แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย chokond เมื่อ 2023-2-12 08:10 ) O( G% w6 e; o2 P; w7 |- \
. V/ {5 n' L2 y% G# A* x หลังจากปุนออกจากร้านชาบู ก็มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของนทีทันที นทีได้สรุปให้ปุนฟังหลังจากที่รวบรวมข้อมูลมา ได้ความว่า ในช่วงก่อตั้งบริษัท ธร ปืน และเก้า สามสหายเพื่อนรักได้ร่วมทุนกันเปิดบริษัทและรวมกิจการกัน โดยธรนั้นเป็นคนทำธุรกิจโรงแรม ปืนทำธุรกิจคอนโด ส่วนเก้านั้นมีธุรกิจรีสอร์ท ทั้งสามคนช่วยกันจัดการและบริหารจนสามารถนำองค์กรเข้าสู่ตลาดหลักทรพย์และให้ธรเป็นผู้บริหาร ส่วนปืนเป็นมือขวาดูแลฝ่ายบริหาร เก้าเป็นคนดูแลฝ่ายบริการทั้งหมด แต่เมื่อ23ปีก่อน เก้าได้หายตัวไปอย่างปริศนา รายชื่อและข้อมูลของเก้าทั้งหมดถูกเก็บเป็นความลับ
' i) n0 d: t# p6 { # f3 v( [) t2 J# n+ d+ z, m
"23ปีก่อนหรอพี่?") g g/ s# d j" ]- b' f0 h* G
"ใช่ครับ คุณปุนมีอะไรหรือเปล่า?", j4 A! z2 q0 v5 v/ v. Q5 M
"เปล่าครับ ต่อเลยครับ"3 N/ g& s1 X8 ]5 [9 [
ปุนเอะใจนิดหน่อย เพราะเมื่อ23ปีก่อน ตอนที่เขาอายุ7ขวบ เป็นช่วงที่แม่ของเขาออกจากบ้านไปเหมือนกัน 'คงไม่เกี่ยวข้องกันหรอก' ปุนทำได้เพียงคิดในใจ
N1 E9 u. A; v, R
9 w7 P5 x/ y1 ?- H! L "นี่คือชื่อของคุณเก้าครับ พี่กันพึ่งส่งให้พี่ก่อนคุณปุนมาแปบเดียว"
, L( w* _; F6 Z; z. Q: V0 q" N4 d# G1 n
* w+ b" k0 Z, H! {7 M; T
นทียื่นมือถือให้ปุนดูช่องแชทระหว่างกันและนที ปุนจึงหยิบมือถือของตนขึ้นมาแล้วพิมพ์ชื่อนั้นเก็บเอาไว้
, o% _3 g1 m* F) f$ S8 H3 t7 _+ m R9 R& q( C& y4 B+ ^+ K* D' b K
"ขอบคุณมากครับพี่ที พี่พักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง"
& l7 b# G" g% H0 k
+ j ^9 X/ c0 \, W- _: ^6 H0 l0 i6 ^. R: s5 e: {
หลังออกจากบ้านนที ปุนขึ้นมานั่งอยู่บนรถเตรียมออกตัว แต่ชื่อที่เขาได้มานั้นรู้สึกคุ้นๆเหมือนเห็นที่ไหน ; T: b/ G( \' C+ H, r
"ดิฐาศักดิ์ ดิ ฐศักดิ์ ทำไมคุ้นจังวะ"8 h* e% B& P( \# ~2 m, F. P ?* z9 L
/ f# ]% J v! i! x, ]% k
* k7 l& l- G+ R7 P1 I
ปุนขับรถเตรียมกลับไปยังร้านชาบูเพราะรู้สึกเป็นห่วงกัส เลยจะไปเช็คว่ากัสโอเคอยู่ไหม แต่ระหว่างติดไฟแดง ปุนอยู่ไม่นิ่งเพราะชื่อนั้น จึงได้ยกหูหาคนที่คิดว่าาจะรู้
6 V! t% d! m/ @ 0 ?2 p0 r" ^' `7 A
"ครับปุน ว่าไง"
% ^6 `% ?8 ~2 [; d/ T; x "เอ่อ พี่ฟานครับ พี่ยังอยู่บริษัทไหมครับ"
8 z ~0 N& h3 R# \9 G/ f6 A% L' Q "ไม่ครับ พี่พึ่งถึงบ้าน มีอะไรหรือเปล่าครับ"
6 R$ F1 L# i- u "ผมอยากจะรบกวนพี่ช่วยดูชื่อพนักงานให้หน่อยครับ สะดวกไหมครับ"
