|
Chapter4 กันครุ่นคิดอะไรเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมา “อ๋ออ พี่เห็นสองคนนั้นเดินกลับออกไปแล้ว พี่เดินสวนกับพวกเขาตอนมาเข้าห้องน้ำนี่แหละ” “เอ้าเหรอครับ” “ใช่ จอมน่าจะคลาดกันกับเขานะ” “โอเคครับ งั้นเดี๋ยวจอมรีบกลับไปที่โต๊ะดีกว่า เดี๋ยวสองคนนั้นจะงงว่าหายไปไหน” แต่ก่อนที่จอมจะเดินจากไปนั้น กันก็ได้เรียกเขาไว้อีกครั้ง “เอ้อ น้องจอม วันเสาร์นี้ว่างรึป่าว พอดีพี่อยากจะชวนไปดูหนังเรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้า” กันมองคนตัวเล็กกว่าได้ความคาดหวัง “อืม น่าจะได้มั้งครับ” “โอเค เดี๋ยวไว้ยังไงพี่โทรนัดอีกที” หลังจากล่ำลากันเสร็จ กันมองตามร่างของคนตัวเล็กกว่าที่กำลังเดินจากไปพร้อมกับยิ้มออกมา
.......................................... จอมรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจถูกที่พยายามเคลียร์งานทุกอย่างให้เสร็จ เพราะวันพุธถัดมานั้นทำให้เจ้าตัวว่างและมีเวลาอ่านนิยายอยู่ที่บ้าน แต่ในขณะเดียวเขานั้นอ่านไปได้สักพัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตอนแรกเขานึกว่าเป็นแม่ของเขา แต่กลับเป็นดิน ที่เปิดประตูพร้อมกับร้อยยิ้มอันสดใส ในมือของเขาชูถุงพลาสติกที่เต็มไปด้วยขนม “พอดีเมื่อเช้า บ้านดินออกไปทำบุญที่วัดมา ผ่านร้านขนมเลยซื้อมาฝาก จอมยุ่งอยู่รึป่าวครับ” “เอ่อ...ไม่เลย” จอมรีบลงไปจานขึ้นมาก่อนที่ทั้งสองคนจะแกะขนมทานกัน โดยที่ดินนั้นเดินสำรวจห้องจอมไปเรื่อยๆ อันที่จริง นี่เป็นครั้งแรกที่เขามีโอกาสได้เข้ามาห้องจอมแบบนี้ “หนังสือเยอะเหมือนกันนะเนี่ย” “อื้ม จอมชอบอ่านหนังสือตั้งแต่เด็กแล้ว” “มีแต่นิยายทั้งนั้นเลย” “ถ้าดินอยากอ่านเล่มไหนหยิบไปได้เลยนะ” ดินกล่าวคำขอบคุณก่อนจะกลับมานั่งข้างๆจอมอีกครั้ง “กินเลอะเหมือนเด็กเลย” ดินว่า ก่อนจะใช้นิ้วโป้งค่อยๆเช็ดเศษขนมออกจากริมฝีปากนั้นเบา จอมนั้นได้แต่อึ้งไม่คิดว่าดินจะทำแบบนี้ “จอมเช็ดเองได้” เขาว่า ก่อนที่หน้าจะขึ้นสีแดงระเรื่อ “ก็ดินอยากเช็ดให้” หัวใจของทั้งสองเต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบนั้นได้เข้ามาปกคลุมต่างคนต่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ จอมหันไปมองหน้าของดิน เขารู้สึกว่าวันนี้ดินหล่อขึ้นเป็นพิเศษ ยิ่งมองจากมุมข้างๆแบบนี้แล้ว จมูกโด่ง ขนตางอน ผิวขาว ริมฝีปากได้รูป ราวกับดาราจีนก็ไม่ปาน จอมตัดสินใจทำตามสัญชาตญาณ เขาค่อยๆเอื้อมมือไปที่คนข้างๆก่อนจะใช้นิ้วโป้ง ปาดสัมผัสริมฝีปากเนียนนุ่มนั้นเบาๆ เห็นดังนั้นดินรีมยกมือขึ้นมาจับข้อมือนั้นไว้ “ปากดินมีอะไรติดอยู่เหรอครับ” “ไม่มี แต่จอมอยากเช็ดให้” ทั้งสองคนยิ้มออกมาเบาๆ ต่างคนต่างมีใจให้กัน และในสถานการณ์นี้ พวกเขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศและเคมีในตอนนี้อีกฝ่ายก็อาจจะรู้สึกเหมือนกันก็ได้ แต่ทว่า....ความกลัวที่จะเสียเพื่อนจึงยังไม่มีใครกล้าพูดอะไร “ดิน คิดถึงจอมจัง เหมือนช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ไปไหนทำอะไรด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนเลย” จอมนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะพูดต่อ “อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ดินสนิทกับจุนมากกว่าก็ได้” ดินนิ่งกับคำพูดนั้นของจอม ก่อนจะหันหน้าไปอีกทางราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ เพียงไม่นานเขาก็หันกลับมาพูดกับจอม “ยังไงดินสนิทกับจอมที่สุดอยู่แล้ว ไม่ต้องงอนนะครับ” “บ...บ้า ใครงอน” ดินหัวเราะ “งั้นวันนี้เราออกไปวิ่งกันไหม ไม่ได้ไปมานานหลายอาทิตย์แล้ว ยังไงวันนี้ก็ว่าง” “อื้อ เอาสิ” .....................................
