|
เร่ร่อน20
3 F4 L4 {4 Y# M4 z' B' B4 b0 H+ J4 S
& D$ e2 o, ~5 a/ t% [ s, U# u- i
# O+ j& u% l- H" ?6 r. E9 H; ?. a$ C3 q) S
2 x7 U1 B: w# x; o" Uหนึ่งปีผ่านไป
5 }2 g; j g- x" H9 d6 x7 G4 M' P8 n& n% U8 ]& p) C: J5 [# V1 a
- Z, B/ l/ z7 H' g. T' `
“คนเล็ก!” O- g+ R' X- G. y
) W8 ?4 z, p8 B; }/ }# Z4 L6 k. u R
ผมหันไปมองตามเสียงเรียก
: o) ^$ t) V. e
/ p3 k' g" ?* r2 K& {7 U7 D/ n4 t2 ]6 L1 `$ G* { O1 P1 t2 r
“แฮ่กมาอยู่นี่เอง” เจ้าของเสียงวิ่งย่ำเหยาะลงบนเนื้อทรายสีขาวละเอียดก่อนหยุดปลายเท้าลงตรงหน้า“พี่ตามหาให้ทั่ว”
# v5 R+ M x7 c' U
. X! P2 Q% S5 f. M) B3 \1 K' g# x: W
พี่ไมล์นั่งลงข้างๆ และทันทีผมก็เอนศีรษะซบไหล่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของพี่ชายคนรอง เอามือจับๆตรงกล้ามเนื้อแขนเล่นพี่ชายใครน้าหุ่นก็ล่ำหน้าก็หล่อ! R i2 ?* I/ x! W5 @
( J& z. n/ |$ q6 k7 p' k9 J- `, G. ^- L" U, |
“ก็...เบื่อ” ตามด้วยถอนหายใจอีกเฮือกให้รู้ว่าเบื่อจริงๆ & h5 k4 A8 ]8 s2 a- i3 C
- a6 \- \; b, p- J
; O: ^) q9 \$ {7 X$ l“ไอ้คุณจริตนั่นมาตอแยอีกแล้วเหรอ”
7 g' L/ u( x1 c/ K8 q" X. Y2 ?7 `0 _! H
9 g3 Z' ~0 N: y1 y“เขาชื่อประกิตต่างหาก”# @% s$ Z1 a* {7 X- `5 P1 G
. G4 Y2 ]; t) s" f7 W Q
" L3 w7 e4 V2 h
“ก็นั่นแหละแล้วใช่อย่างที่พี่พูดไหม”1 O0 b7 m; b$ A
0 m8 O3 O! F( h# ]/ _4 ]; A: d1 |& u. u; ]8 h
“อืม” ผมพยักหน้า คุณประกิตหรือคุณปรนเป็นลูกชายเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดังของจังหวัดชลบุรี และเป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัท น้ำปลารสเอก จำกัดของพวกเราด้วย
# | ~: I' q! c8 y% P3 a X0 g% \9 I, J. V' V' \
: y3 K+ M1 }0 G' P0 d( n/ T
เมื่อห้าเดือนก่อนผมเจอกับคุณปรนจากการไปประชุมเรื่องการจัดโปรโมชั่นของสินค้า และก็นั่นแหละ...ไม่รู้ว่าส่วนไหนของผมไปกระแทกตาเข้าเลยตามจีบผมอย่างออกนอกหน้าประหนึ่งผมเป็นหญิงสาวสวยหยาดเยิ้ม0 ]" \/ L, A( I& r
# x% u" r1 N/ M9 m0 ~% ~) W
7 z) ^- U$ j% `/ b1 jได้ข่าวว่าผมเป็นผู้ชายและเขาก็เป็นผู้ชาย ดีนะที่ครอบครัวผมรับรู้เรื่องรสนิยมทางเพศของผมแล้ว ไม่อย่างนั้นคงต้องเป็นลมล้มพับกันแน่ๆที่มีผู้ชายมาตามจีบคนเล็กของบ้าน; y. t& G* W8 \; J
' |5 ?5 {* x0 e; ~5 d2 S" w; \4 `' f2 b; H% T( q u
“เขาก็ดูจริงใจหน้าตาก็ดี ทำไมถึงไม่ชอบล่ะหืมม”+ P5 L2 C$ a) ]) k
8 l" G$ x" p; t
+ I9 j" m, R8 N2 j“พี่อยากให้น้องคบกับเขาเหรอ”( X: d! F; Y0 E' ~- l
* S0 }2 u1 A8 O/ K4 k$ |) }; C
2 U7 p! ~1 P) G( z1 L x“ก็ไม่อ่ะพี่หมั่นไส้มัน เก๊กหล่อ”
3 j7 h1 [0 z0 ]
. x3 \, y4 ~) Z& v. ` J% x$ Q9 H6 N8 N0 E& [7 }9 i& b! z! V
“เขาก็หล่อจริงๆนิ”
, p$ B C/ U" N( A! T. C6 l% o1 Q, H- f) M9 d5 i5 M
1 s0 o0 P! ~" a i7 P
“แน๊! แล้วที่นั่งอยู่ตรงนี้หล่อสู้ไม่ได้ตรงไหน” พี่ไมล์ผลักศีรษะผมที่วางบนไหล่อย่างน้อยใจผมเลยใช้สองมือยึดเอาไว้แน่น พลางขืนศีรษะไว้สุดฤทธิ์แล้วพูดจาเอาใจพี่ชายขี้ใจน้อย
0 U# D7 }% v. C- ~3 a( P$ t1 Z% F+ J7 I% t K
* q( U' ]* |& B& p7 q6 J0 A
“ใครจะมาสู้พี่ชายของผมได้ล่ะคนเนี้ยหล่อที่สุดแล้ว” แล้วพี่ชายบ้ายอจะต้านทานไปไหนได้นอกจากนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างหลงตัวเอง : P G: x [! c
, y8 Q6 x& S- q8 ~/ Z, K
! y+ d$ k" X$ h8 H& N; o0 A; u“เปิดใจบ้างนะคนเล็ก” แล้วยิ้มกว้างของผมก็ค่อยๆหุบลงเรื่อยๆเมื่อน้ำเสียงจริงจังแฝงความห่วงใยอย่างชัดเจนกับฝ่ามือหนาอบอุ่นที่เอื้อมมาลูบศีรษะผมอย่างอาทร “ตั้งแต่เรากลับบ้านมาก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานกับหมกตัวอยู่กับบ้าน หรือไม่ก็มานั่งเหม่อลอยอยู่ที่หาดบอกตามตรงว่าพี่เป็นห่วง ออกไปเที่ยวเล่นเปิดหูเปิดตาใครเข้ามาดูไว้บ้างก็ไม่เสียหาย ถึงพี่จะหวงน้องแต่ก็ไม่อยากให้เกาะคานไปจนตายหรอกนะ”6 _* a/ E) z6 O: i# L6 O, `
- {( o. \, z0 l$ h4 P
1 ]% z9 u6 a3 L( T. z$ N* pถึงท้ายประโยคจะแฝงความหยอกเย้าเอาไว้แต่โดยรวมแล้วมันกลับกระทบความรู้สึกบางอย่างตีตื้นเข้ามาในอกจนต้องกดมันให้ลึกลงไปสุดใจเช่นเดิม
+ V3 _* e) _+ P3 p$ l2 H; {2 {6 Z! i; }8 ]8 u5 W" t6 N. k, i6 I
% }4 I( j4 E3 E+ P4 P, [9 i“น้องยังไม่อยากมีแฟนนี่นาอยากอยู่กับพ่อแม่พี่ชายไปอีกนานๆอีกอย่างยังไม่อยากให้พ่ออายที่ควงผู้ชายเข้าบ้าน”' h& E- }) C' c$ r5 \4 i' E3 O
9 r; `! U' n2 ]$ Y7 B1 ]8 y
+ W4 j; ]. S4 |' A$ F) F
“หึๆ ก็พูดไปเรื่อย ป่ะ กลับบ้านกันดีกว่าหาดจะปิดแล้ว แม่รอกินข้าวเย็นด้วย” พนักพิงจำเป็นของผมลุกพรวดขึ้นก่อนดึงแขนฉุดให้ผมลุกตาม ใช้อีกมือปัดก้นเอาเม็ดทรายที่ติดกางเกงออก แล้วเดินจูงมือกวัดแกว่งกันไปขึ้นรถ พอถึงก็ปล่อยมือแยกกันขึ้นรถคนละคันของใครของมัน 8 B9 m) z/ ^3 f% Q: _ K+ e
; i& b6 Q$ D& u t9 ?- ^, f" A
/ x, e& A. y1 {) m+ Y4 X, D# ?; lรถเบนซ์สีดำขลับของพี่ไมล์ขับออกไปแล้ว ส่วนผมยังนั่งอยู่ในรถนิสสันมาร์ชสีขาวคันเดิม สองมือที่จับพวงมาลัยปล่อยลู่ลงอย่างคนหมดแรงพร้อมกับแผ่นหลังที่เอนพิงบนเบาะอย่างเหน็ดเหนื่อย* h3 {! {% ~% q1 i
) C$ z, U+ e, G- }/ V
% ^/ h3 L. n3 g" T! U...คิดถึงเขาอีกจนได้...% z/ M# h6 b) e# Z( S
( x0 w7 ^ N# V
L, [4 z1 y8 o* P0 H$ o" g0 Wหลังจากผ่านเหตุการณ์อันเลวร้ายในคืนนั้น ช่วงสายของวันรุ่งขึ้นจิ่นตั้งก็พาผมมาส่งยังคอนโดหลังจากที่คุณเฟยหลงเข้าไปพักในโรงแรมแล้ว
) E( ?) s8 z; L6 q0 D) A" f$ E! C+ F/ G3 D. R1 ]
1 H {, B1 i" X$ gหนึ่งสัปดาห์ต่อจากนั้นผมยังจำได้ถึงความทรมานในห้องสี่เหลี่ยมที่อบอวลไปด้วยความทรงจำของเราสอง หลอกหลอนผมแม้ยามหลับตื่น จะหนีไปก็ไม่ได้เพราะต้องเก็บตัวอยู่ในห้องเพื่อรักษาแผลตามร่างกายของตัวเองให้หายดีก่อน ขืนออกไปทั้งอย่างนี้ชาวบ้านคงตื่นตระหนกกับคนอวดผีที่ตามร่างกายเต็มไปด้วยแผลพุพองและผิวหนังสีน้ำตาลย่นจากรอยไหม้
9 P+ c# N- d) P! y( C3 X4 P0 Z- v' a) }0 O
! a2 y: i8 \% ~$ T
แล้วตัวคนเดียวอย่างนี้จะไปพึ่งพาใคร บอกที่บ้านก็ไม่ได้อีกสุดท้ายก็ได้ไอ้ปอนด์กับพิณมาคอยดูแล พิณน่ะไม่เท่าไหร่ช่วยดูแลป้อนข้าวป้อนยาปกติ แต่ไอ้ปอนด์นี่สิเจอหน้าผมก็ก่นด่าไปถึงบรรพบุรุษของเขาซ้ำยังจะบอกทางครอบครัวผมให้ได้* x8 D L; U) E* @8 |* o
9 ^. @( y2 P% u9 `
0 z4 C& m# U; K; a* e
ผมต้องขอร้องอ้อนวอนแล้วระเบิดความอัดอั้นอีกรอบพร้อมหลั่งน้ำตามันถึงจะยอม8 x5 L5 Y' A) g$ {" r
0 X5 X; L7 R E% w: ]4 P5 j/ _$ c' N; y$ E& ^; } S x
แล้วหลังจากสภาพร่างกายผมหายดีบวกกับละอายใจเกินกว่าจะกลับเข้าไปทำงานในบริษัทอีก แน่ล่ะ...หายไปร่วมครึ่งเดือน จึงตัดสินใจกลับบ้านที่พึ่งพิงทางใจเดียวของผมเข้าไปกราบเท้าพ่อแม่ กอดพี่ชายทั้งสองแม้ทุกคนจะสงสัยในท่าทีของผม แต่ก็ไม่คาดคั้น มีแต่ความยินดีกับการกลับบ้านของผมในครั้งนี้...ความยินดีที่แผ่ออกมาให้อุ่นซ่านไปทั้งหัวใจ' N: g G. Q( @* v% y: X
9 ~$ ~2 S2 T, b3 {( f+ \
# _9 w$ [$ i4 |. A4 Uแล้วผมก็เข้าไปช่วยงานที่บริษัทน้ำปลารสเอก กิจการหลักของครอบครัวใช้ชีวิตเรื่อยๆอย่างเรียบง่าย แม้ในบางช่วงเวลาจะรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจแต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป และต้องดำเนินต่อไปอย่างมีความสุข...ผมบอกตัวเองเช่นนั้น...สักวัน...สักวันผมต้องมีความสุขให้ได้อย่างแท้จริง..." Q4 k+ Q2 M3 U7 @; x0 C8 u, m
! F. W" c9 G5 h: @