# a: |. v2 @( C' c& k6 I0 T& I "อ๋อ ได้ๆ พี่ค้นจากคอมที่บ้านได้ สักครู่นะ"
# R8 P1 B7 p: |% q$ d0 [, j7 ]9 Q) }' r5 A h- O/ c
) m }% w) i) A) L! v8 F
พอไฟเขียว ปุนได้ขับรถไปจอดอยู่ที่ริมฟุตบาท เพื่อพูดคุยกับฟาน' \! I( u) X) a- }2 b/ A
% `( J! J) ]6 Z+ k5 A* g: x/ F; D
"เสร็จแล้วครับ คนที่ปุนจะให้หาชื่ออะไรหรอครับ"% S5 X5 Q$ N5 v V& A R: ?& Y! f
"ปองเดช ดิฐาศักดิ์ครับ หรือไม่ใช่ชื่อนี้แต่เป็นนามสกุลนี้อะครับ"2 j n9 R$ T/ D9 i8 c* G
"สักครู่ครับ"# g) r' m9 I( J- V1 {9 ~0 ?6 P& q
# d( |! Q) h- i+ M6 V
& \3 A) x0 R9 i* M0 o ปุนนั่งลุ้นว่าจะเจอไหม ถ้าหากว่าเจอเท่ากับว่าเขามีโอกาสที่จะทำงานนี้สำเร็จ แต่ถ้าไม่ อนาคตของบริษัท อาจจะลำบาก* T6 m, z- H+ n. J
% H8 E. J# ?/ E0 ~( m "เจอแล้วครับ คนที่นามสกุลดิฐาศักดิ์ เป็นหัวหน้าผู้ดูแลงานเอกสาร ชื่อว่า ปภาวี ดิฐาศักดิ์ครับ"
* I% y Y$ U3 N6 M "อะอะไรนะครับ! คนดูแลงานเอกสาร" f6 k+ U5 P8 N( A/ S
"ใช่ครับ ปุนมีให้พี่ช่วยอะไรอีกไหมครับ"
% B$ U% [' Q' x "มะ ไม่ครับพี่ฟาน ขอบคุณมากครับพี่"$ b2 g/ j4 R0 R5 x; J+ D/ m
. q% f( K2 {; Z& e7 y0 r# {7 X+ w. f& Q4 g5 Q1 B
หลังวางสาย ปุนนั่งอึ้งอยู่ในรถของตัวเองจนไม่รู้ว่าเวลานั้นล่วงเลยมานานขนาดไหน กว่าจะได้สติ ท้องฟ้าและบรรยากาศโดยรอบก็มืดไปหมดแล้ว ปุนนั่งจ้องมือถือของตนที่เปิดหน้ารายชื่อโทรออก แต่สุดท้ายก็กดปิดหน้าจอแล้วปุนตัดสินใจออกรถทันที2 }* W6 }( Q& V* |0 E7 X$ R
- R, E4 r/ Q6 C7 q/ G4 W6 b0 P
0 V; m" h0 j5 N; l "เชี่ย สายแล้ว"
4 ]) h5 ]. `) v& U$ Z1 v. ^ ( n2 ~8 L5 J0 |! J; b W0 Q/ d
กัสบ่นกับตัวเองที่มึนๆจากอาการแฮงค์เมื่อวาน แล้วรีบทำกิจวัตรก่อนออกจากบ้านโดยเร็ว
3 N( J3 W" P; x9 A, g" }! l$ s
9 b" R% y# h# p1 }* v "แหม่ เมื่อวานนี้หนักล่ะสิเรา"
F& D+ Q9 B3 u+ K/ H+ z "นิดหน่อยอะ"; k. f/ y- p' n% s: Q( q
กัสคุยกับแดนที่เดินเข้ามาทักเขาระหว่างรอลิฟต์ขึ้นไปชั้นบน ทั้งสองคุยกันบ้างนิดหน่อยจนลิฟต์เปิด และเข้าลิฟต์ขึ้นไปทำงานพร้อมกัน) {4 \- N @8 {6 a* Y1 j% Z
/ c2 k1 Q4 }5 d; h2 e "เอ่อ พี่แดน คือ ปุนเขาเป็นยังไงบ้างพี่...."กัสอยากรู้ว่าปุนมีท่าทียังไง เขาจะได้เตรียมตัวรับมือถูก) m0 v3 e/ h* S2 E, d4 R
5 S3 }" z ~- t; @( [
"อืม วันนี้พี่ยังไม่เห็นคุณปุนเลยนะ ทำไมหรอ หรือว่าเมื่อวาน....."# W- o# v9 a. S5 A6 T5 D
"หึย ไม่มีอะไรพี่ อ๊ะ ถึงชั้นผมแล้ว ขอตัวก่อนครับ"
7 R4 g9 F1 d3 i; J {/ q+ [4 d+ }/ Y2 @: O) {5 z& K
# R$ ~% B4 R+ m/ Z, Q/ M2 k* L( \9 N ปุนขับรถตั้งแต่ดึกเพื่อเดินทางมายังบ้านของกัส มาถึงก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว ขณะที่ลงจากรถแล้วนั้น พ่อกับแม่ของกัสต่างพากันออกมาดูวว่าใครมาหาดึกๆดื่นๆ
9 S5 [* `2 `, E* `2 k2 h/ U# y/ N' a. N