ฝ่ายทางด้านของจุนนั้นก็มีแขกมาเยือนเขาที่ห้องเช่นกัน แต่เป็นแขกที่เขาไม่อยากจะเจอ คนที่ว่านั้นก็คือพ่อเลี้ยงของเขานั่นเอง จุนรีบถอยหลงเข้าไปในห้องของตัวเองทันที “ฉันโทรหาทำไมแกไม่รับ” “ค..คือจุน” เพี๊ยะ! เสียงตบหน้าเสียงดังลั่น จนหน้าของจุนนั้นหันไปอีกทาง ตั้งแต่แม่ของจุนเสียไป จุนก็กลายมาเป็นนางบำเรอของพ่อเลี้ยงโดยไม่เต็มใจ สิ่งที่พ่อเลี้ยงทำกับจุนนั้นทำให้จุนอยากจะหนีออกมาอยู่คนเดียวตั้งนาน แต่เพราะภาระค่าใช้จ่ายที่จุนยังจำเป็นต้องเพิ่งจากพ่อเลี้ยงอยู่ เขาจึงไม่สามารถที่จะทำแบบนั้นได้ “จ..จุนยุ่งๆกับงานที่มหาลัย จุนขอโทษครับ” “ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าแกจะยุ่งกับงานที่มหาลัยจริงๆอย่างที่พูดไหม” ไม่พูดเปล่า พ่อเลี้ยงผลักจุนออกมาพร้อมกับเดินไปที่ถังขยะขนาดเล็กที่อยู่ข้างโต๊ะทีวี เขายกมันขึ้นมาก่อนจะเททุกอย่างที่อยู่ในนั้นออกมาจนหมด ถุงยางที่ใช้แล้วเกลื่อนกราดเต็มพื้น “มึงมันร่านอย่างที่กูคิดไว้จริงๆ” พ่อเลี้ยงของจุนเดินเข้ามาตบเขาอีกครั้ง ก่อนจะผลักจุนไปที่เตียง ไม่รอช้าเขาถึงกางเกงจุนและกางเกงตัวเองออก ก่อนจะเสียบท่อนเอ็นของตัวเองเข้าไปทันที จุนที่ไม่มีทางสู้ได้แต่ยอมอย่างโดยดี “อ๊าๆๆ นี่แหน่ะๆ มึงร่านดีนัก ต้องเจอควยกูกระแทกแบบนี้ อ๊าๆๆๆๆๆ” พ่อเลี้ยงกระหน่ำกระทำชำเราเขาอย่างไม่ปราณี ทั้งบีบคอ ทั้งตบหน้า จุนต้องอยู่แบบนั้นหลายนาที จนในที่สุดเมื่อพ่อเลี้ยงเสร็จกิจ พ่อเลี้ยงได้เบาคับให้เขาอ้าปากเพื่อรองรับของเหลวสีเหลืองที่พุ่งออกมาจากปลายลำไม่หยุด “แบบนั้นแหละ แดกเยี่ยวกูเข้าไป มึงจะได้ไม่ลืมว่ามีผัวอยู่ที่บ้าน” พ่อเลี้ยงบอกกับจุนว่า วันนี้จุนรอดตัวไปเพราะเขามีธุระกับที่ทำงานต่อจึงไม่สามารถอยู่ได้ แต่วันเสาร์นี้เขาต้องเห็นหน้าจุนที่บ้าน เมื่อพ่อเลี้ยงกลับออกไป จุนเอาแต่ร้องไห้ เขาไม่มีใครที่สามารถเล่าเรื่องราวแบบนี้ให้ฟังได้แม้แต่คนเดียว เพื่อนเขาก็ไม่ได้มีเยอะ คนเดียวที่เขาโหยหามากที่สุดตอนนี้คือดิน เขาจึงตัดสินใจทั้งส่งข้อความ ทั้งพยายามโทรหาดิน แต่ปลายสายก็ไม่มีการตอบกลับ “แบบนี้ยังไม่ชินอีกเหรอ ชีวิตนายมันก็แบบนี้แหละ” จุนถอนหายใจ พร้อมกับปล่อยให้น้ำตาไหลริน
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2023-3-22 11:30:48
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2023-3-22 13:09:16
โพสต์ 2023-3-22 13:33:37
โพสต์ 2023-3-22 13:38:16