9 ?. H' B: k: t2 I; G7 i...ถึงแม้เวลาหนึ่งปีที่ผ่านมามันจะยังไม่พอจะเยี่ยวยาก็ตามที...! g( a2 |0 \1 L2 A9 r% r1 n! Y) H
& f8 T: |; }! k/ v! z0 m- I4 e
! t% |0 b' b8 g: x/ V% Y8 xไม่ใช่ผมปิดกั้นตัวเอง...แต่จะให้ผมทำเช่นไร เมื่อความรู้สึกผิดมันเกาะกุมหัวใจเมื่อคิดจะเปิดใจให้ใครสักคนเข้ามา...รู้สึกผิดกับคนที่มีใจเมื่อข้างในผมยังมีใครอีกคนจับจองอยู่ทั่วทุกตารางพื้นที่...รู้สึกผิดกับเขาคนนั้นถ้าผมจะรับใครเข้ามาแทนที่...เพราะแม้เขาจะทำเลวกับผมแต่สิ่งดีๆก็มีก็มากมายเช่นกัน
- ^! s7 c: c _; {8 T& W8 D( c. K
% U0 W. F r+ Z5 E) A8 o
ถึงจะคอยเตือนว่าเรื่องระหว่างเรามันจบไปแล้ว...จบไปนานแล้ว...แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าลึกๆในใจผมยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นของเขาอยู่เช่นเดิม...1 a) w* }- \8 P% L
- l @- a& S. L0 E
0 N: a, |: |9 f9 F ]...ผมมันน่าโง่จริงๆ6 M0 b8 K0 f* d9 u( o5 o
6 b$ V8 o6 D' B8 }
x* S$ W! L1 [% s/ R5 @* V; n3 oนั่งนิ่งรวบรวมแรงใจอยู่สักระยะผมจึงติดเครื่องยนต์หมุนควงพวงมาลัยเพื่อกลับบ้าน 7 ]0 T) j% K( q5 L1 Z5 x
# M. X% \- z2 u3 c+ |) e
. f7 g$ Y9 M' J* u5 I+ aเมื่อก้าวขาเข้ามาในบ้านบรรยากาศอบอุ่นก็โอบล้อมรอบตัวผมให้ความอึดอัดในใจคลายตัวลง ผมสามารถยิ้มได้ หัวเราะได้ มีชีวิตที่ดีต่อไปได้ก็เพราะพวกเขา...ครอบครัวของผม
5 B" W- {( j) @+ t( J+ D# u5 z. D4 t( q
7 k! B9 a8 m% L( Z$ F7 |" S* t; {
0 |8 B" P/ u! X2 i' x+ h |4 l5 _
" R- z, B+ P/ x6 R
F9 H& J& D% Z
เป็นเช้าอีกวันที่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงข้อความบอกอรุณสวัสดิ์และแจกันดอกไม้บนโต๊ะทำงาน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าบุคคลที่ส่งมาก็คือคนเดียวกับเจ้าของข้อความหวานเลี่ยน...คุณปรณ
: b/ U. v6 T# @. K! s5 d7 c/ e4 T) c' D7 t0 |1 A# x' N
# w4 C/ j% @$ f5 c7 e( K
ผมถอนหายใจพลางนั่งลงบนเก้าอี้ สองมือเอื้อมไปเตรียมจะย้ายแจกันดอกไม้ไปไว้มุมโต๊ะเพื่อให้ทำงานได้สะดวก แต่ก็ต้องชะงักเมื่อดอกไม้ในวันนี้แปลกตาไป- w% H* I E1 w' n6 U/ g5 v. C8 {
3 Q, x F! t7 V6 ?" r
% f. R. {0 t- |' I: L8 Sทุกวันจะเป็นดอกกุหลาบ ลิลลี่ สีขาว ชมพู สลับกันไป แต่วันนี้เป็นดอก...forget me not สีม่วง...และภาชนะที่ใส่ก็ไม่ใช่แจกันอย่างทุกที ถ้าสังเกตดีๆมันคือกระถางเซรามิกสีขาวเพ้นท์ลาย ด้านในเป็นดินวิทยาศาสตร์สีชมพูหล่อเลี้ยงต้น forget me not ให้เจริญเติบโต
: D4 o: ^0 h$ ~1 A r* C/ @8 o1 P
% j/ X; X& Y9 [/ wตึกตัก ตึกตัก
+ _# x+ h# O' [& @
. e8 D9 _9 p1 {3 @/ x1 W# J8 h! j( r* u) @/ P; d
ไม่รู้ทำไมเมื่อจ้องมองหัวใจถึงได้เต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็น
$ g; W) Z- e! H/ d' q4 W) C4 q
1 W7 O$ H* j A! C% R
บ้าสิ!เพ้อเจ้อกันไปใหญ่แล้ว!2 u* x9 u$ m- Q4 P, ]5 `2 i
+ p+ i4 _# L8 P2 C& G; c) j
6 ]0 U6 m& n( c
เลิกฟุ้งซ่านบ้าบอแล้วทำงานซะ!!- I& p5 Z j3 d- r6 T* W- X4 }/ [7 ?2 S
9 u% D8 t$ i; M* W# T# A8 E
' M* y3 q/ H% L- y
แต่ก็ไม่รู้ทำไมตลอดทั้งวันสายตาผมถึงได้เอาแต่เหลือบมองช่อดอกสีม่วงอยู่เสมอ แถมเลิกงานตอนกลับบ้านยังหอบหิ้วมาด้วยทั้งที่ทุกครั้งจะเก็บเข้าไว้ในตู้กระจกของห้องทำงาน6 b, S3 \$ ]3 f8 _$ S( H2 [
' C' F# F# D, T# w- E
2 j/ H+ P3 q& [* E9 h3 c7 Z$ _7 W
คงเพราะความมีชีวิตของมันที่ทำให้ผมทิ้งขว้างไม่ลง9 Q0 y" m* C& q! j+ F& a
+ @5 c3 B+ M2 y d T5 d2 Y
+ M! T; \* C8 l/ oเมื่อเลี้ยวรถเข้ามาจอดในรั้วบ้านก็ต้องแปลกใจกับรถจิ๊บล้อโตคันสีขาวที่จอดอยู่ ใครมานะ?? เพราะส่วนมากบ้านผมมักไม่ค่อยมีแขกมาในเวลาเลิกงานสักเท่าไร$ }$ s$ g& P/ H/ v) b
. J1 g6 a4 q! a6 S3 o. ?1 R
$ T; v8 b# t8 k' S; \. x# }" b
“แม่ครับใครมาเหรอ” " H# Q% U2 t G I9 B9 Q4 P
. D& U6 K: O: b7 ]: Z7 s
8 ] j/ @5 t7 P5 k5 v3 f“แขกของพ่อน่ะจ้ะพอดีพ่อเขาเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย”( z5 B) z& O( ~8 s( s
1 `8 p3 A6 [0 N6 r5 F; h8 V
4 P2 t9 E5 \* |+ K; u“แล้วพ่อเป็นอะไรมากไหมครับ!!” ผมถามอย่างตกใจเพราะโดยปกติพ่อเป็นคนขับรถระมัดระวังไม่เคยเหยียบคันเร่งเกินแปดสิบ ไม่ฝ่าไฟแดง ไม่แซงซ้ายมีความเสี่ยงน้อยมากที่จะเกิดอุบัติเหตุ ถ้าเป็นพี่เมตรพี่ไมล์ก็ว่าไปอย่างสองคนนั้นทำตรงข้ามทุกอย่างที่กล่าวมา8 A2 V( N& R6 j8 o( C
" H( l3 h1 m" y4 T. B' O7 E& ` p. b- v! S8 M2 s; f" K+ s- @# P2 Q
“ใจเย็นๆพ่อเขาไม่เป็นอะไรหรอก แต่คู่กรณีนี่สิ...” แม่ถอนหายใจหนึ่งเฮือก “หมาเขาวิ่งตัดหน้ารถพ่อเรา ตอนนี้พาไปหาหมอมาแล้ว พอดีเขาเป็นชาวต่างชาติมาเที่ยวน่ะลูกเลยพามาพักที่บ้านเราก่อน”% G$ |( a: ^4 n# j/ C! I
: N. o- G6 }* k9 n
: t( V. g w+ ?8 q1 Y3 J+ ]
“แล้วหมาเป็นอะไรมากไหมครับ”: P- D2 o. S. N3 m
. k/ s! Q) r5 J* \
5 W4 D% C8 m3 o" ~2 A( e
“เห็นว่าขาหน้าหักต้องใส่เฝือกอ่อนแต่โดยรวมก็ปลอดภัยดี”
1 {4 }( q1 t0 ^" r8 Y" ~3 r4 u- r
" [6 v* a. U) ?# v7 Z: u# Z% }/ F% W% j- T! n
เฮ้อ โล่ง ไม่รู้สิคงเพราะผมเคยเลี้ยงสุนัขด้วยมั้งเลยอ่อนไหวกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ
+ u! i7 Z' O# t `0 o# F) q @
! C6 I8 z: y8 P& r$ }3 b c! ~; q- j. ~1 l$ P/ X e
“งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะเหนียวตัวมากเลย”: J* D( N1 e: Y$ S* n# u+ ]
6 J) b4 T5 h( }5 k7 V. e
7 Q& L, W4 |8 W
“จ้ะเดี๋ยวลงมาทานข้าวเย็นกัน”
8 O* c. a6 y! s% G- J$ }/ I5 s6 r- i; e. f# G
1 Y2 |5 u$ ]& v) k- Q! T3 a7 F
“ครับแม่ขอหอมที” ผมชะโงกหน้าเข้าไปหอมแก้มนิ่มของมารดาฟอดใหญ่ก่อนขึ้นมาบนห้อง
9 X; u5 O+ t) W) ?+ N, M7 }' L+ L' n* y# E
: [5 F; |+ R" z% I0 o* B uผมเดินเอากระถางต้นไม้น้อยๆมาวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง หลังจากนั้นก็เข้าไปอาบน้ำคลายความเมื่อยล้า ออกมาเลือกเสื้อผ้าที่ดูสุภาพสวมใส่ แน่ล่ะ วันนี้ที่บ้านมีแขกจะให้ใส่เสื้อยืดย้วยๆกับกางเกงขาก๊วยก็กระไรอยู่ เกรงใจแขกพ่อนิดนึงเนอะ6 ]8 p' _/ ^. t" H- Q, N$ Z4 l
/ u3 ~: x/ d6 t: B: Q- r
2 I3 i5 B( R0 X. [7 L3 f" p3 B
“อ้าว พี่เมตรไม่กินข้าวเหรอครับ” ผมหยุดถามพี่ชายคนโตที่เดินสวนขึ้นบันไดมา อีกฝ่ายส่งยิ้มบางพลางส่ายหน้าด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนพร้อมกับยกมือขยี้หัวผมทักทายและเดินขึ้นห้องไป
& H$ W. t- O( H
* e& V4 y1 F3 V# }- P& _0 Y4 r9 t2 U+ a, I
สงสัยวันนี้งานจะหนัก6 T2 j* B2 q5 H+ S' V# w
6 e0 Y% k9 Z1 J% I; [2 X* d6 S
- Y8 }( v- e+ G
หงิง หงิง8 u; Q5 D% f" R" w: \
4 ?& ^3 E* U3 b( ~9 }8 t H
) G$ M, x; n; b* l6 V! Mสองขาที่กำลังจะก้าวผ่านห้องนั่งเล่นไปยังห้องอาหารหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงประหลาดแว่วเข้าหู สายตามองเข้าไปในห้องก็ไม่เห็นมีอะไรสงสัยหูจะฝาด. r& h! W7 Q' M0 w" U
1 }6 U! G+ k8 P
0 C+ @. \) M% zแต่แค่ขยับปลายเท้ายังไม่ทันพ้นก้าว
3 N2 C/ w$ I) {* e' J' e+ Q+ R, \" {, j( K: Q5 f
& S2 g; Z3 S- r- ~2 L9 H2 X
หงิง
* K0 }$ f1 v9 U8 ^8 E
2 F; z; }# u0 J$ `& i- s$ U& P4 Q: S
ไม่ฝาดแล้วล่ะ! ของจริงเลย!เสียงสุนัขอยู่ในห้องนั่งเล่น!