" M+ f$ |0 J2 e' Q$ P; H
ปุนเดินตรงไปยังหน้าของผู้ใหญ่ทั้งสอง เขาจ้องไปยังใบหน้าของพ่อกัสอย่างพิจารณา ก่อนที่ทุกอย่างรอบๆตัวเขาจะหมุนวนรอบๆตัว แล้วสายตาของปุน ก็ค่อยๆมืดลง มืดลง...% F) ]3 ^& h# H$ E
6 p, h* c' l8 d' I
) F. u8 f0 I0 ]) z ปุน ปุน ปุน% r+ [2 f# Z2 n; M
8 _/ ]" q4 s7 p6 ^
; q( e; j0 l& N+ _$ }8 q เสียงเรียกชื่อของเขาดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ปุนลืมตาขึ้นนมาพบว่าตัวของเขานั้น ตอนนี้ได้นอนอยู่ที่บนเตียงนุ่มขนาดใหญ่
' J) g" ]5 C# v% @( ~7 ? ! R! q/ M4 K* f f
"ตื่นแล้วหรอ มาๆ ลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วมากินข้าว แม่พึ่งทำเสร็จร้อนๆเลย": }$ v1 }4 V9 e
$ l! O8 s& Z: V) q0 X
3 i, T; L _+ l/ l1 z9 a9 W ปุนพยุงร่างของตนเดินไปเข้าห้องน้ำ เขาตักน้ำขึ้นมาล้างหน้าแล้วนึกถึงเรื่องเมื่อวาน ระหว่างทางที่มาเขาแวะซื้อกาแฟเพื่อให้ตาสว่างในการเดินทาง แต่แอบหยิบเบียร์ติดมาด้วยเพราะเครียด นั่นอาจเป็นสาเหตุให้เขาสลบไปตอนที่ลงจากรถ% s) m. L$ x! f3 p; ^) [
- C* s+ g) a# D9 H9 j# h
. Z/ P* Q8 R" | }8 z1 @' T. \ "มาๆ นั่งๆๆ นี่ซุปกระดูกหมู แม่ทำไว้ให้"2 @0 _9 B- k$ @& G( o
"ขะ ขอบคุณครับ แล้วเอ่อ พ่อล่ะครับ"9 \" f+ x+ u; p: k% H+ A. {: z
ปุนเอ่ยขอบคุณแล้วถามหาพ่อของกัสก่อนจะซดซุปร้อน4 \, {. d4 c+ v: M3 ?
"วันนี้พ่อเข้าสวนแต่เช้า มีลูกค้ามาขึ้นเอง เลยต้องไปคุม"
3 @1 {- @( q. Z( w; ? p9 s$ X
2 T4 P* _; K/ E3 }( C- a* E6 s4 }8 p4 L9 v X8 r) H
ปุนพยักหน้ารับรู้แล้วทานกับข้าวของแม่กัสจนหมด แล้วขอตัวไปหาพ่อของกัสเพราะมีธุระจะคุยด้วย ปุนขับรถเข้าสวนจนเจอกับพ่อของกัสที่คุมคนงานขนของให้ลูกค้า หลังเสร็จกิจพ่อของกัสก็เดินมาหาปุนที่ยืนรอเขาอยู่- n, ^) S4 S7 a' C/ d
. j. v3 B+ w4 c7 G4 e! Z
"เป็นไงมาไงล่ะฮึ"/ D* A. a. Y( s: V7 X- T
"ผมมีเรื่องจะปรึกษานิดหน่อยครับ คุณพ่อครับ"
1 {1 A* n6 E6 b! V) ]4 p1 k- J "อืม มีอะไรก็ว่ามาสิ") G' y! O! g6 ]
"คุณพ่อชื่อจริงชื่อ ปองเดช ดิฐาศักดิ์ใช่ไหมครับ"0 g- {% G9 y+ l0 w' {. _
"ใช่ ถามทำไมล่ะเรา"0 \. z: c7 Q( n0 R6 N( m
พ่อของกัสยังคงคุยตามปกติ แต่ฝั่งปุนนั้นกลับปากหนัก หลังจากยืนยันตัวอีกฝ่ายแล้ว เขากลับไม่กล้าพูดสิ่งที่เขาคิดอยู่จนพ่อของกัสหันมาจ้องหน้าเขา. D( i+ b$ N3 F) I0 d
"เอ้า มีอะไรจะคุยกับพ่อว่ามาสิ ไม่ต้องเกร็ง มีอะไรปรึกษาล่ะ"ปองเดชยื่นมือมาบีบที่ไหล่ของปุน
3 s& }6 x$ [+ C" E, {9 ^' D" ?
