[เรื่องสั้น กึ่งแปล]Double Trouble (สองแฝดน้อยเจ้าปัญหา) ตอนที่ 10 [จบ]

peewang

) i4 Q: F' l! ]- Vกึ่งแปล = โยนเข้ากูเกิ้ลทรานสเลตแล้วเอามาเกลาสำนวนนิดหน่อย เนื้อหาอาจถูกบ้าง ผิดเยอะ คลาดเคลื่อนอีกนิด
7 V- G7 B+ X8 x0 q* D+ C8 sTAG=

Mb=ผู้ชาย(ผู้ใหญ่)+เด็กชาย
) K: G! t  U5 G& C) B" z. R9 r/ w

) b% X& F. ?6 B4 zNC=เนื้อหาไม่เหมาะสำหรับเด็ก มีการแสดงออกทางเพศของตัวละคร
: x0 j% N4 J+ c0 O
1 v% \% r4 T0 p$ xตอนที่ 1 คลิกที่นี่
8 z$ g, f+ I  T, ~" iตอนที่ 2 คลิกที่นี่
% _: |' C2 x& C2 O0 D& ]ตอนที่ 3 คลิกที่นี่
, p& C) o) T6 ^' H6 `6 K# mตอนที่ 4 คลิกที่นี่
ตอนที่ 5 คลิกที่นี่
ตอนที่ 6 คลิกที่นี่
ตอนที่ 7 คลิกที่นี่
ตอนที่ 8 คลิกที่นี่
. o: P8 f1 W8 V% q( z* P2 |ตอนที่ 9 คลิกที่นี่

( a9 m' t9 v# Y7 x' [6 C. `. g
Chapter 10
' r! E$ |& s  d! V2 S- qผมกำลังจะไปเล่น "หลอกหรือเลี้ยง" เทศกาลฮัลโลวีนที่คุ้นเคย! ตรงนี้ ผมกำลังอยู่ในชุดสุดอลังกาล ผ้าคลุมผืนใหญ่ที่เกลื่อนกล่นไปด้วยดาวดารดาษประดับด้วยจันทร์เสี้ยวที่ไม่มีพ่อมดหมอผีสุดทะนงตนที่ไหนจะกล้าใส่ ผมกำลังจะออกไปเดินขบวนเร่หาเพื่อนบ้านไปกับแวมไพร์(คริส)และเด็กน้อยที่มีขวานอันเล็กประดิษฐานอยู่บนกระโหลก(โครี่) ผมมีกระทั่งหมวกแหลมเปี๊ยบสูงชะลูดที่งอเล็กน้อยตรงปลาย ผมขาวยาวประบ่าจากวิกช่วยเรียกความน่าเคารพให้ผมอีกติ๊ดนึง คิดว่านะ สองแสบหัวเราะเป็นวักเป็นเวรยังกะเห็นอะไรที่ตลกที่สุดที่เคยเจอมาจนผมทำงอนตุ๊บป่องร้องจะอยู่บ้านนั่นแหละพวกเขาถึงได้หยุด

"ไม่เอาสิทอม! คุณสัญญาแล้วนี่" เสียงจากเจ้าหนูผิวซีดและขอบตาคล้ำมืด ปากน้อยแดงเลือด สวมชุดทักซิโด้ตัดขาวดำ ผมจัดทรงตรงแหน็วด้วยเจลครึ่งกระปุกแถมด้วยเล็บยาวเฟื้อย ปิดท้ายด้วยผ้าคลุมที่รัดคอแน่น

