|
ตอนที่ 8 ...ง้อแนวใหม่
เช้าวันใหม่ วันนี้เป็นวันที่ 3แล้วที่ผมไม่ได้เจอหน้าไอ้ปอ ผมไม่เห็นหน้ามัน โทรไปก็ไม่รับสาย(มึงโกรธกูเหรอเนี้ย มึงยังไม่เคยโกรธกูเลยนะ)ผมทำภารกิจส่วนตัวเสร็จ ก็นั่งรอมันที่หน้าบ้านเหมือนเดิม 7 โมงก็แล้ว 8โมงก็แล้ว (มึงไม่มา กูไปหามึงเอง) ในตอนเที่ยงผมไปหามันที่อู่เห็นมันแว๊บๆครับ มันก็ไปกินข้าวข้างนอกกับเพื่อน มันก็เห็นผมนะ แต่มันทำเฉยๆ ผมนั่งรอไอ้ปออยู่หน้าอู่ (โอ้ย สงสารตัวเองเหมือนกัน ทำไมกูต้องมาง้อมึงด้วย กูผิดนิดเดียวเองที่ไม่ได้บอกมึง) นั่งรอจนบ่ายครับเห็นไอ้ปอเดินมาในอู่แล้วเข้ามาทักผม(จะไม่ทักก็เกินไป ผมนั่งหน้าอู่ทางเข้าจริงๆ) “มึงมาทำอะไร”ผมไม่ทันได้พูดอะไร มันเดินเข้าไปในอู่ (ไอ้เหี้ย งอนยังกะผู้หญิงเลยนะ)ผมกลับสิครับจะอยู่ทำไมล่ะ เสียใจนะที่มันพูดแบบนั้น ในเมื่อไม่ยอมคุยกันให้รู้เรื่องงั้นก็ไม่ต้องคุยกันเลย 5โมงเย็น เสียงข้อความเข้า “มึงมาหากูที่บ้าน”ไอ้ปอส่งมาครับ (อืม คงจะได้คุยกันดีๆแล้วมั้ง) ผมก็เริ่มใจเย็นลงแล้วครับ ผมขับรถไปที่บ้านมัน เดินเข้าไปหาถึงในห้องแต่มันทำตัวเฉยๆ เหมือนผมไม่มีตัวตน “ปอมึงโกรธกูเหรอ”ผมถามอย่างเจียมตัว (ไอ้เหี้ยกูมาง้อถึงในบ้าน เล่นตัวฉิบหาย) “ใครอนุญาตให้มึงพูด”(ห๊า มึงเป็นใคร เอาใหญ่แล้วนะมึง) “กูไอ้ทีขออนุญาตไอ้ปอพูดครับ”ผมพูดเสียงดัง หวังว่ามันจะคลายเครียดบ้างนะ “กูไม่อนุญาต”(อ้าว) “............” เงียบกันพักใหญ่ “มึงไปหยิบเสื้อกะ กางเกงมาให้กู กูจะไปเตะบอล” ผมต้องทำตามอย่างว่าง่าย ก็ง้อมันอยู่หนิ “มึงใส่ให้กูด้วย”(มากไปแล้ว) ผมนิ่งครู่นึง แต่ก็ต้องทำตาม ถอดซ๊อปให้มันแล้วก็ใส่ให้มันด้วย “กูหิวน้ำ” “อืม”ผมเฉยๆพยักหน้าเล็กน้อย “มึงไปเอามาให้กูสิ ยืนอยู่ทำไม”(ทำไมกูต้องทำตามที่มึงบอก กูยังไม่ได้คุยกับมึงเลย) แต่ก็ต้องไป เอามามันก็ไม่กินหรอกครับ(กวนตีนกูฉิบหาย เข้าภาวะปกติก่อนเหอะมึง) “มึงไปส่งกูเตะบอล นั่งรอกูด้วย แล้วมาส่งกู ” ทั้งๆที่รถมันก็อยู่ “อืม”ผมทำตามที่มันสั่งทุกอย่าง ทั้งไปส่ง นั่งดู มาส่งมันกลับบ้านอย่างปลอดภัยคุยกันบ้างเล็กน้อย แต่ยังไม่เข้าประเด็น ส่วนใหญ่มันให้ผมพูด “อืม” อย่างเดียวและผมก็ส่งมันถึงในห้อง “มึงไปคิดดูไปร่างเป็นหนังสือมาให้กูดู เขียนเป็นข้อๆว่า มึงจะง้อกูยังไง ” (อ้าว ไอ้เหี้ย กูยังไม่ได้คุยเลยมึงหาว่ากูผิดมากเหรอ กูต้องง้อมึงด้วย โอ้ยยย..) ผมก้มหน้า ไม่ได้มองมัน ถ้ามองเดี๋ยวอารมณ์ขึ้น(โกรธนะ) “เก่งนักไม่ใช่เหรอมึง ดูสิว่ามึงจะทำถูกใจกูรึป่าว ถ้ากูบอกไม่ผ่าน มึงก็ต้องไปทำมาใหม่ ”(เป็นอาจารย์กูเมื่อไหร่ว่ะ) แต่ผมก็จะลองทำดู มันจะได้สบายใจ ผมกลับบ้าน