9 j- c2 N# i5 g3 i/ b2 v: h "...ผมเป็นลูกชายของพ่อปืนครับ..." พอปุนว่าจบ ปองเดชชะงักตัวพร้อมปล่อยมือออกจากตัวของปุน แล้วยืนจ้องปุนห่างๆ สีหน้าของปองเดชนิ่งเรียบยากจะคาดเดา8 w0 o6 T' d. z! e7 X! E
0 N& P t# {: H* V# \
"..."4 W4 I9 y* p: `; W3 c; ?* a }
"..."7 o5 _4 C. k& l
"ลูกของปืนหรอ..?" J L+ I1 y2 F/ u
"ครับ", H; z- ^, x4 q# ^. S5 V7 J
"อืม แล้วมาที่นี่ มีธุระอะไรล่ะ"น้ำเสียงของปองเดชี่ก่อนหน้าอบอุ่น เป็นกันเอง บัดนี้กลับเย็นชา ไร้ความรู้สึก. H3 H7 b u$ A) } {0 E
; K" @, f0 ^) O
"ผมมีเรื่องจะขอร้องครับ ตอนนี้บริษัทกำลังแย่...") z; s2 ~/ w U& x0 M
"หึ จนได้สินะ"ปองเดชพูดขัดปุน ปุนเลยเงียบไปชั่วขณะ ความสับสนได้ตีกันในหัวของปุน เพราะที่รู้ว่าทั้งสามคนสนิทกันจนเมื่อ23ปีก่อน ปองเดชหายตัวไป รู้อีกทีนักธุรกิจรีสอร์ทคนนั้นกลับทำสวนดอกไม้ในหมู่บ้านชนบท9 a `9 | z* H1 u4 ]& |5 X5 I
" m1 h, }( M$ E& F! o8 R! @9 q" G
"เกิดอะไรขึ้นเมื่อ23ปีก่อนหรอครับ"
% U7 g( t5 E$ y( a# n ปุนยิงคำถามที่สงสัยออกมาตรงๆ เขาคิดว่าถ้ารู้เรื่องราวนั้น อาจจะสามารถตอบคำถามหลายๆอย่างได้" T8 T( R& Z. |# y$ j! ^) F T
) {% y# l$ g+ D3 G9 G* t$ W9 t+ h
"23ปีก่อนหรอ ตอนนั้นยังเด็กอยู่สินะ 7ขวบได้ไหม"
3 Q, `, j2 ]$ @' c, k: C! O "ใช่ครับ ตอนนั้นผม7ขวบ ตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นหรอครับ แล้วคุณลุงรู้จักแม่ของผมไหมครับ รู้ไหมครับว่าตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหน"
# f2 }- N# g/ W8 ^7 E+ X "..."4 @0 E/ n, b/ f7 A. o: H2 K& p% M# a4 `
"..."8 i# I9 U* p, D9 d
"พ่อของเราไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังเลยหรอ"ปองเดชจ้องหน้าของปุน ปุนส่ายหัวเบาๆเป็นคำตอบว่าเขานั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลย
1 f, K3 `( j3 @ "23ปีก่อนเกิดเรื่องอะไรขึ้น ลุงคิดว่า ปุนไปถามพ่อของปุนดูเองดีกว่านะ แต่ว่า....ลุงตอบอีกเรื่องนั้นได้"0 c, J' d# L7 O
3 a9 z. ~+ O, s0 Z1 q- ~- k
9 M# P: x$ O0 T# f0 s
"ฮัลโหลครับพ่อ อืม มีอะไรหรือเปล่าครับ ห๊ะ ตอนนี้เลยหรอครับ รีบขนาดนี้มีอะไรหรือเปล่าครับ ได้ครับ ครับ แล้วเจอกันครับ ให้ซื้ออะไรไปฝากไหม") M. \% N8 W3 I N) Z$ q6 K
ปุนวางสายจากพ่อที่จู่ๆก็โทรมาหาบอกว่าให้กลับบ้านด่วนตอนนี้เลย แม้จะไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่น้ำเสียงที่พ่อของเขาพูดนั้นจริงจังมาก ซึ่งกัสไม่เคยได้ยินมาก่อน
( t1 P$ c( `, R8 f. Z2 M+ ^3 U
5 q: I- O7 ~ C+ m9 U6 Q) b. M# D0 i+ m! S
ปุนขับรถกลับบ้านของตัวเอง ขณะขับรถพลางนึกถึงเรื่องที่พ่อของกัสเล่าให้ฟัง เขาขับรถไปยังบ้านของกัสแล้วมองหน้าแม่ของกัสอย่างพิจารณาทุกส่วนบนใบหน้า ก่อนจะกล่าวลาแล้วออกเดินทางทันที แต่ไม่ทันที่จะออกจากตัวจังหวัด / U) p" `1 ]' a, m1 L! j( T
) c6 G3 C9 o; g* V5 ]% ]1 a/ W6 t7 O4 K
เอี๊ยดดดดดด ปั๊ง!!!/ F) M% d* _" F% d" h _) Z0 i
9 B/ h6 L; {% b5 i
0 h5 i- r( W+ \. @3 I9 j ปุนลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปนาน แถมรู้สึกเจ็บหัวนิดๆ พอจะยกแขนขึ้นมาจับดูกลับขยับแขนไม่ได้ ภาพตรงหน้าค่อยๆชัดขึ้น เสียงผู้คนคุยกันแจรอบตัวเขาดังจนเขาแทบทนไม่ไหว จนกระทั่งร่างกายของเขาเริ่มปรับตัว ภาพที่อยู่ตรงหน้าชัดขึ้นเรื่อยๆ
$ s! b) h5 `$ T* m
: L' b4 C) s- L" N+ m' G+ A "พ่อ พี่ธัน กัส ทุกคน มาทำอะไรกันครับเนี่ย"- C; H' [ I6 s: w
ปุนเอ่ยเรียกชื่อคนที่เห็นตรงหน้าแต่กลับไม่มีเสียงลอดออกมามีเพียงเขาคนเดียวที่ได้ยิน* ]& C3 @6 Z/ E' C
& J0 J! T7 A2 a1 R" @6 e+ R- N2 a& `
"น้ำ น้ำ น้ำ"
