สวัสดีครับ ต้องขออภัยที่ห่างหายไปนาน เนื่องจากคอมพิวเตอร์เพิ่งมีโอกาสได้ซ่อมหลังจากโควิดหายไป เลยเอามาลงต่อกันนะครับ ใครลืมเนื้อเรื่องไปแล้วไปติดตามได้ที่ http://www.g4guys.com/home.php?m ... 59250&do=thread นะครับ
“ติ๊งค์”ข้อความไลน์เข้ามา “กลับดึกจังนะกูเห็นพวกมึงเล่นเกมส์กันในบ้านแล้ว วันนี้อยากเล่นด้วยจัง” ทำเอาจ็อบและบอลตกใจและสงสัยว่ารู้ได้อย่างไรว่าเขาสองคนเล่นอะไรกัน “มึงจะเล่นอะไรกับพวกกูอีก”จ็อบพิมพ์ตอบกลับไป “วันนี้ให้พวกมึงจับไพ่กันต้องทำความคำสั่งกู” จ็อบมองหน้าบอลบอลเหมือนรู้ใจจ็อบว่าต้องทำอย่างไร เดินเข้าไปในบ้านหยิบไพ่มาสองใบ จ็อบกระซิบบอกบอลว่า “มึงทำไงก็ได้ให้กูเลือกได้โจ๊กเกอร์นะชุดกูเละขนาดนี้แล้ว กูจะได้ถอดออกเสียที” จ็อบจับได้โจ๊กเกอร์สมใจทำท่าจะถอดชุดออก “เดี๋ยวก่อน”ข้อความถูกส่งมาทำเอาชะงัก พร้อมกับมีสายโทรไลน์เข้ามาจ็อบรีบรับสายหวังว่าจะได้เห็นหน้าหรือเบาะแสมากขึ้น “ใครบอกให้มึงถอด”ปลายสายส่งเสียงมาทางวิดีโอคอล แต่เป็นเสียงที่ผ่านการแปลงเรียบร้อยแล้ว “แล้วมึงจะให้กูทำอะไร”จ็อบถามกลับ “มึงต้องไปนอนกลางสวนแล้วให้คนชนะฉีดน้ำใส่” “ได้กูจัดให้” จ็อบเดินไปนอนกลางสวน ส่วนบอลลากสายยางมา พร้อมฉีดน้ำไปที่จ็อบที่ใส่ชุด ร.ด.กำลังนอน โดยมีคนในวิดีโอคอยสั่งการ “เอาไอ้นั่นไปมัดไว้กับม้าหินอ่อนในสวนห้ามปล่อยจนกว่าจะเช้า” บอลต้องจำใจเอาแฟนตัวเองไปมัดไว้กับชุดโต๊ะม้าหินตามคำสั่ง “ส่วนมึงถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด ก่อนเข้าบ้าน วันนี้กูจะตั้งกฏให้บ้านมึงว่า ใครเข้าบ้านต้องแก้ผ้าเท่านั้น” บอลจำใจทำตาม และปลายสายก็ตัดไป บอลรีบเข้าไปห้องครัวต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป สองที่ เมื่อสุกแล้วรีบนำมาป้อนให้แฟนตัวเองที่ถูกมัดไว้ที่สวนส่วนจ็อบเห็นแฟนตัวเองกำลังป้อนบะหมี่ให้ก็อ้าปากด้วยความหิวเป็นภาพที่แสนโรแมนติคมาก หากบอลใส่เสื้อผ้าปกติ เมื่อทานเสร็จ บอลเข้าบ้านไปไปเอาส่วนของตัวเองมานั่งทานข้างๆจ็อบ “ไปนั่งข้างในก็ได้ข้างนอกหญ้าบาดตูดแล้วมั้ง” จ็อบบอกบอล “ไม่เป็นไรอยากดูแลแฟนไม่ได้เหรอ” บอลตอบ เมื่อบอลกินเสร็จก็ไปอาบน้ำจ็อบก็เผลอหลับไปด้วยอาการเหนื่อยมาทั้งวัน รู้สึกตัวตื่นมาเหมือนมีคนกำลังลูบไล้ตัวเองอยู่บอลนั่นเอง บอลกำลังทายากันยุงให้จ็อบอย่างเบามือพร้อมทั้งมีเสื่อกับหมอนมาวางข้างหน้าจ็อบ” “มึงไม่ไปนอนในห้องวะ”จ็อบถาม “แฟนกูนอนอยู่นอกบ้านจะให้กูไปนอนในห้องนอนมีความสุขอย่างงี้เหรอ” บอลตอบ คำตอบนี้ของบอลทำเอาจ็อบน้ำตาไหลเวลาล่วงเวลามาจนถึงเช้า “เมื่อคืนหายไปไหนมาวะ” “กูเปล่านะ”เสียงหนุ่มโรงงานสองคนกำลังเดินกลับมาจากการเข้ากะดึก “ก็กูเห็นมึงเดินออกจากห้องทำงานไป” “กูก็ไปเข้าห้องน้ำ” “ต้องเข้าห้องน้ำเดียวกับไอ้เด็กยามพาร์มไทม์นั่นด้วยเหรอ” “ที่มึงตามกูไปเข้าห้องน้ำด้วยเหรอวะ” “เออดิก็ในเมื่อมึงมันร่านนี่ เอาโทรศัพท์มานี่” หนุ่มในเสื้อช็อปสีเทาล้วงมือไปในกระเป๋ากางเกงของหนุ่มชุดหมีเพื่อคว้าโทรศัพท์ออกมาดูระหว่างชุลมุนกันอยู่นั้น โทรศัพท์ก็กระเด็นเข้าไปในรั้วบ้านของจ็อบ “ติ๊งหน่องๆๆๆ”ชายสองคนพยายามกดกริ่งเพื่อขอเข้าไปเก็บโทรศัพท์ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ จึงคิดว่าน่าจะยังไม่ตื่นเพราะเวลานั้นคือเวลาหกโมงเช้า จึงถือวิสาสะปืนเข้าบ้านไปเพื่อเก็บโทรศัพท์เพราะเวลานั้นเป็นเวลาประมาณ หกโมงเช้า “ตุ๊บ”ชายหนุ่มชุดหมีปีนเข้ามาในบ้าน แต่ก็ต้องตะลึงในภาพที่เห็น เด็กหนุ่มชุดร.ด.โดนมัดไว้ที่ที่โต๊ะหินก่อน ส่วนอีกคนนอนเปลือยกายอยู่ด้านหน้าพร้อมเอาหน้าซุกไปที่ว่างขาของร.ด.นั่น “เห้ย”ชายหนุ่มชุดหมีตกใจ “เห้ยพี่เข้ามาได้ไง” จ็อบและบอลสะดุ้งตื่น บอลรีบนอนคว่ำไปกับเสื่อทันที “มึงมีอะไรวะ”ชายหนุ่มนอกรั้วถาม “อ่อเปล่าพี่เข้ามาเก็บโทรศัพท์มือถือ เอ๊ะ ใช่จ็อบหรือเปล่าเนี่ย” “ใช่ครับพี่รู้จักผมได้ไง” “คือพี่เป็นลูกน้องเก่าของพ่อน้องไงพ่อน้องช่วยพี่ไว้เยอะมากตอนเมื่อก่อน” “อ้อครับพี่” “มาพี่ช่วยแก้มัดให้นะ” “เห้ยอะไรมีมัดอะไรกันด้วยเหรอ”ชายหนุ่มนอกรั้วถามอย่างสงสัย “พี่ขอให้มันเข้ามาในบ้านด้วยได้ไหมพี่เริ่มรำคาญละ” จ็อบพยักหน้า แต่บอลส่งสายตาอ้อนวอนจ็อบ แต่ก็ไม่เป็นผล “เห้ยไอ้น้องคนนั้นทำไมนอนแก้ผ้าอย่างนั้นล่ะ” “มันแพ้เล่นบาสผมครับผมเลยสั่งให้มันนอนแก้ผ้าที่สวนทั้งคืนมันก็เอาคืนผมโดยการมัดกับม้าหินเนี่ยแหละครับ” จ็อบโกหกไป “พวกน้องก็เล่นพิเรนทร์ใช่เล่นนะ” “บอลลุกขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้าบ้านไปทันที” “พี่ชื่อกอล์ฟนะส่วนเพื่อนพี่” ชายหนุ่มอีกคนกระแทกตัวเข้ามาทันที “อ้อผิดๆ แฟนพี่ชื่อ วิน” “หวัดดีครับพี่ถ้าว่างๆ มานั่งเล่นที่บ้านผมก็ได้นะ” จ็อบทักทาย “ได้เลยพี่วินเขาทำกับข้าวอร่อยนะ เดี๋ยวให้มาทำกับข้าวบ้านจ็อบแล้วเรามากินข้าวกัน” “ดีเลยครับพี่ผมเบื่อมาม่ากับกับข้าวนอกบ้านจะแย่อยู่แล้ว” ทั้งหมดหัวเราะอย่างครื้นเครง “พี่ขอตัวกลับกันก่อนนะถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย จ็อบบอกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจพี่จ็อบมีบุญคุณกับพี่ไว้เยอะมาก” “ครับพี่ขอบคุณครับ” “ติ๊ง”ข้อความไลน์เข้าที่มือถือของจ็อบ “รู้จักคนเยอะดีนี่เดี๋ยวต้องทำการรับน้องสักหน่อยแล้ว” “ฮัลโหลพี่โอม ผมมีอะไรให้พี่ช่วยอีกแล้ว” “ฮัลโหลแปปๆ เดี๋ยวพี่ไปรับสายนอกร้านก่อน” “จะให้พี่ไปแก้ผ้าที่ไหนอีกหรอ”โอมแซวจ็อบผ่านสายโทรศัพท์ “แหม่พี่อันนี้จริงจัง ผมอยากให้พี่ช่วยหาคนรู้จักพี่ที่เก่งคอมพิวเตอร์ เช่น สามารถหา IP Addressของต้นทางจากการโทรไลน์หรือโทรศัพท์อะไรพวกนี้อ่ะพี่ “น้องโทรมาถูกคนแล้วพี่นี่แหละ เรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์ งานอดิเรกก็เป็นแฮคเกอร์แต่เป็นแฮคเกอร์สายขาวนะ ด้านสว่าง เอาไว้แฮคพวกเว็บผิดกฏหมายส่วนไอ้ที่น้องให้ทำนั่น งานเล่นๆ ขำๆ” “ดีเลยครับนี่ตอนนี้ ไอ้นั่นเริ่มใช้วิดีโอไลน์โทรมาหาผมแล้ว ผมเลยอยากรู้ว่ามันอยู่แถวไหนคืนนี้พี่มาค้างบ้านผมนะ เพราะผมคิดว่า เร็วๆ นี้มันจ้องจะเล่นงานผมอีกแน่” “โอเคน้องได้เลย มีอะไรให้เล่นสนุกๆ แบบนี้ ไม่พลาดอยู่แล้ว” “แล้วก็พี่ใส่ชุดพนักงานพิซซาแบบนี้แล้วถือกล่องพิซซาไปด้วยล่ะเผื่อมันแอบดูเราอยู่จะได้ไหม่สงสัย” “ใครแอบดูวะ”โอมถามด้วยความสงสัยจ็อบจึงตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับจ็อบและบอลให้โอมฟังอีกคน “ไอ้เชี้ยเล่นกันขนาดนี้เลยหรอ” โอมตกใจ “ผมต้องการที่จะจับตัวมันให้ได้เลยจะต้องรบกวนพี่หน่อย” “ได้เลยไอ้น้องไว้ใจไอ้โอมคนนี้ได้เลย” “ไอ้จ็อบไอ้บอลมานี่ๆ” ต้อมเรียกทั้งคู่มาหา “พี่ได้ข้อมูลมาแล้วนะ”พี่ธามเปิดบทสนทนา ทำเอาจ็อบกับบอลตาโตขึ้นมาทันที “ว่าไงพี่ๆ” “ใจเย็นอันนี้มันแค่หาตัวผู้ต้องสงสัย ตอนนี้มันมีคนที่เข้าข่ายที่จ็อบบอกประมาณ 3 คนคนแรกชื่อ เกมส์ ออกจะลูกคุณหนูสักหน่อยเพราะเป็นลูกชายเจ้าของห้าง เคยชนะการแข่งขันเขียนโปรแกรมระดับจังหวัดมาแล้ว งานอดิเรกชอบเล่นเกมส์คนที่สองชื่อ ต้าร์ เด็กตี๋ๆ ขาวๆ เรียกว่าหล่อเลยก็ได้ เป็นลูกชายแม่ค้าในตลาดขายส่งผลไม้งานอดิเรก เป็นนักแคสเกมส์ทางโซเชียลมีรายได้ช่วยเหลือที่บ้านได้เป็นหมื่นต่อเดือน ส่วนคนสุดท้ายพี่ว่าน่าสงสัยน้อยสุด ชื่อ น็อต เป็นเด็กห้องคิง ใส่แว่นเนิร์ดไม่ค่อยสุงสิงกับใคร โลกส่วนตัวสูง ได้คะแนนท็อปเป็นอันดับต้นๆ วันๆ เอาแต่เรียนแต่สายพี่บอกว่า น็อตก็เขียนโปรแกรมเป็นเหมือนกันนะ” “สรุปคือเหลือผู้ต้องสงสัยอยู่สามคน” จ็อบสรุป “กูว่าไอ้เกมส์เนี่ยแหละ”บอลรีบสรุป “ทำไมวะ”จ็อบถาม “ไม่รู้สันชาตญาณนักสืบกูบอกมา” “ถุย!!!”