รักเร่ร่อน...ของคนจรจัด21 จบ bymod-cup

tor_8915

ด้านตี๋ใหญ่


) C/ c  a1 U7 u. nเช้าที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง สายลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างพร้อมแสงแดดสีทองผมนอนตะแคงมองร่างในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวของคนที่นอนหลับสนิทอย่างอ่อนเพลีย เสี้ยวหน้ากว่าครึ่งจมหายไปในหมอนใบนุ่มฉายแววกังวลไว้แม้ยามหลับไหลสังเกตจากคิ้วเรียวที่ยังขมวดมุ่นจนต้องส่งปลายนิ้วโป้งไปนวดวนให้คลายออก


; a9 Q% N) s  \* c5 t# o3 eและเมื่อได้สัมผัสผิวนุ่มลื่นแล้วก็ยากที่จะละออก ปลายนิ้วจึงค่อยๆสัมผัสแผ่วไปตามโครงหน้าที่แสนคิดถึงผิวแก้ม ปลายจมูก และหยุดบดคลึงนิ้วกับริมฝีปากนุ่มหยุ่นก่อนประทับแทนด้วยริมฝีปากของผมอย่างยากจะห้ามใจ
2 |% V2 a$ d. b9 D. [

4 D6 o' P4 b5 l. g& x) cจุ๊บ
& B2 _, D8 G1 F, Q. a8 ?4 j
3 D% P7 _. N7 E2 Z8 B1 j
ผมหวงแหนคนตรงหน้านี้เหลือเกิน และก็เสียใจอย่างสุดซึ้งที่ไม่สามารถปกป้องคนรักของตัวเองไว้ได้ซ้ำร้ายยังทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บปวดกับการทรยศจากตัวผมอีก
( G# _" h! W* c% N; \/ M5 h
1 H7 W1 y$ A1 _2 G2 _7 E
ไม่ได้อยากจะแก้ตัว...แต่ไม่ว่าร่างกายผมจะผ่านใครต่อใครแต่หัวใจผมมีแค่คุณคนเดียวจริงๆ...
8 l: p3 n& ]+ y3 c+ J- F( R$ z
7 O# d" m1 F0 {" N. I, D4 K$ Y
“อืมม” คุณเล็กเริ่มรู้สึกตัวขณะที่ใบหน้าผมยังแนบชิดและเมื่ออีกฝ่ายตื่นเต็มตาก็ผละถอยหลังหนีอย่างตกใจจนผมต้องคว้าเอวเอาไว้อย่างกลัวว่าจะพลาดท่าตกเตียงไปเสียก่อน
% N) C! E' Y3 x2 U# X4 R
  H) D! l% Q8 V6 Y
  b8 q0 O0 x# T( A6 x7 p7 Lเมื่อคืนนี้หลังจากที่ฝ่าพายุคลื่นขึ้นมาบนฝั่งกันได้ คุณเล็กก็หมดแรงล้มพับลงให้ผมต้องอุ้มกลับบ้านพัก(เป็นบ้านของครอบครัวคุณเล็กที่สร้างทิ้งไว้คล้ายๆบ้านพักต่างอากาศ) จัดการจับร่างเพรียวถอดเสื้อผ้าอาบน้ำอย่างกลัวจะเป็นไข้ คุณเล็กขัดขืนไม่ยอมอยู่สักพักแต่ผมก็ไม่มีทางยอมให้ร่างอ่อนแรงเข้าไปอาบน้ำให้เสี่ยงต่อการล้มหัวฟาดพื้นแน่ๆ

  T0 w0 D' v) p5 [  z
ต่อจากนี้ผมจะดูแลเขาให้ดีที่สุด...ไม่ใช่เพื่อชดเชยความผิดเพราะมันไม่สามารถทดแทนกันได้แต่เพื่อชดเชยเวลาหนึ่งปีที่ห่างกัน...

$ Z# O+ h2 L" L# @5 p' m/ h
0 L) Q& X9 Y* g- X$ \ผมยังรู้สึกใจชื้นอยู่บ้างที่เห็นใบหน้าแดงๆเมื่อเราทั้งสองเปลือยร่างอาบน้ำด้วยกันแม้จะยังดื้อดึงแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ
( O: o8 |% y8 V3 d3 I
( @- N' T! Z  k: t. \
! X# Q, D2 H& v, a( }9 `' I$ yแล้วหลังจากที่คุณเล็กสัมผัสพื้นเตียงนอนนุ่มก็ผล็อยหลับไปอย่างอ่อนเพลียผิดกับผมที่ไม่กล้าแม้จะข่มตาปิดสักวินาที..กลัวว่าถ้าลืมตาตื่นขึ้นมาอีกฝ่ายจะหายไป