0 E8 I+ s( C! a# w ปุนพยายามเค้นเสียงให้ดังที่สุดเท่าที่ทำได้ ก่อนที่กัสจะหันมาเห็นเลยรีบเดินเข้ามาหยิบแก้วน้ำแล้วเสียบหลอดยื่นให้กับปุน
! m( p6 l8 {& e. I % E+ g9 q" g. a) `! o" w
"ปุน ฟื้นแล้วหรอลูก เป็นยังไงบ้าง"
, G2 _0 J+ w3 M1 w พ่อของเขาและแม่ของกัสรีบเดินมาหาเขาที่นอนเป็นผักอยู่บนเตียง เขาค่อนข้างสับสน แต่ไม่เกินความคาดหมาย7 r2 p% c) P$ C
" R, q2 t& y; a; w" f7 [1 @/ n
/ ~9 w9 t- [7 \ ไม่ทันได้ตอบอะไร หมอก็เข้ามาตรวจร่างกายของเขา แล้วบอกว่าเขานั้นแขนหัก ต้องใส่เฝือก และบริเวณศีรษะได้รับการกระแทก แต่ไม่เจออะไรผิดปกติ อาจจะนอนนอนดูอาการอีกหนึ่งถึงสองวัน P: V/ t S! q1 d* M; P
1 L5 g3 F2 L* X }8 M- E' \
"แล้วนี่ มากันทำไมเยอะแยะครับ" B5 @6 v- p1 O# s8 P4 j
"พวกเราออกกันไปก่อนดีกว่า ปล่อยให้ปุนพักผ่อน"3 R- [7 @& L! x) J
กันที่ยืนเงียบมานานเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเดินออกจากห้องพร้อมกับแดน นที ธร ธัน รวมไปถึงกัสและเก้าด้วย ทิ้งให้ในห้องเหลือเพียงปุน ปืน และแม่ของกัส0 P5 I2 \- A1 O0 h1 k" G
4 C# c7 `' M" i* [# e# X& P5 [' w& s( a1 g( I
ทั้งสองคนยืนเกาะขอบเตียงมองดูปุนที่นอนตรงหน้า แล้วแม่ของกััสก็ยิ้มดีใจพร้อมน้ำตาไหลนอง ส่วนปืนนั้นมองไม่กล้าสบตากับปุนเพราะรู้สึกผิด' {* G7 ]6 o9 @
) f( g: E+ s3 c7 @
"ผมจำได้ว่า ก่อนหน้านี้ผมกำลังขับรถอยู่ แล้วก็....") k4 l' O; C, \" y% E
"ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดถึงมันหรอก มันผ่านมาแล้ว"
3 a! h. J* r$ N$ W; N8 m "แล้ว ทำไมถึง... ผมนอนมากี่วันแล้วครับ"ปุนเปลี่ยนคำถาม
( R P7 k" m5 f1 y# F3 b
0 X" P' e1 P2 v1 ] "สองวัน แกหลับไปสองวัน"( K3 o2 @: Q! t* o8 U z: E
"แม่ใช่ไหมครับ นี่..แม่ใช่ไหมครับ"หลังฟังคำตอบของพ่อ ปุนก็พยักหน้าแล้วหันไปมองหน้าของผู้หญิงอีกคน พร้อมสะอื้นด้วยความคิดถึง
; D }1 G% Z J' I7 r, l0 J - R6 P: ?' p4 w; `! F8 l% @
"ใช่ ใช่แล้วลูก แม่อยู่นี่แล้ว ฮึก แม่ขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่ดูแลหนู "4 B5 m' k e3 ?/ j0 b7 i' D: D8 l
"ฮึก ฮืออ ครับ แม่ไปไหนมา ผมคิดถึงแม่ ฮือ"! M3 H7 K$ f. R
ปุนปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ความรู้สึกต่างๆพรั่งพรูออกมา ภาพที่เขาเห็นแม่ครั้งสุดท้ายเมื่อตอน7ขวบ ที่แม่เขานั้นทะเลาะกับพ่อในตอนเช้าก่อนที่จะไปส่งเขาไปโรงเรียน พอกลับมาตอนเย็น แม่ก็ไม่อยู่บ้านแล้ว และพ่อของเขาก็ไม่เคยเอ่ยถึงแม่อีกเลย 5 N+ c. u+ t) E1 ~8 z
, d1 `: b& {5 P [8 g% w
' a- N8 H' A' D- n0 b3 M: T8 l ปุนพักรักษาตัวจนหายเป็นปกติดี มีเพียงแขนข้างขวาที่ต้องใส่เฝือก 1อาทิตย์ หลังจากออกจากโรงพยาบาล ปุนพยายามเค้นความจริงจากทุกคน แต่ไม่มีใครยอมเล่าให้กับเขาฟัง และพ่อกับแม่ของเขาได้ให้กัสมาอยู่คอยดูแลเขา# y' U4 I( ?$ c8 h
( s9 s7 j! {- O# u$ c" M
9 @" I) e7 \" b* o "ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการตัวเองได้ แค่เเขนหักข้างเดียวเอง"
' R4 T+ a, a. g! U" f; b7 Q1 f ปุนนั้นปฏิเสธความช่วยเหลืือจากทุกคน ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ ธัน ลุงธร จนกระทั่ง
$ I r; j+ t0 w
9 T* ^) M7 d5 L) _6 N4 U$ o# | "ไม่ต้องดื้อ ไม่ใช่เวลา"กัสที่ทนฟังปุนปฏิเสธทุกคนจนทนไม่ไหวเดินเข้ามาเข็นรถเข็นของปุนไปยังรถของตน แล้วจับปุนยัดเข้าเบาะข้างคนขับ* M1 Z' u9 s% \0 h0 c. s
- V/ o _- d# ]- L$ Q9 g$ B "กัส จะพาเราไปไหน"/ r# U4 o& j5 J! n& e. J0 }, i
"ไปบ้านไง"
, p1 ^* c- p% u1 p( w; a$ E/ ^4 Q "ไม่เป็นระ..."( a9 e% l. ~3 y
"หยุด พอเลย ไม่ใช่เด็กแล้ว หยุดดื้อ"
' d# ~& N5 F$ G) y "ไม่คือ.."9 ?. {& R" |( w" h0 I
"หยุด!"