ต้อม ธาม จ็อบ พร้อมใจกันถุยใส่หน้าบอล “โหไม่ชอบก็บอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องมาถุยใส่หน้ากันเลย” “แล้วพี่พอมีที่อยู่ของสามคนนี้ไหม” “มีสิอ่ะเก็บไว้ดีๆ นะ อย่าให้ใครรู้” ธามส่งเอกสารฉบับหนึ่งให้ “เออพี่ลืมบอก มีคนบอกว่า เคยเห็นไอ้ต้าร์ไปเดินแถวสนามบอลตอนมืดๆหลังจากที่เขาเล่นบอลบ่อยๆ ไม่รู้ไปทำอะไร” “โอเคพี่ผมว่า ผมมีวิธีตัดตัวเลือกของผู้ต้องสงสัยออกละแต่ผมต้องให้ไอ้บอลยืมชุดพี่พละพี่อีกรอบนะ” จ็อบพูด “เอ่อชุดพละหรอ พี่เอากลับไปซักแล้วว่ะ” ธามตอบ “เอาชุดหมีกู้ภัยของพี่ไปใช้ไหมล่ะพี่เอารถมาแล้ววันนี้ไม่ได้ต้องไปประจำที่จุดไหนด้วย” ต้อมเสนอตัว “มันจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับพี่”บอลถามเพื่อความแน่ใจ “ไม่เป็นไรหรอกเราไม่ได้ใส่ไปแอบอ้างหาผลประโยชน์จากใครนี่ อีกอย่างเรารู้กันแค่นี้ด้วย” ต้อมบอก “โอเคเอางั้นก็ได้พี่” จ็อบตัดสินใจ “แผนมึงคืออะไรวะ”บอลถาม “เดี๋ยวกูเล่าให้ฟังพร้อมพวกไอ้โอ๊ตกับไอ้ซอ” จ็อบนำแผนการไปคุยกับบอลโอ๊ตและซอ โดยจ็อบทำทีเดินไปที่สนามบอลหลังเลิกจากที่พวกมาเล่นบอลกลับกันแล้วซึ่งจะคุยกับบอลระหว่างทางโดยสร้างเรื่องว่า จ็อบกับบอลเล่นพนันผลบอลกัน แล้วบอลแพ้เลยไปวิ่งรอบสนามให้เหงื่อออกในชุดนักเรียนแล้วจงใจถอดชุดนักเรียนไว้ที่สนาม แล้วเดินไปล้างตัวที่ก๊อกน้ำที่สนามบอลเล็กที่จ็อบเคยโดนทำโทษ แล้วให้โอ๊ตกับซอแอบดูอยู่ละแวกใกล้ๆ “ไอ้เชี้ยกูต้องแก้ผ้าอีกแล้วเหรอวะ นี่กูแก้ผ้ามากี่รอบแล้ววะเนี่ยสองอาทิตย์มานี้”บอลบ่นออกมาทันที “อย่างน้อยมันก็จะได้ตัดตัวเลือกออกได้คนนึงเลยนะ”โอ๊ตปลอบใจ แล้วทุกคนก็เห็นด้วย “เออก็ได้ แล้วมึงขอชุดกู้ภัยของพี่ต้อมไว้ทำไมวะ” บอลสงสัย “ก็ถ้าผิดแผนแล้วเสื้อผ้ามึงหายจะได้มีเสื้อผ้าใส่กลับบ้านไง หรือว่ามึงอยากแก้ผ้ากลับบ้านมึงกลับคนเดียวนะ กูไม่กลับด้วย” จ็อบบอก หลังเลิกเรียนจ็อบนั่งฆ่าเวลาอยู่ที่อาคารเรียนชั่วคราวที่เดิมกับพรรคพวก ต้อมเดินเข้ามาพร้อมกับส่งถุงเสื้อผ้าให้ “อ่ะบอล ชุดที่จะใช้” ต้อมส่งถุงเสื้อผ้าให้บอล “ไอ้จ็อบมึงคิดใหม่ได้นะ จะให้กูแก้อีกแล้วเหรอ” “ก็เออเดะทำไมไม่กล้าเหรอ ถ้าไม่กล้าเดี๋ยวกูทำเองเลยนะเว้ย” ซอพูด “อ่ะโอเคงั้นมึงทำเลย” บอลส่งชุดให้ซอ “กูพูดเล่น”ซอแก้ตัว แต่บอลก็ไม่ลดละความพยายาม “แต่กูเอาจริง”บอลยังไม่ยอมจบเรื่อง “ไอ้บอลมึงแหละ ไอ้ซอมันค_ย เล็ก มันอาย” จ็อบบอก “เออถ้าค_ยกูเล็ก แล้วกูไม่ต้องแก้ผ้า กูยอม” ซอพูด พาเอาทั้งกลุ่มหัวเราะลั่น “ถ้าไอ้ซอถึงขนาดบอกว่าของมันเล็กก็ยอมมันไปเถอะไอ้บอล” โอ๊ตบอก “เออก็ได้วะ”บอลพูดอย่างเซ็ง เมื่อถึงเวลาประมาณเกือบทุ่มแสงตะวันลับขอบฟ้า ความมืดมิดเข้าครอบงำแต่ก็มีแสงจันทร์ที่สาดลงมาพอเห็นลางๆ มีชายหนุ่มสองคนเดินมาที่สนามฟุตบอล จ็อบกับบอลนั่นเอง “โหผีแดงเล่นกูแล้วไง” บอลทำทีว่าบ่นเรื่องที่แพ้พนัน “กูก็บอกมึงแล้วว่ากูไม่เล่นๆมึงจะชวนกูเล่น บอกว่าอยากแกล้งกู แล้วยังมาบอกว่าใครแพ้วิ่งรอบสนามแล้วให้คนชนะสั่งทำอะไรก็ได้ด้วยอีก” จ็อบตามน้ำไป “ก็ใครจะไปคิดว่าฟอร์มจะมาบอดตอนนัดนี้ด้วยวะ”บอลทำทีบ่นต่อไป “เออป่ะ เราไปวางของตรงอัฒจรรย์ตรงโน้นกัน” จ็อบชวนบอลไปวางของ “แม่งจะมาเคลียร์พนันกันวันอื่นก็ไม่ได้ กูจะได้เตรียมชุดมาเปลี่ยน เสือกต้องวันนี้กูเลยต้องยืมชุดรุ่นพี่มาเนี่ย” บอลยังคงบ่นต่อ “เออน่าเดี๋ยวก็คิวกูแน่น พวกมึงก็รอกันไม่ไหว เอาวันนี้ให้เสร็จๆ ไปเลย” จ็อบตอบกลับ ทั้งจ็อบและบอลก็ต่างสนทนากันเพราะคิดว่าต้องมีคนแอบฟังเขาอยู่แถวๆ นั้นแน่ๆ จ็อบเดินเข้าไปกระซิบบอกบอลว่า “ถ้าวันนี้มีนอกคิวแฟนไม่ว่าใช่ไหม” จ็อบกระซิบถามแบบหยอกๆ “ตามน้ำไปเลยเพื่อความสมจริง แต่ถ้าหนักมากมึงโดนเอาคืนนะ” บอลตอบ “วิ่งรอบสนามสามรอบใช่ไหมได้กูจัดให้” บอลลงไปในลู่วิ่งในสนามรอบในชุดนักเรียนปกติ พอครบสามรอบด้วยอาการที่ร้อนอบอ้าวด้วย เหงื่อก็ไหลเต็มเสื้อของบอล บอลวิ่งมาหาบอล “มีไรอีกไหมคับจัดมา” บอลท้าทาย “อันนั้นมันแค่เงื่อนไขแรกแต่อีกเงื่อนไขคือ ทำตามใจคนชนะ พร้อมหรือยังไอ้เพื่อนรัก” “มึงก็มาดิ”บอลยังคงท้าทายต่อ “งั้นก็ถอดเสื้อผ้ากองไว้อัฒจรรย์เลย”จ็อบสั่งไปตามแผน บอลทำทีท่าไม่อยากทำตาม แต่แท้ที่จริง ต้องการให้แผนเดินต่อไปได้ บอลเดินกลับมาที่อัฒจรรย์ที่วางสัมภาระเอาไว้ถอดเสื้อนักเรียนและกางเกงนักเรียนของตัวเองออกวางกองไว้กับที่นั่งในอัฒจรรย์เสร็จจึงเรียนเดินตามจ็อบไปยังอัฒจรรย์ฝั่งตรงข้าม
เดี๋ยวมาติดตามกันต่อนะครับ ว่าสองคนนี้จะทำอะไรกัน
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2021-2-28 01:01:22
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2021-2-28 05:31:31
โพสต์ 2021-2-28 05:45:54
โพสต์ 2021-2-28 08:03:08