“ปล่อยสิ มากอดทำไมเนี่ย” ตื่นขึ้นมาก็เริ่มพยศอีกครั้งผมจึงเพิ่มแรงกอดรัดมากขึ้นแล้วถามด้วยเสียงอ้อนวอน

2 D7 ?. r( A$ I" I* G
“คุณเล็กจะฟังผมแล้วใช่ไหม...” ริมฝีปากบางเม้มแน่นพลางจ้องผมด้วยสายตาหวั่นไหวชั่วอึดใจก่อนบอก
# j9 ~. I* e/ D/ X- O+ V

* c& Q+ r  i, H' ~- y" ~“ฟังก็ฟังสิ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้นายมาจับตัวตามใจชอบสักหน่อย!!”ท่าทางไม่ยอมจนผมต้องถอดใจยอมคลายแรงกอดรัดออก คุณเล็กกระโดดผลุงลงจากเตียงแล้วมองผมตาขวาง
$ ~( h( m0 L7 ]% ?% n, _9 ?' \' g& m7 i
* J; L5 E/ x. ?+ F& `2 T2 K! r6 O8 ?" \
; \  a; d/ f4 L% U! p$ U: ?9 P5 H' e“ฉันจะไปอาบน้ำ เสร็จแล้วค่อยคุยกัน” แล้วก็หมุนตัวหนีหายเข้าไปในห้องน้ำผมระบายยิ้มอ่อนออกมาเพราะถึงแม้จะดื้อดึงแต่อย่างน้อยคุณเล็กก็ไม่ได้เย็นชาอย่างคราแรกที่เจอกัน

2 O0 q7 F# K8 j7 U
คุณเล็กเดินเช็ดผมออกมาพร้อมกับที่อาหารเช้าเสร็จพอดี ผมเลื่อนเก้าอี้ให้ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมนั่งลงง่ายๆและเมื่ออีกฝ่ายนั่งเรียบร้อยแล้วผมก็พาตัวเองไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
5 F, Q4 {' u* v6 x1 W
+ N; I, e( r- x& Z' H# U) @% J
“ทานอาหารเช้าก่อนครับ” ผมเลื่อนชามข้าวต้มหอยนางรมไปให้คุณเล็กก้มลงมองแต่ก็ไม่หยิบช้อนขึ้นมาทาน
( y3 ?3 V  v; v3 h
% k1 N# c/ W3 \  o
7 c, r$ G  C, l* b, \“เอาเรื่องของนายก่อนเถอะ ฉันพร้อมจะฟังแล้ว”
9 L0 F5 y+ I- e2 I1 \
$ J. n# W5 ?% d/ a2 B( q/ P
( p) I2 T  d& K3 b“รองท้องก่อนเถอะครับ”


; P. E8 Z. J7 }: q8 ^“ไม่ สรุปจะพูดไหมถ้าไม่ฉันจะได้กลับบ้าน” ผมคว้าข้อมือที่วางอยู่บนโต๊ะทันทีอย่างกลัวว่าโอกาสของตัวเองจะหมดลง
& x! S$ M; T7 ?1 X8 w9 q

“ผมไม่ขอให้คุณเล็กให้อภัยเพราะผมรู้ว่าผมทำผิดต่อคุณมากมายเหลือเกินขอแค่อย่าไล่ผมไปจากคุณก็พอ”


“พูดมาก” ถึงปากจะว่าแต่ใบหน้างอง้ำน่ารักก็เพียงพอแล้วสำหรับแสงนำทางแห่งโอกาสของผม
9 P1 U6 I% X: A* q. f, B
: c; `5 ~& X; K% r
, y3 n+ _& L, g6 X4 c# C8 f

. @# g7 n+ L2 J5 G$ y/ b" d
! t+ D( h* |) D+ f( b) Pย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว...คืนแห่งหายนะ
' L- i. m* \& c; e/ d% g

6 n1 j5 i, C/ S2 {# `“คุณเฟิ่งจะให้ผมไปเกาลูนเหรอครับ”


“ใช่ พอดีมีคนมาก่อกวนย่านที่เราปกครองอยู่ อยากให้นายไปจัดการที”

5 z3 S9 ]2 Z+ ^, D3 K2 X
; J* q0 R7 ?: `“แต่เจิ้งกังดูแลอยู่ ผมว่าเขาน่าจะจัดการได้” และทันทีที่ผมพูดจบ สายตาที่ใครต่อใครก็ว่าอ่อนโยนก็ตวัดคมกริบขึ้นมอง
: R- o& J7 g# I4 ~( ?7 A; M8 b
) e0 O' E8 s8 l2 v) d, z& X
3 H% D9 t6 V" ?$ d- k1 ]$ G“ฉันอยากให้เสี่ยวสือไป ได้ไหม???” ประโยคร้องขอขัดกับน้ำเสียงเด็ดขาดทำให้ผมจำยอมก้มหัวับคำสั่งอย่างขัดไม่ได้เรื่องไปเกาลูนน่ะไม่เป็นปัญหาสำหรับผมหรอก จะห่วงก็แต่คนที่รออยู่ในห้อง
0 Z+ F& _3 v  K0 g

