ้นมาเรื่อย และเหมือนจะใกล้ขึ้น ชายหนุ่มคิดกับตัวเองว่าตอนนี้เขาคงเพ้อไปแล้ว นี่เราช็อคจนบ้าเลยหรอ เฮอะ น่าสมเพชดีเนอะ หึหึ จากที่ร้องไห้โฮ เริ่มเป็นบ่นและสมเพชตัวเองที่ผิดหวังจนจะเป็นบ้า7 `) X- X: d0 M, b6 D$ a( [( D& X
"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก โท!!"รอบนี้เขาได้ยินเสียงใกล้มาก เสียงมันเหมือนดังมาจากด้านหลังนี้เอง แต่เสียงที่ได้ยินทำเอาเขานึกถึงคนที่ทำให้เขามาร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้ / Z* d) w* T/ ?$ N, ]
"โท มาทำอะไรที่นี่?"คราวนี้เขารู้สึกเหมือนเสียงเข้ามาใกล้ขึ้นอีก กระทั่ง4 g) O3 p P; g( y4 J; [ c2 S
; t/ v7 u, O* K4 ~ P* D7 ?
หมับ! 1 O* [- p- `0 @$ X6 x6 ]
5 j- Z' ^3 g# F; k1 T% n* J! B มีมือยื่นเข้ามาจับที่บ่าของเขา โทจึงคิดว่าเขาไม่ได้บ้าหลอนหูไปเองแล้ว จึงได้หมุนตัวพลิกกลับอีกทาง จนได้พบกับร่างของชายอีกคน
" B( Q9 B) X! {5 ] "พะ พะ พะ พี่โก้ พี่จริง ๆ ใช่ไหม"
- N2 Q6 Z* U* x5 H โทเอ่ยชื่อคนตรงหน้าด้วยความที่ไม่อยากเชื่อสายตา จึงเอื้อมมือไปจับและลูบเข้าที่ใบหน้าเรียวจนถึงคาง
0 e; x* y. o6 W9 i$ |% g$ i/ f "โอ๊ย!! หยิกพี่ทำไม"โก้เอ่ยร้องเพราะโทนั้นหยิกเข้าที่ข้อศอกของเขา
2 I0 \* b v- ^7 m# t7 S, R* h "พี่จริงด้วย ผมไม่ได้บ้าใช่ไหม ฮ่า ๆ ผมไม่ได้บ้าจริง ๆ ด้วย"
8 g a0 ], x9 L, B "แล้วทำไมไม่หยอกตัวเอง"
5 h! z8 |7 p4 `) x( Z "ผมกลัวเจ็บอะ ว่าแต่ พี่มาทำอะไรตรงนี้"โทเอ่ยถามอีกฝ่ายจนลืมไปแล้วว่าก่อนหน้าเขาอยู่ในสภาพที่โทรมขนาดไหน3 _. o x1 F1 R5 c# |: R( @4 R; t) m
"โทนั่นแหละมาทำอะไร แล้วนี่…ร้องไห้หรอ ดูหน้าสิเนี่ย ดูไม่ได้เลย"โก้ใช้มือของตนเช็ดคราบน้ำตาที่แก้มของโทออก จนโทเริ่มได้สติแล้วเดินถอยห่างจากโก้ ทำให้โก้งุนงง
8 n( _* P$ V: R$ { "เพราะพี่อะแหละ"
9 d- f& E) f8 H# ^; P "เพราะพี่?"$ u+ ^( j" F; O, D
"ใช่"
( {2 @0 R( Y( s' d+ N6 z: h% |* Q "ยังไง?"
1 c# ~" ]" c" L8 K5 s3 F( u8 c "ก็วันนี้พี่หนีผมอะ"' ~8 ^: _7 F2 G* k' x. S
"ก็….พี่โกรธ ที่เราทำอะไรไม่ปรึกษาพี่ จะย้ายงานอย่างน้อยก็น่าจะบอกกันบ้าง พี่น้อยใจนะที่ทำอะไรไม่บอกพี่"
/ ?) @9 G) n; |1 q/ C "พี่นั่นแหละ ไม่ยอมฟังผม ผมกำลังจะสารภาพรักพี่ แล้วพี่ก็เดินหนีผมไปแบบนั้นอะ…"
( W5 V. @) G! s! \# ] "สารภาพรัก?"
