พี่ยักษ์ที่รัก [0]

Vitamin25

หลังจากที่เราเรียนจบป.1แม่ก็ได้พาเราและพ่อย้ายกลับมาอยู่ที่จังหวัดบ้านเกิดของแม่
* P/ `( J: B+ P' D2 L( Nคงเพราะด้วยสถานภาพทางการเงินของบ้านเราและมีความจำเป็นบางอย่าง...


. ?1 Q, f/ u/ z

ซึ่งเรามารู้ตอนโตว่าที่จริงแล้วแม่ตั้งใจจะพาพวกเราหนีจากไฟแนนซ์ที่มาตามเก็บค่างวดรถกระบะ
ที่แม่ให้พ่อของเรา ไปเซ็นต์ค้ำประกันให้กับเพื่อนของแม่เอาไว้
เนื่องจากเพื่อนแม่คนนี้คือคนที่แม่รู้จักเป็นคนแรกๆ ตั้งแต่ที่เข้ามาอยู่กรุงเทพฯ
! I8 o8 O1 S' V7 p- jมีอะไรเพื่อนคนนี้ก็เลยจะแนะนำแม่ตลอด แม่ก็เลยรู้สึกสนิทใจมากที่สุด
! O2 k$ ^- [* s' X- n
แต่ด้วยความที่ตอนนั้นแม่ยังไม่ค่อยมีความเข้าใจเกี่ยวกับระบบการค้ำประกันมากนัก
ก็เลยตกลงให้พ่อเซ็นต์ยินยอมเป็นผู้ค้ำประกันให้กับเขาเพราะโดนเขาหลอกมาว่าแค่เซ็นต์เฉยๆ ไม่มีอะไรเลย
2 U1 Y% t  M8 B7 {ความที่ไว้เนื้อเชื่อใจและค่อนข้างสนิทกันแต่แม่ไม่รู้เลยว่าต้องเป็นผู้รับผิดชอบส่งค่างวดรถด้วย
หากว่าคนที่เช่าซื้อไม่ยอมจ่ายค่างวดรถหรือในกรณีที่ไฟแนนซ์ไม่สามารถติดต่อผู้เช่าซื้อได้
$ i0 s- n3 K' b' R# i
ซึ่งพอเพื่อนแม่หนีไปพร้อมกับรถกระบะออกใหม่นั่นภาระค่างวดรถก็กลายเป็นของพ่อทันที
ซึ่งรถก็ไม่ได้อยู่ที่เราแต่เราต้องมาจ่ายค่างวดรถให้ทุกเดือนๆ ลำพังวิถีชีวิตตัวเองก็ยากลำบากพออยู่แล้ว

' f: {2 Q& B4 f' f. s+ tแม่เราก็เลยตัดสินใจพาพ่อและเรากลับมาตั้งหลักที่จังหวัดบ้านเกิดของแม่
เพราะหวังว่ายายอาจจะช่วยอะไรได้บ้างและแน่นอนว่าคำตอบที่ได้จากยายก็คือไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
; P8 ~, Z& b! o( R; x% }: F) M% h' _( bและไม่ใส่ใจที่จะช่วยหาวิธีแก้ปัญหาให้ด้วย...
4 r% X$ j' J9 I% ^! N: g
: x' n) i8 }* b& ^) c, F* |พ่อเราเลยต้องจำใจกลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ ต่อเพียงลำพัง
. m' }6 Z. z$ eแล้วให้แม่เราอยู่ทำนาและเลี้ยงดูเราอยู่ที่นี่อย่างน้อยอาจจะช่วยกันได้อีกทาง

แต่ด้วยความที่ทำงานโรงงานอย่างเดียวเงินเดือนที่ส่งค่างวดรถไปทุกเดือนก็เกือบจะหมดแล้ว
ไหนจะค่ากิน ค่าเช่าที่พักต่อเดือนอีก หลังเลิกงานพ่อเลยต้องไปหาอาชีพเสริมรับจ้างทั่วไปในตลาดหรือพื้นที่ใกล้ๆ

