|
ด้านตี๋ใหญ่
# c7 ^7 v. d8 @
$ G* X- B+ j; A) G4 S! b: s& }
. q# C' c9 z& ^5 u8 Iเช้าที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง สายลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างพร้อมแสงแดดสีทองผมนอนตะแคงมองร่างในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวของคนที่นอนหลับสนิทอย่างอ่อนเพลีย เสี้ยวหน้ากว่าครึ่งจมหายไปในหมอนใบนุ่มฉายแววกังวลไว้แม้ยามหลับไหลสังเกตจากคิ้วเรียวที่ยังขมวดมุ่นจนต้องส่งปลายนิ้วโป้งไปนวดวนให้คลายออก3 Z, W a: ?) K# W
' \2 s H( J# o8 ~4 N
6 x( L! }% \1 i% uและเมื่อได้สัมผัสผิวนุ่มลื่นแล้วก็ยากที่จะละออก ปลายนิ้วจึงค่อยๆสัมผัสแผ่วไปตามโครงหน้าที่แสนคิดถึงผิวแก้ม ปลายจมูก และหยุดบดคลึงนิ้วกับริมฝีปากนุ่มหยุ่นก่อนประทับแทนด้วยริมฝีปากของผมอย่างยากจะห้ามใจ# P8 w. m' M7 C1 [8 U5 X( {
; x& [/ O% N! S, |
+ e: N1 R3 T% k9 t9 @2 Y0 H
จุ๊บ
' U; ?3 S& k% Q
+ R! m6 m" O b( }4 l# E2 ~, f$ D
ผมหวงแหนคนตรงหน้านี้เหลือเกิน และก็เสียใจอย่างสุดซึ้งที่ไม่สามารถปกป้องคนรักของตัวเองไว้ได้ซ้ำร้ายยังทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บปวดกับการทรยศจากตัวผมอีก; K* \" F x6 x- n6 B% t0 I+ B# n7 b0 [% m0 r
; q b# y |" o( a, N4 i6 [$ {7 O" A6 t& e2 Y
ไม่ได้อยากจะแก้ตัว...แต่ไม่ว่าร่างกายผมจะผ่านใครต่อใครแต่หัวใจผมมีแค่คุณคนเดียวจริงๆ...* t0 ?0 p% W: |/ ]6 j) h
& {0 K, c E% r7 f
3 {" k) e1 v9 z c- q3 {' x% G“อืมม” คุณเล็กเริ่มรู้สึกตัวขณะที่ใบหน้าผมยังแนบชิดและเมื่ออีกฝ่ายตื่นเต็มตาก็ผละถอยหลังหนีอย่างตกใจจนผมต้องคว้าเอวเอาไว้อย่างกลัวว่าจะพลาดท่าตกเตียงไปเสียก่อน4 Y, j" D. }4 [8 g. P1 u
8 u, e2 ~# c! S; h4 U* e# m J" f/ T; K0 X! ]; V
เมื่อคืนนี้หลังจากที่ฝ่าพายุคลื่นขึ้นมาบนฝั่งกันได้ คุณเล็กก็หมดแรงล้มพับลงให้ผมต้องอุ้มกลับบ้านพัก(เป็นบ้านของครอบครัวคุณเล็กที่สร้างทิ้งไว้คล้ายๆบ้านพักต่างอากาศ) จัดการจับร่างเพรียวถอดเสื้อผ้าอาบน้ำอย่างกลัวจะเป็นไข้ คุณเล็กขัดขืนไม่ยอมอยู่สักพักแต่ผมก็ไม่มีทางยอมให้ร่างอ่อนแรงเข้าไปอาบน้ำให้เสี่ยงต่อการล้มหัวฟาดพื้นแน่ๆ
% t( P1 X8 y0 {, J8 _5 J! }. Z9 _% R9 V) Z- Z: K; k. e
! P0 a9 _ ~( D& ^ต่อจากนี้ผมจะดูแลเขาให้ดีที่สุด...ไม่ใช่เพื่อชดเชยความผิดเพราะมันไม่สามารถทดแทนกันได้แต่เพื่อชดเชยเวลาหนึ่งปีที่ห่างกัน...