# ^4 t ]) }2 j: P& L "ใช่ สารภาพระ…รัก"เมื่อได้สติ โทยืนอึ้งไปชั่วครู่ ไม่คิดว่าเขาจะพูดมันออกมา ใบหน้าที่แดงเพราะเสียใจก่อนหน้า ได้ร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้งด้วยความเขินอาย ; X7 Q! c. O' h% {
"โท…ชอบพี่หรอ"โทไม่ตอบแถมยังมุดหน้าจ้องพื้นอีก จนอีกฝ่ายต้องเดินเข้ามาประชิดตัวแล้วใช้มือจับคางโทเชยขึ้นมาจ้อง ทั้งสองสบตากัน ใบหน้านั้นห่างเพียงไม่ถึงคืบ
( F+ y1 I c1 r5 l. I2 B "ทำไมไม่ตอบล่ะครับ…โท ชอบพี่หรอ"น้ำเสียงทุ้มต่ำกังวาลดังไม่ห่าง เสียงนั้นดังก้องสะท้อนทั่วหัวของโท ใบหน้าโทพยักขึ้นลงเป็นคำตอบ
0 C: a y% P9 J "พี่เอง….ก็ชอบโทนะ!"+ U! G8 ~ ]" |( ]9 ?. D, A3 _
หลังคำพูดนั้น โทก็ยืนตัวบิดเกร็ง มือสองข้างหยิกงอ ใบหน้าค้างแข็งแบบนั้นเพราะโก้ได้เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากอวบอิ่มของโก้ประทับเข้ากับริมฝีปากของเขา โททำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนรับความรู้สึกนั้นอยู่กลางถนน โดยมีพยานรักเป็นเจ้าของเสียงร้องแสดงความยินดีตามสองข้างทาง( \5 U7 |% W% I) Z0 ~5 i+ b& S
2 K; x8 r" q2 [; b k สองหนุ่มได้มานั่งที่โต๊ะพลาสติกหน้าร้านสะดวกซื้อ โดยที่โก้ได้เข้าไปซื้อน้ำดื่มและผ้าเย็นมาบริการคนตรงหน้า + W7 t' t" N6 ^
"เอ่อ พี่โก้ครับ…."+ M: }9 T% a& Q1 {+ g8 ~
"อืม ว่าไง"! P$ l# L( ?/ U8 u8 w9 T5 J
"คือ ตอนนี้เรา…."/ J- G0 M# Y: N b9 h0 q4 z
"เป็นแฟนกันนะ!"- J$ |. w& l, h5 @; u& y0 S
"ห๊ะ!!"
7 n Z8 o \! R9 Y3 V# t "ตกใจอะไร เป็นแฟนกันนะ"+ S5 g7 q( z" R) m) x
"พะพะพี่ พี่โก้ขอผมเป็นแฟนหรอครับ"โทตกใจ ปนแปลกใจ ปนสงสัย * E. T% K1 W) T, \" p
"นี่ ถ้าเกิดว่าพี่ไม่อยากเก็บโมเม้นโรแมนติก พี่จะถามกลับว่าขอไปเป็นเมียน้อยมั๊ง -o-"
8 d/ ]# T. B) P2 ~8 T0 n" \ "ก็ผมตกใจอะ อยู่ ๆ พี่มาขอผมเป็นแฟนแบบนี้ เป็นใครก็ตกใจป่ะ"
# K' B( w: v( k' ^# |, O8 U* J2 A: B "แล้วเอาไง สรุป…"โก้จ้องหน้าของโทแล้วเค้นเอาคำตอบ โทเองได้แต่หลบสายตาเพราะความเขิน
: u4 M- s" u7 T; J k5 v "อืม เป็นแฟนกัน"
g- I& I& Z4 T$ D9 W) G q& X$ P% X, Z9 }5 j
จุ๊บ!
) _/ N: T+ [8 c0 F! Z3 R
& S( }1 U* R, l w "เห้ย ทำอะไรเนี่ย เดี๋ยวคนเห็น"อยู่ ๆ โก้ก็ยื่นหน้าจุ๊บเข้าที่แก้มของโท แล้วทำทีปัดป่ายหน้าของโทออก
& |% J1 _! r/ _, S# y "อายอะไร คนเป็นแฟนกัน หอมแก้มกันก็ปกติป่ะ"# M* ~8 B) V5 d
"แต่นี่มัน…."$ p1 z% u3 E: s
"ไม่ต้องเถียง แค่เขินอย่างเดียวก็พอ"7 S# d5 g* U F ~
โก้ยังหยอกล้อโทเมื่อเห็นว่าโทเขินก็รู้สึกว่ามันน่าแกล้ง
' ?* J" }6 A* R5 ^ q "อือพี่โก้ พอแล้ว ….ว่าแต่ พี่ไปเจอผมได้ไงอะ"โทเอ่ยถามความแคลงใจ เพราะไม่คิดว่าโทจะไปโผล่ที่ในซอยเปลี่ยว ในใจคือนึกเรื่องพรหมลิขิตแล้วหนึ่ง ความบังเอิญอีกหนึ่ง