' n% ?1 d6 D1 S6 {“ไม่ต้องห่วงมากหรอก ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็จะได้ไปอยู่ด้วยกันแล้วไม่ใช่เหรอ”และนั่นเหมือนประโยคหลอกให้ผมตายใจจนไม่ได้เคลือบแคลงเลยว่าจะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นกับคนรักของตัวเอง
! n4 \# A1 e+ g% T, v
4 A1 V- d* H: ^  _+ ^4 I
เมื่อสัปดาห์ก่อนหน้านี้ผมได้เข้าไปคุยกับคุณเฟิ่งเรื่องจะขอถอนตัวจากการเป็นบอดี้การ์ดยอมทิ้งสกุลจิ่นเพื่อกลับเมืองไทยไปใช้ชีวิตธรรมดากับคนรัก
; `# |$ S: X  }4 ~' e: \

! w9 |- \* H( z' aเมื่อกลับมาสวมหัวโขนเป็นจิ่นสือแล้วผมจะรับคุณเล็กมาอยู่ด้วยกัน ไปสู่ขอจากครอบครัวให้เป็นเรื่องราวและรับรู้ว่าผมจริงใจกับลูกชายของพวกเขาชีวิตบอดี้การ์ดที่มีภยันตรายรอบด้านถ้ามีคนรักอยู่เคียงข้างคงจะมีความสุขไม่น้อย...ผมเคยคิดอย่างนั้น
- N" f/ J0 |1 j4 q9 t- Z% {- k
% E4 K' o% Y, ?5 n" ?
แต่มันไม่ใช่เลย...การดึงคุณเล็กเข้ามาในโลกของผมไม่ได้ทำให้โลกอันดำมืดสว่างไสวตรงข้ามความบริสุทธิ์สดใสของคุณเล็กกลับค่อยๆหมองหม่นลง...ทีละนิด...ทีละนิด
% }8 C- |3 N8 z" b3 ~0 d1 ]

+ E: @+ P! P  T# \$ Z  Uสิ่งที่หล่อหลอมให้ผมเป็นคนมีหัวใจ มีความรู้สึกได้ก็คือจิตใจที่งดงามเอื้ออาทรต่อคนอื่น และการมองโลกในแง่ดีของคุณเล็ก ซึ่งผมไม่อยากให้มันกลืนหายไปในโลกที่แสนดำมืด
  a% `9 c+ n4 c4 Y! p7 T5 `& D
  l* L9 i1 [4 d4 S' S9 m9 R
4 D, E9 c  w, {+ [7 Nและยิ่งจิ่นตั้งมาเตือนว่าให้พาคุณเล็กออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดผมยิ่งกังวลรอบตัวผมอันตรายเกินไป ดังนั้นผมจึงตัดสินใจที่จะกลับไปอยู่ในโลกของคุณเล็กแทน...โลกที่ผมและเขาต่างมีความสุขด้วยกัน


4 e+ X- {% e4 K0 @ผมยังจำได้ดีว่าวันที่ผมก้าวเข้าไปบอกคุณเฟิ่งเขาอาละวาดหนักแค่ไหน คุณเฟิ่งที่หน้าตางดงามน้ำเสียงแว่วหวาน กิริยาอ่อนโยน แต่จะมีสักกี่คนรู้ว่าภายในใจที่ผ่านความบอบช้ำมาอย่างหนักและยาวนานบัดนี้มันบิดเบี้ยวผิดรูปไปมากเพียงใด


7 K3 c4 p8 s5 E3 A# Nและผมก็เป็นหนึ่งในนั้นที่รับรู้และเห็นใจ ถึงได้ยอมถวายชีวิตเพื่ออยู่รับใช้...แต่นั่น...มันก็ก่อนที่ผมจะเจอเจ้าของหัวใจ
& X7 A! W" ]  E2 \

0 H# w) [0 {3 M5 f+ _แล้วสองวันต่อมาคนที่อาละวาดจนแทบเสียสติก็ยอมรับคำขอของผม แต่ยื่นข้อเสนอเพียงว่าก่อนทิ้งเขาไปอยู่กับคนรักที่เมืองไทยช่วงเวลาที่เหลือมอบให้เขาจะได้ไหม...ซึ่งผมก็ตกลงคงเพราะในใจก็รู้สึกผิดกับคุณเฟิ่งอยู่มากมาย
& O2 ?8 m* M" l# m+ S  A