คืนนั้นผมก็พยายามคิดในสิ่งที่ทำให้มันไม่พอใจกับเหตุการณ์ที่เพื่อนมาบ้าน เขียนใส่กระดาษ 4 ข้อดังนี้ 1. กูไอ้ทีจะบอกไอ้ปอทุกครั้งเมื่อเพื่อนมาเที่ยว 2. เพื่อนที่มาค้างที่บ้านต้องมีมากกว่า 2 คน หาก 1 คน จะให้ไปนอนที่อื่น 3. เมื่อไปที่ไหนกูไอ้ทีจะบอกไอ้ปอทุกครั้ง 4. กูไอ้ทีจะไปออกกำลังกายกับไอ้ปอทุกวัน (แรกๆไปบ่อยครับ หลังๆเริ่มเบี้ยว) วันนี้ตื่นเช้าเหมือนทุกวันแต่ผมไปหาไอ้ปอตอนเย็นหลังเลิกเรียน กะว่าจะได้คุยกันนานหน่อย เอาการบ้าน 4 ข้อไปส่งศาลพิพากษาที่เดิม ครับ ห้องไอ้ปอ มันพิจารณากระดาษแผ่นเดียวของผม “มึงคิดได้แค่นี้เหรอ”(อ้าวกูก็ว่ากูบ้าแล้วนะที่กูคิด) “มึงโง่หรือแกล้งโง่จดหมายทางการน่ะมึงทำเป็นไหม มึงจะส่งให้ใคร เรียนใคร จากใคร”(ทำไมมันเว่อร์จังว่ะ เห็นกูยอมแล้วยิ่งมากดขี่) ถ้าอยู่ในสภาวะปกติผมพูดได้หมดครับในสิ่งที่ผมคิด แต่นี้ตึงเครียดนิดหน่อย เลยยอมๆมันไปก่อน มันก็พูดไป บ่นไป ติข้อนั้นเปลี่ยนข้อนี้ ผมก็นั่งจดยิกๆเหมือนฟังอาจารย์พูดเสร็จแล้วก็ต้องส่งมันไปเตะบอลเหมือนเดิม “ไอ้เหี้ยทีเรื่องแบบนี้เก่งนักนะมึง เหมือนรู้วิชาการมาก มาบอกกูให้เขียนตามหลักมีวรรค มีย่อหน้า” ผมด่ามันข้างๆสนามขณะดูมันเตะบอล “ไอ้เหี้ยๆๆๆๆๆ”ผมบ่นคนเดียว เตะเสร็จผมก็ต้องมาส่งมันกลับบ้าน “พรุ่งนี้เอามาให้กูดู” “เออ” (ไอ้เหี้ยๆๆๆๆๆ ) ผมทำหน้าเฉยๆ แต่ด่ามันในใจ ผมกลับมาถึงบ้าน เปิดคอมทำการบ้านเลยครับสรุปจากที่มันพูด คือ (ตั้งใจอ่านให้ดีนะ) สถานที่เขียน บ้านไอ้ที ที่อยู่............................. .................................... อ. เมือง จ.ชลบุรี 2 0 0 0 0 วันที่ 20 สิงหาคม 2552 เรียน..........คุณปอ......... ตามที่ข้าพเจ้า..............ไอ้ที............ได้กระทำผิดต่อ......คุณปอ.........อย่างร้ายแรง ฐานคบชู้สู่ชายกับไอ้ปาล์มซึ่งตกเป็นจำเลยที่ 1 บัดนี้ไอ้ปาล์มได้หลบหนีออกนอกจังหวัดแล้ว ข้าพเจ้ายินดีรับผิดคนเดียวและข้าพเจ้าได้สำนึกผิดแล้ว จะปฏิบัติตามมาตรการของคุณปอ ดังนี้ 1. ข้าพเจ้าจะไปหาคุณปอทุกเช้า(ที่บ้าน) กลางวัน(อู่หรือวิทยาลัย) เย็น(ที่บ้าน) แล้วจะไปส่งคุณปอเล่น ฟุตบอลทุกวัน นั่งรออย่างเป็นระเบียบพร้อมมาส่งอย่างปลอดภัย 2. ข้าพเจ้าจะนวดให้คุณปอทุกครั้งในตอนเย็น 3. ข้าพเจ้าจะไปหาคุณปอทุกครั้งที่โทรมา 4. ข้าพเจ้าจะบอกรักและหอมแก้มคุณปอทุกวัน 5. ข้าพเจ้าจะเรียกคุณปอว่าพี่ (บังคับกูมากๆๆ เรียกพี่หรือผีว่ะ) 6. ข้าพเจ้าจะไม่โต้แย้งคุณปอใดๆทั้งสิ้น คุณปอต้องถูกเสมอ กฏข้อนี้มีผล 7 วันบังคับใช้ 21-27 สิงหาคม 2552 จึงเรียนมาเพื่อโปรดทราบและโปรดพิจารณา ลงชื่อ.........ไอ้ที..................(ผู้ขออนุมัติ) ลงชื่อ.........