) O: ^! T* D, X* B" ^* ^; {6 g6 Z
ซึ่งมันก็ทำให้พ่อแทบจะไม่มีเวลาพักเลย...
7 g# H' U3 _. n9 jเราเคยเห็นแม่อ่านจดหมายที่พ่อส่งมาให้แล้วก็แอบร้องไห้ด้วย แต่พอเราจะแอบไปอ่านจดหมายก็หาไม่เจอแล้ว
2 {4 K% Q* P9 |- E0 gแม่คงเอาไปซ่อนเพราะไม่อยากให้เราเห็น...เราคิดว่าเนื้อความในจดหมายที่พ่อเขียนมาคงรู้สึกรันทดหดหู่พอสมควร
ถึงขนาดทำให้แม่อ่านแล้วร้องไห้ได้


$ y8 q5 `' c2 Sตอนนั้นถึงแม้จะยังเด็กมากแต่เราก็ต้องพยายามทำทุกอย่างให้เป็นพวกงานบ้านต่างๆให้เป็นเพื่อจะได้ดูแลตัวเองได้
2 t& A' z) d8 F
' b3 L  P4 T4 N' i  T$ aอย่างน้อยก็ให้แม่ไปทำงานกับพ่อ ไปอยู่ดูแลพ่อดีกว่า...
+ {' a' J- G. S
หลังจากนั้นพอช่วงเราขึ้นป.4 พอแม่เห็นว่าเราสามารถช่วยเหลือและดูแลตัวเองได้
3 U: l8 {) x* N5 n) G# zแม่ก็เลยตัดสินใจไปกรุงเทพฯ ไปทำงานกับพ่ออย่างน้อยก็ช่วยแบ่งเบาภาระกันก็ยังดี
9 D9 z2 a2 n* Z4 l" v8 O1 }เพราะการทำนาในแต่ละปีนั้น พอหักลบกลบหนี้ที่ยืมเขามาทำนาแล้ว แม่บอกว่าไม่ได้อะไรเลย
ไม่ได้อะไรเลยจริงๆ เหมือนเหนื่อยและเสียแรงเปล่า...
# o0 p5 t: A4 w0 ~0 _
นี่เลยเป็นที่มา ที่ทำให้ตอนเด็กเราต้องอดทนอยู่คนเดียวมาตลอด
# L+ C" X5 d. t) N' ~มันเป็นสิ่งที่เราต้องทนให้ได้ พอนึกถึงหน้าพ่อกับแม่ที่กำลังลำบากอยู่เราคงจะมานั่งงอแงเอาแต่ใจ รอให้พ่อแม่มาดูแลไม่ได้

6 G4 n1 W) n: b' Q( V7 z

----------

2 I5 W! X( w7 Q: k/ j! C: K" Vเมื่อมาถึงที่นี่ เพื่อนคนแรกที่เรามีก็คือ ‘พี่บัว’ เพราะแม่พี่บัวมาหาแม่เราตั้งแต่วันแรกๆ เลยที่ย้ายไปถึง ก็เลยได้รู้จักกันและสนิทกันไวตามภาษาเด็ก

: Y% N; l/ R7 A; d% C6 M/ Hอันที่จริงถ้านับญาติดีๆ พี่เขาก็เปรียบเสมือนญาติห่างๆ ของเราด้วยนะ
แต่ไม่รู้ต้องนับญาติกันแบบไหนเพราะห่างมากแค่รู้ว่าเคยเล่าให้ฟังว่าตาทวดของเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกับตาทวดฝั่งของพี่บัว 5555

8 U6 K; C, m  h9 Qช่วงแรกๆ พี่บัวก็พาเดินเที่ยวเล่นไม่ค่อยไกลนักพอเราเริ่มคุ้นชินสถานที่มากขึ้นพี่เขาก็เริ่มพาเราออกไปไกล
1 P( L9 n: U/ i& yไปแวะบ้านเพื่อนเขาคนนู้นคนนี้ จนกระทั่งไปสุดที่ต้นก้ามปูยักษ์ใหญ่ท้ายหมู่บ้าน