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่คุณเล็กสอนให้ผมได้รู้จักมัน...เพราะถ้าเป็นจิ่นสือคนเก่าก็คงเป็นเพียงผู้จงรักภักดีที่หัวใจด้านชาแม้แต่ฆ่าคนให้ตายแทบเท้าก็ไม่รู้สึกอะไร
2 q) m$ c1 G9 m- x8 @

แต่กว่าจะล่วงรู้ว่ามันคืออุบายที่จะทำลายหัวใจของผมให้เจ็บปวดทรมานเจียนตาย...มันก็สายไปเสียแล้ว
0 u& b; V5 w; U1 L/ L5 E8 V1 f1 C' H2 u
. u8 Z3 M* R, A- h; v+ O' Z
0 I- B; @: [2 q( J% L0 L“กลับมาแล้วเหรอ ที่เกาลูนเรียบร้อยใช่ไหม”
! @: a* m/ {) ]" b2 d

* U/ I) Y- ^$ t5 r* U9 Y“ครับ” ผมกลับมาถึงบ้านเฟยก็ปาเข้าไปตีหนึ่งแล้วคุณเฟิ่งดูจะอารมณ์ดีผิดปกติ แต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรมากเพราะความสนใจผมไปอยู่ที่คนในห้องที่ป่านนี้คงรอผมจนหลับไปแล้ว
: x0 a: X# f0 ^  F2 B& p

$ y# z4 l4 x. F1 C5 h4 v2 O) k“เสี่ยวสือ...คืนนี้นอนกับฉันนะ” ร่างเพรียวบางขยับเข้าแนบชิดพลางใช้ฝ่ามือลูบยั่วยวนที่หน้าอกแค่นี้ผมก็รู้ความหมายของคำว่า ‘นอน’ ที่ว่า
& u7 l1 {1 m  N4 C* P8 q- t( u

“ผมคงไม่สะดวก” ว่าแล้วก็ถอยหลังหนีหนึ่งก้าว


) K& S8 E, F) p) _  j: Dเมื่อก่อนผมยอมรับว่าผมทำหน้าที่บนเตียงตอบสนองความใคร่ให้คุณเฟิ่ง เนื่องจากความจำเป็นบางอย่างที่ผมต้องทำและอีกเหตุผลคือร่างกายในส่วนลับอันขาดหายไปของคุณเฟิ่ง แต่ตั้งแต่ที่ผมมีคุณเล็กผมก็ไม่คิดจะปรนนิบัติเรื่องอย่างว่าอีกเลยจะมีก็เพียงช่วยขัดหลังให้ยามอาบน้ำเท่านั้น

# j1 f) S/ C0 O- ^% G0 m
“คืนนี้คืนสุดท้ายที่ฉันจะมีนายแล้วนะ ขอร้อง”

, K9 A/ T% w. k  `; V
. \  ?* T7 @( |" Z! {“ให้ผมดูแลอย่างอื่นแทนนะครับ แต่เรื่องนี้...”
, B9 N0 X4 S7 l, O

“ฉันมีแค่สองทาง...” เรียวแขนขาวตรงเข้ามากระชากปกเสื้อผมเข้าไปหาพลางใช้แขนอีกข้างโอบรอบคอผมเอาไว้ใบหน้าเคลื่อนชิดใกล้พร้อมกับกดจูบที่มุมปาก เสียงหวานกรีดกรายดั่งน้ำผึ้งอาบยาพิษ“เสี่ยวสือจะนอนกับฉันในคืนนี้แล้วได้กลับไปอยู่กับคนรักสมใจหรือ...ไม่มีใครได้ไปไหนเลย!”

$ u' `8 z# ?/ M
สุดท้ายผมก็ต้องกล้ำกลืนทรยศหัวใจตัวเองอีกครั้งยอมเดินตามคุณเฟิ่งกลับไปยังห้องพักในใจพร่ำขอโทษเจ้าของหัวใจอย่างรู้สึกผิด...อีกแค่ครั้งเดียว...ครั้งสุดท้าย...ผมขอโทษ...