( x; P% |& ]# L$ p9 k
% z5 m* _$ w3 `1 [; C1 s* b7 X% ~/ J2 l, s
ผมตัดสินใจเบนทิศทางจากเดิมเปลี่ยนเป็นเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นก่อนจะพบสุนัขตัวโตนอนอยู่บนโซฟา ขาหน้าข้างซ้ายมีสิ่งแปลกปลอมสีขาวพันอยู่คาดว่าน่าจะเป็นเฝือกตามคำบอกเล่าของแม่6 _1 E3 y4 v. e+ E
) E/ s0 O7 |4 M @- P& E, ~2 u; Q* l, V& W2 T
ที่แท้ก็สุนัขของแขกพ่อนี่เอง# l: s8 n1 F; m" O
7 W, f- p/ h9 A N5 F- B# P
; p9 b1 T F7 e% ?" Z8 z
ผมทรุดตัวลงนั่งยองข้างโซฟาพร้อมกับส่งมือเข้าไปลูบลำตัวเจ้าตัวโตที่นอนนิ่งส่งเสียงครางหงิงๆ โถคงเจ็บน่าดู...ขนสีดำเงางามลื่นมือบ่งบอกว่าเจ้าของคงดูแลอย่างดี ผมระบายยิ้มออกมาเมื่อเจ้าหมาตัวนี้พานให้คิดไปถึงเจ้าตี๋น้อยของผม มันก็ตัวใหญ่มีขนสีดำแบบนี้เหมือนกัน จะต่างกันก็ตรงสุนัขตัวนี้ไม่มีขนสีขาวรอบดวงตาเป็นเจ้าตาแต้ม3 | a) c0 i h+ b2 f, }
4 q5 r+ a# S* _$ F( t5 s/ v' d& |1 |/ a3 W# H
หงิง% i# L$ r9 G" }* S
7 k7 U7 w; a( W# b2 C( q- D
3 K) { d. ]- s% R' mมะไม่สิ!! มือไม้ผมสั่นขึ้นมาทันทีเมื่อเจ้าตัวที่นอนนิ่งอยู่ในคราแรกลืมตาขึ้น พร้อมส่งเสียงหงิงเหมือนทักทายปนออดอ้อน ลำตัวที่นอนตะแคงข้างพลิกหงายชูสี่ขาขึ้นด้านบนเผยให้เห็นอีกเสี้ยวหน้าที่ซ่อนอยู่ในฟูกของโซฟา
4 i4 K. k) [& G. _7 a0 X( w1 S
7 X/ H. z# O5 W3 F5 T( S3 ]+ [( q
ตาแต้มสีขาวที่คุ้นตาทำให้ขาผมอ่อนแรงจนทรุดลงไปนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นพรมสองตาเบิกมองกว้างอย่างตกใจ
% y0 n2 \5 M/ ^8 s; ?0 ~; B- U! M8 a& ^6 g
7 O* N) a/ {' L, K" ]หงิง+ h# ]. ~) k0 W0 ?& T% b
; K0 \. d- T6 Q( p( T2 s( ]$ ]* f0 A9 T, P `8 P0 R7 G
มันส่งเสียงอีกครั้งพร้อมใช้ดวงตากลมใสจ้องมองขณะที่หางกระดิกฟาดกับโซฟาส่งเสียงเป็นจังหวะ
; c0 A. r2 \$ Z2 s5 K3 n- E0 D9 Z" G' I) g3 X
+ I2 i8 ~9 S* R& C0 u
ตุบ ตุบ
. b# m2 h6 ? K1 g* j8 x# h% a5 e p3 ^& M5 e. E# G- e# L
% z. C+ B; @( D0 z
ผมเม้มปากแน่น มือสั่นระริกเผลอขยุ้มขนนุ่มมืออย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกหลากหลายปะทุเข้ามาในจิตใจไม่...ใจเย็นๆคนเล็ก สุนัขอาจจะมีลายซ้ำกันก็ได้เหมือนชิสุ โกลเด้นฯ หรือแม้แต่หมาวัดก็ยังเหมือนๆกันเลยอย่าคิด อย่าตกใจ
/ \8 ?8 M, s+ {9 u5 C' g0 `* n/ l7 B2 y" E
: ]" w0 `9 r u: e1 @! W& Z
สะกดจิตให้สติตัวเองกลับมาแล้วสูดหายใจเข้าลึกหลายๆที มองไปทางเจ้าหมาเจ็บด้วยสายตาอ่อนลง คลายแรงมือที่ขยุ้มขนเปลี่ยนเป็นลูบปลอบเบาๆอย่างสำนึกผิด
. P5 q$ s' F: x- R* c9 d" b8 Z1 f. h; t7 s2 ^2 r4 |, |6 S
! ^ @; V* e2 h) b( C$ _* Z
“ขอโทษน้าเจ็บไหม พี่นี่แย่เนอะ”, n4 J7 Y- l5 x0 B5 O
6 T& Q% @6 E; t' l# z
7 o: r! O9 L$ D2 L“หงิง” ฮ่าๆมันตอบผมด้วยล่ะ มันฟังผมรู้เรื่องใช่ไหม
& q& N8 d3 Y) |. F6 F( h
! i7 Z/ B$ ]2 B
, {8 o1 Z, c2 A% }4 e7 o“คนเล็กทานข้าวลูก”% X U' p9 h8 Y+ s a; g1 v
: B7 f* C1 h* A
' T& K: g% f2 O7 K“ครับแม่”ผมขานรับเสียงที่ดังมาทางหน้าห้องนั่งเล่นลูบหัวเจ้าหมาเจ็บสองทีเบาๆก่อนลุกเดินมายังห้องอาหาร, p+ `: T0 N. R
% j4 t* X; V1 p
" ]6 k; u1 `9 \3 dห้องอาหารวันนี้ก็มีพ่อนั่งตำแหน่งหัวโต๊ะเช่นทุกวัน ถัดไปทางด้านขวาเป็นพี่ไมล์ตรงข้ามกันเป็นแม่และถัดมาจากแม่ ผู้ชายตัวใหญ่ที่นั่งหันหลังอยู่คงเป็นแขกของพ่อ
* ` a0 D/ ]3 k5 {/ m+ G9 d. k& U, t9 N1 s/ u4 E" z
8 m3 S+ V6 V( t
“อ้าว คนเล็กนั่งสิลูก”1 ?% C6 N$ V* X$ G, w7 s) q
) z4 X8 Z" j2 _( D5 \3 ]
4 C7 A6 H& e" s7 v1 P
“ครับ” ผมยิ้มแหยๆเมื่อรู้ตัวว่าเสียมารยาทยืนค้ำหัวแขก จึงเดินอ้อมไปอีกด้านของโต๊ะเพื่อนั่งเก้าอี้ข้างพี่ไมล์ ความจริงเก้าอี้ตัวนี้เป็นที่ประจำของพี่เมตร แต่วันนี้คุณพี่ท่านงดข้าวเย็นผมเลยจัดการยึดชั่วคราวซะเลย3 Y& K y& N/ [1 {2 b
6 s+ \! K1 m. |, S5 r
8 n8 G/ W0 y1 c/ v9 Q1 k$ kครืด
* g- y' n1 w4 Y. q0 z
- ^9 \! v, J8 {& N
" O) Y1 j h6 U* w) |6 l0 dกึก6 a) H8 x' ~- G
5 P0 v$ Z& B6 a X% D) q1 M6 C0 Q
' U9 e1 p: `+ N8 [
โครม!