"คุณดูดีสุดๆ!" เสริมด้วยเสียงจากเจ้าหนูอีกหน่อที่หัวปักด้วยขวานอันน้อย เลือดปลอมไหลเอ่อท้นออกมาจากแผลที่สมจริงและไหลเปื้อนเปรอะไปทั่วหน้ารวมถึงเสื้อผ้าของเขาด้วย คริสดูออกแนวน่ารัก(แต่พร้อมจะฝังเขี้ยวลงบนคอผมได้ทุกขณะ) แต่โครี่นี่ผมว่าออกแนวน่ากลัวจริงจังเลยแหละ ดูเหมือนว่าซูซานจะเสร็จงานของเธออย่างงดงามเลย ด้วยชุดที่พึ่งเช่ามาจากร้านแถวบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน ส่วนตัวเธอแต่งเป็นแคทวูเม่น
* a( I7 \/ F$ @8 \5 s
"ใช่เลย ทอม" ซูซานปล่อยเสียงออกมาหลังมือที่พยายามปิดบังความขำไว้ "คุณกลับไปตอนนี้ไม่ได้ ชั้นต้องให้คุณไปกับพวกเด็กๆเพื่อที่ชั้นจะได้กลับไปโรงบาลไง" ที่โรงพยาบาลจัดงานเลี้ยงให้กับพนักงานและคนไข้บางส่วน และผมเองก็ต้องพาเด็กๆตามไปสมทบทีหลังเหมือนกัน "ให้ชั้นไปหยิบกล้องสักเดี๋ยวนะ จะได้ถ่ายรูปพวกคุณทั้งสามคนไง" เหมือนว่าเธออยากจะแบล็คเมล์ผมสักทีในอนาคตน่ะนะ ผมรู้สึกเสียใจนิดๆ คริสทำหน้าเย้ยหยันใส่ ผมไม่สามารถคิดอะไรเงียบๆคนเดียวได้เลยจริงๆตอนที่มีเขาอยู่ใกล้ๆน่ะนะ
/ ^3 ^+ n$ N$ d/ z
1 _6 }  u- e8 G% Rหลังจากที่เราถ่ายรูปทุกท่าทุกมุมเท่าที่จะนึกได้แล้ว ผมกับสองแสบก็ตั้งเป้าหมายภารกิจเป็นการกำหราบเพื่อนบ้านละแวกนี้แล้วยึดชิงขนมหวานมาให้หมด ผมวางแผนเส้นทาง จากนั้นที่จริงก็แค่แบกกระเป๋าแล้วพูด "หลอกหรือเลี้ยง" แค่นั้นเอง แต่ก็ไม่มีบ้านไหนที่ไม่เพิ่มขนมเป็นพิเศษให้กับสองหนุ่มน้อยในขบวนพ่อมดนี้หรอก

