|
ด้านตี๋ใหญ่
$ |1 E( k* L4 E2 Z6 @3 M( J w
$ K: ^0 U2 X7 ]6 I. M" B- c
6 V" q; E* K$ W: Cเช้าที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง สายลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างพร้อมแสงแดดสีทองผมนอนตะแคงมองร่างในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวของคนที่นอนหลับสนิทอย่างอ่อนเพลีย เสี้ยวหน้ากว่าครึ่งจมหายไปในหมอนใบนุ่มฉายแววกังวลไว้แม้ยามหลับไหลสังเกตจากคิ้วเรียวที่ยังขมวดมุ่นจนต้องส่งปลายนิ้วโป้งไปนวดวนให้คลายออก# v1 U; N l( D b, j3 \( a* J9 ~
! l3 L# u3 c9 k8 Q# Q3 X6 X
9 \3 _( q, p8 D6 n# f G/ e- Oและเมื่อได้สัมผัสผิวนุ่มลื่นแล้วก็ยากที่จะละออก ปลายนิ้วจึงค่อยๆสัมผัสแผ่วไปตามโครงหน้าที่แสนคิดถึงผิวแก้ม ปลายจมูก และหยุดบดคลึงนิ้วกับริมฝีปากนุ่มหยุ่นก่อนประทับแทนด้วยริมฝีปากของผมอย่างยากจะห้ามใจ
4 W3 C% s9 d; E% q7 M4 D# e( h) @8 [2 R" l# c# d, M* [
8 h/ E( S, t9 }6 q8 Q
จุ๊บ, N" B' I, N/ k+ d6 z6 |9 V$ Z
) m/ f# E# V! x+ s( `6 m7 D
2 H" e2 J0 [1 L, l; y. B( r4 Sผมหวงแหนคนตรงหน้านี้เหลือเกิน และก็เสียใจอย่างสุดซึ้งที่ไม่สามารถปกป้องคนรักของตัวเองไว้ได้ซ้ำร้ายยังทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บปวดกับการทรยศจากตัวผมอีก
' v! P7 ?) Y, S2 D: X2 b( U1 T& }$ y1 I( A7 D$ \ _
6 t0 I- d% ~7 s) e
ไม่ได้อยากจะแก้ตัว...แต่ไม่ว่าร่างกายผมจะผ่านใครต่อใครแต่หัวใจผมมีแค่คุณคนเดียวจริงๆ...' r9 k; {. s; r' b# \8 h( L4 ?
, S2 x1 t! d I! s
" G3 Q: T" [' ?& p; N% s m4 ?“อืมม” คุณเล็กเริ่มรู้สึกตัวขณะที่ใบหน้าผมยังแนบชิดและเมื่ออีกฝ่ายตื่นเต็มตาก็ผละถอยหลังหนีอย่างตกใจจนผมต้องคว้าเอวเอาไว้อย่างกลัวว่าจะพลาดท่าตกเตียงไปเสียก่อน
( l0 ^! w _7 I$ m! K6 g5 O2 G6 u% Y! s8 a1 b. C' C
: S- u. g# k) r7 wเมื่อคืนนี้หลังจากที่ฝ่าพายุคลื่นขึ้นมาบนฝั่งกันได้ คุณเล็กก็หมดแรงล้มพับลงให้ผมต้องอุ้มกลับบ้านพัก(เป็นบ้านของครอบครัวคุณเล็กที่สร้างทิ้งไว้คล้ายๆบ้านพักต่างอากาศ) จัดการจับร่างเพรียวถอดเสื้อผ้าอาบน้ำอย่างกลัวจะเป็นไข้ คุณเล็กขัดขืนไม่ยอมอยู่สักพักแต่ผมก็ไม่มีทางยอมให้ร่างอ่อนแรงเข้าไปอาบน้ำให้เสี่ยงต่อการล้มหัวฟาดพื้นแน่ๆ
# u1 d6 e% I2 Z2 V2 w c4 ]/ O, p3 j
% @$ s# u. ^9 E9 W& r- r" x* A+ Kต่อจากนี้ผมจะดูแลเขาให้ดีที่สุด...ไม่ใช่เพื่อชดเชยความผิดเพราะมันไม่สามารถทดแทนกันได้แต่เพื่อชดเชยเวลาหนึ่งปีที่ห่างกัน...5 I) |5 e" W8 j; f) r* t P
( b# L$ l* s* q4 F, N# z+ a
" L. L2 E( A8 t9 k4 ]1 k
ผมยังรู้สึกใจชื้นอยู่บ้างที่เห็นใบหน้าแดงๆเมื่อเราทั้งสองเปลือยร่างอาบน้ำด้วยกันแม้จะยังดื้อดึงแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ; R7 O" o) j9 ]* q6 x9 `
" T* n# ?/ s2 I" r& \. j& l a; J; S4 n& x5 f/ q
แล้วหลังจากที่คุณเล็กสัมผัสพื้นเตียงนอนนุ่มก็ผล็อยหลับไปอย่างอ่อนเพลียผิดกับผมที่ไม่กล้าแม้จะข่มตาปิดสักวินาที..กลัวว่าถ้าลืมตาตื่นขึ้นมาอีกฝ่ายจะหายไป6 a9 y, n# V+ \/ G) I2 T9 ?8 `: X