และไม่วายที่พี่บัวจะปีนต้นไม้โชว์ พร้อมกับขึ้นไปนั่งเล่นอย่างสบายใจ
1 ~9 A0 [8 e9 `/ w1 A' S1 D" J* i. v
ด้วยความที่เรายังเด็กมาก ก็เลยไม่กล้าปีนตามขึ้นไปได้แต่ยืนคุยกับพี่เขาข้างล่างแทน
, a' j& S- T" Z' ~
) @8 d# d9 E$ u7 C, e5 wสักพักพวกเราก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของใครบางคนดังมาจากที่ไหนสักแห่ง
. ?) N( p6 s9 W
! D9 ]% C+ M1 S& @; p“... พี่ยักษ์เมาเหล้าร้องไห้อีกแล้ว ไปดีกว่า...”
4 G3 H0 X* g4 z
: V& g% L& Z4 r“ป่ะ มินกลับบ้านกัน เย็นแล้ว” พี่บัวค่อยๆปีนป่ายลงมาจากต้นก้ามปูใหญ่ พร้อมกับเดินไปที่รถจักรยาน
6 N# T' f% I: v+ I
* U6 p: J$ }9 a: ^, |+ y6 |6 \- Z3 f( q“ทำไมพี่เขาถึงร้องไห้ขนาดนั้นอ่ะพี่บัว...” พอได้ยินเสียงร้องไห้ของพี่ยักษ์ ที่ร้องไห้คร่ำครวญสะอึกสะอื้น
ก็อดสงสัยไม่ได้ เพราะถึงเราจะไม่รู้ว่าตัวพี่เขาอยู่ตรงไหนแต่ฟังจากเสียงแล้วเหมือนเขาก็อยู่ไกลพอสมควร
นี่แปลว่าเขาต้องร้องไห้ดังมากเลยนะพวกเราถึงยังได้ยินกัน

“ไม่รู้สิ แกโดนเมียทิ้งละมั้ง เห็นพวกผู้ใหญ่พูดกัน”

“ป่ะ มิน ไม่ต้องสนใจหรอก... พอแกเมาแล้วก็เป็นแบบนี้แหละพวกเรารีบกลับบ้านกันดีกว่า”
9 `* H7 [  Q' z% l) S1 O) kจากนั้นพี่บัวก็จับรถจักรยานคันโตยกขึ้นแล้วปั่นออกไปทันที
; V$ R+ `( e- f) ?/ K& P# r
ไม่ใช่ว่าพี่บัวทิ้งให้เราเดินกลับบ้านคนเดียวหรืออะไรด้วยความที่ตอนนั้นมันก็เริ่มเย็นแล้ว
แถมระยะทางจากตรงนี้ไปถึงบ้านพี่บัวก็ไกลกว่าบ้านเรามากพอสมควรพี่เขาเลยต้องปั่นจักรยานไปก่อน

เพราะถ้าแวะไปส่งเรามันจะต้องจูงจักรยานแล้วเดินกันทั้งคู่เพราะพี่เขาไม่สามารถขี่จักรยานแบบมีคนนั่งซ้อนได้
ก็นะเด็กตัวแค่นั้นปั่นจักรยานเอาตัวรอดได้ก็เก่งแล้ว

ทีแรกเราเองก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็จะเดินผ่านบริเวณบ้านพี่เขาไป

  Y9 P' a8 _6 C. q. c0 }# mแต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าพี่เขาเป็นอะไรหรือเปล่า?
0 a5 p* A  v/ c; `( K8 N/ m
( {& c7 A- ^# t. {- O$ tหรือว่าโดนงูกัดหรือโดนสัตว์มีพิษต่อย...
- o9 E/ j6 b4 l8 d/ I( _เพราะน้ำเสียงที่เขาร้องไห้ออกมามันฟังดูทุรนทุราย เหมือนคนเจ็บปวดมากๆเลย