' D2 h% r# L- z( |" R2 Q- g) d
% q& d% s7 \' m' W+ }แต่ความผิดของผมสวรรค์คงไม่เห็นใจ เมื่อแสงสว่างของเช้าวันใหม่มาถึงหัวใจผมก็โบยบินหนีไปไกลแสนไกลผมตามหาคุณเล็กอย่างบ้าคลั่งแต่ก็ไม่พบ...จนแม่บ้านเจิ้งหญิงชราประจำบ้านเฟยมาส่งข่าวผมถึงรู้เรื่องทั้งหมด...ว่าคนรักของผมได้กลับเมืองไทยไปแล้วพร้อมกับร่างกายและหัวใจอันแสนบอบช้ำ
; g. j9 l" s7 g) s) M5 `
: V2 I, n) ]& x, w
7 n% }5 K, M  V" H3 ]" Wทำไมผมถึงไม่เฉลียวใจเลยคนอย่างคุณเฟิ่งน่ะหรือจะยอมปล่อยผมไปง่ายๆ...ไม่มีทาง...
/ J( ~, \5 d& [; t* }
9 R1 p- f! s% v( c2 q  K' Z
ยังดีที่สุดท้ายจิ่นตั้งมาช่วยชีวิตคุณเล็กไว้ได้ด้วยการปล่อยควันยาสลบเข้ามาในห้องนอนซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมคืนนั้นผมถึงไม่รู้สึกตัวเลยแล้วช่วยพาคุณเล็กออกไปจากห้องลับใต้ดิน....
$ T# [6 x( J2 ]9 u

- a& b8 e' m7 u0 y# R8 Wเพียงแค่คำบอกเล่าก็ทำให้ผมเหมือนถูกฉีกหัวใจเป็นชิ้นๆ ไม่ต้องคิดเลยว่าภาพย่ำแย่ของคุณเล็กที่จิ่นตั้งส่งมาจะทำให้ผมยิ่งกว่าตายทั้งเป็น
$ u3 F$ N5 V: T) N

“หึ รู้เรื่องแล้วเหรอ ก็ดีถ้าอย่างนั้นก็น่าจะรู้นะว่าควรทำตัวอย่างไร!!” คุณเฟิ่งไม่มีทีท่าเดือดเนื้อร้อนใจเมื่อทราบว่าผมรู้สิ่งเลวร้ายที่เขาได้กระทำต่อคนรักของผมแล้วซ้ำยังขมขู่ให้ผมได้เกรงกลัว

" g4 R8 @( y4 A( u
" o5 `* ]; p8 I) n5 fซึ่งผมก็กลัวจริงๆ...ทำไมผมจะไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ผมนอนด้วยทุกคนก่อนหน้าถึงหายตัวไปอย่างลึกลับบางคนก็กลายเป็นศพปริศนา เพียงแต่ผมไม่คิดจะสนใจเสียมากกว่า แต่กับคุณเล็กไม่ใช่...เขาไม่ใช่เพียงแค่หัวใจแต่รวมถึงชีวิตและจิตวิญญาณของผมด้วย
% T$ ?# m2 h. d( C# _9 Y' [( _5 h

ผมจึงไม่สามารถไปหาคุณเล็กอย่างใจคิดทำได้แค่เพียงตามสืบข่าวอยู่ห่างๆว่าเขายังอยู่สบายดีความสุข

3 o4 ]( B1 r* _! W
5 _- x8 v8 F4 F! Sส่วนคุณเฟิ่งผมก็ตามอารักขาอย่างบอดี้การ์ดทั่วไป ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นอีกเพราะผมถือว่าสิ่งที่ติดค้างกันเอาไว้ผมได้ชดใช้ไปหมดแล้ว


จนถึงวันที่ทุกอย่างระเบิดขึ้น
5 k9 ^- x4 g9 e0 C- C
3 x9 P' |4 v% q+ T4 p2 j
# i" d. X3 A; p5 \; V6 Aเคร้ง!
" A0 S8 ^  \  h5 ?
7 J+ d7 Z8 E1 f. R. J+ t1 q  T
“เสี่ยวสือ!! อยากให้ฉันฆ่ามันจริงๆใช่ไหมถึงได้ทำเย็นชากับฉันแบบนี้”แจกันใบโตถูกขว้างเฉียดแก้มผมไปนิดเดียวด้วยฝีมือเจ้าของใบหน้าโมโหจัดสองมือสั่นระริกกำแน่นอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่

0 d, h2 J# K0 l, e; R  F
, D! t1 Q2 D  u3 K  y, q- d; x“ผมทำหน้าที่ที่สมควรทำอย่างดีที่สุดแล้ว” ผมว่าเสียงเรียบนิ่งอย่างไม่หวาดหวั่นต่อสิ่งใดนั่นยิ่งทำให้อีกฝ่ายคลุ้มคลั่งมากกว่าเดิม เสียงเล็กแหลมเหมือนผู้หญิงตวาดลั่น
% R, t9 v- D8 v8 A
5 L3 [* @& P2 t! f7 ^) m, F
- w9 W3 ~3 A& z“อย่าคิดว่าพี่ใหญ่คุ้มกะลาหัวมันไว้แล้วฉันจะทำอะไรไม่ได้คอยดูฉันจะฆ่ามัน! ฆ่าให้ตาย!”