( F. ^& w4 }+ S8 E$ `% V* c1 v( O! [/ g$ {: X
, t/ v8 W7 d$ v8 N
ผมยังรู้สึกใจชื้นอยู่บ้างที่เห็นใบหน้าแดงๆเมื่อเราทั้งสองเปลือยร่างอาบน้ำด้วยกันแม้จะยังดื้อดึงแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ
& F3 `9 ^" Q u& }% C3 a$ [ b) ~. Z1 C/ D
( `; n$ V) r% }/ Tแล้วหลังจากที่คุณเล็กสัมผัสพื้นเตียงนอนนุ่มก็ผล็อยหลับไปอย่างอ่อนเพลียผิดกับผมที่ไม่กล้าแม้จะข่มตาปิดสักวินาที..กลัวว่าถ้าลืมตาตื่นขึ้นมาอีกฝ่ายจะหายไป
% p! }* h/ U5 _9 G6 p; ~8 J6 o4 x$ L% U }- N C6 i) |0 w- T
, g- T+ G0 E# x" z5 l0 k
“ปล่อยสิ มากอดทำไมเนี่ย” ตื่นขึ้นมาก็เริ่มพยศอีกครั้งผมจึงเพิ่มแรงกอดรัดมากขึ้นแล้วถามด้วยเสียงอ้อนวอน0 |- o; I( h/ s N7 Z+ Q5 K8 S+ B0 r
6 O9 N- z% a- q# c* F. W" f
9 O1 G. U% [0 D @( K) r& \“คุณเล็กจะฟังผมแล้วใช่ไหม...” ริมฝีปากบางเม้มแน่นพลางจ้องผมด้วยสายตาหวั่นไหวชั่วอึดใจก่อนบอก
& H$ k2 M+ ?5 e; ]# x) a5 S. z3 @7 U3 G
) f8 ]9 m- i3 I/ X
“ฟังก็ฟังสิ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้นายมาจับตัวตามใจชอบสักหน่อย!!”ท่าทางไม่ยอมจนผมต้องถอดใจยอมคลายแรงกอดรัดออก คุณเล็กกระโดดผลุงลงจากเตียงแล้วมองผมตาขวาง
5 m& z' m7 Y# Z0 T
7 x: X: c/ n' f) M$ u, Y
! Q& m' ]: L! v% _3 O“ฉันจะไปอาบน้ำ เสร็จแล้วค่อยคุยกัน” แล้วก็หมุนตัวหนีหายเข้าไปในห้องน้ำผมระบายยิ้มอ่อนออกมาเพราะถึงแม้จะดื้อดึงแต่อย่างน้อยคุณเล็กก็ไม่ได้เย็นชาอย่างคราแรกที่เจอกัน( E9 f7 h; R. F2 X3 |* A7 _/ u
q$ ^2 s! Q' K8 }. ]" {+ P
( S2 n/ s$ f0 J* c/ y* U
คุณเล็กเดินเช็ดผมออกมาพร้อมกับที่อาหารเช้าเสร็จพอดี ผมเลื่อนเก้าอี้ให้ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมนั่งลงง่ายๆและเมื่ออีกฝ่ายนั่งเรียบร้อยแล้วผมก็พาตัวเองไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
5 L9 W& x) o1 H& [$ }. F. i8 N% G
: B; m* r8 ~# o3 b+ i
$ k' M1 Z( n( l7 Z, J“ทานอาหารเช้าก่อนครับ” ผมเลื่อนชามข้าวต้มหอยนางรมไปให้คุณเล็กก้มลงมองแต่ก็ไม่หยิบช้อนขึ้นมาทาน
0 c9 O3 Q( M4 r: Y5 ?9 k3 ^$ D
. E2 s# @% E* Y# Y+ j0 f! x5 | Y2 \# }# C
“เอาเรื่องของนายก่อนเถอะ ฉันพร้อมจะฟังแล้ว”
. _- H# r( _4 S2 l$ G- U
! A% |" C! j- m; N, D; S* |9 V8 F" o/ X8 p" M8 a, ^2 A
“รองท้องก่อนเถอะครับ”
# w9 P7 u9 L5 d, ]" _: k3 }. V& H* x
6 v" z2 }# |" v& I" k% I5 A“ไม่ สรุปจะพูดไหมถ้าไม่ฉันจะได้กลับบ้าน” ผมคว้าข้อมือที่วางอยู่บนโต๊ะทันทีอย่างกลัวว่าโอกาสของตัวเองจะหมดลง
- \! j' A3 I% ]7 H' Y& b* A6 `
- T D1 @) W$ R& l+ W, }8 w
2 r1 D4 }! H1 {' h' [! P* A“ผมไม่ขอให้คุณเล็กให้อภัยเพราะผมรู้ว่าผมทำผิดต่อคุณมากมายเหลือเกินขอแค่อย่าไล่ผมไปจากคุณก็พอ”
/ Z4 g3 R$ I) T( ?6 G$ T8 [+ Z. A3 N
$ m2 H& g1 p4 L$ z- d“พูดมาก” ถึงปากจะว่าแต่ใบหน้างอง้ำน่ารักก็เพียงพอแล้วสำหรับแสงนำทางแห่งโอกาสของผม' c5 {7 F- n3 k9 N1 T% r
6 I" z* |2 j3 E. `: Z9 }6 |$ Y+ J4 V2 B4 E: w5 Z
% C k5 p7 R% F
) r6 B; u6 {7 Y
' T% [, ?" |) ^- e# d8 {$ |8 o2 Wย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว...คืนแห่งหายนะ3 W+ ^$ O, E. B$ U