8 a4 W& K9 L2 o, Z "แต่"( T' P' R9 Y4 R& m* G& q8 L- Q
"เงียบ!"
* U* m; q' p# N2 K4 o5 ?" f ปุนที่เถียงไม่ไหวก็เก็บปากรูดซิบนั่งเงียบๆจนถึงที่หมาย พอถึงบ้านของปุน กัสจัดแจงทุกอย่างให้ปุนเพียงนั่งนิ่งๆมองดูกัส& h3 o0 \6 Y1 Q- X3 @
% n2 V; ^: X, Y5 V0 P5 H
+ o4 ]# l+ x- p ปุนรู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาขณะที่กัสกำลังจัดของจากกระเป๋าเพราะกัสจะมาค้างด้วยจนกว่าปุนจะถอดเฝือก ปุนเลยแวบไปเข้าห้องน้ำ แต่พอเขานั้นจะปลดซิบกางเกง กลับทำไม่ได้เพราะมีมือแค่ข้างเดียว
* K# i: [+ o$ o6 t5 E, ]+ O( J
! h; b ?/ s4 ^# h: { "ปุน ปุน ปุน อยู่ไหน"7 A1 v) Q6 F& A, N
กัสเอ่ยตะโกนเรียกหาปุน แต่ไม่มีเสียงตอบกลับเลยรีบเดินหา จนมาเจอกับปุนที่ยืนบิดตัวอยู่ในห้องน้ำ5 B Q: S5 e' E, e
5 z' \( f3 y2 L4 N" E) I "ทำไมเรียกแล้วไม่ตอบ แล้วนี่มาทำอะไร"
3 O+ l* i* X& z' s H3 y. w2 W "เอ่อ คือ เรา"
! i4 d. k' ^, r$ u' v) s กัสมองดูปุนที่ยืนหมุนไปหมุนมาเลยเดินเข้ามาหา พอมาใกล้ปุนกลับเห็นกางเกงของปุนที่เปียกไปด้วยของเหลว9 _" p5 u/ Y5 M) [ K. M
; i: M% a8 e b% W4 J0 ^
"โห นี่พึ่ง30เอง กลั้นไม่อยู่แล้วหรอ"กัสเอ่ยแซวที่เห็นปุนฉี่รดกางเกง
8 P& U) Z2 T2 X( F; J "จะบ้าหรือไง กะ ก็แค่ ก็แค่ปวดฉี่ แต่เนี่ยแขนเนี่ยมันไม่ถนัดเห็นไหม เลยไม่ทัน"ปุนโวยวายแล้วยกแขนที่ใส่เฝือกให้ดู กัสก็ขำตามมาก่อนจะเดินมาหาแล้วถอดกางเกงของปุนลงจนเหลือเพียงบอกเซอร์และชั้นใน
% ]4 c- }- ]$ n4 U' M5 p # |3 r. J1 _3 r
"เห้ยกัส จะทำอะไร"" Z8 S7 V- A/ [
"กางเกงเลอะก็เปลี่ยนสิ"
; ?( v: {" v h+ s4 C "เห้ยไม่ต้องเดี๋ยวเราทำเอง"0 A. p' X) K+ ^. D2 Y4 c
ปุนตกใจดิ้นหนีมือกัส แต่ก็ไม่พ้น กัสทำการถอดกางเกงของปุนออกมา หน้าของกัสที่อยู่ระดับกลางลำตัวของปุนกำลังมองภาพตรงหน้า ปุนเองก็ตกใจเลยหันตัวหนี กัสเองก็ยืนขึ้นแล้วเบือนหน้าไปอีกทาง, P5 D2 L l4 h/ y- ~
+ d# M+ B, t) s x! ?' c7 h: \1 @ "ทำเองได้หรอ งั้นเรารอข้างนอกนะ แต่ถ้าทำไม่ได้เรียกนะ ไม่ต้องอาย มีอะไรก็บอก โอเค๊"( I5 E( A1 d1 D% ~3 _
- p% ^- L/ b9 w2 A: M
"ระ ระ รู้แล้ว -///-", V8 O% d0 I. b
หลังกัสออกจากห้องน้ำ ปุนก็ถอดผ้าที่เหลลือออกจนหมดแล้วใช้ผ้าขนหนูที่กัสเอามาให้พันรอบเอวตัวเอง แล้วเดินไปหยิบชุดในห้อง กะว่าจะอาบน้ำแล้วแต่งตัวในห้องเลย
, W) F8 B* ]" o/ P7 M# T: }$ z8 e$ c1 x% c1 P4 N F, H
6 W" y K3 M) R5 ~' B; n k8 K d แต่หลังจากที่ปุนจะอาบน้ำด้วยตัวเองนั้น เขาก็ทำอย่างทุลักทุเล เพราะแขนใส่เฝือกที่ตึงจนขยับไม่ได้ แถมยังโโนน้ำไม่ได้อีก ทำให้ลำบากในการอาบน้ำสุดๆ แต่ก็ผ่านพ้นมาจนได้* a0 _; d3 w* E( B8 v2 s: ^