; f- q* n0 Y/ J, F& g# A V
& T0 _% V O& P. a5 R" B' U“ปล่อยสิ มากอดทำไมเนี่ย” ตื่นขึ้นมาก็เริ่มพยศอีกครั้งผมจึงเพิ่มแรงกอดรัดมากขึ้นแล้วถามด้วยเสียงอ้อนวอน
" g$ O1 ~+ U# J2 n" X+ ]8 E5 }9 }! [
; A' Q' \4 Z& C$ p7 |! q
l, @! k/ \) L' K9 n“คุณเล็กจะฟังผมแล้วใช่ไหม...” ริมฝีปากบางเม้มแน่นพลางจ้องผมด้วยสายตาหวั่นไหวชั่วอึดใจก่อนบอก% ]% h/ j7 @% R3 D
3 L1 K7 P' Z" q: w
9 C, R j" \8 o$ O1 H( f
“ฟังก็ฟังสิ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้นายมาจับตัวตามใจชอบสักหน่อย!!”ท่าทางไม่ยอมจนผมต้องถอดใจยอมคลายแรงกอดรัดออก คุณเล็กกระโดดผลุงลงจากเตียงแล้วมองผมตาขวาง" q5 m8 b3 `& u+ N
8 c2 I6 S( c$ c1 S7 N
9 o9 l+ H- S+ @/ z! j3 S
“ฉันจะไปอาบน้ำ เสร็จแล้วค่อยคุยกัน” แล้วก็หมุนตัวหนีหายเข้าไปในห้องน้ำผมระบายยิ้มอ่อนออกมาเพราะถึงแม้จะดื้อดึงแต่อย่างน้อยคุณเล็กก็ไม่ได้เย็นชาอย่างคราแรกที่เจอกัน6 Q$ n* C v x9 h
# U8 F2 r6 s4 w1 N+ m1 W
W1 g% E; x% I! b2 Jคุณเล็กเดินเช็ดผมออกมาพร้อมกับที่อาหารเช้าเสร็จพอดี ผมเลื่อนเก้าอี้ให้ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมนั่งลงง่ายๆและเมื่ออีกฝ่ายนั่งเรียบร้อยแล้วผมก็พาตัวเองไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม* s1 s2 w6 D$ L( C9 C
, E9 _8 a6 I" _4 y! U- l
, C" b/ I+ |1 e4 a% X# P9 M“ทานอาหารเช้าก่อนครับ” ผมเลื่อนชามข้าวต้มหอยนางรมไปให้คุณเล็กก้มลงมองแต่ก็ไม่หยิบช้อนขึ้นมาทาน& V6 z9 T' @* Y4 b
o: r& R. W3 e! }- N- M; _
2 r+ Y) M; e% t0 P“เอาเรื่องของนายก่อนเถอะ ฉันพร้อมจะฟังแล้ว”5 y) B3 u1 ~9 s0 E7 a; G$ D* P
4 g& w, c9 X% j! J! o* Y: f
1 E) F+ ^, M, z& d5 g, n“รองท้องก่อนเถอะครับ”) d0 w' |; h6 W8 l4 j6 _
3 Z3 T$ N5 I& l" _. M- }7 O$ n- ?
9 G. H: P. r6 F1 @. o* z“ไม่ สรุปจะพูดไหมถ้าไม่ฉันจะได้กลับบ้าน” ผมคว้าข้อมือที่วางอยู่บนโต๊ะทันทีอย่างกลัวว่าโอกาสของตัวเองจะหมดลง
/ e3 D7 E: N/ n$ ^; p, p( v$ d' G$ a: v8 u
( u- J' C5 O8 W# z" Y8 P7 k“ผมไม่ขอให้คุณเล็กให้อภัยเพราะผมรู้ว่าผมทำผิดต่อคุณมากมายเหลือเกินขอแค่อย่าไล่ผมไปจากคุณก็พอ”
& P: e; a: v2 M3 z! S
! f. s7 H& U, R+ k4 H5 |1 U, @+ m8 p+ ~3 k' m) \3 H
“พูดมาก” ถึงปากจะว่าแต่ใบหน้างอง้ำน่ารักก็เพียงพอแล้วสำหรับแสงนำทางแห่งโอกาสของผม$ w1 Z/ G' A9 }: N* ?% f% u
8 q I4 G$ h& h: q+ N6 ]) [, Z
$ f4 a9 U' q; f, ^7 p
# T7 F8 f g; }" J" i
# M" z7 ^ C9 ^/ U; R
8 a; S7 i! b; xย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว...คืนแห่งหายนะ' H- _1 U# G+ U! |7 H( L
' F# Q% `7 ]( ]4 o# c
' o n" [+ S# E1 v+ A# W& S' X
“คุณเฟิ่งจะให้ผมไปเกาลูนเหรอครับ”% e0 \2 j4 y) c5 ]: h8 K, v
+ h8 |$ T- G& J" j) C6 r
8 {9 F0 E$ ?4 t/ r“ใช่ พอดีมีคนมาก่อกวนย่านที่เราปกครองอยู่ อยากให้นายไปจัดการที”