" [3 U2 R# Y. I& f3 Q
- H& I& ~" F% b% K' k( q7 Q“คุณเฟิ่งจะให้ผมไปเกาลูนเหรอครับ”
* f2 ^6 L; ?% ]# }) G
2 Z# f; I: j7 \% b3 T; G1 j/ s, Q1 {* k0 v- t1 q
“ใช่ พอดีมีคนมาก่อกวนย่านที่เราปกครองอยู่ อยากให้นายไปจัดการที”0 W3 U6 C; O. V+ w3 J3 I. F! O- Z
% f8 D& Q4 t+ R
7 ?, u$ D" k( h“แต่เจิ้งกังดูแลอยู่ ผมว่าเขาน่าจะจัดการได้” และทันทีที่ผมพูดจบ สายตาที่ใครต่อใครก็ว่าอ่อนโยนก็ตวัดคมกริบขึ้นมอง9 M4 }' {! X& r
1 d9 K. _5 g$ Y" G2 `
4 c; @ C; F" r' @8 S' D“ฉันอยากให้เสี่ยวสือไป ได้ไหม???” ประโยคร้องขอขัดกับน้ำเสียงเด็ดขาดทำให้ผมจำยอมก้มหัวับคำสั่งอย่างขัดไม่ได้เรื่องไปเกาลูนน่ะไม่เป็นปัญหาสำหรับผมหรอก จะห่วงก็แต่คนที่รออยู่ในห้อง* e' Z* E! A3 `: f' m+ m' X
2 N, U( o- T3 L9 P# t+ l: R. _( a' H' N$ n0 f
“ไม่ต้องห่วงมากหรอก ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็จะได้ไปอยู่ด้วยกันแล้วไม่ใช่เหรอ”และนั่นเหมือนประโยคหลอกให้ผมตายใจจนไม่ได้เคลือบแคลงเลยว่าจะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นกับคนรักของตัวเอง* t, R+ ?* H8 d" j8 h1 v
; [& l1 {: C9 p- ^# y
+ A/ {4 l! }% v8 z. Cเมื่อสัปดาห์ก่อนหน้านี้ผมได้เข้าไปคุยกับคุณเฟิ่งเรื่องจะขอถอนตัวจากการเป็นบอดี้การ์ดยอมทิ้งสกุลจิ่นเพื่อกลับเมืองไทยไปใช้ชีวิตธรรมดากับคนรัก
9 Y: A) A% p0 D# a' y$ m+ D0 [, l0 x# f3 E
1 N R( R3 a7 B6 J: p/ k- a3 h
เมื่อกลับมาสวมหัวโขนเป็นจิ่นสือแล้วผมจะรับคุณเล็กมาอยู่ด้วยกัน ไปสู่ขอจากครอบครัวให้เป็นเรื่องราวและรับรู้ว่าผมจริงใจกับลูกชายของพวกเขาชีวิตบอดี้การ์ดที่มีภยันตรายรอบด้านถ้ามีคนรักอยู่เคียงข้างคงจะมีความสุขไม่น้อย...ผมเคยคิดอย่างนั้น- `* H P7 S! M! l1 A" C2 x, Y4 p
/ u) C# p0 p1 v5 F6 m
. F6 C$ Q( D( r$ e/ w, d. tแต่มันไม่ใช่เลย...การดึงคุณเล็กเข้ามาในโลกของผมไม่ได้ทำให้โลกอันดำมืดสว่างไสวตรงข้ามความบริสุทธิ์สดใสของคุณเล็กกลับค่อยๆหมองหม่นลง...ทีละนิด...ทีละนิด
0 u" ?2 b! T( z3 `4 N" W' y; n6 N# X, k9 x) z% }1 [
' Q; q' o q- a+ a- g- gสิ่งที่หล่อหลอมให้ผมเป็นคนมีหัวใจ มีความรู้สึกได้ก็คือจิตใจที่งดงามเอื้ออาทรต่อคนอื่น และการมองโลกในแง่ดีของคุณเล็ก ซึ่งผมไม่อยากให้มันกลืนหายไปในโลกที่แสนดำมืด6 B! Z- z6 ?% k3 Y
% m$ K6 q/ C- V$ R
+ o2 f7 M+ p9 _6 i2 G mและยิ่งจิ่นตั้งมาเตือนว่าให้พาคุณเล็กออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดผมยิ่งกังวลรอบตัวผมอันตรายเกินไป ดังนั้นผมจึงตัดสินใจที่จะกลับไปอยู่ในโลกของคุณเล็กแทน...โลกที่ผมและเขาต่างมีความสุขด้วยกัน |7 h+ | L. K/ L- B/ f2 v A
, o! S j# w6 W b4 }; i
) |; z, \$ r. S2 R: z8 E) o$ ^/ mผมยังจำได้ดีว่าวันที่ผมก้าวเข้าไปบอกคุณเฟิ่งเขาอาละวาดหนักแค่ไหน คุณเฟิ่งที่หน้าตางดงามน้ำเสียงแว่วหวาน กิริยาอ่อนโยน แต่จะมีสักกี่คนรู้ว่าภายในใจที่ผ่านความบอบช้ำมาอย่างหนักและยาวนานบัดนี้มันบิดเบี้ยวผิดรูปไปมากเพียงใด1 A, ]8 C/ y5 [' z
! Q4 r0 S z7 l1 ]; P7 |. o9 h& S" o: J