8 F4 f1 A. Q7 \; }* Y) s' Y: D c) ~( r- T! L% @: T
6 h( v* V. J$ E }# m7 `: ?สองมือที่กำลังยกเก้าอี้ลากออกมาพลันอ่อนแรงหลุดมือตามมาด้วยเสียงโครมของเก้าอี้ที่ล้มหงายตึงลงไป แต่ตอนนี้สมองผมไม่รับรู้สิ่งรอบตัว หูอื้ออึงอย่างไม่สามารถมีเสียงอันใดสะท้อนเข้ามาได้ เหมือนจู่ๆลูกกระเดือกก็ขยายใหญ่อุดตันหลอดลมจนจะพูดก็ลำบากหายใจก็ไม่สะดวก จะมีก็เพียงดวงตาทั้งสองข้างที่ทำงานดีเยี่ยมถึงมองเห็นใบหน้าคมคร้ามสันกรามได้รูปของแขกของพ่อได้ชัดเจนนัก; u1 \0 }2 o+ R/ X! G& U/ h
! R; }) E/ p% o" X* Q" r
6 a- F9 G- i; {/ Y3 j$ a...ใบหน้าเดียวกับที่ประทับอยู่ในหัวใจผมตลอดมา...& y! c v% w) \2 i# ? _9 b) ]
2 B# ?" b1 o4 [) C, o* T1 p) y7 M f' [7 Q. c% _7 u3 \
“คนเล็กเป็นอะไรลูก” เสียงของแม่เรียกให้ผมรู้สึกตัวก่อนกระพริบตาเพื่อให้มั่นใจว่าผมไม่ได้มองผิดไป 8 `6 ~2 y' D3 _0 l2 d G
; X1 k# x3 O9 |8 ~# W
! s, W+ W# B8 g/ m
...ใช่ ‘เขา’ จริงๆ...$ ?, M. i$ }5 {% F+ N/ L
' t# p: n6 `! Q c" o9 i5 r' ^2 ~# \
: R7 @% v( T, ^) l
“ขะขอโทษครับ ผะผมซุ่มซ่ามไป” ว่าแล้วก็รีบก้มลงจัดการกับเก้าอี้ แต่มื้อไม้ก็สั่นเกินกว่าจะยกมันตั้งขึ้นมาได้ สุดท้ายก็ทำมันหลุดมือให้ส่งเสียงโครมครามอย่างไม่น่าฟัง1 B' S& p) z8 d. r8 f, s6 J" h
- i& Q5 o- ?" c, }$ q) M/ a2 {+ c3 T+ H# C( [7 f: e; A
“มาพี่ช่วยเป็นอะไรน่ะเรา” สุดท้ายพี่ไมล์ก็มาช่วยแล้วจับไหล่ผมทั้งสองข้างเพื่อช่วยประคองให้นั่งลงบนเก้าอี้...ตรงข้ามกับเขา
# G/ r4 }( C* g4 T8 V' u" c% `' e( a* {8 b1 @4 c# s9 ?% W$ T
# |, W% M& T# O- j* C“นะน้องไม่เป็นไร” ผมบอกปัดเมื่อพี่ไมล์เริ่มเข้ามาลูบหน้าลูบตาอังหน้าผากเสมือนผมเป็นไข้จนพ่อต้องตัดบทนั่นแหละถึงจะยอมหยุด& j6 {3 K% t7 x
" w/ V/ U3 o4 {4 i+ M5 J
# }) Q) o# i+ L2 \“พอแล้วสองพี่น้องนี่ พ่อมีแขกอยู่อย่าเสียมารยาทสิ”& p# ^* ?+ `6 |' q2 L, ?) v
- n6 o6 A8 K4 m5 S( e% B
- w/ v+ }; @' y; n# t( ], t“แหะๆขอโทษครับ เออนี่...เดี๋ยวพี่แนะนำแขกพ่อให้รู้จักคุณตี๋ใหญ่เป็นคนฮ่องกง ฮ่าๆตลกเนอะมันต้องชื่อจีนๆไม่ใช่เหรอ ทำไมชื่อตี๋ใหญ่ ฮ่าๆ”
" B! E5 {8 f: z! r4 y1 N
' m0 d- {9 |5 W1 k4 H$ S3 K2 |; k- d, k( R+ e. U; H( H
“ไมล์”
7 ]9 J& l. A7 ^/ T$ ]9 ]6 A3 E, H5 H" \6 t/ I% {. F
, @) k7 e. r0 U2 }“อุ้ย ขอโทษครับ แต่ผมสงสัยจริงๆนี่” พี่ไมล์หันไปขอโทษบุคคลที่กล่าวอ้างว่าตัวเองชื่อตี๋ใหญ่ ขณะที่ผมยังจ้องหน้าเขาอย่างเหม่อลอยผมอยากจะหลบสายตาลุกไปให้ไกลจากตรงนี้หรือไม่ก็ตะโกนด่าให้สาสมกับที่โดนกระทำ แต่ไม่...ไม่เลย...ผมไม่อาจละสายตาตัวเองไปจากใบหน้าเขาได้เช่นเดียวกับหัวใจที่ไม่อาจห้ามความคิดถึงที่ล้นทะลักออกมา" @# \# L9 Q' `; K+ z9 j) U
6 [7 f4 i" o: W- R; b( Q" J- l3 h" ~8 \. l' _5 @1 Y" c9 B* L$ j
...ผมยังคิดถึงเขายังรักเขา ไม่น้อยไปกว่าเดิมเลย...; X/ Q8 W: p" U% l0 w
5 z5 C$ k4 f, m, r$ m7 ~1 @9 a/ B
& M u; A- ^; |- U1 ?, Q ?
“ผมชื่อตี๋ใหญ่ครับ...คนสำคัญผมเป็นคนตั้งให้” สายตาคมนิ่งเรียบแฝงประกายมองสบตาอย่างสื่อความหมาย ผมหลบสายตาวูบสองมือกำแน่นอย่างไม่อยากรู้สึกอะไรกับดวงตาคู่คมอีก...ไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว ถ้ามากกว่านี้...ผมคงต้องเจียนตายจริงๆ “ส่วนชื่อเดิมที่เป็นชื่อจีน ผมจำมันไม่ได้แล้วล่ะครับ”
+ n: L4 A& L6 E8 Y7 K( h: M4 @2 ~
/ f5 u, A2 S4 V g" X! ^; @/ o7 g" f. j
“คุณตี๋ใหญ่เขาเพิ่งได้สัญชาติไทยมาน่ะเห็นว่าจะย้ายมาอยู่ประเทศไทยถาวร”
$ r" Z( _: v9 ]: T9 Y
6 V) z/ S$ u, O5 G# o5 b5 B/ g
" l3 j: \% _( y. F7 vโกหก
# _# \. _, ~! Q- s1 M5 W, x0 q7 @' E4 c; U3 \4 b3 ~
3 ]& d* A* M# X3 b; ] fเผาะ!
# q: z- \3 }- \# ?! r: p3 i
4 S A& e0 Z/ S W, E5 c4 G- c' q% f6 @6 k5 K
“โหที่แท้ก็ย้ายตามสาวมานี่เอง”. W: y1 L/ \4 ` g2 G8 V
( `3 n4 l6 p9 ?, t$ Y- p
; H! b+ h- B, `- `$ d4 u* c% x5 Sผมอยู่ไม่ได้...อยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้วผมห้ามน้ำตา...ความเจ็บปวด...ความสับสน...ไม่ไหวแล้ว...ทนไม่ได้แม้สักวินาทีเดียว* ^( T# a$ p' T* B
2 D0 l$ \$ Z& K7 c2 U4 M2 l
7 i0 V7 `$ l( Q# \- W* K& z3 @' s9 ]
ครืด
$ {6 R; |1 w0 J, d! U) c* F2 W5 l- }& J9 E/ T% n( H
7 n H) W- X) t0 u
“ผะผมขอตัวก่อนนะครับเหมือนไม่ค่อยสบาย” ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้และวิ่งออกจากห้องอาหารอย่างไม่สนใจอะไรอีก
" Y% I: V x& y$ P* a" M. D4 n) n: S. O
- t Q r. S1 O" @
“อ้าวไม่ทานข้าวก่อนเหรอลูก”
5 X L9 r" }) }+ e
$ [0 ?6 O- l3 }2 Z( l- P4 E( z$ z
5 g2 ^7 s$ S& cรู้เพียงแต่ว่า...! ~& v" z) z7 m; V0 `
$ {# K5 m* Q, H7 Y- I3 ^# e
( `7 p( l" K! j7 y& x“เป็นอะไรของเขากัน”
. t: \' d5 t5 D% n( o
( C2 v9 \- [( `7 ?: k* L u$ c+ |7 d0 j5 i- b% y
ถ้าอยู่ตรงนี้อีกเพียงแค่เสี้ยววินาที...
: t% N% B5 T! M' _) S" F
9 @- g% s; v& Z1 b d# G" v4 G
“หรือว่าไอ้คุณปรณมันทำอะไรคนเล็ก!!”
. d9 h6 Y) F! G+ V& T9 x) L& n( x5 t
% F: z# \/ `, y6 A {อีกแค่นิดเดียว...
2 O! b0 ?+ `& l) }9 O$ p+ T0 y9 ~% J: z3 l
& o7 m6 p) V7 \+ N9 }2 B8 S" F: z
“เหลวไหลน่าตาไมล์”$ Z) ]# J6 w2 I. [6 a! d
' c2 @; T/ c$ j5 [4 K
. e( ?8 f4 ^2 E& K% N2 V
...ผมคงไม่อาจเข้มแข็งฝืนทนความเจ็บปวดกดเก็บความรวดร้าว ต่อต้านความคิดถึงได้อย่างแน่นอน...ผมไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ...