2 U1 n# d4 c/ }) g# {0 b- S) r) r* j) s6 X
( ?& [! s h& Q, U! H7 ~ O
“แต่เจิ้งกังดูแลอยู่ ผมว่าเขาน่าจะจัดการได้” และทันทีที่ผมพูดจบ สายตาที่ใครต่อใครก็ว่าอ่อนโยนก็ตวัดคมกริบขึ้นมอง
/ r+ `1 i @# [0 j2 g. R" G
% d9 [6 z; `. p I# S. R8 d' g6 X: g4 ?- U) K+ _9 |
“ฉันอยากให้เสี่ยวสือไป ได้ไหม???” ประโยคร้องขอขัดกับน้ำเสียงเด็ดขาดทำให้ผมจำยอมก้มหัวับคำสั่งอย่างขัดไม่ได้เรื่องไปเกาลูนน่ะไม่เป็นปัญหาสำหรับผมหรอก จะห่วงก็แต่คนที่รออยู่ในห้อง
$ h! @$ q8 K: S/ g" X5 s7 w* s6 F" C
# o8 J) h/ C' f
“ไม่ต้องห่วงมากหรอก ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็จะได้ไปอยู่ด้วยกันแล้วไม่ใช่เหรอ”และนั่นเหมือนประโยคหลอกให้ผมตายใจจนไม่ได้เคลือบแคลงเลยว่าจะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นกับคนรักของตัวเอง' t; L8 m$ P/ D
. I2 i% k4 s2 V4 ?6 v) o: R# j( B+ f7 T: V
เมื่อสัปดาห์ก่อนหน้านี้ผมได้เข้าไปคุยกับคุณเฟิ่งเรื่องจะขอถอนตัวจากการเป็นบอดี้การ์ดยอมทิ้งสกุลจิ่นเพื่อกลับเมืองไทยไปใช้ชีวิตธรรมดากับคนรัก 1 l# o: _3 O0 V; F) ?7 G/ U$ v
* M9 A7 m" C1 D! A" ?( N4 n2 O. e& ^. P* l" u9 U$ } Y- P; ?( j d# y
เมื่อกลับมาสวมหัวโขนเป็นจิ่นสือแล้วผมจะรับคุณเล็กมาอยู่ด้วยกัน ไปสู่ขอจากครอบครัวให้เป็นเรื่องราวและรับรู้ว่าผมจริงใจกับลูกชายของพวกเขาชีวิตบอดี้การ์ดที่มีภยันตรายรอบด้านถ้ามีคนรักอยู่เคียงข้างคงจะมีความสุขไม่น้อย...ผมเคยคิดอย่างนั้น, _+ B- e; ^* k5 g3 @9 F0 K
7 E" f5 Z% b5 J# j6 w* M
) D6 ^% @' _( L+ W4 Y) y2 Yแต่มันไม่ใช่เลย...การดึงคุณเล็กเข้ามาในโลกของผมไม่ได้ทำให้โลกอันดำมืดสว่างไสวตรงข้ามความบริสุทธิ์สดใสของคุณเล็กกลับค่อยๆหมองหม่นลง...ทีละนิด...ทีละนิด4 Y/ j# A' O% q& y) q2 Z! s
$ B" s7 q6 n6 {- h- t8 I
: d5 R5 K; [% V: _, z- v% t
สิ่งที่หล่อหลอมให้ผมเป็นคนมีหัวใจ มีความรู้สึกได้ก็คือจิตใจที่งดงามเอื้ออาทรต่อคนอื่น และการมองโลกในแง่ดีของคุณเล็ก ซึ่งผมไม่อยากให้มันกลืนหายไปในโลกที่แสนดำมืด
! o5 ^' b$ D' a3 Q4 M; W. V3 L! i& B+ ~3 X7 d; w3 Q
9 R. _2 j# p% ^& e2 G) Aและยิ่งจิ่นตั้งมาเตือนว่าให้พาคุณเล็กออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดผมยิ่งกังวลรอบตัวผมอันตรายเกินไป ดังนั้นผมจึงตัดสินใจที่จะกลับไปอยู่ในโลกของคุณเล็กแทน...โลกที่ผมและเขาต่างมีความสุขด้วยกัน6 \9 _7 Q" }* v1 F! O: P
0 V, C4 E7 s& a
# l. f- {( ^9 p! a
ผมยังจำได้ดีว่าวันที่ผมก้าวเข้าไปบอกคุณเฟิ่งเขาอาละวาดหนักแค่ไหน คุณเฟิ่งที่หน้าตางดงามน้ำเสียงแว่วหวาน กิริยาอ่อนโยน แต่จะมีสักกี่คนรู้ว่าภายในใจที่ผ่านความบอบช้ำมาอย่างหนักและยาวนานบัดนี้มันบิดเบี้ยวผิดรูปไปมากเพียงใด
& m3 o( n. K# V: h1 X2 h" Z+ T
9 c, X% X* z0 x9 s6 i
, L C) a$ g0 k/ h9 C4 ~+ [- I! e: \และผมก็เป็นหนึ่งในนั้นที่รับรู้และเห็นใจ ถึงได้ยอมถวายชีวิตเพื่ออยู่รับใช้...แต่นั่น...มันก็ก่อนที่ผมจะเจอเจ้าของหัวใจ% C. M9 B8 H( Y" \1 K8 D6 O5 P* ~