9 U. V4 c. o6 W; dโอเค ผมยอมรับ ที่จริงผมก็รู้สึกสนุกนะ มันเป็นยามเย็นของฤดูใบไม้ร่วงที่งดงามมากเลย ท้องฟ้าโปร่งราวอัญมณี อนธกาลที่เจือสีน้ำเงินเข้าไปกับผืนฟ้ามืด และเส้นขอบฟ้าที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับ โครี่กับคริสค่อยๆไปเยือนทีละบ้าน เก็บเกี่ยวขนมหวานและบ่อยครั้งจะฉุดผมวิ่งไปด้วยกัน แถวนี้คลาคล่ำไปด้วยหมู่ปีสาจตัวน้อย ก็อบบลิ้น ผีดิบ ซูเปอร์ฮีโร่ ตัวการ์ตูนและโจรสลัด มันนับเป็นโคตรวันหยุดของเด็กๆเขาล่ะนะ ชุดครอสตูมก็เป็นการผสานกันของปาร์ตี้คริสมาสและงานเลี้ยงวันเกิดยังไงอย่างนั้น
4 n/ b& ?/ m/ R  _: ^* N
) t' w# P6 X3 J% I' }หลังจากที่เราเดินทางผ่าน... กี่บล็อคแล้วผมเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน กระทั่งว่าคริสกับโครี่อุ้มขุมสมบัติของพวกเขาไม่ไหวแล้ว ดวงอาทิตย์เองก็ลาลับฟ้าไปแล้วเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา และก็เป็นเวลาที่จะต้องไปจอยปาร์ตี้กับซูซานที่โรงบาลแล้ว แต่ก็แน่ล่ะ ที่นี่ไม่ได้มีเด็กๆเยอะนักทำให้สองแสบหมดสนุกและเริ่มเบื่ออย่างรวดเร็ว พวกเขางอแงอย่างที่เด็กน้อยมักจะเป็น ซูซานต้องอยู่กะดึกต่อและพวกเราก็วางแผนให้สองแสบต้องค้างบ้านผมอยู่แล้ว ผมเลยเสนอให้เราลองไปเล่นบ้านผีสิงดู ซูซานอนุมัติแต่ยืนยันว่ายังไงก็ไม่ให้เรานอนเลยเส้นเวลาเพราะพรุ่งนี้เด็กๆต้องไปเรียน เรารับปากแต่ก็คิดว่าเธอเสียเวลากำชับซะเปล่า
9 h0 f7 O: j2 m! i! V: ]  A
1 O% P' g% C7 v0 ?  i( iผมเช็คหลังสือพิมพ์และเห็นว่ามีบ้านผีสิงที่ค่อนข้างใหญ่ในรัศมีการขับรถชั่วโมงนึง แล้วเราก็เลยตกลงกันว่าเอาที่นี่แหละ เราต้องเข้าแถวเกือบสองชั่วโมงกว่าจะได้เข้าไป แต่ในที่สุด หลังจากจ่ายตังค์เราก็เข้ามาแล้ว ผมพยายามเล่นสงครามจิตวิทยากับสองแสบ ปูพื้นด้วยเรื่องน่ากลัวพวกวิญญาณร่อนเร่ ดรูอิดกระหายเลือด รวมถึงพิธีกรรมพื้นเพที่มักจะถูกขุดมาเล่ากันในเทศกาลฮัลโลวีนทั้งหลาย และตอนนี้ แวมไพร์น้อยขี้อายก็เกาะหนึบติดผมเป็นตังเมเลย
& t8 T% G$ t" @"ที่นี่ไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อย" โครี่บอกกับน้องชายด้วยความกล้าหาญที่สุดเท่าที่เด็กสิบขวบจะมีได้ "ไม่มีอะไรที่เป็นของจริงสักหน่อย" ผมไม่ได้ถามเขาหรอกนะว่าทำไมมืออีกข้างของผมถึงถูกเขายืดไว้ซะแน่นเลย ที่จริงผมก็ไม่ได้บอกเขาหรอกว่าข้างในมีแต่นักแสดงทั้งนั้นที่ดักรออยู่
& x1 }1 v/ n( ?! J' z6 L; Vมันมืดสนิทเลยข้างในนี้ ขณะที่เราเดินตามทางแคบๆอย่างคนที่ตาบอด ทางเดินที่คดเคี้ยว เสียงดนตรีหลอนๆ และเสียงนกฮูกที่ดังแว่วมาเป็นครั้งคราวหรือเสียงหวีดหวิวที่แทรกเข้ามากับบรรยากาศที่พอเหมาะ เรารู้สึกได้ถึงอะไรที่น่าจะเป็นหางของหนูหรืองูเลื้อยผ่านสัมผัสกับเท้าเราเป็นช่วง และสัมผัสที่คล้ายใยแมงมุมที่ห้อยลงมาจากหลังคาโดนหน้าเรา ไม่มีอะไรที่จะสมบูรณ์ไปกว่าความขาดหายไปของแสงสว่างอย่างสิ้นเชิง มันส่งความเย็นเยียบเข้าไปถึงวิญญาณ โดยเฉพาะวิญญาณของเด็กน้อยอายุแค่สิบขวบ ผมเผลอปล่อยเสียงคิกคักออกมาจนได้
0 g6 q2 D7 r: f, Q$ h
/ [' |& f3 i7 O% [: R9 z* Z"เงียบน่า ทอม" ผมได้ยินเสียงสั่นๆด้วยความประหม่าของคริสดังมาจากที่นึงแถวๆข้างเอว ที่ๆต้องมีผู้ชายสักคนนึงอยากจะได้คนที่เล็กกว่าเขา อาจจะเป็นแฟนสาวหรือภรรยา หรือเด็กตัวน้อยมาอยู่ข้างๆอย่างนี้ เพราะผมเผลอปล่อยเสียงอีกหน หนึ่งในสองแสบถองสอกเข้าสีข้างผมอย่างจัง ผมถึงเลิกเป็นตัวขัดบรรยากาศซะที
! _2 A) U; z6 r. l- {; i
; ~, [, K+ G, ~6 Q9 R; Gเรามากระทั่งถึงห้องแล็บที่มีแสงอึมครึม เป็นฉากที่เต็มไปด้วยเครื่องมือทางการแพทย์ที่น่าสยดสยอง และมีซากหมอหนุ่มคนนึงโผล่มา ผู้ที่ดูเหมือนอยากจะจับใครสักคนโยนขึ้นเตียงแล้วผ่าตัดหัวใจซะตรงนั้น เขาสังเกตเห็นโครี่ที่มีเลือดท่วมตัว "ดูเหมือนจะมีเด็กน้อยที่อยากจะเข้าร่วมการทดลองของเราสิน๊าาา" เสียงดูสุภาพแต่สั่นเสียดหูดังมาจากซากหมอตนนั้น เขาคว้าเอามือข้างที่วางของโครี่แล้วดึงไปที่เตียงผ่าตัดที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางห้อง โครี่กรีดร้องแล้วยึดแขนผมไว้สุดชีวิต จนกระทั่งเขาถูกปล่อยตัว มากไปสินะสำหรับผู้กล้าตัวน้อย พอมาครั้งที่สอง ผมเกือบจะปล่อยเขาไป แค่เกือบเท่านั้นแหละ ก็แค่เห็นแววตาเหมือนคนถูกทรยศของเขาแล้วผมก็แพ้ทันที ผมไม่ได้ใจร้ายพอที่จะทำอย่างนั้น