2 y% Z. ]/ d6 r e( }และผมก็เป็นหนึ่งในนั้นที่รับรู้และเห็นใจ ถึงได้ยอมถวายชีวิตเพื่ออยู่รับใช้...แต่นั่น...มันก็ก่อนที่ผมจะเจอเจ้าของหัวใจ2 }' E; E/ l @: X1 ]
$ B2 q0 T1 J- l* k: T0 k# Q7 E# @0 I% C) e4 U" Q% s' N
แล้วสองวันต่อมาคนที่อาละวาดจนแทบเสียสติก็ยอมรับคำขอของผม แต่ยื่นข้อเสนอเพียงว่าก่อนทิ้งเขาไปอยู่กับคนรักที่เมืองไทยช่วงเวลาที่เหลือมอบให้เขาจะได้ไหม...ซึ่งผมก็ตกลงคงเพราะในใจก็รู้สึกผิดกับคุณเฟิ่งอยู่มากมาย8 M7 r' |% h! S! p
7 B! z6 J6 s0 Y' N E, W( W2 t6 q0 Z" }+ Q9 P# y( C# F
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่คุณเล็กสอนให้ผมได้รู้จักมัน...เพราะถ้าเป็นจิ่นสือคนเก่าก็คงเป็นเพียงผู้จงรักภักดีที่หัวใจด้านชาแม้แต่ฆ่าคนให้ตายแทบเท้าก็ไม่รู้สึกอะไร
/ t) P( W! N! ]' p B8 K n7 {
5 f: G9 C3 x6 q- I2 N$ C+ ?% F6 C5 d3 I" z" d
แต่กว่าจะล่วงรู้ว่ามันคืออุบายที่จะทำลายหัวใจของผมให้เจ็บปวดทรมานเจียนตาย...มันก็สายไปเสียแล้ว
+ Z4 _8 z. ]/ P
8 [/ r: S9 O# r/ D
$ ^) t' X/ u8 R; Y- d% J“กลับมาแล้วเหรอ ที่เกาลูนเรียบร้อยใช่ไหม”- z3 l! T' H4 a; q, R5 Q* @1 w
: ] n6 K O/ D9 |
& R; X. h3 d8 E' ^3 q0 k& _“ครับ” ผมกลับมาถึงบ้านเฟยก็ปาเข้าไปตีหนึ่งแล้วคุณเฟิ่งดูจะอารมณ์ดีผิดปกติ แต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรมากเพราะความสนใจผมไปอยู่ที่คนในห้องที่ป่านนี้คงรอผมจนหลับไปแล้ว0 p/ |% }* m% |; B
5 [( t- T8 ?+ C0 Z- o$ l5 ?2 X8 @
, n* w# Y( I0 j8 c1 `! I* }“เสี่ยวสือ...คืนนี้นอนกับฉันนะ” ร่างเพรียวบางขยับเข้าแนบชิดพลางใช้ฝ่ามือลูบยั่วยวนที่หน้าอกแค่นี้ผมก็รู้ความหมายของคำว่า ‘นอน’ ที่ว่า8 M1 k- G2 C+ B0 O$ o d
* c4 Q U0 V/ E6 ^ L5 h S0 P# q4 b+ M
“ผมคงไม่สะดวก” ว่าแล้วก็ถอยหลังหนีหนึ่งก้าว+ X2 p8 C3 @" e; e! c
) d: U. {, k" s% N
4 C- r: z- C. x# Lเมื่อก่อนผมยอมรับว่าผมทำหน้าที่บนเตียงตอบสนองความใคร่ให้คุณเฟิ่ง เนื่องจากความจำเป็นบางอย่างที่ผมต้องทำและอีกเหตุผลคือร่างกายในส่วนลับอันขาดหายไปของคุณเฟิ่ง แต่ตั้งแต่ที่ผมมีคุณเล็กผมก็ไม่คิดจะปรนนิบัติเรื่องอย่างว่าอีกเลยจะมีก็เพียงช่วยขัดหลังให้ยามอาบน้ำเท่านั้น( G7 a9 K$ ]' H& f6 ?" T, T
9 W) h8 ^, g2 G9 P3 S
2 I& r7 ], c+ T1 Y8 ^8 B8 y“คืนนี้คืนสุดท้ายที่ฉันจะมีนายแล้วนะ ขอร้อง”
3 D4 s( D+ R% Z7 R- x. j3 p g: r# ^$ V
5 Y( J% C2 m. D q8 J“ให้ผมดูแลอย่างอื่นแทนนะครับ แต่เรื่องนี้...”3 l+ i& K% S6 F. Z
) L( c$ m# N5 n4 L; I
/ E. G- f1 J+ `& s) c4 U8 t“ฉันมีแค่สองทาง...” เรียวแขนขาวตรงเข้ามากระชากปกเสื้อผมเข้าไปหาพลางใช้แขนอีกข้างโอบรอบคอผมเอาไว้ใบหน้าเคลื่อนชิดใกล้พร้อมกับกดจูบที่มุมปาก เสียงหวานกรีดกรายดั่งน้ำผึ้งอาบยาพิษ“เสี่ยวสือจะนอนกับฉันในคืนนี้แล้วได้กลับไปอยู่กับคนรักสมใจหรือ...ไม่มีใครได้ไปไหนเลย!”
# S) z$ `8 H! `- E& w9 H J. j2 o3 O* K5 x, y+ j& s9 S
) a; ^( r8 w# \) Z3 l) L$ t" k* Z5 s
สุดท้ายผมก็ต้องกล้ำกลืนทรยศหัวใจตัวเองอีกครั้งยอมเดินตามคุณเฟิ่งกลับไปยังห้องพักในใจพร่ำขอโทษเจ้าของหัวใจอย่างรู้สึกผิด...อีกแค่ครั้งเดียว...ครั้งสุดท้าย...ผมขอโทษ...