8 B$ A, v8 T# F
9 h# Q6 T% S/ m$ V9 B" A4 d. g1 G7 s' J
และที่สำคัญผมไม่อยากให้เขารู้...ว่ายังรักเขาอยู่& I5 k9 I" i! r& G; ^
. ?: \( C# l' s
5 `% Q9 T1 c3 Q: e2 J6 [" aไม่ว่าเขาจะมาปรากฏตัวด้วยจุดประสงค์อันใด...ความบังเอิญหรือตั้งใจ...สุดท้ายทางของเราสองคนก็ไม่อาจมาบรรจบกันได้อีก+ n: c5 K) F$ A( m# Q6 h- |
7 ?5 V; d+ r2 A3 _' o$ Y
7 T% h, F$ B' Z9 q7 B, G/ P _
, Z2 o& d# ~0 X/ R8 [
) B+ ^7 r2 L6 O* X/ {9 o& a% e. Q+ M, Aผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ยกมือขึ้นกุมขมับเพราะรู้สึกปวดหัวจี๊ดหนังตาหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น ความมืดที่ปกคลุมไม่เป็นผล...ผมยังรู้สึกแสบตาเช่นเดิม
7 B; Z0 ~6 L" M" ]7 f" D& L' H, i( [1 \$ Y9 a
* R+ f" a# b# [4 u1 L& e0 @6 g
คงเป็นผลจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อช่วงหัวค่ำ9 o" ?& S H6 k: o' S0 V* G7 `
3 k' }* T* P: k* z8 [' ^2 a7 U
7 U6 x0 _: ^6 H/ y# Rผมพยุงร่างกายตัวเองลุกขึ้นนั่งร่างกายรู้สึกอ่อนแรง...ไม่ ผมต้องเข้มแข็ง, |1 h$ M; C6 Y2 F# ?: ~
1 i( i) S: q& f+ G* e
2 E" E, g! u0 A4 Qในเมื่อมันไม่ใช่ความฝันอย่างที่ภาวนาให้เป็นผมก็ต้องอยู่กับความเป็นจริงได้อย่างแข็งแกร่งที่สุด0 r' d$ V c1 p! T9 c* Z# p
4 c3 Q+ S e( W, K2 q4 G& \& @
6 i3 ^! A( V3 c5 w/ D
เพราะฉะนั้นถึงจะไม่รู้สึกหิวเลยสักนิดแต่ผมก็ประคองตัวเองลงไปในครัวเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำเปล่าและนมจืดดื่ม
) |( C2 j& T4 p& q/ K" a. P6 E
" h1 ?: Q* ^& [) O% p+ Z) s* [3 ]' [; [. \, u, j
หมับ
2 @# ]5 @: o, d. u o/ \5 E* U! V% U$ |4 k/ L
" L" s* x+ ?1 d Y( V- F! c: z
“อ๊ะ!” แก้วนมหลุดมือผลจากความตกใจที่ถูกคุกคามจากกอดทางด้านหลัง แต่มือปริศนาก็รับมันไว้ได้ทันก่อนจะตกแตกบนพื้นแล้วจัดการวางไว้บนเคาน์เตอร์ครัวโดยที่แรงกอดรัดยังไม่คลายลง
/ c" y. `; v* ]
+ O6 s# k2 G3 z3 t3 q
3 J, J- {1 x3 R, V Lส่วนผมเมื่อรู้สึกตัวได้ก็ดิ้นสุดแรงแต่ขนาดตัวเท่าลูกแมวหรือจะไปสู้คนตัวเท่ายักษ์ได้
1 Z1 ?9 f, _1 S. F
% f% U5 {4 M! }1 L
# H8 k9 N- B0 v/ O“ปล่อย!! อ๊ะ” ผมเบี่ยงหน้าหลบเมื่อปลายจมูกอีกฝ่ายจรดลงบนลำคอลมหายใจร้อนผ่าวรินรดเรียกให้ผมดิ้นรนหนีจากการคุกคามมากขึ้น/ P# \& L O; _* f* P
* l1 g$ V; E& ]; m: \3 Q/ J
. L' K" n- M4 }) W/ s* x0 ~
“คุณเล็ก...” เสียงทุ้มต่ำส่งเสียงผะแผ่วโหยหาปลายจมูกหยุดรุกไล่คุกคามแต่ยังกดแช่ทิ้งไว้ให้สัมผัสได้ถึงลมหายใจกรุ่นไออุ่น# [" T& C! T$ d
# F/ m8 I' z, e9 {: J6 c
. T8 \+ e& ~' H; Nลมร้อนที่ทำให้ผมหยุดดิ้น สองมือที่พยายามปัดป่ายจิกแน่นลงบนข้อมือหนาที่โอบรัดช่วงเอว ตัวผมสั่นสะท้านเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังจะพังทลายลง& K8 T+ k* q' C+ o. v
% y5 H! Y7 v4 w5 F. f6 K4 w
6 x6 ~0 f$ F- \0 i: S0 u* l% ?. m4 H“...ผมคิดถึงคุณ” ผมถูกจับตัวหมุนหันหน้าเอาหาอีกฝ่าย เสี้ยววินาทีต่อมาใบหน้าในแสงสลัวก็โน้มลงมาแนบชิด สายตาที่ห่างเพียงปลายจมูกกั้นจ้องมองมาอย่างลึกซึ้งโหยหา ยามที่หัวใจผมโยกคลอนคำเอ่ยเอื้อนก็เปล่งออกมาจากริมฝีปากหยักลึกที่เสียดสีกันผะแผ่วตอกย้ำให้หัวใจผมเพิ่มเป็นสั่นไหวอย่างรุนแรง “...คิดถึงที่สุด”
& C1 j7 C Q) R& o' G# {0 @+ h) [' j, _8 P
/ n4 w& M. T0 O" Q
จุ๊บ h( {% k; ~. H6 i0 x
( l. e" H( t6 c9 l. n+ ?0 F' R$ ?4 ] C" W
จากนั้นริมฝีปากอุ่นร้อนก็ประกบลงมาอย่างหนักหน่วงทว่านุ่มนวล บดขยี้เค้นคลึงตักตวงความหอมหวานจากผมไปอย่างไม่มีทีท่าจะสิ้นสุด ลิ้นร้อนสอดแทรกแหวกกลีบปากเข้ามาเกาะเกี่ยวสอดรัดเข้ากับลิ้นหยุ่นของผมให้ความรู้สึกกำซ่านทั่วโพรงปากลามแผ่ไปทั่วสรรพางค์กายพร้อมกับกวาดต้อนน้ำบ่อน้อยกอบโกยเข้าชิมรสอย่างไม่รู้จักพอ: F7 g9 K$ K. h l1 y
. n9 _8 G/ F/ I* b7 G! M3 k0 Q0 U
ขณะเดียวกันผมก็ได้แต่ยืนนิ่งรับสัมผัส ไม่โต้ตอบ ไม่ผลักไสหรือแม้แต่ห้ามปรามฝ่ามือร้อนที่เริ่มคุกคามไปตามร่างกาย ทำได้เพียงใช้นัยน์ตามองเปลือกตาสีเข้มเบลอเบือนที่ปิดสนิทเนื่องจากเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสวาบหวาม อีกทั้งน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้แต่สุดท้ายก็ยังคลอหน่วงรอบหน่วยตายิ่งทำให้ภาพตรงหน้าไม่ชัดเจน1 c2 W. S9 C' y1 W, X+ B
" X7 A( {( E0 V
9 Y& F) X& L- ~2 x
เขาจะรู้บ้างไหมนะว่าสัมผัสของเขาทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากเช่นไร...จูบของเขาเสมือนยาพิษที่ถึงแม้รสชาติปรับให้หอมหวานนุ่มลิ้นแต่สุดท้ายก็พรากลมหายใจไปอย่างช้าๆ...ฝ่ามือที่ลูบไล้เปรียบดังมีดปลายแหลมคมกรีดลึกลงบนเนื้อหนังให้เจ็บแสบทรมานไปทั่วร่างกาย; _$ X! t; a3 f* m2 \! a
, E" M q, ]7 S1 o3 C2 m0 _
! X# Z0 e- @1 g2 D- X( Aผ่านไปนานแสนนานความขมขื่นแสนวาบหวามก็จบลง
7 ^5 L& \4 ? l5 w, K; A f- \9 W$ J9 G* i2 ?8 k
5 n# M+ j7 @! ?# V. Q u# u“คุณเล็ก...” ใบหน้าคมถอนออกพร้อมกับเปลือกตาเปิดปรือขึ้น ฝ่ามือที่ประคองท้ายทอยเลื่อนขึ้นมากอบกุมใบหน้าพลางใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาบนผิวแก้มให้อย่างอ่อนโยน% g; @! i5 T, s# z& L
$ W# s y+ {" D6 d
( O/ T3 v$ W7 ~+ ~+ j“ผม...”( y* p9 j8 B8 C
; H3 g& m" Y3 D" f; ]8 p9 ?/ [# }
: p9 ?# M! W& D; S“พอใจหรือยัง”
# Z I* U' k4 h: y; |. q' s: |: E+ v' R; X
' x# x/ T9 ~" ?* `1 T+ }, o' P“...”+ u1 ? ~% a3 {1 P7 B
0 K5 D F& F* w8 N
! W6 G% g7 j$ k3 S" F8 }6 S
“ถ้าพอใจแล้วก็ไปสักทีกลับที่ของนายไปได้แล้ว!!”ผมพูดเสียงเรียบเย็นชาไม่ได้ตวาดหรือตะคอกแต่อย่างใด
5 J" a( j( D2 H3 i& e$ J
( o6 c. i, G& Y7 C3 B
9 S b" J! j8 j5 dเขารั้งผมเข้าไปกอดแน่นอีกครั้ง
' g. z& X9 u0 i' j6 g# |* j1 M' m- N
/ O1 r4 }! p+ B5 U
* ] _. X/ _# M8 O9 v“ผมจะไม่ไปไหนอีกแล้วที่ของผมคือข้างๆคุณ ผมขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกสิ่ง คุณฟังผมอธิบายก่อนนะ...”9 A* o" v* n6 m; Y! l. ?
( W, _# F/ Q5 I, C8 F5 x# p, u( f% v2 e" ^) m6 W7 b2 l# o
“ถามฉันสักคำหรือยังว่าฉันต้องการหรือเปล่า” ผมพูดแทรก ซึ่งก็เพียงพอให้เขาหยุดเสียงลง ผมจึงออกแรงดันแผ่นอกกว้างซึ่งคราวนี้เขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดี7 t8 r# d8 H% p% j3 y
4 s/ b: [/ a5 w s5 s
# z$ U( z' b5 D w C( J“ฉันไม่ได้ต้องการนายแล้ว...คุณจิ่นสือ” จบคำผมก็ดันเขาออกให้พ้นทางแล้วเดินจากมา5 X8 `6 \3 p! B7 @' ^# n
- E8 p* W8 N3 D; U$ l- w, _) {6 o8 w' [6 |5 [
“ผมไม่เชื่อหรอกนะว่าคุณจะเลิกรักผมแล้ว” ' D8 D5 J0 f% o% P" q
; {0 C3 `, u' }' E# G! b4 O% E" W
ปลายเท้าผมชะงักลงแต่ก็ไม่คิดจะหันหลังกลับไป2 m+ @/ N+ k9 W9 s( ]8 U/ {
K' U. d0 c0 ?- [
& a, x0 Y) M3 w7 o+ O M3 |“รักงั้นเหรอ มันไม่ได้สำคัญอะไรอีกแล้วล่ะ” ผมกลืนก้อนสะอื้นลงคอพร้อมกับเค้นเสียงที่ตรงกับหัวใจผมออกมา “เพราะมันลบล้างกันไม่ได้เลยกับการทรยศหักหลัง”8 t4 U& ]1 @% ~/ m" R9 O, Q& u
, R- B. c j+ O0 U
1 R8 W* U5 @2 L9 f- n5 E
ใช่แล้วล่ะ...ต่อให้ผมรักเขามากมายแค่ไหน เราก็กลับมาคบกันไม่ได้อยู่ดี...เพราะผมคงเชื่อใจเขาไม่ได้อีกต่อไป แล้วการอยู่อย่างหวาดระแวงมันจะมีความสุขได้เช่นไร
9 f# M8 d0 y7 e8 |1 l. A6 o: ^' `+ J c/ @- y
" }5 a+ l; [8 aแม้แต่ประโยคที่ว่าเขาจะกลับมาอยู่ข้างๆกันผมยังไม่ปักใจเชื่อเลย...ผมไม่มีทางเชื่อว่าเขาจะทิ้ง ‘คนๆนั้น’ เพื่อมาหาผมได้. G4 G0 z+ W0 T8 u8 t8 y
; @) u& ]9 g( b
* z- F' Y( \6 ~6 {2 Kมันก็คงเหมือนกับทุกครั้งที่สุดท้ายแล้วคนโดนทิ้งก็คือผมอยู่ดี...