ก็อดไม่ได้ที่จะเดินไปดูสักหน่อย เผื่อว่าพี่เขาโดนงูกัดอะไรแบบนั้น
(ตอนนั้นป.1 คาบที่เรียนลูกเสือสำรอง ครูเคยสอนวิธีรัดเหนือแผลตอนโดนงูกัดด้วย
! j3 G0 O* n2 i2 R3 S3 }8 G7 @ความเป็นเด็กรู้สึกร้อนวิชา เผื่อพี่เขาโดนงูกัดจะได้ลองทำ 555555)

เราลองจับทิศทางจากเสียงร้องไห้ของพี่เขา แล้วเดินตามไปเรื่อยๆก็ถึงบริเวณหน้าบ้านของพี่เขา

) V# f/ ]5 ]6 b4 K% i; cพอเห็นตัวของพี่เขาแล้ว เรารู้สึกสะดุ้งตกใจนิดหน่อย ภาพที่เห็นตอนแรกคือพี่เขาเป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่
(แต่ตอนนั้นที่เห็นหุ่นพี่เขายังไม่ได้ดูตันดูแน่นเหมือนตอนที่เราไปอยู่กับพี่เขาออกไปทางผอมซูบซะด้วยซ้ำ)
นอนดิ้นไปมากับพื้น แล้วเอามือทุบพื้นไปมาเสื้อผ้าหน้าผมเลอะเปรอะดินไปหมด
7 ^$ {) k$ w7 c% D9 Q# e
4 z7 Z+ i3 @0 W( ^4 [; |0 Iตอนนั้นก็รู้สึกตกใจและเริ่มกลัวเหมือนกัน เพราะรู้สึกไม่แน่ใจว่าพี่เขาเป็นคนบ้าหรือเปล่า...ก็ยืนมองอยู่สักพัก
สุดท้ายเลยตัดสินใจค่อยๆ เดินเข้าไปดูช้าๆ
( s! H, I, U2 I" b
4 r2 |; v" {; s0 O+ jพอถึงในระยะที่ใกล้พอจะมองเห็นร่างพี่เขาชัดเจนมันก็ยิ่งทำให้เรารู้สึกลังเลพอสมควร
, S3 ?, o4 {2 |# q" v+ \' b$ o  u1 _เพราะตอนนั้นสภาพพี่เขาคือดูไม่ได้จริงๆน้ำหูน้ำตาไหล น้ำมูกไหลย้อยเลอะเปรอะหน้าผสมฝุ่นดินเป็นคราบเต็มไปหมด
1 G6 h! N' t9 h$ O
ก็ยืนชั่งใจอยู่นาน หรือจะปล่อยไว้แบบนี้... เพราะคนเมาก็คงเป็นแบบนี้ละมั้งแล้วเราจะช่วยอะไรพี่เขาได้?
เราจะโดนเขาดุตะคอกกลับมารึเปล่า? ก็คิดกลัวไปต่างนานา
' R3 R# I! C# P- O# `8 u8 _
! S: U8 Z5 N1 Q6 ]; _# P4 xแต่อีกใจก็กลัวว่าถ้าหากพี่เขาโดนงูกัดละ เราอาจจะมีโอกาสช่วยเขาก็ได้
ถ้าเราหนีกลับบ้านไป...แล้วถ้าพรุ่งนี้เช้าเรารู้ข่าวว่าพี่เขาตายขึ้นมาอาจจะต้องเสียใจก็ได้ที่ไม่ยอมช่วยเขา
* v3 G1 y" h: j! Z1 p6 s" e
คงเพราะตอนเด็กแม่ก็สอนตลอดด้วยสิว่า ให้เราเป็นคนมีน้ำใจช่วยเหลือคนที่ตกทุกข์ได้ยากกว่าอะไรแบบนี้...