+ Q- ~, L* s6 S" g: X# t0 l6 W' A. M+ M* Y
: j- v0 M0 v- {- d, t" e
แต่ความผิดของผมสวรรค์คงไม่เห็นใจ เมื่อแสงสว่างของเช้าวันใหม่มาถึงหัวใจผมก็โบยบินหนีไปไกลแสนไกลผมตามหาคุณเล็กอย่างบ้าคลั่งแต่ก็ไม่พบ...จนแม่บ้านเจิ้งหญิงชราประจำบ้านเฟยมาส่งข่าวผมถึงรู้เรื่องทั้งหมด...ว่าคนรักของผมได้กลับเมืองไทยไปแล้วพร้อมกับร่างกายและหัวใจอันแสนบอบช้ำ
. u4 ?1 c" l- d6 I* Q; i
% J, s' x/ K0 F! y" ?. ^+ F7 [8 t5 I* k. d6 [% Y
ทำไมผมถึงไม่เฉลียวใจเลยคนอย่างคุณเฟิ่งน่ะหรือจะยอมปล่อยผมไปง่ายๆ...ไม่มีทาง...
% I2 E' G3 F' D! R. t; _; ]& f+ r! ~8 O! s9 J3 U: P0 p. @% N2 S. X
8 n( [5 G+ N( L) S) O: |- q3 I
ยังดีที่สุดท้ายจิ่นตั้งมาช่วยชีวิตคุณเล็กไว้ได้ด้วยการปล่อยควันยาสลบเข้ามาในห้องนอนซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมคืนนั้นผมถึงไม่รู้สึกตัวเลยแล้วช่วยพาคุณเล็กออกไปจากห้องลับใต้ดิน....
7 J- m. L2 K" ]6 z2 y/ I6 u3 u
$ v. h) m( L& L+ V1 P9 R) u$ x; B; `* n% \" G
เพียงแค่คำบอกเล่าก็ทำให้ผมเหมือนถูกฉีกหัวใจเป็นชิ้นๆ ไม่ต้องคิดเลยว่าภาพย่ำแย่ของคุณเล็กที่จิ่นตั้งส่งมาจะทำให้ผมยิ่งกว่าตายทั้งเป็น5 y: A8 x; `2 G/ V! O' \$ i; I3 W- s
# e7 z( p9 \2 q8 ?
# t4 z3 \1 {$ O$ `# e& | X% K
“หึ รู้เรื่องแล้วเหรอ ก็ดีถ้าอย่างนั้นก็น่าจะรู้นะว่าควรทำตัวอย่างไร!!” คุณเฟิ่งไม่มีทีท่าเดือดเนื้อร้อนใจเมื่อทราบว่าผมรู้สิ่งเลวร้ายที่เขาได้กระทำต่อคนรักของผมแล้วซ้ำยังขมขู่ให้ผมได้เกรงกลัว
% A% r" Q% }% m/ a- n' B+ X% G
) T1 S% Y1 E% O. l- L# s" j( P
. s1 F- S8 o/ j1 h6 s# Wซึ่งผมก็กลัวจริงๆ...ทำไมผมจะไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ผมนอนด้วยทุกคนก่อนหน้าถึงหายตัวไปอย่างลึกลับบางคนก็กลายเป็นศพปริศนา เพียงแต่ผมไม่คิดจะสนใจเสียมากกว่า แต่กับคุณเล็กไม่ใช่...เขาไม่ใช่เพียงแค่หัวใจแต่รวมถึงชีวิตและจิตวิญญาณของผมด้วย
( [& l; `# p4 z, }3 m+ t3 {/ t' @+ W; |$ n
8 T6 e! @8 `- w% qผมจึงไม่สามารถไปหาคุณเล็กอย่างใจคิดทำได้แค่เพียงตามสืบข่าวอยู่ห่างๆว่าเขายังอยู่สบายดีความสุข7 t" P7 `$ e) V2 Y& \ @# J
) E! L0 ~/ `) D5 n* x/ {
+ T9 g/ |9 z; ]( v. Sส่วนคุณเฟิ่งผมก็ตามอารักขาอย่างบอดี้การ์ดทั่วไป ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นอีกเพราะผมถือว่าสิ่งที่ติดค้างกันเอาไว้ผมได้ชดใช้ไปหมดแล้ว1 W& Q9 S# R( l" g9 g4 E& z
* f* Z7 Z% Y: l3 r O# P# d* V. v7 x, C& A$ z; ]* |
จนถึงวันที่ทุกอย่างระเบิดขึ้น9 ^0 M2 E t9 H1 V0 o$ @
. u8 p B6 r) [ t8 I- A6 e& {# _% e. w- d+ W
เคร้ง!