# O# q' |- p+ j, j+ _9 R; U p8 G0 G& S
3 X# H+ m% Y0 n1 |+ ` z( U6 |' D, O- }+ N3 P/ K# F: z- x; p
8 t" x: b" K. q2 } |) Q) }$ k2 y
* i/ `- m* b! O& W. qคิดว่าคำพูดของผมเมื่อคืนมันจะทำให้เขาถอดใจหรือเปล่า...ขอตอบเลยว่าไม่ เพราะเช้ามากลิ่นหอมของอาหารยังลอยโชยมาพร้อมกับประโยคแสนชื่นชมของแม่# V% v9 O: o. J
6 |5 z; N. h( a$ p3 Q
# G5 y% ?/ U0 s% D% | P+ M- d4 [( m“เช้านี้เกี๊ยวกุ้งเต้าหู้ไข่ฝีมือคุณตี๋ใหญ่เขาอร่อยมากเลยนะลูก พ่อกับแม่ลองชิมมาแล้ว” & R' t) z3 [# {0 f
& b2 t- \% ^# q$ q
3 n7 b: {' D2 g! [1 q7 {% v; ?3 A
ผมมองชามเกี๊ยวตรงหน้าก่อนมองเลยไปยังอีกคนที่ส่งยิ้มบางตอบกลับมา จึงตัดสินใจคว้ากระเป๋าเอกสารแทนการหย่อนก้นลงบนเก้าอี้เหมือนอย่างเช่นทุกเช้า
- K* x. o V5 b! W/ A6 n8 y- ]7 U! Y6 E# n: f. x2 t
+ e! b2 a4 e, N/ y
“ผมไปทำงานก่อนนะครับแม่พอดีวันนี้มีประชุมกับฝ่ายศิลป์”1 M/ \& k3 D3 z% {7 l# ]6 _
A8 _& }; _5 ` u t' _) A, }" R
+ }" R& t4 n3 m9 m
“อ้าวไม่ทานอาหารเช้าก่อนล่ะลูก”
! x2 h. r: ^; @% O* [# w7 v, e( f5 _% a1 e% ?4 s4 j3 }
6 i: R( r0 [$ N4 s
“ไม่ล่ะครับผมกินไม่ลง”
) J+ K. n& p! D \- B$ O1 t! B3 ]7 J( I/ |
8 x1 H! r3 t4 d* E% |- Qแล้วผมก็เดินออกมาเลยไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าอีกคนแต่หางตาก็เผลอมองเห็นสีหน้าผิดหวังได้อย่างชัดเจน มันยังคงซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเรียบเช่นเดิม จึงขัดใจตัวเองอยู่ไม่น้อยที่ยังอุตส่าห์มองออกอีก- D- u1 z) t. E& \
* a0 C' Z6 s$ i! P: P$ e" y9 |0 ?
" C& V. _# l, {* `โฮ่ง
0 A/ L( ~4 t$ D! |: y
, }, r: u+ a# _( Q( c8 ^1 z1 D4 X4 y
& E5 r/ p3 T+ c Pแต่แล้วก็ต้องระบายยิ้มออกมาเมื่อข้างรถนิสสันมาร์ชของผมมีเจ้าหมาขาหักนั่งหูตั้งรออยู่
5 N N( F5 e! A# A) M- G1 y8 _1 Q! l; v: {0 F
1 f: B+ q+ O% X1 `( f d& l" Qผมเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งยองลงตรงหน้ายื่นมือออกไปและแทบจะทันทีเจ้าตี๋น้อยก็ยกขาข้างที่หักขึ้นมาวางบนฝ่ามือ2 j# W6 @2 \! R2 N
& u) u# a- L: r6 z, Q1 ~8 W9 p' Z$ E2 U/ n/ a# `; ?
“คิดถึงจังเลย~” แล้วฉลาดอย่างเจ้าตี๋น้อยน่ะหรือถึงจะฟังไม่ออก มันจัดการกระโดดโถมเข้ามาในอ้อมกอดผมพร้อมทั้งส่งลิ้นสากมาเลียใบหน้าจนแฉะน้ำลายไปหมด
: k8 D" \7 B' O6 W
% V& k% T0 {! y0 O/ o7 J& k0 _) c J: g! [+ W( Y2 l
“โอ๊ยพอๆพี่เลอะหมดแล้ว ฮ่าๆ ไม่เอาๆเดี๋ยวโดนขาเดี้ยงกว่าเดิมนะ” ปล้ำเล่นกันอยู่พักหนึ่งจนผมล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่งแผ่กับพื้นนั่นแหละมันถึงจะยอมหยุด
: m4 z1 h& u/ ?
. D/ E" u0 \2 w I s% n. k' y. T5 V' @' E% ^3 V" a- ~) S. P) }1 }* n" m6 V
ผมก้มลงจุ๊บเหม่งเมื่อมันยอมสงบเสงี่ยมนอนหมอบลงไปก่อนให้รางวัลด้วยการใช้สองมือประคองให้หน้ามันแหงนขึ้นมาแล้วจุ๊บลงบนปลายจมูกสีดำ
' P \7 d( x5 e. C+ p% a4 k. d- ?! b5 u. G5 }7 v; t
) S/ E. G6 K( K* N$ `
“อยู่กับพี่ด้วยกันที่นี่ไหม ไม่อยากให้กลับไปเลย” พูดพลางลูบหัวมันอย่างเอ็นดู เพิ่งเจอกันได้แค่วันเดียวก็ต้องจากกันอีกแล้ว หนึ่งปีที่ผ่านมาผมคิดถึงมันมากเลยนะ แค่คิดว่ากลับมาจากทำงานจะไม่ได้เห็นมันอีกผมก็ใจหวิวๆแล้ว“หึ ไม่อยู่ด้วยกันก็ไม่ต้องมาอ้อนเลย”6 s. d* E; X; Q: R6 |7 j1 s" E
/ j8 J6 N! P5 N# m" z. J+ Z5 c
1 q* }* l7 F5 Aก็มันเล่นเอาหัวมาดันๆถูๆขาก่อนนอนหงายท้องพลิกตัวไปมาซ้ายขวาแล้วทำเหลือบตาเหลือกมองมาอ้อนๆชิ ยังจะมีเสียงคราหงิงด้วยนะ
e' [* u+ _5 L1 L7 X8 z* ?7 p1 e, a7 P2 C1 M) f8 Z. A
0 m. c+ S. t! l1 ^ F' V) k( C, L& Q: qฉลาดไม่มีใครเกินเลยเจ้าตี๋น้อยผมเนี่ย!!
8 F* O: T& {' q+ K& T( w; r
. S" o U5 M2 j: R* o8 j$ }' E9 y! l$ n7 I
“ท่าทางมันจะชอบน้องนะ กับพี่มันโคตรหยิ่งเลย” ผมหันไปตามเสียงก็เจอเข้ากับพี่ไมล์ในชุดออกกำลังกายยืนเท้าเอวมองไปยังเจ้าตี๋น้อยอย่างหมั่นไส้
2 x+ m! j- ?7 t7 T' f
1 |' D! ?/ y- `6 K; l0 ]
% \0 D; w3 [8 E$ k5 s& g“พี่หน้าตาไม่ดีล่ะสิ”
1 [* O* B" f% g; w' S+ s) w0 ^) d" H- ?
" d5 F4 y" m* K3 l
“โห ช่างกล้าแต่พี่หมั่นมันจริงๆนะ เมื่อเช้าลูบหัวเล่นหน่อยทำเป็นสะบัดหนีทีกับน้องล่ะอ้อนเอาๆอย่างกับเป็นเจ้าของมันอีกคนแน่ะ”8 Z8 L2 m9 g/ T4 T2 O) R
4 Z; n* s* r& ^; |( Z6 k) y6 e& j5 M/ k
อึก พูดเหมือนมีตาทิพย์
) ~0 O0 I+ L& p. C( D3 l: ?9 q4 z% f3 ~6 x4 p
$ d `0 v' Z# o: L2 D/ K/ D, p' L9 g* ^“สงสัยมันถูกชะตากับน้องมั้ง เอ่อ ผมไปทำงานดีกว่าแล้ววันนี้พี่ไม่เข้าบริษัทหรือ” ผมเปลี่ยนเรื่องพลางลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่
% q3 A& R8 ~- ~) L! J4 C. W, K$ a* U" [# r
4 e6 m/ ?* l2 I1 @! A“เข้าช่วงบ่ายพอดีเดี๋ยวพี่ต้องเข้ากรุงเทพฯไปส่งคุณตี๋ใหญ่ขึ้นเครื่อง”) Z6 I( @( U3 G
/ l1 Y, \4 G7 O/ R( J. @
0 x+ t. X9 ]: W4 \กึก
! G6 g8 p3 C) c" n0 U* j
3 i5 _3 L% Y0 D) o! W* `+ F6 Y. T# A3 ]' T. u* t7 p3 {$ ^& Z: c) D
“เขาจะกลับวันนี้แล้วเหรอครับ”
& F9 A# \1 z: p3 A c: V: b* ?, v* [% [ {* _& c0 |
/ G4 J% |* ^+ d“น่าจะนะพ่อว่ามาอย่างนั้น”, E+ X* Y8 I, z+ k9 W& U1 X# ~
1 z+ P3 D$ b! X: R, M S6 G
2 Q, S/ V, a1 F3 lผมนิ่งไปก่อนค่อยๆก้มลงไปมองเจ้าตี๋น้อยตรงหน้าย่อตัวลงแล้วใช้อ้อมแขนกอดมันไว้แน่นพลางซุกใบหน้าเข้าหาขนสีดำขลับ
" I6 O- z4 _ I6 j7 \
P6 u6 \, R# i( M% m* t% [2 l( b' d( ?' G# Z' T/ |
“ฮึกกอดลานะตี๋น้อย”
4 L& h: w2 Y( P+ T$ ^) ]6 p* `% m" s+ |3 Q5 F* @
d* y# N5 Y0 T
“หงิง” ซ่า~ซ่า~1 }! B1 S% j4 Q" X0 H
. d7 O4 y6 m- m( R7 ?( r9 Z% d8 P1 G
สายลมโบกพัดลู่ใบหน้าหอบเอากลิ่นอายของน้ำทะเลโชยเข้าจมูกพร้อมกับพัดพาเอาเกลียวคลื่นสาดซัดเข้าหาฝั่งจนเกิดฟองสีขาวล้อกับหาดทรายเนื้อนวลละเอียดตาบรรยากาศที่ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้น
1 ^0 d$ s {( |- o; y8 @4 L5 @# |$ {' u- T+ d4 D
' k$ S. W. g G$ l
ยิ่งช่วงนี้มรสุมเข้านักท่องเที่ยวจึงบางตาลงเลยได้ความเงียบสงบอย่างใจต้องการ...% n k! x# Z! S: n) T4 v2 }6 t4 T
3 t7 D! P% z% q
) r% T) o3 m5 a. r) G# E! ]แม้จะเป็นคนไล่ให้เขาไป แม้จะบอกว่าเราไม่สามารถเดินไปด้วยกันได้ แม้จะเป็นคนที่ทรยศหักหลังกันอย่างเลือดเย็นแต่สุดท้ายก็อดจะวูบโหวงในใจไม่ได้ # a: ~2 o0 T( w: ?& i, X( G3 y
( s- r* T `: a1 r( C4 L
: W% C0 Y: n2 `6 `" G
หลังเลิกงานก็เหมือนเช่นเกือบทุกวันที่จะมานั่งปล่อยใจลงทะเล ต่างกันที่ทุกทีผมจะหนีความวุ่นวายไปหาดนางรำหาดทรายสีขาวเนียนละเอียดตัดกับน้ำทะเลสีฟ้าครามสดใส รอบเกาะมีโขดหินสีน้ำตาลเข้มจัดวางตามเป็นแนวอย่างที่ธรรมชาติได้สร้างสรรค์ไว้กลมกลืนกับประติมากรรมรูปปั้นพระอภัยมณีกับนางผีเสื้อสมุทรอันเป็นเอกลักษณ์ของหาด: ~- y% v/ c: U5 V+ \' e' v2 L" |
7 c7 r! C3 d, E6 z! y; _5 z! J% Z2 D; F