% m5 @7 `, C1 V# |& y
9 J0 r) k* U) \2 E
แล้วสองวันต่อมาคนที่อาละวาดจนแทบเสียสติก็ยอมรับคำขอของผม แต่ยื่นข้อเสนอเพียงว่าก่อนทิ้งเขาไปอยู่กับคนรักที่เมืองไทยช่วงเวลาที่เหลือมอบให้เขาจะได้ไหม...ซึ่งผมก็ตกลงคงเพราะในใจก็รู้สึกผิดกับคุณเฟิ่งอยู่มากมาย
$ F# W2 E5 F3 j
5 G- i% L# u/ F" H% ]! K' W) ]& }6 h& B/ ^0 T9 P4 S2 W6 S
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่คุณเล็กสอนให้ผมได้รู้จักมัน...เพราะถ้าเป็นจิ่นสือคนเก่าก็คงเป็นเพียงผู้จงรักภักดีที่หัวใจด้านชาแม้แต่ฆ่าคนให้ตายแทบเท้าก็ไม่รู้สึกอะไร- V8 Z/ D% d9 j( n) n
+ H/ B* t2 ^6 i
7 a* ~: R1 f5 l- p* ?$ Bแต่กว่าจะล่วงรู้ว่ามันคืออุบายที่จะทำลายหัวใจของผมให้เจ็บปวดทรมานเจียนตาย...มันก็สายไปเสียแล้ว
* i3 ?- Z9 @$ A0 o8 k. M+ K* \
w6 X& W" o7 W8 p" p
" J7 W7 {( ?( ~“กลับมาแล้วเหรอ ที่เกาลูนเรียบร้อยใช่ไหม”
8 ^' L& H% Y9 _( E: e( X- w) a3 h# _$ J% s% Q8 K5 `* R4 p9 G
1 V) i7 X) R- s/ O/ m“ครับ” ผมกลับมาถึงบ้านเฟยก็ปาเข้าไปตีหนึ่งแล้วคุณเฟิ่งดูจะอารมณ์ดีผิดปกติ แต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรมากเพราะความสนใจผมไปอยู่ที่คนในห้องที่ป่านนี้คงรอผมจนหลับไปแล้ว$ J# F, z: v& q8 U8 C: |# y
9 {6 H a* J: n7 R, [! g6 F
/ C# e& s7 ^! G5 w3 g" V“เสี่ยวสือ...คืนนี้นอนกับฉันนะ” ร่างเพรียวบางขยับเข้าแนบชิดพลางใช้ฝ่ามือลูบยั่วยวนที่หน้าอกแค่นี้ผมก็รู้ความหมายของคำว่า ‘นอน’ ที่ว่า& V& \) u$ {( Q
. H: ` i. `* k4 p9 W# n. y* Y' O
; j# u; d2 c# P) J" Y
“ผมคงไม่สะดวก” ว่าแล้วก็ถอยหลังหนีหนึ่งก้าว
* ^2 z6 B$ j3 S% M! Y& u' G8 h5 j- ~: Y: X, R$ O
2 u- p2 T; w0 y6 u0 kเมื่อก่อนผมยอมรับว่าผมทำหน้าที่บนเตียงตอบสนองความใคร่ให้คุณเฟิ่ง เนื่องจากความจำเป็นบางอย่างที่ผมต้องทำและอีกเหตุผลคือร่างกายในส่วนลับอันขาดหายไปของคุณเฟิ่ง แต่ตั้งแต่ที่ผมมีคุณเล็กผมก็ไม่คิดจะปรนนิบัติเรื่องอย่างว่าอีกเลยจะมีก็เพียงช่วยขัดหลังให้ยามอาบน้ำเท่านั้น: C& v/ l8 l* v# ~
8 U) w3 s6 A! Q# p1 ~5 B" O A! F! W2 a( u9 e) [
“คืนนี้คืนสุดท้ายที่ฉันจะมีนายแล้วนะ ขอร้อง”
1 O5 u9 ^$ ~! ~ e6 C* |( B- ? a8 m5 s* |6 G" v
- q( ~6 k0 [( l+ I, Q“ให้ผมดูแลอย่างอื่นแทนนะครับ แต่เรื่องนี้...”2 g4 s% {8 @# E* _9 w) M U* N; o+ m
) d0 T3 H9 k* g
, k5 E5 B0 C5 G8 O+ K
“ฉันมีแค่สองทาง...” เรียวแขนขาวตรงเข้ามากระชากปกเสื้อผมเข้าไปหาพลางใช้แขนอีกข้างโอบรอบคอผมเอาไว้ใบหน้าเคลื่อนชิดใกล้พร้อมกับกดจูบที่มุมปาก เสียงหวานกรีดกรายดั่งน้ำผึ้งอาบยาพิษ“เสี่ยวสือจะนอนกับฉันในคืนนี้แล้วได้กลับไปอยู่กับคนรักสมใจหรือ...ไม่มีใครได้ไปไหนเลย!”
+ m8 {* _6 [2 z/ e9 ^+ u
# W; m' m# C% F$ _) b
3 l- Z/ b& L1 u+ N% u สุดท้ายผมก็ต้องกล้ำกลืนทรยศหัวใจตัวเองอีกครั้งยอมเดินตามคุณเฟิ่งกลับไปยังห้องพักในใจพร่ำขอโทษเจ้าของหัวใจอย่างรู้สึกผิด...อีกแค่ครั้งเดียว...ครั้งสุดท้าย...ผมขอโทษ...