เรามุ่งไปสู่ทางเดินมืดมิดถัดไป และตอนนี้สองแสบผลักผมไปเป็นด่านหน้า ผมเดาว่าพวกเขาคงเต็มใจที่จะสังเวยผมแหละ ไอเดียของพวกเดาดูเหมือนจะไม่สำเร็จผล เพราะพอเราเข้ามาในฉากที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเลือด สัตว์ประหลาดที่เหมือนกับแฟรงเก้นสไตน์ก็คว้าพวกเขาทั้งคู่จากด้านหลัง เด็กสิบขวบทั้งสองหน่อรีบผลักเอาผมเข้ามาเป็นกำแพงกั้นระหว่างพวกเขากับสัตว์ประหลาด พวกเขากรีดร้องทำตาโตที่แทบจะข้ามเส้นแบ่งระหว่างความตกใจและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน เด็กๆเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและร่าเริงตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะพวกเขารู้ว่ายังไงก็ไม่มีทางถูกทำร้ายจริงๆ และผมเองก็ไม่ใส่ใจที่พวกเขาเกาะจนแทบจะหลอมรวมเข้ากับตัวผมเองด้วยความมั่นใจว่าผมจะปกป้องพวกเขาเสมอ ถ้าคุณไม่เคยพาเด็กๆเข้าบ้านผีสิงล่ะก็ ผมแนะนำสุดๆเลยล่ะ
เราเดินทางมากระทั่งถึงทางออกโดยไม่มีอุบัติเหตุอะไร แน่นอนว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆ มากกระทั่งโครี่อยากจะเข้าไปซ้ำอีกรอบเลย แต่มันดึกแล้ว มันเป็นช่วงเย็นที่เต็มไปด้วยความสนุกอย่างสุดๆสำหรับเหล่าผีน้อยของผม (โทษที เผลอไป)และทั้งคู่ต่างผล็อยหลับตลอดทางกลับบ้าน

ผมค่อยๆพาพวกเขาเข้าบ้าน กระทั่งผมนั่งบนโซฟา และเริ่มเปลื้องผ้าคริส ถอดเอาผ้าคลุมและเสื้อ โครี่ถอดเอาขวานออกจากกระโหลกก่อนหน้านี้แล้ว เพราะงั้นที่เหลือก็มีแค่เลือด มันรู้สึกดีจริงๆที่ผมหลุดพ้นออกจากชุดนี้ ผมหมดแรง แต่เด็กน้อยทั้งสองหน่อเหมือนจะมีพลังงานสำรองเมื่อนึกถึงขนมที่ได้เก็บเกี่ยวมา ผมปล่อยให้พวกเขาได้ขเมือบไปบางส่วน(และผมเองก็ด้วย ยอมรับครับบ)  จากนั้นพวกเขาก็มองกันและกันเงียบๆ ขัดเจนว่าพวกเขากำลังคุยกัน ผมล่ะเกลียดจริงๆเมื่อพวกเขาทำอย่างนั้น พวกเขามักจะซุ่มวางแผนเล่นซนกันสม่ำเสมอ และมันมักจะลากผมเข้าไปเกี่ยวด้วย คริสพยักหน้าให้กับอีกหน่อแล้วบอกผมว่าจะไปหยิบของจากบ้าน ผมมองเขาเหมือนจับผิดแต่ก็ปล่อยเขาไป พอเขาออกไปโครี่ก็ถามผมว่ามีเทียนไหม อะไรกันวะเนี่ย..?
* `( h  a' W8 S
" ~. c7 D. {6 X3 g& K' \โครี่ตั้งเทียนบนแท่นที่โต๊ะกาแฟของผมเมื่อคริสกลับมา จากนั้นก็นั่งลงบนเสื่อ โครี่ค่อยๆจุดเทียน คริสค่อยๆเดินปิดไฟทุกดวงในบ้าน กระทั่งแสงที่เหลือมีแค่แสงแวมวับจากเทียนเล่มน้อย ทุกอย่างเงียบงัน เด็กน้อยทั้งสองนั่งบนขา ด้านหนึ่งของโต๊ะเตี้ย และกวักมือเรียกผมให้นั่งฝั่งตรงข้าม จากนั้นก็ถอดเสื้อ มองจ้องมาที่ผมกระทั่งผมทำตาม พวกเขาจะทำอะไรผมก็ได้แต่สงสัย คริสควักเอาเชือกสั้นๆสามเส้นออกมาจากกระเป๋า และวางมันลงบนโต๊ะเคียงข้างกัน ผมเห็นได้ว่ามันเป็นด้ายผูกสัมพันธ์ แบบที่เด็กๆมักเอาไว้แลกเปลี่ยนกันกับเพื่อน ทุกเส้นสั้นๆมันถูกถักขึ้นอย่างแน่นหนาด้วยด้ายสามสี สองเฉดของสีน้ำเงิน(เข้มและสว่าง)และอีกสีเป็นแดงสด ผมถึงบางอ้อ
4 B/ N9 d7 D% j  `8 ~+ y4 J* q
"เฮ้ นายทำมันตั้งแต่..." โครี่กับครอสปรามผมด้วยสายตาเข้มงวด ยังกับว่าผมส่งเสียงแทรกกลางโบสถ์ที่กำลังทำพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ สำหรับพิธีที่พวกเขากำลังจะดำเนิน พิธีกรรมอันไร้เดียงสาเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณอันอ่อนเยาว์ ยิ่งเสริมให้มันดูศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเมื่อกาละก้าวล่วงสู่ชั่วยามแห่งเวทมนต์ กลางค่ำคืนฮัลโลววีน
  G3 V% D: t" @. |3 sดั่งต้องมนต์ ผมมองโครี่คว้าปลายด้ายทั้งสามขึ้นเหนือเปลวเทียน จากนั้นเขาร่ายมนต์ด้วยเสียงนุ่มหู
4 O+ U. `6 W5 w- g( n