7 ]( u0 j$ j$ e+ R4 {% f O
8 S; ~- O1 ]3 W# [! R# r6 q: ?
วันต่อมา ปุนก็ทำเก๋าว่าอยู่ด้วยตัวคนเดียวได้ แต่สุดท้ายก็ต้องพึ่งกัส
2 C3 ~2 M, n1 ~ K- V 1 y' @/ L [5 B: o6 U
"กัส คันหัวอะ สระผมให้หน่อยสิ"
2 g; N! r4 R. j "หึ นึกว่าจะแน่"
~- f* V" Y" J6 \5 n" O "กะ ก็สระผมมันต้องใช้สองมือนี่"2 Z9 _9 p+ z) C5 J" \5 }
; B5 n' R# |7 `# G5 k" D; c
8 \ ]3 L1 l" o& v4 `
กัสขี้เกียจเถียง เลยจับปุนสระผมเหมือนกับสระให้เด็กน้อย ตัวปุนที่สวมเพียงกางเกงในตัวเดียวนั่งยองๆให้กัสสระผมให้ พอสระเสร็จ กัสก็จะเช็ดให้แต่ปุนห้ามไว้ ) X G7 E' B, Q. w3 C4 o$ \! h& y
+ J# A: u% T4 B$ o$ ]- n
4 i6 [% i) Z) ~4 k: R, o4 @ n
ปุนอยู่กับกัสได้ตามปกติจนกระทั่งคืนที่สาม ที่เขารู้สึกมีอรมณ์ขึ้นมาเพราะไม่ได้ช่วยตัวเองมาหลายวัน ปุนรู้สึกอึดอัดจนนอนไม่หลับ เขาเลยตัดสินใจช่วยตัวเองแต่ชักด้วยแขนข้างที่ไม่ถนัดจนเสร็จ
5 I5 d" F) i) P* q- r- ?7 J
# Y2 d1 R4 p3 y8 R. M
5 ]1 P. d* Q, H7 C1 W+ g4 T พอได้อยู่ด้วยกันแบบตัวติดกัน ปุนเริ่มรู้สึกดีกับกัสมากขึ้น แต่จะมีฟีลเขินบ้างบางเวลาอย่างตอนที่เขาต้องทำเรื่องส่วนตัวแล้วกัสมาคอยดู. k7 @$ a) c8 L* g6 |
- I' [* }9 d5 b- Q. q4 D+ r
) K% o6 u# R! E# f! i ระหว่างที่อยู่ด้วยกัน ปุนรู้สึกดีเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน อยู่กับกัสเขาไม่ต้องพยายาม ไม่ต้องฝืนใจเพื่อทำให้อีกฝ่ายสะบายใจ และกัสเป็นคคนง่ายๆ มีอะไรรู้สึกอะไรก็พูดออกมา ปุนพยายามเลิกหมกมุ่นกับกัสแล้วหันมาโฟกัสที่เรื่องการประชุมบริษัทแทน เมื่อเห็นว่าปุนจริงจังกัสเลยเอ่ยปากเล่าให้กับปุนฟัง" W& S( R% v$ v+ y8 A* [7 l
4 \# Q; Q D- E* `' ~. d# [
0 Y$ L+ _8 b0 S1 Y4 }, [ ในตอนที่ปุนประสบอุบัติเหตุณ์ วันเดียวกันนั้น กัสกลับบ้านไปเจอกับพ่อ พ่อของเขาเล่าให้ฟังว่า เมื่อ23ปีก่อน ธรและปืนต้องการนำบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ แต่ตอนนั้นสถานะการเงิน การบริหารต่างๆยังไม่ยังไม่เสถียรดี เก้าจึงไม่เห็นด้วย แต่ธรกับปืนไม่ยอมฟัง และไม่สนใจคำพูดของเก้า
& _ X5 F9 r5 O* `- J7 Q2 w
$ S/ H: J. L+ J# O/ r2 ?7 B: ]1 y" \ R: J: H e; |
ธรกับปืนได้ไปหาผู้มีอำนาจ ณ ขณะนั้น แล้วดำเนินการต่อจนสำเร็จ พอบริษัทเข้าตลาดแล้ว ก็ได้แบ่งหุ้นให้กันเพื่อรับเงินปันผล แต่เนื่องจจากที่มานั้นไม่ถูกต้อง ทำให้ ดีซีวายมีชนักติดหลังต้องคอยทำตามคำสั่งของผู้มีอำนาจขณะนั้น เก้าที่ทนอยู่เฉยไม่ได้จึงได้ตัดสินใจต่อต้าน และส่งข้อมูลให้นักข่าวอย่างลับๆ จนในที่สุด ผู้มีอำนาจถูกจัดการ แต่นั่น ก็มาพร้อมกับความสูญเสีย เพราะผู้มีอำนาจได้ล้างแค้นทิ้งท้ายด้วยการพรากภรรยาสุดที่รักของเก้า
. D& m" `% w: B# S; d2 W1 v: L( H, F' A, h0 S+ r$ W/ B+ L6 ?