คุณปอ................(ผู้อนุมัติ) ก่อนที่จะลงวันที่ได้ผมอ้อนวอนมันเกือบตายครับ “มึงต้องทำสัญญาทั้งหมดครึ่งเดือน” สีหน้าเย็นชา “ปอกูขออาทิตย์นึงนะ กูจะทำให้ดีที่สุดเลย” น้ำเสียงอ้อนวอน “มึงอ้อนวอนกูมึงใช้คำว่ากูเนี้ยนะ” มองมาที่ผม “ทีขอโทษ ทีสำนึกผิดแล้ว ทีสมควรตาย” ดูมาจากหนังจีน “เออๆ1 อาทิตย์ก็ 1 อาทิตย์ถ้ามึงผิดสัญญาแม้แต่ข้อเดียว กูจะให้มึงทำ 1 เดือน ”หนังจีนก็ยังได้ผล (มึงน่ะศาลเตี้ย กูยื่นอุทธรณ์เปลี่ยนคำตัดสินเลย) ในที่สุดก็ลงวันที่ได้ เป็น 1 อาทิตย์ เห็นไหมล่ะครับว่า ความคิดของมันเห็นแล้วแทบอึ้ง(เรียนในหลักสูตรตกแล้วตกอีก แต่ไอ้เรื่องความคิดทุเรศ ปากหมาๆ ได้เกียรตินิยมเหรียญทอง) กฏบ้าอะไรว่ะไม่เห็นเกี่ยวกับที่เพื่อนมาเลย . . ผมตื่นเช้ากว่าทุกวัน เพื่อที่จะไปทำตามกฏ มาถึงบ้านไอ้ปอแต่เช้า เอาสัญญาให้มันดู มันหยิบกระดาษมาอ่านอย่างละเอียดก่อนที่จะลงชื่อหน้าตาเฉย “วันนี้มึงทำข้อ1 แล้ว ต่อไปมึงทำข้อ 4 ตอนนี้” มันทำสีหน้าเคร่งเครียด(ไอ้ห่ามึงยังจะมาเก๊กหน้าอีกเหรอ) “ข้อ 4 อะไรว่ะ” กระดาษไม่ได้อยู่ในมือผม “มึงยังไม่ได้ท่องมาอีกเหรอว่ะ” “อ้าว กูต้องท่องด้วยเหรอ ” “ไม่ท่องแล้วมันจะขึ้นใจมึงได้ไง พรุ่งนี้มึงต้องจำให้ได้ ” “มึงจะมากไปแล้วนะปอ” เริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่แล้ว “มึงไม่ทำตามข้อ 6” มันมองกระดาษ ( 6 บ้า 6 บอ อะไรอีกว่ะ กูจำไม่ได้ไอ้สาดด) “ข้อ 4 อะไร” “บอกรักกู”แล้วมันชี้ที่แก้ม “กูรักมึง”ผมพูดกระด้างๆ “มึงไม่ทำตามข้อ5 เรียกกูว่าพี่ ”อะไรอีกว่ะ “พี่ปอกูรักมึง” ผมพูดเบาๆ เห็นมันยิ้มๆ ผมต้องปรับตัวทั้งวัน ไม่ชินมากๆ แต่ก็พยายามทำเพราะเห็นไอ้ปอก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ เริ่มพูดมากขึ้น ผมจะพูดนิดหน่อยก็เอามือปิดปากเป็นใบ้ทั้งอาทิตย์เลยครับ เป็นคนใช้มันด้วยและแล้ว 1อาทิตย์ที่โหดร้ายก็ผ่านไป (ทีกูมั้งไอ้ปอ) หลังจากนั้นมันก็ทำตัวเหมือนเดิม แต่ผมไม่เหมือนเดิมครับ มันทำผิดใจผมนิดหน่อยผมด่าไม่ยั้ง มันคงรู้ว่าทำผิดต่อผมทั้งอาทิตย์(คราวนี้แหละถึงเวลาที่มึงจะรู้สึกบ้างไอ้ปอ กูขอ 1 อาทิตย์เหมือนกัน) . . เมื่อผมป่วยต้องเข้าโรงพยาบาล ไอ้เด็กช่างมันจะดูแลผมยังไง (ทำไรเป็นมั้งนอกจากเรื่องเครื่องยนต์และปากที่อวดเก่ง) จะเห็นใจรึเลิกกันก็ตอนดูแลกันเมื่อยามเจ็บป่วยนี่แหละครับ ..... บาย....บาย...... | 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-6-1 15:17:35
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-6-1 16:19:15
โพสต์ 2020-6-1 19:12:57
โพสต์ 2020-6-2 20:43:30
โพสต์ 2020-7-11 07:50:10