3 {, B5 g, q: w5 A( c0 n
7 i8 d, s5 A; r" m ^
0 \8 m0 g" ]4 Y* K5 _. |' Gแต่ความผิดของผมสวรรค์คงไม่เห็นใจ เมื่อแสงสว่างของเช้าวันใหม่มาถึงหัวใจผมก็โบยบินหนีไปไกลแสนไกลผมตามหาคุณเล็กอย่างบ้าคลั่งแต่ก็ไม่พบ...จนแม่บ้านเจิ้งหญิงชราประจำบ้านเฟยมาส่งข่าวผมถึงรู้เรื่องทั้งหมด...ว่าคนรักของผมได้กลับเมืองไทยไปแล้วพร้อมกับร่างกายและหัวใจอันแสนบอบช้ำ
- ~4 \1 R0 e7 ?" Z( l
8 [. u/ Y6 D) ^/ V
, {+ a2 T _5 L/ Xทำไมผมถึงไม่เฉลียวใจเลยคนอย่างคุณเฟิ่งน่ะหรือจะยอมปล่อยผมไปง่ายๆ...ไม่มีทาง...% I( V5 y, z" q+ M) a# ]
* }; g7 Y* B6 N! F% u. L4 w( l8 G$ @9 M2 e$ ?. y
ยังดีที่สุดท้ายจิ่นตั้งมาช่วยชีวิตคุณเล็กไว้ได้ด้วยการปล่อยควันยาสลบเข้ามาในห้องนอนซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมคืนนั้นผมถึงไม่รู้สึกตัวเลยแล้วช่วยพาคุณเล็กออกไปจากห้องลับใต้ดิน.... ?% u- M7 [7 O3 y
$ R6 o: d& |9 y( J$ u* l1 P- S& T8 M. e) K0 y
เพียงแค่คำบอกเล่าก็ทำให้ผมเหมือนถูกฉีกหัวใจเป็นชิ้นๆ ไม่ต้องคิดเลยว่าภาพย่ำแย่ของคุณเล็กที่จิ่นตั้งส่งมาจะทำให้ผมยิ่งกว่าตายทั้งเป็น% Z% v! J# d$ c' q
1 Y) R2 y& ?0 f( \; a$ w7 @4 F
. `2 t5 s, d) a% Z( H. N: w
“หึ รู้เรื่องแล้วเหรอ ก็ดีถ้าอย่างนั้นก็น่าจะรู้นะว่าควรทำตัวอย่างไร!!” คุณเฟิ่งไม่มีทีท่าเดือดเนื้อร้อนใจเมื่อทราบว่าผมรู้สิ่งเลวร้ายที่เขาได้กระทำต่อคนรักของผมแล้วซ้ำยังขมขู่ให้ผมได้เกรงกลัว
+ t5 b; k6 {: {1 Z# {
! X) v/ [6 c+ J
; \( ] N! ~# e2 u* _% Lซึ่งผมก็กลัวจริงๆ...ทำไมผมจะไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ผมนอนด้วยทุกคนก่อนหน้าถึงหายตัวไปอย่างลึกลับบางคนก็กลายเป็นศพปริศนา เพียงแต่ผมไม่คิดจะสนใจเสียมากกว่า แต่กับคุณเล็กไม่ใช่...เขาไม่ใช่เพียงแค่หัวใจแต่รวมถึงชีวิตและจิตวิญญาณของผมด้วย7 {& J0 W: j9 e
- U6 |2 \( {; \0 {$ U
0 I- Q8 g' C3 b( u8 _
ผมจึงไม่สามารถไปหาคุณเล็กอย่างใจคิดทำได้แค่เพียงตามสืบข่าวอยู่ห่างๆว่าเขายังอยู่สบายดีความสุข
4 ^6 R6 g% S, i
) L- r& T; ~- P R3 U5 l3 U: [: v: |0 e n
ส่วนคุณเฟิ่งผมก็ตามอารักขาอย่างบอดี้การ์ดทั่วไป ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นอีกเพราะผมถือว่าสิ่งที่ติดค้างกันเอาไว้ผมได้ชดใช้ไปหมดแล้ว' V6 B9 W& K7 d+ U* n2 H: B
0 N( I* D2 R2 V# Z+ }3 w. \
3 m, W# h$ s1 L% z0 T% d
จนถึงวันที่ทุกอย่างระเบิดขึ้น8 Z- V0 t6 J X9 T% x J9 c
( ^, e3 g4 v- n$ g
. L6 f# ?9 P$ E# N- j8 ]เคร้ง!, A/ m1 V2 m9 y
3 V3 O1 d+ n: j& q/ k; U& k1 @& M I s; U* b8 S ?! v- f
“เสี่ยวสือ!! อยากให้ฉันฆ่ามันจริงๆใช่ไหมถึงได้ทำเย็นชากับฉันแบบนี้”แจกันใบโตถูกขว้างเฉียดแก้มผมไปนิดเดียวด้วยฝีมือเจ้าของใบหน้าโมโหจัดสองมือสั่นระริกกำแน่นอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่
/ R9 K7 Y0 C2 K$ z( N# p+ b, T+ J# f9 O/ l