/ I9 k+ [: g  S/ x, K' k' k$ Z“น้าฮะ...น้าเป็นอะไรรึเปล่า?”เราตัดสินใจลองเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ แล้วชะโงกดูตามจุดต่างๆว่ามีบริเวณไหนผิดปกติรึเปล่า
+ m0 w- |4 w4 L/ y  L


ตอนแรกที่เราไม่กล้าเรียกเขาว่าพี่คงเพราะไม่ได้รู้สึกสนิทใจละมั้ง
แถมภาพที่เห็นตอนนั้นพี่เขาดูแก่มาก หนวดเคราผมเผ้ารกรุงรังไปหมดเหมือนคนรุ่นน้า-อา มากกว่ารุ่นพี่ซะอีก
4 H$ S+ s: _+ p0 k! f) r0 N* B3 p
: v1 ]7 C' x1 b7 r- tแต่ตอนหลังเราดันติดเรียกเขาว่า ‘พี่ยักษ์’ ตามเด็กคนอื่นหมู่บ้านซะงั้น 55555
9 @* n" x* ^* ]: Y
- N/ e! Q9 R  p5 k  l“...ใ...ค...ร”พี่เขาส่งเสียงยานตอบกลับมาโดยที่ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมามอง
+ P. l0 \7 R! _: }% Z8 o7 G
, j; c9 i! n: X: ~' G% ^“น้าเป็นอะไรรึเปล่าฮะ?”เราไม่ได้ตอบคำถามพี่เขา แต่ยังคงถามซ้ำอีกรอบ

ครั้งนี้พี่เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ค่อยๆลืมตาแล้วมองมาที่เราพร้อมกับมือเช็ดหน้าเช็ดตา
ตาพี่เขาแดงก่ำน่ากลัวมาก อาจจะเป็นผลมาจากการเมาเหล้าด้วยเพราะกลิ่นเหล้านี่หึ่งเลย
5 y/ Q% v- Y, v: H& w
เรารู้สึกกลัวขึ้นมาหน่อยๆ เลยพยายามค่อยๆ ถอยหลังออกห่างไม่ให้พี่เขารู้ตัว

0 x0 G. K  {7 R" F7 ^8 }แต่แล้วจู่ๆ ไม่ทันที่เราจะได้ตั้งตัวอะไร พี่เขาก็ดึงตัวเราเข้าไปกอดเฉยเลย
7 Y) A( U5 v5 b$ a9 D  a0 [ตอนนั้นเรารู้สึกตกใจมาก เพราะกลัวเสื้อผ้าตัวเองจะเลอะด้วย
5 n( [6 K1 l6 ~5 y# Q/ Z; Sก็ตัวพี่เขามันมีแต่ดินทรายติดเต็มตัวไปหมดถ้าเรากลับไปในสภาพที่เสื้อผ้าเลอะแบบนี้โดนแม่ตีแน่ๆ ...

& X! \# ?7 ^; ^7 q+ J, qยังไม่ทันที่เราจะตั้งหลักได้ พี่เขาก็กอดเราแน่นกว่าเดิมแล้วร้องไห้
7 J# T) }" _* N+ Q- ~: U4 hคราวนี้แหละเราสัมผัสได้เลยว่าที่เสื้อเรามีทั้งคราบน้ำตา น้ำมูกพี่เขาไหลเปรอะเลอะเทอะเต็มไปหมด
+ t/ }) ~. K: z# L+ _8 {  ?/ W
‘ลูก...ลูก...ลูก...ลูกมาอยู่กับพ่อนะลูก พ่อ...ขอโทษนะลูก...’พี่เขาร้องไห้พร้อมกับพูดประโยคที่มีคำว่าลูกวนไปมา
- H' F4 e; ~; G9 p. I! H0 n4 G
5 W* v: j  o) G7 l* c9 _& v( C. `ตอนนั้นเรารู้สึกงุนงงจนบอกไม่ถูก เจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วยความเป็นเด็กเราไม่รู้จะทำยังไงดี...
5 S: l% k( N. N0 t( i' M
พอเห็นท่าทางที่พี่เขากอดเราไว้แน่น จนเอาหน้ามาซุกกับตัวเราเราเลยได้แต่กอดหัวพี่เขาเอาไว้ แล้วลูบไปมา
เท่าที่เด็กจะคิดได้ในตอนนั้นมันก็มีวิธีนี้แค่นั้นแหละที่อาจจะทำให้พี่เขาหยุดร้องไห้ได้