แต่วันนี้ผมมายังหาดพลาที่ถึงแม้น้ำทะเลจะสีสวยสู้หาดนางรำไม่ได้ เนื้อทรายไม่ขาวละเอียดเท่าซ้ำยังมีแนวปูนสูงเกือบสองเมตรกั้นชายหาดเอาไว้ แต่อย่างน้อยหาดก็ไม่ได้ปิดตอนหกโมงเย็นสามารถให้ผมนั่งอยู่ตรงนี้จนถึงเมื่อไหร่ก็ได้อย่างใจต้องการ
, ]. S0 C0 w" l9 W# F+ Z/ t, K( W, |
$ Q" l+ \" s% w3 B* Nผมก็เชื่อว่า...หาดทุกหาดมีมนต์ขลังของมันอยู่..+ l4 a Y$ r. E2 ~
' r; m/ E% l9 {/ n: X4 a
1 T: b4 r8 V& nอย่างเช่นเวลานี้ผมนั่งมองพระอาทิตย์สีส้มกำลังจะจมหายลงในทะเล แต่ยามจะลาลับก็ยังทอแสงสีทองลงบนผืนน้ำสีดำให้เกิดประกายวิบวับดั่งดวงดาวนับล้านจากฟากฟ้าเต้นระบำปล่อยแสงระยิบระยับแข่งกัน
& s( e7 U, t4 y4 }- j1 f$ s9 \: o- [% F" x
+ b* c, {$ J2 ~ y3 q8 R1 |2 `ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ
! ?6 ]9 P1 b. ^3 @
( [0 N5 e, { O, f- ?: `
: s7 F# ^4 t6 J# T" Tผมหลุดจากความคิดเมื่อเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น# T |: @' n2 L' _# L6 M
~' z% R" N# U* S" u- A
8 y5 X$ h! U0 `' u% z) e& p“ครับแม่”
2 }( h$ p& @# F# [: z) q$ s5 Y" }, n4 R5 l( k1 L$ f' G/ Q" K3 w
( k7 V! ~2 x, v* q9 _$ t“อยู่ไหนน่ะเล็ก มืดแล้วนะลูกยังไม่กลับบ้านอีก”
& Y# w* a8 v6 v/ r- {# {9 W& O/ P3 a
, G' _' A# W8 A. |“ผมอยู่หาดพลาน่ะครับ”
6 h* X4 [4 f7 \, @7 Q) G! p' R. [( k# i8 j; ?* i& F
5 [* Z( M, ^6 d/ Q7 \# j4 E“ถึงว่าตาไมล์ไปหาที่หาดนางรำไม่เจอ ทำไมวันนี้ไปไกลจังลูกทุกคนรอทานข้าวอยู่นะ”
" h5 p) Y' @' B7 O0 ?) w R# P; v B: v/ y: u/ j2 C% c6 g& \2 o
+ _: y: B. n1 Y4 _) F1 r/ i j
“ทานกันได้เลยไม่ต้องรอครับ เล็กว่าวันนี้จะนอนค้างที่หาดคงไม่กลับบ้าน”เสียงแม่เงียบไปสักพักหนึ่งก่อนเอ่ยเอื้อนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอาทร
7 j5 j4 ^! m8 G% B5 X4 Z* m
+ F8 `4 n( h. A" ~6 U# z
" i s6 z) A7 G" j r# u“ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าลูก”6 W: G: f! z$ k& X8 Q5 a
3 E; i. R4 W- |( a0 |0 Z
: y7 _6 ~ m0 T& f& p, N. Y7 r) C“ผมแค่อยากนอนฟังเสียงคลื่นน่ะครับแม่ ไม่ต้องห่วงนะครับ รักแม่นะพรุ่งนี้เจอกันครับ”0 G, T0 B" Z* E
0 |0 L& j$ @1 u M4 a# K9 X4 s m& ^
วางสายจากแม่ไปแล้วผมก็นั่งทอดสายตาไปยังผืนน้ำทะเลสีดำกับฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนจากเย็นย่ำเป็นหัวค่ำมืดสลัวและ ณ ตอนนี้ มืดมิดเงียบสงัด...ทุกสิ่งอย่างถูกความมืดปกคลุมมีเพียงแสงจันทร์เรืองรองสะท้อนให้เห็นรูปทรงเรือนราง โชคดีที่ท้องฟ้าเปิดโล่งไร้เมฆบดบังจึงได้เห็นกลุ่มดวงดาวพราวระยับแข่งกับผิวน้ำดั่งภาพสะท้อนของกันและกัน
1 K. P2 @ K. g+ J2 @3 Z1 d( q: I. W
( {+ W, i/ Q- f2 a( Y
“เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกครับ”3 H# K3 V+ V8 B, k8 f& W$ z
( t: ]3 k* H( {5 B+ A0 W
% X8 p+ J9 ?/ A" d' d+ fขวับ
1 n' o) ?( p% o$ j" \- \' Z7 ^1 p9 T9 U9 s) ]
% l7 d6 J i9 r7 q3 d2 a
ผมหันไปตามเสียงของคนที่คิดว่าบินกลับไปฮ่องกงแล้ว แต่ ณ ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าผมในชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นอย่างที่สมัยก่อนเขาชอบใส่...สวมทับด้วยเสื้อแจ๊คเก็ตสีแดงตัวคุ้นตา...ตัวที่ผมซื้อให้
9 ~6 c6 _ ^' v3 ?) o. p3 Z) y) v) R/ L# D/ B! N7 R
. b# _- ~2 W$ k( V: j1 {! `! R
ฟึ่บ!
% B. d6 d% M8 q) N' D0 J
2 q6 G- j$ w: U, W1 } n/ z) T" x- Q( u6 S
ผมลุกขึ้นยืนแล้วเดินหนีทันทีแต่ก็ช้ากว่าอีกคนที่เข้ามาคว้าต้นแขนเอาไว้
& j5 T3 }9 \# U. [. j! I) g) U! e# |
* W( g; I* O' L( D“ไหนว่ากลับไปแล้วไง!!” ผมสะบัดมือหันหน้ามาตวาดสุดเสียง( S" f* B! t m q l% m* ] A
, x4 A3 R L4 t# I/ q2 Y% j
" S1 M/ Z* z! r6 g a6 \
“จะให้ผมไปไหนก็หัวใจผมอยู่นี่!!” ( ?+ |/ B) h7 ]8 T; }
; r9 m7 B6 m, A; l" O' E1 y3 E: s `# ]9 ~# X4 {
“ไปตายซะไป!” ' }1 C, |- ?5 b& e7 E
. K$ f; O! }; j# C- O4 {* i
& |4 _8 L4 m6 X0 dไม่ได้คิดเช่นนั้นแต่ปากมันไปเองเหมือนเป็นปฏิกิริยาตอบโต้อัตโนมัติเพื่อปกป้องหัวใจตัวเองจากประโยคกลลวงที่อีกฝ่ายสร้างขึ้น7 h& h" L+ k: C( |6 N; A) u9 w
2 B+ A# \* d9 T: P" p
6 H; a# C. ~; H...เมื่อก่อนเคยบอกรักที่ไหนกัน...
3 z( o* R2 A- l% W0 G* K& H; t/ d
2 q* R* k5 ]3 j" I
6 [/ C% i y- i* ]! q- d) n n$ C“ผมรู้ว่าผมเลว แต่ช่วยฟังกันหน่อยได้ไหม”
8 d8 w6 Q1 c1 a4 [$ G9 ^' Z, Y$ U( B& Q+ `4 F u7 |
" O) h( P4 S7 B" o! y
“ไม่ฟัง!!! ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น! ไม่ฟังๆ” สองมือยกขึ้นปิดหูแน่นพลางนั่งคู้ทิ้งตัวลงบนปลายเท้าศีรษะส่ายไปมาอย่างไม่อยากรับรู้อะไรอีก
. d1 u2 v/ w1 O6 |% f u& i( b2 `) W) X( N* @
; T9 ?5 l! O9 H: u% z" o
“เล็ก...คุณเล็ก!!”6 R2 ~* H+ z+ d( U5 v! z5 c
! S- ?- h$ n/ H9 H* d8 j& ~1 y
# _: k" |" @4 i* K. r% A* Dเพี้ยะ ปั่ก ตุบ
! |; o2 m) @# o. m* f6 Y
0 [) `* }. |( @6 g+ u8 s, q5 v6 w1 i z5 K* }$ y6 \5 _
ผมยกมือขึ้นปัดป่ายกันไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใกล้/ m9 d+ N J3 {6 |) i
- l: k( ` t/ O: X M/ [/ Y4 B
7 K( R' N! s; e5 D“...!!” สุดท้ายเขาก็ยอมล่าถอยออกไป ร่างกายสูงใหญ่ยืนนิ่งใช้สองตาจ้องผมอย่างผิดหวังเสียใจแต่เชื่อเถอะไม่เท่ากับที่ผมเคยรู้สึกหรอก ก่อนจะทำในสิ่งที่ผมคาดไม่ถึงคือ...ค่อยๆเดินถอยหลังห่างออกไป...โดยทิศทางนั้นเป็นทะเลแสนมืดมิดและน่ากลัว
0 V3 e' \7 ]0 w* F$ y! Q% B6 z. Z
- S- R5 [! D/ E
ช่วงขายาวค่อยๆก้าวถอยหลัง...ทีละก้าว...ทีละก้าว โดยตลอดเวลานัยน์ตาคู่คมยังจ้องมองมาที่ผมอย่างไม่ละสายตาระยะห่างของเราสองไกลห่างกันเรื่อยๆ จนกระทั่งเท้าทั้งสองข้างของเขาสัมผัสกับระลอกคลื่นร่างกายผมก็ผวาเฮือกจะกระโจนไปหา...
2 }8 V( e! W: k2 { S1 z( l) k" J9 n; U: {9 q* G# ^8 k7 O+ [8 G
' `4 q& B3 d4 O* k/ X( i% P7 |....แต่ก็หยุดตัวเองลง...มันเป็นแค่แผน...เป็นแค่เล่ห์กลให้ผมหลงไปติดกับ...เขาไม่คิดจะตายจริงๆหรอก...ก็แค่อยากให้ผมใจอ่อนก็เท่านั้น.... C- W0 q3 t g; O t
# v- Q. z+ D& Q @- K) p7 l
0 I" d' X& Q8 T& j4 X+ c7 v6 w: q
ซ่า!~ ซ่า!~
) f. _& \5 a, X0 t, c9 o
( i: {; g/ ^7 m8 I* r% G; r! f
" e% ^7 [& w# Y: hเสียงคลื่นไม่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายอีกต่อไปแล้ว ตรงข้าม...มันกลับเหมือนปีศาจร้ายที่พร้อมกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้หายไปในความมืดมิดอันน่ากลัว...ความรู้สึกร้อนรุ่มกระสับกระส่ายเกิดขึ้นกับตัวผมจนไม่สามารถที่จะทนอยู่เฉยได้อีกต่อไปสองเท้าวิ่งลงไปยังริมหาดพร้อมกับตะโกนเสียงกึกก้องแข่งกับเสียงคลื่นให้คนที่อยู่กลางทะเลหยุดกระทำบ้าๆสักที9 q1 n4 ^6 I/ P( _" j3 U1 v
4 l, A& b5 A$ j" K! e5 O7 v9 f
0 q" p' b p: |0 L“ขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!! จะบ้าหรือไง อยากตายจริงๆใช่ไหมฉันบอกให้ขึ้นมา!!”