2 _" G9 X6 y7 k% J6 m; u8 i: @3 c5 k' K" D6 v9 Y
u8 B/ E& H" E“เสี่ยวสือ!! อยากให้ฉันฆ่ามันจริงๆใช่ไหมถึงได้ทำเย็นชากับฉันแบบนี้”แจกันใบโตถูกขว้างเฉียดแก้มผมไปนิดเดียวด้วยฝีมือเจ้าของใบหน้าโมโหจัดสองมือสั่นระริกกำแน่นอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่
# w' b; l' w$ |( M& W6 W' X4 M0 d
. j, v6 T7 z K4 F* e
“ผมทำหน้าที่ที่สมควรทำอย่างดีที่สุดแล้ว” ผมว่าเสียงเรียบนิ่งอย่างไม่หวาดหวั่นต่อสิ่งใดนั่นยิ่งทำให้อีกฝ่ายคลุ้มคลั่งมากกว่าเดิม เสียงเล็กแหลมเหมือนผู้หญิงตวาดลั่น! K0 L- T) R- j% X
" V' m, A- t2 b: Q
- ^% z# E- T, i6 p! y
“อย่าคิดว่าพี่ใหญ่คุ้มกะลาหัวมันไว้แล้วฉันจะทำอะไรไม่ได้คอยดูฉันจะฆ่ามัน! ฆ่าให้ตาย!”: q, N7 g( w% s) f
+ W* G- ]$ B* H9 w
$ x2 X" y$ S( o0 R( N
“อย่าทำอะไรคุณเล็ก ผมก็อยู่กับคุณตามคำสั่งแล้วนี่ไง!” ผมว่าเสียงเข้ม พยายามข่มความพลุ่งพล่านภายใน แค่คิดว่าคุณเล็กจะต้องเป็นอะไรใจผมก็เจ็บไปหมด
0 k6 f: l9 x7 D0 p- V4 Q$ }0 |* w/ X
$ ^1 [" M' I j* [* Y& J! H' I
“คำสั่งเหรอ! ไม่! นายต้องอยู่กับฉันด้วยใจสิ! นายต้องรักฉัน!”( m4 R. w: m, A0 s& K* l
9 _* c8 x8 b$ p5 m2 A; b1 G
/ W1 v# J) z1 \3 l5 D3 D" X“ผมรักคุณเล็ก!!”( R5 o8 I) @) R
( S! I# a# I' z$ V
' d% T0 F5 ^' H& O0 P
“ไม่จริง!! นายรักฉัน! นายเคยบอกว่ารัก รักฉันคนเดียว!!” คนร่างเพรียวเริ่มทำลายข้าวของรอบตัว
0 L! ^6 D/ r [$ U
4 D8 D% @( N2 t; z& ^- D. X% Z K, R6 L, C/ u
“ผมไม่ใช่จิ่นโซว!!”1 s' k# u: z8 T9 n, U5 L) U7 j) P* A
5 b$ v! A! B Y9 w1 V; `, W; p6 @
$ G& A6 B& y3 V- i
กึก
+ Q% Q" u( d+ g: L4 T9 R1 J. e. E o
?7 E; K1 k, {- A% I. }% ^% ], t' s7 u
แล้วร่างนั้นก็หยุดชะงักไปทันที ใบหน้าค่อยๆแหงนมองผมอย่างช็อกตกใจสุดขีดชื่อ ‘จิ่นโซว’ พี่ชายฝาแฝดของผมเป็นสิ่งต้องห้ามแต่ผมก็ตัดสินใจพูดออกไป ผมว่ามันถึงเวลาแล้วที่คุณเฟิ่งต้องรับความจริงให้ได้เสียที; W# u* r8 C4 O( K0 Y+ n
0 j# _5 m; R: q) T
; w) e1 D. |- {& i3 w/ |; J$ M! {จิ่นโซวในวัยสิบแปดปีที่ปกป้องบุคคลอันเป็นทั้งเจ้านายและเจ้าของหัวใจจากการลอบทำร้ายด้วยชีวิตตัวเอง6 v. z. n, e- G; I0 y" v; y
& _, N, ?6 t. b
1 X$ Y" }4 T6 o( C/ I
“คนที่คุณรักและรักคุณคือจิ่นโซว คนที่เป็นคนให้ดอกไม้คุณ คอยดูแลคอยปลอบใจคือจิ่นโซวไม่ใช่ผม ถึงเขาจะตายไปก็ใช่ว่าความรักจะตายตาม จิ่นโซวจะเสียใจแค่ไหนที่ต้องมาเห็นคนที่เขารักมากกว่าชีวิตเป็นแบบนี้ผมเชื่อว่าวิญญาณจิ่นโซวยังคอยติดตามอยู่ข้างๆคุณ แล้วดูสิ่งที่คุณตอบแทนจิ่นโซวสิ!!”ตอนนี้ร่างของคุณเฟิ่งทรุดลงไปนั่งแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย น้ำตาจากดวงตาทั้งสองข้างไหลอาบแก้ม
; o/ s: h! P: j i0 O) c4 z! z5 _7 M. c: D$ f
! @) B, A5 c# m
“เสี่ยวโซว ฮึก เสี่ยวโซว”% ^! x2 z4 r5 W
7 h* e3 L( y$ B* L3 u0 m& j$ z3 X6 Q
/ m4 f* i4 Z& K& e“คุณเฟิ่งครับ ผมเหมือนกับจิ่นโซวก็แค่หน้าที่ผ่านมาเราผิดที่ผิดทางกันมามากพอแล้ว หยุดเถอะนะครับ”
1 M1 x2 i: r$ g8 k, v8 S, T7 n
2 g; O5 ^+ X1 U( K
( @+ v9 U4 {& F' h“เสี่ยวโซว ฮึก คิดถึง ฮือออคิดถึงเสี่ยวโซว...ถ้าเสี่ยวโซวยังอยู่...ฉะฉันก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้ ฮือออ”
1 p9 N- F% c7 o& e L5 t$ Q w" Q; J; s! ^) N7 a$ C% l
+ E4 j" _# _ ~ `, H5 |' X; M