เรายืนกอดกันอยู่แบบนั้นสักพัก... พี่เขาก็เงยหน้าขึ้นเช็ดคราบน้ำตาแล้วมองหน้าเราโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมามีเพียงเสียงสะอึกสะอื้น จากนั้นพี่เขาก็ลุกขึ้นหันหลังให้เรา เดินเซไปเซมาจนถึงบริเวณตัวบ้านแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนบนแคร่

เราได้แต่งุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่พอเห็นพี่เขาไม่เป็นอะไรแล้วเราก็เลยรีบวิ่งกลับบ้าน เพราะมันเย็นมากจนจะมืดแล้ว!

/ n8 e' |0 S" `" |8 kแน่นอนว่าสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราในวัยเด็กสามารถจดจำภาพเหตุการณ์ได้เป็นอย่างดี
ก็เพราะว่าตอนที่เรากลับมา เราโดนแม่ตียังไงล่ะ!!ทั้งเรื่องกลับบ้านเย็นมาก และเสื้อผ้าก็เลอะไปหมด
" g# ^; y) o' W: w
เราเลยจำฝังใจเลย เพราะน้าผู้ชายคนนี้แหละ ทำให้เราโดนแม่ตี!!!

) {' [) w, J0 t3 ]9 r# s. e

-----------

+ U0 E7 ^3 K8 q
พอต่อมาเราเวลาเราเจอหน้าน้าคนนี้ หรือที่ตอนหลังเราเรียกเขาว่าพี่ยักษ์เนี่ยเราก็จะหลบหน้าทุกที
* {( [) ^& h) _  q9 C
1 ^5 R9 |7 ~' }/ m, Y# ]ตอนนั้นเราได้แต่คิดว่าเขาจะโกรธหรือเปล่าที่เราไปเห็นเขาในสภาพแบบนั้นเข้า เพราะพี่เขาในสภาพวันนั้นมันดูไม่ดีมากๆ
ซึ่งเราก็ไม่ได้เอาไปเล่าให้เพื่อนหรือใครฟังต่อนะ เพราะไม่ได้รู้สึกว่าการที่เราเจอพี่เขาอยู่ในสภาพแบบนั้นมันเป็นเรื่องตลกที่น่าเล่าอะไร...
0 }7 J1 p& s0 I& ^) ~
แต่พอเห็นพี่เขาทำหน้านิ่งตลอด มันเลยพาลทำให้เรากลัวเหมือนเราไปรู้ความลับของเขาเข้าแล้ว...เราเลยต้องหลบหน้าพี่เขาทุกที
1 C9 m, K+ P. }* l$ {- O
, R  ~3 t1 \% z( s5 Hแถมพี่เมฆ พี่ชายหน้าทะเล้นที่ดูเหมือนจะสนิทกับแม่เรา ก็ชอบเรียกเราเข้าไปหาเวลามานั่งกินเหล้าตรงร้านขายของแถวบ้านเรา
) y1 }; b& L& u' S: qด้วยความเป็นเด็กเราเองก็ต้องไปหาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะแม่จะสอนไว้ถ้าผู้ใหญ่เรียกต้องเข้าไปหาไม่งั้นมันจะเสียมารยาท...