. c3 H( a1 Y2 p0 c“ผมทำหน้าที่ที่สมควรทำอย่างดีที่สุดแล้ว” ผมว่าเสียงเรียบนิ่งอย่างไม่หวาดหวั่นต่อสิ่งใดนั่นยิ่งทำให้อีกฝ่ายคลุ้มคลั่งมากกว่าเดิม เสียงเล็กแหลมเหมือนผู้หญิงตวาดลั่น" l I8 S( A9 g5 z
- ^! }9 g1 b" ]; ^$ i$ E
3 y" W& M. s0 U# h7 ~* ?. p; F4 |“อย่าคิดว่าพี่ใหญ่คุ้มกะลาหัวมันไว้แล้วฉันจะทำอะไรไม่ได้คอยดูฉันจะฆ่ามัน! ฆ่าให้ตาย!”; u0 b+ E" Z" J, S" n; W3 u( F
5 u- _- p. _& c. f' v3 B( `" f
. h& y0 U4 C3 b+ m* i" P: R7 ?: l“อย่าทำอะไรคุณเล็ก ผมก็อยู่กับคุณตามคำสั่งแล้วนี่ไง!” ผมว่าเสียงเข้ม พยายามข่มความพลุ่งพล่านภายใน แค่คิดว่าคุณเล็กจะต้องเป็นอะไรใจผมก็เจ็บไปหมด
2 V5 d. m2 a# I# W" f
a- o: z- E8 ?' a/ Y
2 Q! q+ ^- H p4 |: |1 w“คำสั่งเหรอ! ไม่! นายต้องอยู่กับฉันด้วยใจสิ! นายต้องรักฉัน!”# ^6 ^ S) {3 r. T( v; _0 Q
/ F; Z4 G/ k+ o+ n, F; q: s- z- [5 ^
) U2 k; \# ^0 Q$ w* o“ผมรักคุณเล็ก!!”
# _- B" u! E3 j
- `( p4 w( R/ `1 d8 L/ e4 p& \: B( m% b+ {
“ไม่จริง!! นายรักฉัน! นายเคยบอกว่ารัก รักฉันคนเดียว!!” คนร่างเพรียวเริ่มทำลายข้าวของรอบตัว# {& d) y/ K) |( f, r
8 B1 \, c5 w6 q/ ?
# n6 W, p7 K: B* d
“ผมไม่ใช่จิ่นโซว!!”
6 R3 m3 q9 L6 r6 Q# N+ P/ [ j$ }# g% T1 ?1 U2 B2 N: E' ]
9 F- y& W7 o1 ^. K/ o% tกึก2 ]# @9 H7 j% _3 {: @( } W
/ S' L/ e3 R$ f8 }2 e1 F: I/ r, E) t, ^& L
แล้วร่างนั้นก็หยุดชะงักไปทันที ใบหน้าค่อยๆแหงนมองผมอย่างช็อกตกใจสุดขีดชื่อ ‘จิ่นโซว’ พี่ชายฝาแฝดของผมเป็นสิ่งต้องห้ามแต่ผมก็ตัดสินใจพูดออกไป ผมว่ามันถึงเวลาแล้วที่คุณเฟิ่งต้องรับความจริงให้ได้เสียที4 }4 x6 F; r# x- h
/ J+ R+ j% r# _0 ]9 u. {1 G
6 j9 S( k3 Q8 S3 } q! W( o6 C) sจิ่นโซวในวัยสิบแปดปีที่ปกป้องบุคคลอันเป็นทั้งเจ้านายและเจ้าของหัวใจจากการลอบทำร้ายด้วยชีวิตตัวเอง" u- L. V# m D' _2 J
1 I4 l7 U6 ]6 h7 V4 j3 q1 p( X6 d6 c5 u- d6 f8 m6 D
“คนที่คุณรักและรักคุณคือจิ่นโซว คนที่เป็นคนให้ดอกไม้คุณ คอยดูแลคอยปลอบใจคือจิ่นโซวไม่ใช่ผม ถึงเขาจะตายไปก็ใช่ว่าความรักจะตายตาม จิ่นโซวจะเสียใจแค่ไหนที่ต้องมาเห็นคนที่เขารักมากกว่าชีวิตเป็นแบบนี้ผมเชื่อว่าวิญญาณจิ่นโซวยังคอยติดตามอยู่ข้างๆคุณ แล้วดูสิ่งที่คุณตอบแทนจิ่นโซวสิ!!”ตอนนี้ร่างของคุณเฟิ่งทรุดลงไปนั่งแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย น้ำตาจากดวงตาทั้งสองข้างไหลอาบแก้ม4 j4 I* m# B- q' h+ n; O
0 Y4 R9 @8 B) g, S, j* K# s) t+ ~- N
“เสี่ยวโซว ฮึก เสี่ยวโซว”: F+ w5 r: R2 a* Q! ^
+ U4 Z+ D' [! V9 a
! V/ j9 `% d) I8 z W8 H“คุณเฟิ่งครับ ผมเหมือนกับจิ่นโซวก็แค่หน้าที่ผ่านมาเราผิดที่ผิดทางกันมามากพอแล้ว หยุดเถอะนะครับ”& b% M9 p0 ?# z$ h* T
7 q" p: u' u( B/ g
" X- m% K$ N1 ]" K$ n“เสี่ยวโซว ฮึก คิดถึง ฮือออคิดถึงเสี่ยวโซว...ถ้าเสี่ยวโซวยังอยู่...ฉะฉันก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้ ฮือออ”9 s1 g, }4 l- L- i2 O* d5 c
+ i+ C" }2 O Q& E( p
6 w5 F% I- U: o. C0 pสุดท้ายพันธนาการบิดเบี้ยวที่ล่ามเราทั้งสองคนไว้ก็ถูกปลดปล่อยเสียที...