0 d X% D6 H; f3 V' C2 I/ W# P
เก้าเสียใจเป็นอย่างมากกับการตัดสินใจครั้งนั้นที่ทำให้คนที่เขารักต้องถูกจบชีวิตลง ลูกทั้งสองต้องกำพร้าแม่เพราะการตัดสินใจของเขา เขาออกจากบริษัทแล้วย้ายบ้าน ส่วนแม่ของปุนพอรู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ก็มองหน้าปืนไม่ติด และรู้สึกผิดที่สามีของตนเป็นต้นเหตุให้ภรรยาของเก้าเสียชีวิต พิม หรือแม่ของปุนจึงได้ตัดสินใจออกจากบ้านแล้วไปอยู่กับเก้า และคอยดูแลเก๋และกัสด้วยความรู้สึกผิด9 Z w1 R5 ^ ]9 V# |; `6 m% L" ~
: d: U/ h7 p W "ทะ ที่พูดมา จริงหรอ"
0 ~0 w2 G* l- p4 ^8 y! Y) \ "เท่าที่เรารู้ว่าก็เป็นแบบนี้แหละ"
1 r/ D# E, D6 O" k1 ~7 r; z* o* A "แล้ว...กัสโกรธพ่อเราไหม ที่ทำให้ เอ่อ แม่ของกัสต้อง...."
) K; C# \% M) C( p: \4 C! H8 _ "ไม่รู้สิ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว เราเสียแม่ไป พ่อของปุนก็สูญเสีย ปุนเองก็สูญเสีย ถ้าเราเอาเรื่องนั้นมาเป็นเรื่องในตอนนี้ ก็จะมีแต่เสียกันมากขึ้นไปอีก"
" d9 Q5 @- r$ w ปุนพอฟังความคิดของกัส ก็รู้สึกนับถือใจของกัสที่ปล่อยวางได้ขนาดนี้ แต่ก็ไม่แน่ว่ากัสจะรู้สึกแบบที่พูดจริงๆ หรือเพียงแค่โกหกเพื่อให้เขาสะบายใจ) i' o, ?; D, C+ u- g& l) y& ~! `
) O; Z5 J+ r. Y, y4 S2 l
9 k+ q, k: q! b# Z! e
นอกจากนี้ กัสยังเล่าให้ฟังอีกว่า หลังเกิดเรื่อง ลุงธรและปืนรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก และอยากจะช่วยเหลือเก้า แต่ธรสิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือการปล่อยให้เก้าและพิมได้ใช้ชีวิตกับครอบครัวให้มีความสุข และเลิกยุ่งกับเรื่องวุ่นวายของบริษัท แต่ใครจะไปรู้ว่ากัสนั้นได้เข้ามาทำงานที่ ดีซีวาย เก้าเองก็ช็อคเพราะไม่รู้ว่าบริษัทที่กัสทำงานคือที่เดียวกับที่เขาร่วมก่อตั้งมา
7 P/ C( z- R. o0 c
6 y4 n4 O+ _0 b& _9 }" q "พ่อของเราโอนหุ้นให้กับเรา แล้วให้เราตัดสินใจเองว่าจะเลือกอะไร"4 N# t) s$ Y0 E9 H: p1 @6 c& N
"แล้ว...กัสเลือกหรือยัง ว่าจะอยู่ฝั่งไหน"# m: ]. K, [6 T4 G$ C
ปุนจ้องตาของกัสรอคำตอบ แต่กัสกลับหลบตาปุนแล้วเดินจากไป ทำให้ปุนรู้สึกไม่สะบายใจ ทั้งที่ปากกัสบอกว่าให้อภัย แต่สายตาของกัสนั้นไม่ชัดเจนว่าอยู่ข้างเขา ถ้ากัสเลือกที่จะช่วยฝ่ายอเนก เท่ากับว่าฝั่งของเขาจะแพ้ทันที..
6 C9 [; b6 D8 p m2 ~, k
6 ~& o# Z/ ]' Q( W3 e s) I2 T
0 \5 A- @# o6 r4 }( j: Q
6 b' ~' c( s6 \9 I0 \: @, o' O2 I3 Z6 x4 Y$ t
& A7 v$ i" O* f0 N
5 A7 ?0 p- K! o2 c; d( e4 E
. S& E& e% Z/ S& G- C8 K__________
% W. g( u: A0 L4 ^อาทิตย์หน้าก็จะจบแล้วนะครับ ตอนจบมีฉากเสียวนิดหน่อย ส่วนที่เหลือจะมีแต่ในตอนพิเศษ ซึ่งผมไม่ขอลงนะครับ สงวนไว้สำหรับอีบุ๊ค
/ f# z) }3 q* @$ Z0 Jสัปดาห์ต่อ ๆไป จะลงเรื่องอะไรก็ฝากติดตามด้วยครับ
- ~! O3 O, {3 X# | |
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2023-2-12 08:07:13
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2024-10-7 00:18:18
โพสต์ 2024-3-6 00:09:13
โพสต์ 2023-2-19 19:12:00
โพสต์ 2023-2-12 10:48:04