สุดท้ายพันธนาการบิดเบี้ยวที่ล่ามเราทั้งสองคนไว้ก็ถูกปลดปล่อยเสียที...) X8 D3 l3 g% r- m, Z! }0 A
/ B( O2 m z% N. G, B) h; ] l, @' c5 m: a. s) w* z% D, k
/ m6 Y! V8 {! p4 y$ l. D" S8 v; m9 v/ s
แล้ว ณ ตอนนี้ผมก็นั่งมองเจ้าของหัวใจตัวจริงน้ำตาไหลอาบแก้มหลังมือปัดป่ายแก้มเหมือนเด็กน้อยพลางลำตัวก็สะอื้นฮักอย่างน่ารัก! y7 Q; |, c: _2 A V# E
/ n% L$ ?% }. @; v2 S4 B4 G% q2 m& u2 `- y( G
“ร้องไห้ทำไมครับ หืมม” ผมจับมือนุ่มออกอย่างเบามือแล้วค่อยๆปาดน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล& e* h! C$ e' M# [, _
3 d, t7 [+ ~: K. Z6 P& `8 X
( m! s0 g6 Y; r( |3 T, o3 N“เล็กสงสารคุณเฟิ่ง ฮึก” นี่แหละคุณเล็กของผมจิตใจดีและขี้สงสาร แม้คนนั้นจะเคยทำร้ายให้เจ็บสาหัสแค่ไหนก็ตาม" J8 K2 R( i3 A& b0 |
( E0 U/ @: C8 h& I& g$ X% Z# q+ e1 b# f
“แล้วไม่สงสารผมบ้างเหรอ” ผมหยอดซึ่งคนนิ่งๆเย็นชาอย่างผมจะมาทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่อง่ายนัก แต่ตอนนี้ทางไหนที่พอทำให้ผมลดหย่อนโทษได้ผมก็พร้อมจะลอง
% W, V; i8 [, t# ~# s0 c6 `/ I! X+ w, a8 ?
9 u) E3 i% ]/ L) w% Z& i# A, x“ฮึก ไม่ คนนิสัยไม่ดี” แต่เหมือนลูกหยอดของผมจะไม่ได้ผลเพราะมือเล็กปัดมือผมทิ้งและเริ่มต้นร้องไห้อีกครั้งให้ผมใจหายวูบ" ]% K- ]6 G& {) |- u
- R& V( r# r' W4 k1 k# L# s
" o g0 n* G( y; Y- t% u8 m* Tผมจึงลุกจากเก้าอี้ลงมานั่งคุกเข่าที่พื้นตรงหน้าคุณเล็กที่ทำตาโตกใจกับการกระทำของผม" |% G F K% s" h, h5 u" q! O6 p/ w
( D1 e0 K0 Y' C' d
; j/ R0 J6 U2 g( B/ W$ {6 E+ N `9 g
ผมกอบกุมสองมือของอีกฝ่ายไว้ก่อนค่อยๆจรดริมฝีปากลงไปอย่างแสนรัก
) X, \: b+ m% g2 ^8 @# f/ P7 ^; [3 j( Q& l
7 J/ e h1 R q7 }
“คุณเล็ก...ผมเล่าทุกอย่างให้คุณฟังไปแล้ว ผมรู้ว่ามันคงไม่ทำให้คุณหายโกรธหายเกลียดผมได้...ผมขอแค่ให้คุณเข้าใจและอย่าไล่ผมไปไหนอีกเลยผมรักคุณจริงๆนะ จะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีคุณ”
: f0 M* ?2 @* y
2 `, `2 `: ^1 x# C: U7 }+ Q2 g4 d; M4 { ]6 s' C& H9 { A0 d, u
นี่คงเป็นประโยคยาวหวานเลี่ยนประโยคแรกในชีวิตของคนเถื่อนๆอย่างผม ที่ผ่านมาผมคิดว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูดเสมอแต่แท้ที่จริงแล้วคำพูดและการกระทำต้องไปพร้อมๆกันต่างหากมันถึงเป็นความรักที่สมบูรณ์
5 ^$ r4 I/ e. ~3 z7 U. H2 W) N$ R0 ]7 z- ?! I3 q/ p
- \" }& P* b2 W6 r2 a“ฮึก ทีอย่างนี้ล่ะบอกรักถี่นัก ทีเมื่อก่อนไม่ยักกะพูด”3 P* a' h w8 z: L) H. d
+ _% P4 ?, ~* e. n b' j$ v- Q s$ d% P# W6 n7 P) p3 z+ m
“ผมขอโทษ ต่อไปผมจะพูดให้คุณฟังทุกวันเลยดีไหม”
( x% N. \0 }8 V( R# |; {+ j+ J: x, @( S0 x$ x* F; \9 ^" _
& x' b/ q/ g6 u5 J2 |“แล้วใครบอกจะให้นายอยู่ด้วย”
* x, M# h( W+ G) [$ F$ {
- c; m. F& Y( V/ ?( e; A1 A/ y, K, N5 f2 u6 x! t( X
“คุณเล็ก...” คราวนี้คุณเล็กทำหน้าจริงจังให้ผมรู้สึกหวั่นไหวในอกความหวังที่เริ่มส่องสว่างกลางใจเริ่มอ่อนแสงลิบหรี่ลง
& S' m4 a2 D$ {( J# J: E+ s/ D3 y
# s/ A1 p2 Z4 x ?$ i4 Q4 ^3 V" H4 i/ ?) J0 \' G4 P
“ฉันให้อภัยและเข้าใจนายทุกอย่าง แต่นายก็ต้องเข้าใจฉันเช่นกัน สิ่งที่เจอมามันเลวร้ายเกินกว่าปุบปับจะยอมรับได้แค่นายมาพูดไม่กี่คำแล้วจะให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมมันเป็นไปไม่ได้ ฉันเจ็บปวดมามากเกิน...”