“อย่าทำอะไรคุณเล็ก ผมก็อยู่กับคุณตามคำสั่งแล้วนี่ไง!” ผมว่าเสียงเข้ม พยายามข่มความพลุ่งพล่านภายใน แค่คิดว่าคุณเล็กจะต้องเป็นอะไรใจผมก็เจ็บไปหมด


7 h# g! C: z, B, s% J" ?: F“คำสั่งเหรอ! ไม่! นายต้องอยู่กับฉันด้วยใจสิ! นายต้องรักฉัน!”

3 t) t5 y4 a7 p) E
6 N$ R. D" {1 k9 Z- ?- C  a5 J“ผมรักคุณเล็ก!!”
+ C1 ^# c$ [9 M, v  i

“ไม่จริง!! นายรักฉัน! นายเคยบอกว่ารัก รักฉันคนเดียว!!” คนร่างเพรียวเริ่มทำลายข้าวของรอบตัว
  b7 {! Z' s* g6 F$ G+ R1 s

“ผมไม่ใช่จิ่นโซว!!”
" q3 e# w' K9 L1 h5 m
/ X& V9 K. [; i
กึก
5 k* [: q- [  ^1 @% ^2 d# p6 O  v7 y5 W
2 P" T( I( W8 L4 e; S2 t2 h$ @# w
แล้วร่างนั้นก็หยุดชะงักไปทันที ใบหน้าค่อยๆแหงนมองผมอย่างช็อกตกใจสุดขีดชื่อ ‘จิ่นโซว’ พี่ชายฝาแฝดของผมเป็นสิ่งต้องห้ามแต่ผมก็ตัดสินใจพูดออกไป ผมว่ามันถึงเวลาแล้วที่คุณเฟิ่งต้องรับความจริงให้ได้เสียที
' n/ m1 H7 S- K; t  {3 D

. y4 p  L! L, r5 W, U6 l% @จิ่นโซวในวัยสิบแปดปีที่ปกป้องบุคคลอันเป็นทั้งเจ้านายและเจ้าของหัวใจจากการลอบทำร้ายด้วยชีวิตตัวเอง


, r7 S% Z2 Z% N“คนที่คุณรักและรักคุณคือจิ่นโซว คนที่เป็นคนให้ดอกไม้คุณ คอยดูแลคอยปลอบใจคือจิ่นโซวไม่ใช่ผม ถึงเขาจะตายไปก็ใช่ว่าความรักจะตายตาม จิ่นโซวจะเสียใจแค่ไหนที่ต้องมาเห็นคนที่เขารักมากกว่าชีวิตเป็นแบบนี้ผมเชื่อว่าวิญญาณจิ่นโซวยังคอยติดตามอยู่ข้างๆคุณ แล้วดูสิ่งที่คุณตอบแทนจิ่นโซวสิ!!”ตอนนี้ร่างของคุณเฟิ่งทรุดลงไปนั่งแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย น้ำตาจากดวงตาทั้งสองข้างไหลอาบแก้ม

3 b! G1 Z9 k; A1 }
6 S% [9 I, g  g“เสี่ยวโซว ฮึก เสี่ยวโซว”
3 g) N1 q% D' v1 ]* }: z: @
1 P* V4 Z' Y0 C- Q- ?* G( O
! ?3 F6 |" F8 D5 m3 T1 J“คุณเฟิ่งครับ ผมเหมือนกับจิ่นโซวก็แค่หน้าที่ผ่านมาเราผิดที่ผิดทางกันมามากพอแล้ว หยุดเถอะนะครับ”

  d7 c7 M- l: _
3 b; G8 ]) w- P, b+ X“เสี่ยวโซว ฮึก คิดถึง ฮือออคิดถึงเสี่ยวโซว...ถ้าเสี่ยวโซวยังอยู่...ฉะฉันก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้ ฮือออ”

; ^3 A3 V1 _5 S! l% |% T* g8 ]3 Y
- f2 `9 g% i- R: ?7 dสุดท้ายพันธนาการบิดเบี้ยวที่ล่ามเราทั้งสองคนไว้ก็ถูกปลดปล่อยเสียที...
/ f. t1 C9 F/ R9 {4 ^" B# z
0 l+ R( @" d! z6 c


' c4 I$ b, I8 i( z5 u' Gแล้ว ณ ตอนนี้ผมก็นั่งมองเจ้าของหัวใจตัวจริงน้ำตาไหลอาบแก้มหลังมือปัดป่ายแก้มเหมือนเด็กน้อยพลางลำตัวก็สะอื้นฮักอย่างน่ารัก