: i2 d5 G E" g$ c7 J/ m1 q% ~ "ก็พี่เห็นอะสิเลยวิ่งตาม พี่ตะโกนเรียกเราตั้งนานก็ไม่สนใจ พี่เลยวิ่งตาม"* z, ~* l. u/ f1 _& U
"แล้วพี่ เห็นผมได้ไงอะ"โทยังคงเอ่ยถามหาความกระจ่าง โก้ยืนขึ้นแล้วยกแขนสองข้างขึ้นเหนือพื้น$ p$ E4 g# w9 J: t
"นี่มันซอยบ้านพี่ โทวิ่งผ่านหน้าบ้านพี่"
5 H0 j9 N+ r8 ?/ M! y$ G1 F* B "..."เอิ่ม ในใจตอนนั้นคือ….) T9 }' v% e3 N$ p" U2 T. d
"ทำไม คิดว่าบังเอิญเจอกันแล้วเชื่อว่าเป็นพรหมลิขิตงี้หรอ"สัส เดาถูกอีก
9 H2 |$ i0 I8 l% n6 M) y7 g2 h "พี่เดาถูกใช่ป่ะ ฮ่า ๆ"คนอะไรวะ เดาเก่งฉิบหาย
. E$ ]4 b3 q& Y) h& [ { "มันก็จริงป่ะละ ถ้าสมมติว่าผมวิ่งผ่านหน้าบ้านพี่ แต่พี่อยู่ในบ้านก็ไม่เห็นป่ะ"โทเถียงสุดใจ ไม่ยอมแพ้ในเรื่องแบบนี้
0 I }& }+ \0 n% y# H' o "จะบอกว่า คู่ของเราเป็นพรหมลิขิตงั้นหรอ"
* {: E# q' L! o. ~ "..."เงียบสิรอไร อยากจะตอบแบบนั้นนะ แต่ถ้าพูดไปมันก็ดูจะเวอร์ไปหน่อย
/ m9 s1 J$ V8 o "ว่าแต่ พี่บอกว่าชอบผม พี่ชอบผมตั้งแต่เมื่อไหร่อะ"โทเปลี่ยนเรื่องคุย และเป็นสิ่งที่เขาสงสัยมากเช่นกัน+ g5 U7 H9 G+ a; Z& k- S
"อืม ก็ตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมล่ะมั๊ง ตอนนั้นพี่เห็นโททำงานพิเศษช่วยเหลือทางบ้าน พี่มองว่าโทเป็นคนที่ขยัน น่ารัก มีความตั้งใจ มีความรับผิดชอบ…แล้วโทล่ะ ชอบพี่ตั้งแต่ตอนไหน"
: r6 B3 p( p; L4 t7 c3 \3 ]% | "ก็ตั้งแต่มัธยมแหละ แต่ตอนนั้นพี่มีสาวเต็มไปหมด พอเข้ามหาลัย พี่ก็มีแต่คนเข้าหา พอเรียนจบได้มาทำงาน ผมก็ลาออกจากการเป็นอาจารย์สอนมาทำงานที่กองกิจเพื่อจะอยู่ใกล้พี่"เล่าไปก็อายตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย" `) u% m- U: j" o' `! A
"โห แรดเหมือนกันนะโทเนี่ย"$ l* v. Y8 m: [8 F' M! c
"นี่แน่ะ"
- y, ]" g0 d/ ~( c5 Z "โอ๊ย พี่เจ็บนะ"โก้แกล้งแซวจนโดนโทตีเข้าที่ไหล่ แต่ไม่วายหยอกต่อ, e! c+ p/ E% P: ], V+ f$ K: g
จะว่าไปนี่มันก็สุดเหมือนกันนะ แอบชอบกันมาตั้งแต่เด็ก จนมาสารภาพกันตอนโดแล้วคบกัน นี่ถ้าเขาคบกันตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ คงฉลองวันครบรอบมาหลายครั้งแล้ว0 A# ~. `! T. y$ b
"ให้พี่ไปส่งไหม"" T: ^, \: \0 }5 O# d& q8 _$ X
"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเดินกลับ"ไม่เป็นไรก็บ้าแล้ว พูดออกไปได้ไงวะ จากหอมาถึงบ้านพี่โก้ตั้งเกือบ 6 กิโล วิ่งมาได้ไงวะ ; g) j! P2 l! p' ?4 v9 o1 o
โท คิดในใจภาวนาอย่าให้โก้บ้าจี้เชื่อคำพูดเขาเลย. @3 C/ z, m5 J
"อ๋อโอเค งั้นพี่เข้าบ้านก่อนนะ บาย"โก้ว่าจบก็ทำทีเดินกลับบ้านซึ่งอยู่ตรงข้ามกับร้านสะดวกซื้อ โทได้แต่ส่งสายตาอ้อนวอนร้องเรียกโก้ให้หันกลับมาแล้วถามเขาอีกครั้ง รอบนี้สัญญาว่าจะไม่พูดอะไรปัญญาอ่อนแบบนั้นอีก พลีส….