. i/ y3 w( g0 {/ S
+ B* V. O3 m' c p% F- t
( x5 E/ o" o @# ]" O1 Y“ผมเข้าใจ” ผมก้มหน้านิ่ง ขอบตาร้อนผ่าวอย่างชีวิตนี้ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้จะทำใจมาบ้าง แต่พอโดนปฏิเสธเข้าจริงๆมันก็เจ็บแทบล้มทั้งยืน5 |, B; j0 e7 z7 o4 |
0 ~* e2 W1 t5 ~
. W" [) G5 w+ e$ B( y( `% r“แต่ถ้านายพร้อมจะเริ่มใหม่...” ผมเงยหน้าขวับขึ้นมองใบหน้าที่ประดับยิ้มอ่อนโยนหัวใจผมเต้นกระหน่ำรุนแรงอย่างมีหวังอีกครั้ง “...ฉันก็พร้อมจะเปิดโอกาสให้”5 T, z7 O# _- K8 C& t, @
5 W# M, O7 {8 S8 G, w/ [
( R. }: n0 D! F7 u2 S$ Y# e( p“ผมพร้อม ผมพร้อม จะต้องใช้เวลาเป็นเดือนเป็นปี หรือทั้งชีวิตผมก็พร้อมจะทำให้คุณรักผมอีกครั้ง”ผมรีบตอบรับรัวเร็วอย่างกลัวคนที่ผมดึงเข้ามากอดจะเปลี่ยนใจ ฝ่ามืออบอุ่นที่ยกขึ้นกอดตอบพร้อมลูบแผ่นหลังผมแผ่วๆเสมือนสายน้ำชโลมหัวใจผมให้ชุ่มชื้นขึ้นทันตา
( X. ^" R( {8 c- P8 d A) X( K" `3 v, s7 W4 ?
) O1 C/ s/ W& S6 u
“พยายามเข้านะนายตี๋ใหญ่”
. E R3 z; `/ W g v: ]) r( Y( ]( C% G B! f+ n
; l9 \3 _# b- ?" [; ?: B' j“ขอบคุณ...ขอบคุณจริงๆ” ผมกดจูบลงบนต้นคออีกฝ่ายซ้ำไปซ้ำมาอย่างโหยหาช่างหอมหวนเหลือเกิน ความอบอุ่น อ่อนหวานเป็นสุขที่ห่างหายไปได้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง...
# Q, C4 b9 e. R+ `2 y6 z& j) m3 S0 k* h6 _ ? c# G
5 W; n H: d( U8 F/ C8 P( J: C1 |
ต่อจากนี้ไม่ว่าจะต้องเจออีกกี่อุปสรรค ร้อยพันปัญหาผมก็จะไม่ปล่อยมือคู่นี้อีก จะโอบกอดเอาไว้แนบอกไม่ให้เขาต้องเจ็บปวดทรมาน ผิดหวังชีวิตต่อจากนี้จะทำให้เขามีความสุขยิ้มได้ในทุกๆวัน ไม่ให้จิตใจที่แสนดีบริสุทธิ์ต้องมัวหมองช้ำใจ
" y- i) F6 P6 i" e ?" G0 P& A8 `. B: |9 x8 ]) x# h+ g
4 }( M" z: [! W x+ \ ~ H
ช่วงเวลาต่อไปผมจะทำให้คุณเล็กกลับมาเชื่อมั่นในตัวผมอีกครั้งและให้เขารับรู้ว่าผมรักเขาที่สุดไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ก็ตาม
. y! c3 G1 f4 _6 T8 P9 J
/ E$ v! c k4 W& z
C) a& d& t8 S$ _' s5 T. K... ขอบคุณการเริ่มต้นใหม่ที่ทำให้ผมไม่สูญเสียหัวใจไป...! W* y2 o& e6 G/ m# C" m2 W# \
9 U) R5 q, x7 E
$ J7 }5 e7 j7 ^2 v+ W" E& Q
! _2 E7 K( K' B& B+ G; \2 ^' T. p; v0 Y5 X8 ^
; B9 N/ n4 U7 o7 o( n3 g
& ~% r0 a7 {& N# N) A6 Y
; [" n) G* P9 E! ~% H1 h% `% H5 q& c/ M7 i# W0 t+ m9 a
# v5 }% k1 j Y% E! z END $ b! k& G, M$ y- I0 o
|