“ร้องไห้ทำไมครับ หืมม” ผมจับมือนุ่มออกอย่างเบามือแล้วค่อยๆปาดน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล
7 E: W! y6 I) O) ~# z) h" g0 B
- |' G5 C' c' o- ^1 O: Y$ S6 z; K
“เล็กสงสารคุณเฟิ่ง ฮึก” นี่แหละคุณเล็กของผมจิตใจดีและขี้สงสาร แม้คนนั้นจะเคยทำร้ายให้เจ็บสาหัสแค่ไหนก็ตาม

0 j0 ~7 d; \$ m: ~$ M
“แล้วไม่สงสารผมบ้างเหรอ” ผมหยอดซึ่งคนนิ่งๆเย็นชาอย่างผมจะมาทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่อง่ายนัก แต่ตอนนี้ทางไหนที่พอทำให้ผมลดหย่อนโทษได้ผมก็พร้อมจะลอง


6 K6 b( D) K2 L; i1 C! X5 A“ฮึก ไม่ คนนิสัยไม่ดี” แต่เหมือนลูกหยอดของผมจะไม่ได้ผลเพราะมือเล็กปัดมือผมทิ้งและเริ่มต้นร้องไห้อีกครั้งให้ผมใจหายวูบ
* D( Q- @2 h9 Z  C
, X' |* V$ G' z* C( K' g
ผมจึงลุกจากเก้าอี้ลงมานั่งคุกเข่าที่พื้นตรงหน้าคุณเล็กที่ทำตาโตกใจกับการกระทำของผม


$ ~: J7 y- ^) C1 U7 Mผมกอบกุมสองมือของอีกฝ่ายไว้ก่อนค่อยๆจรดริมฝีปากลงไปอย่างแสนรัก
* z& u' I; r2 ~# L& ^# v. X

“คุณเล็ก...ผมเล่าทุกอย่างให้คุณฟังไปแล้ว ผมรู้ว่ามันคงไม่ทำให้คุณหายโกรธหายเกลียดผมได้...ผมขอแค่ให้คุณเข้าใจและอย่าไล่ผมไปไหนอีกเลยผมรักคุณจริงๆนะ จะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีคุณ”

% R$ T& l9 m: f- [' q( U5 s+ S3 F
นี่คงเป็นประโยคยาวหวานเลี่ยนประโยคแรกในชีวิตของคนเถื่อนๆอย่างผม ที่ผ่านมาผมคิดว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูดเสมอแต่แท้ที่จริงแล้วคำพูดและการกระทำต้องไปพร้อมๆกันต่างหากมันถึงเป็นความรักที่สมบูรณ์
$ Z& A1 p4 [$ ~' W  s; L3 y

“ฮึก ทีอย่างนี้ล่ะบอกรักถี่นัก ทีเมื่อก่อนไม่ยักกะพูด”


“ผมขอโทษ ต่อไปผมจะพูดให้คุณฟังทุกวันเลยดีไหม”
" z$ h4 y4 I0 }; y
! X, h: ~' A5 s3 J- h4 n
“แล้วใครบอกจะให้นายอยู่ด้วย”

$ |5 E2 p2 ^; i8 {8 I+ f
: U$ [: j) {$ c( _1 a( Q8 q/ y“คุณเล็ก...” คราวนี้คุณเล็กทำหน้าจริงจังให้ผมรู้สึกหวั่นไหวในอกความหวังที่เริ่มส่องสว่างกลางใจเริ่มอ่อนแสงลิบหรี่ลง

  ~) Y( H. G. U6 x: I
“ฉันให้อภัยและเข้าใจนายทุกอย่าง แต่นายก็ต้องเข้าใจฉันเช่นกัน สิ่งที่เจอมามันเลวร้ายเกินกว่าปุบปับจะยอมรับได้แค่นายมาพูดไม่กี่คำแล้วจะให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมมันเป็นไปไม่ได้ ฉันเจ็บปวดมามากเกิน...”
8 J( H% [" _0 J% Z2 Z
, E' s# h8 @! s! t% t/ E* A
# G6 c* Z! K' P+ d- Y* y* \' T* [“ผมเข้าใจ” ผมก้มหน้านิ่ง ขอบตาร้อนผ่าวอย่างชีวิตนี้ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้จะทำใจมาบ้าง แต่พอโดนปฏิเสธเข้าจริงๆมันก็เจ็บแทบล้มทั้งยืน
$ G3 X/ m2 O: H! L/ T