$ o/ D. C% _# u1 s- r! P6 c+ B$ v; m/ l
9 N( R- {' p1 P, S! L7 u& f2 c) G! B' f5 k' F
; p5 M. r% ], g* { }แล้ว ณ ตอนนี้ผมก็นั่งมองเจ้าของหัวใจตัวจริงน้ำตาไหลอาบแก้มหลังมือปัดป่ายแก้มเหมือนเด็กน้อยพลางลำตัวก็สะอื้นฮักอย่างน่ารัก
3 A" T% @5 D# n( n+ w' q% z9 S
8 J- K% ~$ n L% ]" \: k# p2 s) p& F3 \8 D, O4 P2 U, g3 {
“ร้องไห้ทำไมครับ หืมม” ผมจับมือนุ่มออกอย่างเบามือแล้วค่อยๆปาดน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล: |8 W# f5 y. z& x# C% P
5 q# j Z6 J! J% ]
* J$ C2 R8 }9 n9 H7 T% n“เล็กสงสารคุณเฟิ่ง ฮึก” นี่แหละคุณเล็กของผมจิตใจดีและขี้สงสาร แม้คนนั้นจะเคยทำร้ายให้เจ็บสาหัสแค่ไหนก็ตาม. G0 E, E5 c2 l8 Z7 R/ ]/ @0 f& P
* ~( g2 X/ O6 q" d( W
5 h" B. u8 y- O- v) A x
“แล้วไม่สงสารผมบ้างเหรอ” ผมหยอดซึ่งคนนิ่งๆเย็นชาอย่างผมจะมาทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่อง่ายนัก แต่ตอนนี้ทางไหนที่พอทำให้ผมลดหย่อนโทษได้ผมก็พร้อมจะลอง$ b) K1 Y' D9 B4 K0 J6 `
, c5 z; ?( q% P& k+ S8 B
L2 u+ f4 R, l$ d“ฮึก ไม่ คนนิสัยไม่ดี” แต่เหมือนลูกหยอดของผมจะไม่ได้ผลเพราะมือเล็กปัดมือผมทิ้งและเริ่มต้นร้องไห้อีกครั้งให้ผมใจหายวูบ0 s9 `6 S0 l2 r7 u
8 B6 S5 {6 g A6 j8 h% n( j# G
) W1 l, B* M. ]* w" X/ G" }ผมจึงลุกจากเก้าอี้ลงมานั่งคุกเข่าที่พื้นตรงหน้าคุณเล็กที่ทำตาโตกใจกับการกระทำของผม0 ~: P$ r3 M9 K* s& a
4 H1 h: E. O6 ^; y8 K6 w. ~# O( x6 A
5 n+ H$ V! c- B' tผมกอบกุมสองมือของอีกฝ่ายไว้ก่อนค่อยๆจรดริมฝีปากลงไปอย่างแสนรัก
6 [- y- y; d" y$ x/ n/ s) [4 k9 a# R g' t* b3 o8 Y* H5 P
. ^9 d5 W1 k( Z" F5 g( F1 C“คุณเล็ก...ผมเล่าทุกอย่างให้คุณฟังไปแล้ว ผมรู้ว่ามันคงไม่ทำให้คุณหายโกรธหายเกลียดผมได้...ผมขอแค่ให้คุณเข้าใจและอย่าไล่ผมไปไหนอีกเลยผมรักคุณจริงๆนะ จะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีคุณ”2 D" h. [3 a% s" C( |( K+ a9 g1 g
! `3 K _" R! |% u! X0 {2 o
# u" f; P( t7 F& Z$ H0 U
นี่คงเป็นประโยคยาวหวานเลี่ยนประโยคแรกในชีวิตของคนเถื่อนๆอย่างผม ที่ผ่านมาผมคิดว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูดเสมอแต่แท้ที่จริงแล้วคำพูดและการกระทำต้องไปพร้อมๆกันต่างหากมันถึงเป็นความรักที่สมบูรณ์1 L2 h" y: D+ q' V: X
7 r, ]- s [9 ` L l3 O
* z- h8 A1 e3 J( B3 T“ฮึก ทีอย่างนี้ล่ะบอกรักถี่นัก ทีเมื่อก่อนไม่ยักกะพูด”
% n* r4 r; Y% G. n) S; ?