“ข้าเอ่ยต่อเปลวอัคคีอันโชติช่วง     จิตสามดวงน้อมโซ่ถักผสาน
ทั้งสามรวมเป็นหนึ่งไปเนิ่นนาน     ถักผสานหลอมรวมด้วยดวงไฟ”
4 q  d; j% o0 H( S# v# d# t

/ P' `9 s0 v. Z

" n$ c: e' T+ C( c1 _โครี่นำด้ายผ่านเปลวไฟสามหน เร็วพอที่มันจะไม่หดตัวจากความร้อน จากนั้นเขาหยิบออกมาเส้นหนึ่ง มัดหลวมๆด้วยเงื่อนสองขดบนข้อมือซ้ายของคริส และมอบที่เหลือให้เขาเงียบๆ ตามแบบที่พี่ชายเขานำ คริสนำด้ายสามสีผ่านเปลวไฟสามหนแล้วเอื้อนวาจา
- ]9 P- V$ h2 T( i8 Y# v3 {

0 ^3 t9 e' ?/ d& Q

“จากดวงไฟในเปลวเทียนต่อหน้าข้า      ถ้อยคาถานี้ตัวข้าขอขับขาน
สองเป็นสามน้องพี่ผูกสัมพันธ์      จะรักมั่นนิรันดร์กาลไม่เสื่อมคลาย”

. o  K; F2 k4 A6 D0 s8 V

2 E6 L4 a  `4 M# C0 oดั่งต้องมนต์ ผมมองอย่างหลงไหลไปยัลคริสที่นำด้ายผ่านเปลวเทียนสองหน และผูกเส้นหนึ่งที่ข้อมือผม เด็กๆทั้งคู่ดูจริงจังและเคร่งขรึมมาก แถมกับตอนนี้ที่เครื่องสำอางค์ยังไม่ถูกล้างออกทำให้พวกเขาดูค่อนข้างน่ากลัวท่ามกลางแสงแวมวับของเปลวเทียน ดั่งว่าพวกเขามาจากอีกโลก เหมือนหมอผีตัวน้อยที่กำลังฝึกทำพิธีแบบเปลือยอก ดั่งพ่อมดชั้นสูงในคืนฮัลโลวีน และผมเองก็เป็นลูกศิษย์ที่ตกอยู่ในห้วงมนตรา คล้ายกับลัทธิคนรักเด็กได้ครอบงำผมอีกหน แล้วผมก็ได้รู้ตัวว่าคริสยื่นเชือกเส้นที่เหลือให้กับผม คาดว่าผมก็ต้องร่วมพิธีแต่โดยดี
' @& f, }. [& b; }& Z. Fคริสกับโครี่มองผมอย่างจริงจังขณะที่ผมรับเอาเชือกเส้นเล็กมาแล้ววาดเหนือเทียนอย่างที่พวกเขาทำ แล้วค่อยรวบรวมความคิด เราต่างฝึกซ้อมการร่ายมนต์กันเยอะมาก ที่จริงแล้ว เด็กๆค่อนข้างเชี่ยวชาญเกี่ยวกับบทร่ายในหนังสือเลย ทั้งหนังสือ หนังและละครหลายๆเรื่องต่างช่วยให้เราคุ้นเคยกับการสร้างบทร่าย
0 ^! O; @% g+ Y4 C% F/ c. H4 s2 |