“แต่ถ้านายพร้อมจะเริ่มใหม่...” ผมเงยหน้าขวับขึ้นมองใบหน้าที่ประดับยิ้มอ่อนโยนหัวใจผมเต้นกระหน่ำรุนแรงอย่างมีหวังอีกครั้ง “...ฉันก็พร้อมจะเปิดโอกาสให้”


“ผมพร้อม ผมพร้อม จะต้องใช้เวลาเป็นเดือนเป็นปี หรือทั้งชีวิตผมก็พร้อมจะทำให้คุณรักผมอีกครั้ง”ผมรีบตอบรับรัวเร็วอย่างกลัวคนที่ผมดึงเข้ามากอดจะเปลี่ยนใจ ฝ่ามืออบอุ่นที่ยกขึ้นกอดตอบพร้อมลูบแผ่นหลังผมแผ่วๆเสมือนสายน้ำชโลมหัวใจผมให้ชุ่มชื้นขึ้นทันตา

. _4 V1 O1 c! ]
* R3 R, j% c& J8 R) ?“พยายามเข้านะนายตี๋ใหญ่”

) N; V- K2 X( M4 {: Y
1 d; y8 x- J+ B“ขอบคุณ...ขอบคุณจริงๆ” ผมกดจูบลงบนต้นคออีกฝ่ายซ้ำไปซ้ำมาอย่างโหยหาช่างหอมหวนเหลือเกิน ความอบอุ่น อ่อนหวานเป็นสุขที่ห่างหายไปได้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง...
' l" w' {  g/ |$ i5 F+ c

5 t4 i, B5 X1 a$ B' qต่อจากนี้ไม่ว่าจะต้องเจออีกกี่อุปสรรค ร้อยพันปัญหาผมก็จะไม่ปล่อยมือคู่นี้อีก จะโอบกอดเอาไว้แนบอกไม่ให้เขาต้องเจ็บปวดทรมาน ผิดหวังชีวิตต่อจากนี้จะทำให้เขามีความสุขยิ้มได้ในทุกๆวัน ไม่ให้จิตใจที่แสนดีบริสุทธิ์ต้องมัวหมองช้ำใจ

  {" n& d: B6 Q8 ^5 s
3 _1 u0 A1 k% s( C- k7 h8 Sช่วงเวลาต่อไปผมจะทำให้คุณเล็กกลับมาเชื่อมั่นในตัวผมอีกครั้งและให้เขารับรู้ว่าผมรักเขาที่สุดไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ก็ตาม
- r& G" e" F5 }. M; y; ~( E

... ขอบคุณการเริ่มต้นใหม่ที่ทำให้ผมไม่สูญเสียหัวใจไป...
0 f9 z% n- W* a  ]+ Z) C* V8 u
5 P! o; T( Z2 R; o) y9 a; F  
! u& X4 u7 k5 j0 p* M  I: \- S9 q6 `
3 E5 A/ z" i3 B4 I: y6 o7 |: ]. I% c





+ O/ P# f# @) L, E8 F; e! {

END

) {% v: x7 e7 x! f, Z6 t+ l

Aonz003

sa99

ขอบคุณครับ

guide01

ขอบคุณมากเลยครับ

uglymen

หวาน สุด ๆๆๆ เลย ละลาย

pipi1

ขอบคุณครับ

a03

ดอกม่วง

จบไปอีกเรื่อง นิยายน้ำดี คุณภาพเต็มเปี่ยม ขอบคุณที่เสียสละเวลารังสรรค์มันขึ้นมา จะคอยติดตามผลงานไปเรื่อยๆครับ ขอบคุณครับ

maravann

ขอบคุณครับ

minone

ขอบคุณ​มาก​นะ​ครับ​

rowetszaa

ขอบคุณครับ

gaybin

สนุกมากเลยครับ

sak4

happy ending ซะที ลุ้นแทบตาย 55

topto

รักเลย

kimkibomwarm

ขอบคุณมากๆเลยครับ

loveza

ขอบคุณครับ

Omami

ไม่เสียเวลาที่เข้ามาอ่านและติดตามเลยคับ มันดีมากๆ ขอบคุณนะคับ

winwin2

ขอบคุณครับ

Man100

เชื่อไหม? ผมอ่านข้ามมาหลายตอน…มาอ่านตอนจบเลยครับ ไม่ใช่อะไรหรอก…กลัวอ่านแล้วทำใจไม่ได้นะ เพราะคิดว่ายังไงความรักของทั้งคู่คงมีอุปสรรคระหว่างทาง อ่านแล้วมันสะเทือนใจ…เลยขออ่านตอนจบที่เหมือนจะแฮบปี้มาบ้าง อิอิ :)

lieber_dich

สู้ๆนะ นายตี๋ใหญ่