: d, h& ~3 j, f- w9 x
& e% H* i2 t- G, o. ~" N8 F) a“ผมขอโทษ ต่อไปผมจะพูดให้คุณฟังทุกวันเลยดีไหม”1 V; v3 K% Y) {. r
6 S5 V% a& _# O ]; _
: h3 n* S% B0 a5 _* A“แล้วใครบอกจะให้นายอยู่ด้วย”/ w: l6 E2 z5 p7 E/ S2 V8 c
. z7 {% M# v. y7 @
7 A7 Y8 x0 l0 `2 Z# l8 {( X“คุณเล็ก...” คราวนี้คุณเล็กทำหน้าจริงจังให้ผมรู้สึกหวั่นไหวในอกความหวังที่เริ่มส่องสว่างกลางใจเริ่มอ่อนแสงลิบหรี่ลง7 r( f. h6 i G
7 k8 x, U; _4 z8 x" o- ~' Q9 P1 U8 t" V6 {: c
“ฉันให้อภัยและเข้าใจนายทุกอย่าง แต่นายก็ต้องเข้าใจฉันเช่นกัน สิ่งที่เจอมามันเลวร้ายเกินกว่าปุบปับจะยอมรับได้แค่นายมาพูดไม่กี่คำแล้วจะให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมมันเป็นไปไม่ได้ ฉันเจ็บปวดมามากเกิน...”- }% O2 T5 E1 Y. i4 D, o2 y3 K1 t
( R% G1 K) S6 Q, J
. `/ O% f4 {. {# W. i! p“ผมเข้าใจ” ผมก้มหน้านิ่ง ขอบตาร้อนผ่าวอย่างชีวิตนี้ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้จะทำใจมาบ้าง แต่พอโดนปฏิเสธเข้าจริงๆมันก็เจ็บแทบล้มทั้งยืน1 t9 v/ I& G. l0 @
8 L- s) ]2 N( i8 v- `
" x- l% g% p' ^0 a8 B* a2 N4 j
“แต่ถ้านายพร้อมจะเริ่มใหม่...” ผมเงยหน้าขวับขึ้นมองใบหน้าที่ประดับยิ้มอ่อนโยนหัวใจผมเต้นกระหน่ำรุนแรงอย่างมีหวังอีกครั้ง “...ฉันก็พร้อมจะเปิดโอกาสให้”& S) `6 d: c J$ ^ R! }
- P4 `1 r$ J! @5 D
/ t7 O+ ]) `6 h( u3 v' Z/ Q# \“ผมพร้อม ผมพร้อม จะต้องใช้เวลาเป็นเดือนเป็นปี หรือทั้งชีวิตผมก็พร้อมจะทำให้คุณรักผมอีกครั้ง”ผมรีบตอบรับรัวเร็วอย่างกลัวคนที่ผมดึงเข้ามากอดจะเปลี่ยนใจ ฝ่ามืออบอุ่นที่ยกขึ้นกอดตอบพร้อมลูบแผ่นหลังผมแผ่วๆเสมือนสายน้ำชโลมหัวใจผมให้ชุ่มชื้นขึ้นทันตา, N8 L0 M, T# @: D; c
+ l* h1 e% f# E$ z F4 X# }1 a1 ?' _! [! s
“พยายามเข้านะนายตี๋ใหญ่”
" ?+ P5 S2 `' n" J T6 D- r8 g+ V9 p- U; r9 _# m
1 J# `- R) K# B8 j0 P/ H6 L; P8 m# Z8 x“ขอบคุณ...ขอบคุณจริงๆ” ผมกดจูบลงบนต้นคออีกฝ่ายซ้ำไปซ้ำมาอย่างโหยหาช่างหอมหวนเหลือเกิน ความอบอุ่น อ่อนหวานเป็นสุขที่ห่างหายไปได้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง...
( M! _# G; H! S% l1 ~$ d, B$ m
) G! n# y' D# B+ T
; f# Q2 W+ l: n1 a! @: d$ H7 vต่อจากนี้ไม่ว่าจะต้องเจออีกกี่อุปสรรค ร้อยพันปัญหาผมก็จะไม่ปล่อยมือคู่นี้อีก จะโอบกอดเอาไว้แนบอกไม่ให้เขาต้องเจ็บปวดทรมาน ผิดหวังชีวิตต่อจากนี้จะทำให้เขามีความสุขยิ้มได้ในทุกๆวัน ไม่ให้จิตใจที่แสนดีบริสุทธิ์ต้องมัวหมองช้ำใจ
" r3 ~! W& W! Q- d5 z" B! Z% y
. b0 r6 b. f7 W) g$ ~/ w7 f- G; N: |
6 l4 B3 I# G4 @ช่วงเวลาต่อไปผมจะทำให้คุณเล็กกลับมาเชื่อมั่นในตัวผมอีกครั้งและให้เขารับรู้ว่าผมรักเขาที่สุดไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ก็ตาม+ E1 h6 H8 F' c1 e1 |- o
* {4 r6 f( x# O* B) v7 [" _5 L) D8 h
# D) q6 y3 F5 R: o
... ขอบคุณการเริ่มต้นใหม่ที่ทำให้ผมไม่สูญเสียหัวใจไป...( H! f- @3 q1 ~. @. Q+ ~) b, b
/ v9 A, T) F" A8 _( g G
0 `8 S- D& J, w; \
2 q0 i' S$ s( o- X% E2 s# i2 \7 K5 c" M* S+ Z' G
/ R/ P- U+ b/ R$ l; n
- r) _. R% Y7 W; ~
% e4 z! F5 W5 B* ^# d
* j" H0 |' ^! w: U9 L1 t6 n9 Q. E+ v2 l/ h% `' p% f; d/ m# ?6 ~
END
- V/ P/ I- T4 ] h9 ]9 g2 M |
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-30 16:51:56
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
ขอบคุณครับ
โพสต์ 2020-4-30 22:07:08
โพสต์ 2020-5-1 00:36:48