" k1 W7 U" }% Fพอไปทีไรก็จะเจอพี่ยักษ์อยู่ด้วยทุกที แล้วความที่พี่ยักษ์เขาชอบนั่งจ้องหน้าเราแปลกๆ
เราก็เลยแกล้งหลบหน้าไม่กล้ามองหน้าพี่เขาตรงๆ ก็จะทำทีเป็นคุยเล่นกับพี่เมฆซะมากกว่า
& I2 ]* C- y/ N3 l. l7 T5 i
แต่ถึงจะดูแบบนั้น...พี่ยักษ์เองก็เหมือนจะเป็นคนใจดีนะ พอเราวิ่งไปหาพี่เมฆทีไรพี่ยักษ์ก็ชอบให้ขนมแล้วก็พาไปซื้อขนมในร้านทุกทีเลย
5 {' r* x: z/ H% {
....แต่สุดท้ายเราก็ยังรู้สึกกลัวเวลาต้องสบตาพี่เขาอยู่ดี

----------

9 }) ?* N: U- w: c2 m$ \( N9 s6 vหลังจากที่เราอยู่ที่นั่นมาสักพัก จนตอนที่เราขึ้นป.4 ตอนนั้นเรารู้สึกว่าตัวเองโตแล้ว ถึงแม้จะยังตัวเล็กมากก็ตามที
แต่เราก็ก่อไฟหุงข้าวและต้มไข่ ทอดไข่เองก็เป็น ซักผ้าและดูแลตัวเองได้แล้วก็เลยอยากให้แม่ไปอยู่ทำงานกับพ่อดีกว่า แม่จะได้ดูแลพ่อด้วย

ก็รู้สึกว่าเราอยู่ได้อยู่แล้ว ถึงแม้บ่อยครั้งจะโดนพวกไอ้โหน่งมันแกล้ง...
- T% o. P* q1 ?& k% Pและอาจจะต้องรู้สึกเหงาที่อยู่คนเดียวก็ตาม
' H) X/ z3 ~/ A3 b. Uแต่ว่าพ่อต้องทำงานหนักคนเดียว เรารู้สึกสงสารพ่อมากกว่า ถ้าแม่ไปอยู่กับพ่อก็คงจะดีกว่า...
4 a+ O" Y: A4 X
หลังจากที่แม่ไปทำงานที่กรุงเทพฯแล้ว บางวันเวลาที่เดินไป-กลับจากโรงเรียน
ระหว่างทางก็จะเจอพี่ยักษ์แล้วพี่เขาก็จะแวะรับไปส่งที่โรงเรียนหรือมาส่งที่บ้านบ่อยๆ

& b( m3 ^7 q- K: c$ cจนเราเริ่มรู้สึกสนิทใจกับพี่เขามากขึ้น เพราะที่จริงพี่เขาก็ไม่ได้ดูดอย่างที่คิดเท่าไหร่ตอนหลังก็เราเลยไม่ค่อยหลบหน้าแล้ว

! ?' R5 ^# Z* C

----------

; g! C9 z# _3 _5 P) k1 @- gวันนั้น...ในขณะที่เรานอนทำการบ้าน อยู่ที่บ้านเหมือนทุกที แต่จู่ๆ พี่ยักษ์ก็มาที่บ้านเราเหมือนกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง...
- n! Z; U2 W. a. x0 K& q/ e( }
คงเพราะช่วงนี้แม่เราจ้างให้พี่เขาดูเรื่องระดับน้ำที่นาด้วยมั้ง เพราะฝนมันตกหนักพี่เขาก็เลยอาจจะมาหาอุปกรณ์อะไรที่บ้านเรา

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ พี่เขาดันชวนเราไปนอนที่กระท่อมด้วยเนี่ยสิ...