5 u7 y  j8 y3 N3 o. c

“ข้าขอเอ่ยถ้อยวจีผ่านดวงไฟ     ให้กำไลเหล่านี้เป็นหลักฐาน
+ Q& X( H1 K& J0 aผูกเราไว้เชื่อมพี่น้องเชื่อมต่อกัน     ไม่มีวันให้สิ่งใดมาทำลาย”

* z" `: Z- t& z7 n0 X5 z4 u( E4 ~8 uคริสถึงยอมให้รอยยิ้มจางเติมเต็มบนใบหน้าของเขาขณะที่ผมนำด้ายผ่านไฟอีกครั้งแล้วผูกบนข้อมือของพี่ชาย จากนั้นเพื่อนสุดพิเศษตัวน้อยของผมก็เกี่ยวก้อยสัญญาเข้าด้วยกันพลางมองมาทางผม กระทั่งผมยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวเข้ากันกับพวกเขา ผมอินไปกับของขวัญจากเพื่อนตัวน้อยสุดๆ รู้สึกได้เลยว่าจู่ๆความเย็นเยือกวูบผ่านทำเอาขนลุกขึ้นมา เกือบจะพร้อมกับพวกเขา ดั่งเวทมนต์มีจริงในอากาศ เด็กๆเองต่างก็รู้สึก ผมเห็นได้เลยว่าหัวนมน้อยๆที่อ่อนโยนของพวกเขาดูเล็กลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อถูกล้อมรอบไปด้วยรอยขนลุก
3 ?1 O# E8 I" J  V% e; f
พิธีกรรมถึงคราวสิ้นสุด โครี่และคริสส่งยิ้มอย่างมีความสุขให้ผม ท่านผู้อ่านคงจะคิดว่ามันต้องตามมาด้วยการร่วมรักอย่างสุดเหวี่ยงยันเช้า แต่ว่านี่มันคืนก่อนวันจันทร์ ผมนำนักเวทน้อยที่สลึมสลือทั้งสองไปที่ห้องน้ำแล้วล้างเครื่องสำอางค์ออกเท่าที่จะทำได้ แล้วจัดการกับเสื้อผ้ากับพวกเขาด้วยความรักจนเหลือแค่ตัวเปล่าเปลือย เราทั้งสามต่างนอนหลับอย่างอิ่มเอม ห่มคลุมด้วยอ้อมกอดแห่งความรัก
2 }* Q9 K" ?/ k5 t9 T, d9 Y
ผมปิดเล่มในอีกไม่กี่อาทิตย์ถัดมา แค่ก่อนหน้าที่จะส่งไป ให้กับตัวแทนของผม ผมเพิ่มเนื้อหาที่สำคัญเข้าไปอีกหน่อยก่อนที่จะส่งแล้วบังคับตัวเองให้ลืมมันไป หลังเขาอ่านแล้วบอกผมว่ามันเป็นหนังสือที่ดีที่สุดของผมเลย และเขาก็แนะนำให้ต่อรองกับสำนักพิมพ์ให้รื้อสัญญากันใหม่ ที่จริงเขาคิดว่าเล่มนี้น่าจะข้ามประเภทไปผสมกับแนวไซไฟ-แฟนตาซีได้เลย สำหรับผมผมก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรถ้าท้ายที่สุดแล้วมันยังถูกกำกับได้ว่าเป็นหนังสือเด็ก ความภักดีต่อประเภทของผมยังไม่เสื่อมคลายง่ายๆหรอกนะ จากนั้น เมื่อทางสำนักพิมพ์อ่านต้นฉบับ และหลังจากไม่กี่อาทิตย์ที่เราต่อรองกัน ผมก็ได้เซ็นต์สัญญาด้วยค่าต้นฉบับเป็นจำนวนที่จุใจเลยทีเดียว พร้อมกับสัญญาว่าจะเขียนซีรี่ส์ของแฝดพลังจิตนี่อีกอย่างน้อยสองเรื่อง ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหาอะไรหรอก เมื่อยังไงซะมันก็เป็นอะไรที่ผมชอบอยู่แล้ว ผมรู้สึกว่าผมต้องแชร์ความมั่งคั่งให้กับเจ้าแฝดด้วย เพราะงั้นสำหรับของขวัญคริสมาสต์ (หนึ่งในอะไรที่ไม่จำเป็นจะต้องเอ่ยถึง) ผมให้ตัวแทนเขียนสัญญาที่แบ่งค่าลิขสิทธิ์ออกเป็นสามส่วน ส่วนที่แบ่งออกมาจะมีผลให้เมื่อโครี่และคริสมีอายุครบสิบแปด พวกเขาจะมีเงินมากเกินพอที่จะจ่ายค่าเทอมจนจบมหาลัยหรือจ่ายให้กับอะไรๆที่พวกเขาอยากใช้ ซูซานแทบร้องให้เมื่อรู้ว่าผมทำอะไรลงไป เธอดีใจมาก เจ้าสองแฝด แหงล่ะ พวกเขาอยากได้เงินเดี๋ยวนี้เลย ผมกอดพวกเขาเต็มรักเมื่อฟังแผนการว่าใครจะซื้อเครื่องบินหรือรถแข่ง หรือโรงงานทำขนมกับของเล่น
# F$ n* ^: v1 `/ W; z
หนังสือวางแผงในเดือนกุมภา และเมื่อฉบับพิเศษของผมส่งมาถึง เด็กๆยังคงอยู่ที่โรงเรียนเราเริ่มเขียนเรื่องต่อไปในซีรี่ส์เดียวกันแล้ว แต่เราก็ยังคงรอเล่มนี้จริงๆอยู่ เมื่อคริสติดต่อผมมา เขาก็ถามถึงมันเลย
) `- A6 x' s; V5 {9 g: q! n( k! L
("คุณได้รับหนังสือแล้วเหรอ?") ผมได้ยินเสียงความคิดของเขาที่ดูตื่นเต้น เขาทำผมลดความระวัง และผมเองก็กลัวว่าเขาจะรู้มากกว่าที่ผมอยากให้รู้ ผมเริ่มร้องเพลงของเดอะบีทเบิ้ล หวังจะกันเขาออกไป ("เฮ้! คุณกำลังซ่อนอะไรอยู่") เขาเห็นพิรุธของผม ความอยากรู้อยากเห็นมันเร่งเร้า ผมรู้ว่าเขาไม่หยุดง่ายๆแน่ ก็เลยร้องเพลงดังมากขึ้น ("ทอม!! หยุดนะ!")
"คริส ขอเถอะนะ อย่าทำอย่างนั้น" ผมขอ "มันมีความหมายสำหรับชั้นมาก และชั้นไม่อยากให้นายทำมันพัง เดี๋ยวกลับมานายก็รู้เองล่ะน่า" ผมเริ่มร้องเพลงอีกครั้ง แต่ผมก็รู้ว่าถ้าเขาจะทำจริงๆผมคงห้ามไม่อยู่
        