7 x9 y, r' m0 }( v/ } "เอ้อ โท…."โทยิ้มหน้าระรื่นเมื่อโก้หมุนตัวกลับมา โทรอให้โก้เอ่ยปากชวนเขาอีกรอบใจแทบขาด โก้เดินกลับมาหาเขาแล้วหยุดตรงหน้า ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า…
; {7 ?: b, c4 p3 t. \+ w2 o "รีบกลับนะ ดึก ๆ อากาศหนาว"ฟาคคคคคคคคคค ไอ้พี่โก้ คิดผิดป่ะเนี่ยที่เอาพี่มันทำแฟน
4 W/ W) p/ Y1 c; x7 P, s2 C2 J9 t หน้าของโทเปลี่ยนจากมีความหวังเป็นก่นด่าสาปแช่งจนโก้ที่มองอยู่ถึงกับหัวเราะออกมา
5 ~' X8 v: u& U5 X "ฮ่า ๆ พี่ล้อเล่น ใครจะให้แฟนตัวเองเดินกลับบ้านอากาศเย็น ๆ เองคนเดียวล่ะ"ในที่สุด ในที่สุด…รอยยิ้มของโทกลับมาอีกครั้งก่อนที่พี่มันจะ…
- Z8 n) j5 g! _' n "อะนี่ เสื้อคลุม จะได้ไม่หนาว เดินจากนี่ไปน่าจะ 5-6 กิโลได้ อย่าช้านะ เดี๋ยวถึงนู่นดึก จะเป็นหวัดเอา" ไม่ไหวแล้วโว๊ยยยย
3 ]2 k$ Q/ \1 G% ]( ^/ } "พี่โก้!! นี่พี่กะจะให้ผมเดินกลับคนเดียวจริงป่ะเนี่ย พี่ไม่คิดจะง้อหรือตื้อไปส่งผมอีกรอบเลยหรอ"
4 B, g. J! y* z "งั้นนอนค้างบ้านพี่ไหมล่ะ"9 T& ~8 x X4 b8 J" [
"เอาสิ ใครจะบ้าเดินเป็นกิโล กิ……"ห๊ะ เมื่อกี้พี่มันว่าไงนะ
, c2 M1 j( Y. t# w "นอนค้างบ้านพี่ไหม?"เหมือนอ่านใจได้อีกแล้ว. O2 e0 o# l0 P. T2 _* Q
"ใช่พี่อ่านใจได้"เชี่ย จริงหรอวะ พี่มันมีพลังหรือไงวะเนี่ย
, K" d. g5 O' w1 d "ใช่พี่มีพลัง ซะที่ไหน ฮ่า ๆ ดูสีหน้าของโทพี่ก็รู้หมดแล้วว่าคิดอะไรอยู่"โก้ทำการบ้านมาดี เขารู้ว่าจังหวะไหนที่อีกฝ่ายจะเป็นยังไง นี่เขาก็ยุให้อีกฝ่ายหัวร้อน เพราะเมื่อโทหัวร้อน โทมักจะพูดด้วยอารมณ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เขาสามารถใช้มันจับจุดอีกฝ่ายได้อยู่หมัด
6 P& J( y! `+ |* B7 V3 j "สรุป นอนค้างกับพี่เนอะ". |* B+ G9 F# C( _( A
"บ้าหรอพี่ แล้วพรุ่งนี้ผม…."% C, ]) S( Q9 a& `
"พรุ่งนี้วันหยุด"
5 y2 G6 {8 [& {' t "......"เชี่ย จังหวะโคตรดี!
0 |" K2 p7 _) g( j- H# k 4 t9 F. e" j- E; r" f
หลังจากโทกลับมาที่ห้อง ก็พบว่าไดอารี่ปรารถนานั้นได้หายไปแล้ว พอมาคิดดูแล้ว สิ่งที่เขาปรารถนามากที่สุด เหมือนเขาจะได้มันแล้ว สิ่งที่เขาได้เขียนมันขึ้นในหน้าแรก แล้วตอนนี้ เขาก็ไม่จำเป็นที่ต้องใช้มันอีก ส่วนเรื่องอีกด้านของโก้นั้น เขาก็ไม่ได้อยากรับรู้ถึงขนาดนั้น เพราะที่เป็นอยู่ เขาก็มีความสุขดีอยู่แล้ว# b" h1 [9 l2 D0 x
/ k0 o p* _5 e' j
. [. i, v7 D) v `8 m0 \- l4 c$ q |
|
ทักทายเข้ามาทำความรู้จักกันครับ
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2023-7-23 17:20:35
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2024-12-1 22:35:58
โพสต์ 2024-10-6 22:06:43
โพสต์ 2024-9-4 23:43:36