6 H/ s1 W0 K7 n9 d. zเราครุ่นคิดอยู่สักพัก เพราะพอมานั่งคิดว่าได้ไปนอนค้างนอกบ้านเปลี่ยนบรรยากาศ
ก็น่าสนุกดีเหมือนกันนะ...แถมช่วงพักหลังเราเริ่มคุ้นชินกับพี่เขาแล้วด้วยสิ
3 {) s3 q6 I5 d- i; {. f
“ไปก็ได้ฮะ!” พอคิดได้แบบนั้นเราตอบตกลงพี่เขาทันที
7 ^& N& W) x3 [; X5 F% V0 qก่อนจะรีบเก็บการบ้านที่พึ่งทำเสร็จให้เรียบร้อย แล้ววิ่งออกไปหาพี่เขา...
# A! g9 {$ t+ r& N7 r

Vitamin25

อันนี้เป็นเรื่องราวก่อนที่เราจะเริ่มเล่าตอนที่ 1 (นี่แหละเรื่องที่เราเอามาคุยกันกับพี่เขา ที่เราบอกไว้ในท้ายตอนที่ 7 แต่เราจะเล่าในมุมมองของเรา)
, L, d7 w: m3 {! X0 S6 {
+ g: V! y+ O6 P$ W1 f9 |+ hซึ่งเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเรายังเด็กมากกก เหตุการณ์หลายๆอย่างก็จะอาจจะเลือนลาง
. K* @7 I" w2 C# o* h, P
6 \  J& L" d" V0 |ภาพจำเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับพี่เขาที่ชัดจริงๆ ก็คือตอนที่เราเห็นพี่เขาครั้งแรกนั่นแหละ
% m% p" E* Q5 O  t$ k
4 k, }4 |: D! e- S+ p( e! xจากนั้นก็ตามที่เล่าเลย ด้วยความเป็นเด็กอ่ะ แล้วหน้าตาพี่ดินเวลานิ่งคือดูดุและน่ากลัวสุดๆ

/ _1 t; e! }! v% o. Oเราก็จะหลบหน้าหลบตาพี่เขาเป็นประจำ แถมภาพที่เราเห็นพี่เขาร้องไห้มันยังติดตาอยู่เลย ก็เด็กอ่ะเนอะเลยคิดเอาไว้ว่าพี่เขาอาจจะโกรธเราเรื่องนี้แหละ พี่เขาเลยทำหน้าดุใส่ๆ 555555
# e* b& u: I1 r
ช่วงนั้นเราก็เลยไม่ค่อยได้ใส่ใจเกี่ยวกับพี่เขาสักเท่าไหร่

nymphia

น้าดินชอบแกล้งขู่พี่หรือคะ

lekthai

ขอบคุณครับ

xoman

ขอบคุณครับ

jumboa

ขอบคุณ​ครับ.

OakyDogie

เหมือนดูหนังภาค prequelอิ๊ๆๆ  /  ด้วยความที่พี่แกตัวใหญ่  ท่าทางเข้มๆ หน้าดุๆ อ่ะเนาะ   เห็นตอนแรกก็ต้องกลัวเป็นธรรมดา  555  

mojimaru

ขอบคุณครับ

kookkoo

ขอบคุณครับ

maravann

ขอบคุณครับ

audiwoods

ยังจำเรื่องตอนเด็กได้​ เก่งครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

sirsar

พี่ดินร้องไห้ทำไมนะ แล้วลูกนี่เกิดอะไรขึ้น น่าติดตามต่อไป

koth2

ขอบคุณครับ
, k" ^0 \& n0 D1 |/ o8 sได้คำตอบละ อ่านอันนี้หลังอีกอัน 555555
ตอนแรกกลัวพี่เค้าโดนงูกัด ตอนหลังก็โดนงูพี่เค้าแทนใช่มัย

aries0

ขอบคุนครับ

Forcely

ขอบคุณครับ

komkertz

ติดตามนะ
$ E0 ~2 b. A5 U% T/ d1 u0 l6 z# Q& ~$ nเขียนดีมาก

uuuukrubb

เยี่ยมครับ

Kamanit007

อ่านเจอครั้งแรกคือตอนที่ 7 เลยอยากย้อนมาอ่านตั้งแต่แรก

Blackblood888

ขอบคุณมากนะครับ