5 Q& H  L/ w# v; q6 _("งั้นก็ได้") ผมได้ยินเขาบ่นปอดแปด ("ไว้เจอกัน มั้ง..") ผมไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเขาออกจากหัวผมไปหรือยัง ผมพยายามคิดอะไรไปเรื่อยเพื่อไม่ให้เขารู้ในกรณีที่เขาแอบจู่โจมเข้ามาฟังความคิดของผมอีกหน ผมนึกไปถึงเรื่องที่กองบก.ให้ผมออกทัวร์โปรโมทหนังสือ ถ้าเป็นช่วงหยุดฤดูใบไม้ผลิซูซานก็น่าจะให้เด็กๆไปกับผมได้นะ

  H8 d0 t$ ]; A* v; ^" `; M  Lการจู่โจมครั้งถัดมาเกิดขึ้นหลังเลิกเรียนที่โครี่กับคริสเกือบจะพังประตูผมเข้ามา คริสบอกพี่ชายและทั้งสองก็แทบจะทนไม่ไหวโยนเสื้อคลุมสะเปะสะปะแล้วพุ่งเข้ามาเร่งเร้าผม "ขอดูมั่ง"โครี่ร้องเสียงดัง "ใช่ๆ อยู่ไหนอ้ะ" คริสมองกึ่งบังคับพลางสงสัยว่าผมซ่อนอะไรไว้

ผมนั่งบนโซฟาแล้วดึงกล่องของขวัญออกมา แน่นอนแหละว่ามันคือหนังสือ ผมไม่ได้จะแกล้งอะไรพวกเขาอีก แค่คิดว่าถ้าห่อแบบนี้น่าจะดูดีกว่า เด็กๆนั่งลงข้างผมแล้วรับมันไปอย่างไม่รอช้า โครี่ฉีกกระดาษห่อแล้วมองที่หน้าปก

"Double trouble"(สองแฝดน้อยเจ้าปัญหา)เขาพูดพลางยิ้ม อ่านชื่อเรื่องออกมาเสียงดัง รูปวาดด้านหน้าคือเราทั้งสามคน แต่งชุดเข้ากับธีมเรื่อง อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้ผมใช้รูปที่ซูซานถ่ายให้เป็นต้นแบบ
' P/ X/ B. ~  W1 f/ a"เฮ้!นั่นเรานี่" คริสส่งเสียง"เจ๋ง!"
9 A# j" T2 Q5 N) s# d  g) x+ r
"มันคือเล่มสำเนาของนักเขียน" ผมบอกเด็กๆ "เป็นเล่มแรกที่ถูกพิมพ์ออกมาจากแท่น ชั้นอยากให้พวกนายได้สิทธิ์ในการการเก็บรักษามันไว้"
- ]/ m# _& D( C( I9 `
/ `3 A* g* p8 b' ~  k% lโครี่และคริสมองมาที่ผมด้วยอย่างอิ่มใจ แต่ทั้งคู่รู้สึกว่ามีอะไรมากกว่านั้น สุดท้ายแล้วคริสก็จับทางความคิดผมได้ เขาสูดหายใจแรงด้วยความแปลกใจและรีบบอกให้แฝดพี่เปิดหนังสือดูอย่างรวดเร็ว มองผ่านข้อมูลประกาศลิขสิทธิ์ แทนที่จะเป็นหน้าว่าง ผมเห็นดวงตากลมโตของพวกเขาเบิกกว้างเมื่อมองไปที่ย่อหน้าสั้นๆเพียงหกบรรทัด ขากรรไกรพวกเขาตก อ้าปากค้างพร้อมเพรียงกันด้วยท่าทางอึ้งไม่อยากจะเชื่อขณะอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดโครี่ก็หาเสียงตัวเองพบ แต่มันดูสั่นเครือ "มัน-มันมีแบบนี้ทุกเล่มเลยเหรอ"เขาถามขณะยังตะลึงอยู่
0 [! ?- K' G7 `) W/ D
' f- J* ~# a/ Z: Jผมทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับ นี่แหละปฏิกิริยาที่ผมหวังไว้ ผมแทบจะถูกแผดเผาด้วยความรักที่ท่วมท้นจากสองหนุ่มน้อยที่น่ารัก สุดวิเศษ ที่เติมเต็มจิตวิญญาณพร้อมกับรู้ว่าพวกเขาเองก็รู้สึกเหมือนกัน ดวงตาของเราเริ่มร้อนผ่าว ทันใดทั้งสองก็อ้าแขนเข้าโอบผม กอดผมแน่นหนักพอกันกับที่ผมกอดตอบ ไม่มีอะไรที่เราต้องเอ่ย ความรักของเราพูดแทนได้หนักแน่นพอ เป็นภาษาที่สื่อความหมายได้ดีที่สุด
+ L4 G% S4 J" A$ {0 Q  L* O6 b- i

. Q8 [3 A+ P8 k" ]. s0 ~- P- d

"สำหรับโครี่และคริส
ลำแสงที่ถักทอเคียงคู่
& t# [4 X% ~6 _: l3 U& a' n0 tความสุขที่เปล่งประกาย
สว่างเติมเต็มดวงใจของฉัน
ฉันรักพวกนายทั้งคู่
ตลอดไป”

+ w* ^9 k/ d) W; V* [( k2 A4 a

nuangnut1996

สนุกมากครับ

MelonP

ขอบคุณค่ะ

lekthai

ขอบคุณขอรับ

Fammy

รอมานานได้อ่านสมใจ.ขอบคุณครับ

peewang

Fammy ตอบกลับเมื่อ 2022-5-2 18:19
รอมานานได้อ่านสมใจ.ขอบคุณครับ

; a9 e0 }' V" b3 b  |ติดขี้เกียจนานไปหน่อยฮะ แฮร่!!

zero_dice

เย้มาต่อแล้ววววว
$ [9 Z( b' d# n5 q) c. ?รอมานาน

Fammy

ขอบคุณครับ