3 l3 }' Z5 L/ W- c( W* k
- X5 M4 B z$ S9 m: a( y' L' d/ ]6 j& l
ซ่า~ ซ่า~
$ ]+ Z/ }3 w1 X d" }& m- m3 r7 w
! [7 t6 L) b, Y! {& y+ J! ]) T4 F) L. q0 v5 B
เขายังคงเดินถอยหลังต่อไปเรื่อยๆขณะที่สายตายังจ้องมองกัน แม้จะในความมืดอันห่างไกลผมก็ยังเห็นแววตาแน่วแน่ของเขาสายตาที่ว่าเขาจะไม่ยอมหยุด...จนกว่า...
" ~" D) S" h0 U$ O# _& f _8 z- b/ w* @0 p D
9 F4 z$ J) m7 a0 D% s9 \ครืน!~ ครืน!~
7 n5 C% I+ B7 v: |7 H& k" K/ g' ?7 _( H4 j* N2 W
5 C* m8 E( x1 k! I% B0 A9 x
ผมแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ามืดมิดที่บัดนี้ไร้ประกายดาวด้วยเมฆหมอกก้อนดำทะมึนเคลื่อนตัวมาปกคลุมทั่วพื้นที่เสียงฟ้าร้องครืนพร้อมกับลมกระพือพัดโหมเป็นสัญญาณว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าลมฝนต้องกระหน่ำลงมาแน่นอน
1 S* A6 H6 c( n+ ~
( d3 [ W+ L/ [) Z- ?) D' r% _; i+ o
นั่นยิ่งทำให้ผมร้อนรน หันไปมองอีกฝ่ายที่เวลานี้ถูกท้องทะเลดำมืดกลืนหายไปจนถึงช่วงอกแล้วมิหนำซ้ำสายฝนยังเริ่มโปรยปรายลงมา ลมพัดโหมให้ใบไม้ต้นหญ้าปลิวลู่โน้มเอียงตามแรงลมเม็ดทรายกระจายขึ้นฟุ้งทั่วหาด ผืนน้ำที่นิ่งสนิทเริ่มตื่นตัวโยกคลอนก่อเกิดเกลียวคลื่นตีกระทบจนเกิดเสียงเซ็งแซ่ช่างน่ากลัวจับใจ: t; m& W6 Y, f& n6 T
1 K' L( |8 Q& R+ q( j" X2 c* b9 y- [1 Q( P8 y1 l
แปะ แปะ แปะ' K# I0 }2 R" m3 \3 W5 A' a$ y
. J) N# ]) U$ g0 T4 q5 } U
, n8 o+ d7 [. w) p6 x! a% j“พอ!! เลิกเดินลงไปได้แล้ว! ฉันบอกให้นายหยุดแล้วขึ้นมา!”
7 ?4 O/ x& @5 c }9 C7 I% x7 e2 N: q: p6 V
' `8 A/ o" J. d/ `0 m3 aครืน!~ ซ่า!~
! S% P- O- s: T& K2 Z1 n/ t
M& p! g* O2 ^, B- q/ N7 _) U0 q- `# p) I- {3 w8 y7 F, G
เปรี้ยง!!
0 e A1 E3 o" l; v
% d7 \+ V2 Z9 P0 K: ]2 G# `6 H, X+ r3 e3 t9 [9 b
ผมวิ่งสวนกระแสคลื่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นสูง ตีแหวกแรงต้านลงไปกลางทะเลแต่ก็ไม่สามารถถึงตัวเขาได้เนื่องจากเขาอยู่ลึกเกินกว่าที่ความสูงของผมจะเอื้ออำนวยผมลูบละอองน้ำที่กระเซ็นเปรอะใบหน้าบดบังการมองเห็นในขณะที่ตะโกนก้องอยู่ตลอดเวลา- I9 F7 y5 R3 n2 z8 {; \! p
: Y0 e# V" g! z' l0 D( c, @
* R4 ~# l z; I0 Q7 L: k" B“ขึ้นมา! อยากตายจริงๆหรือไง!!”9 Y% l# ?, R+ g
0 ?0 V0 ?( @; d- O8 |% F
! a! g$ i* F M$ Z6 g& G1 r. q9 z
“ผมรักคุณนะคุณเล็ก ขึ้นฝั่งเถอะครับมันอันตราย” คราวนี้คนที่เงียบมาตลอดเปิดปากตะโกนกลับมาเมื่อเห็นว่าผมเริ่มเดินลุยน้ำลึกลงไปอีกครั้ง% Q) d: y1 @+ `: M. p2 w; Z
6 i3 |8 }/ F& P2 |) n; [2 q0 K
9 d0 @; C$ P2 Q0 g) _$ o( F“มาบอกรักบ้าอะไรตอนนี้ ขึ้นมา แค่กๆ ขึ้นมานะ! บอกว่าหยุดเดินได้แล้วไง!”
( u2 Q) z; A% r' U8 f$ k# Y/ z$ I3 e
3 x8 a! o9 t0 M! a( W4 Lครืนนนนนน! ซ่า!~
- g' C3 i9 C* y h
5 v+ m- M% ~2 @* x9 ?# A$ E1 `/ c& D P" ~ F, }
“คุณเล็กกลับไปมันอันตราย! ผมผิดจนไม่น่าให้อภัย ทำตัวน่ารังเกียจสมควรแล้วที่คุณไล่ให้ไปตาย แต่ผมรักคุณนะ รักคุณจริงๆ” ผมพยายามเดินเข้าไปหาเขาจนตอนนี้น้ำปริ่มริมฝีปากแล้ว
p& v! a" `) C/ a- z5 T9 i
: r, R7 [2 E/ U o4 Y) T ]) E* a. r* k! H5 Q' y1 D6 N" s- J& g1 Z
“ฮึก ฉันไม่ได้อยากให้นายตายจริงๆสักหน่อย...ฮึก แค่กๆ”" y' I% q$ ]% J% d. y5 X( G4 A
" P6 ]- l, @/ D; B. U; \7 z( ~. N; m2 {9 N4 v0 Q6 E$ Y8 A: R; ?
ตูม!!( y! X' |" v8 g& V1 P
/ P7 { a- {1 d- f( |3 k) o- N* R) s# \& ?4 w0 `5 Z0 G
ในจังหวะที่ผมเดินแหวกน้ำพลางตะโกนโต้กับเขาอยู่นั้นคลื่นยักษ์ที่มาจากไหนไม่รู้โถมแรงเข้าหาอย่างไม่ทันตั้งตัวร่างของผมดิ่งลงสู่ความมืดมิด ลำตัวถูกเกลียวคลื่นพลิกกลับกลายเป็นสองเท้าลอยคว้างสัมผัสความว่างเปล่าแต่เป็นสองมือที่ตะกุยตะกายสัมผัสพื้นทรายของก้นทะเลลึก G4 G2 T* T* P6 Q/ j& r
$ t: U7 E0 E1 F7 X' j2 c
( @- Y! y# ]& P2 M! v) [$ `. fผมพยายามตะกายเพื่อให้ตัวเองโผล่พ้นผืนน้ำ แต่มันช่างยากเหลือเกินกับการต่อสู้กับเกลียวคลื่นอันบ้าคลั่ง ยามที่น้ำเค็มไหลบ่าเข้าจมูกเข้าปากแทรกซึมแย่งอากาศ ดวงตาแสบพร่าระคายเคือง' B$ L/ s d" c0 k
7 o* j- p+ T' W2 m3 e+ b6 s% N# e) @" `$ e
หมับ" ~. q* b' g) B) j
) n; m/ e3 @7 m' K( x
) C* F7 r1 H( B" \6 z
แรงกระชากที่แขนดึงผมจากก้นทะเลลึกสู่ด้านบน เมื่อโผล่พ้นผืนน้ำสู่บรรยากาศที่เต็มไปด้วยออกซิเจนให้ผมสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างตะกรุมตะกรามพร้อมทั้งไอสำลักไปพร้อมๆกัน
! J) _- w5 W; X I! v
, ]7 E! L4 r* X, u0 c$ G/ O0 d1 G# b1 e6 _* Y! n% s
“คุณ...เป็นไงบ้าง” เจ้าของมือหนาที่ช่วยดึงผมขึ้นมาและยังช่วยลูบใบหน้าเอ่ยถามด้วยเสียงเป็นกังวลใบหน้าหวาดกลัวของร่างที่ผมกำลังเกาะยึดทำให้ผมร้องไห้โฮออกมา พลางใช้มือข้างหนึ่งทุบตีเขาไม่หยุด
8 L2 `. x8 b2 y( P B' u& q- G; z
# d% b$ P& x8 K3 J4 I$ h7 c% @% B$ n2 [1 R, P
“ไอ้บ้า ฮือออ ไอ้หมาบ้า นายเป็นต้นเหตุทำให้ฉันเกือบตายอีกแล้วนะฮึก ฮือออ” ผมสะอื้นไห้ไม่หยุดซ้ำยังไม่คิดจะออมแรงมือปากก็พร่ำด่าอย่างเจ็บแสบ...
. q. v8 j7 t. d `* |
A5 b5 d% Z( R4 M& {8 K8 F3 }
. d) I8 B- ?0 ?" \แต่ใครจะรู้ดีไปกว่าใจผม...ว่าสาเหตุที่หลั่งน้ำตามันมาจากความเจ็บใจตัวเอง...ที่ลึกๆแล้วก็ไม่สามารถโกรธแค้นคนตรงหน้าได้เลยซ้ำยังยอมอภัยให้ง่ายๆเพียงแค่เห็นเขาจะหายไปต่อหน้าต่อตา
1 i" `% _, m& e. u6 }. m8 J5 E% v% v' r. m
. ?) d# l8 q2 |8 [$ E7 z
ในระหว่างที่จมลงใต้ทะเลผมตกใจ ผมหวาดหวั่น แต่ไม่มีความกลัวเลยเพราะผมมีเขาอยู่...มั่นใจว่าเขาต้องช่วยผมได้
! i4 Y5 ~3 y% p# K, B8 v3 q( M2 V' [) `# X& b c
% ~: e5 h: h3 a& P5 ^“ผมขอโทษ...ผมเสียใจ...รักคุณนะ”
6 G8 ?+ j" c/ [% J. h% m& F
# U7 v. C! { q' U, ^1 Y
3 j0 I% j( {( ?& f7 ^“ฮือออออ”
9 K- H* j, S6 `( _) Z
1 V" Q, d5 j, T3 d- S* m& y/ [+ ?1 w1 l! `4 w2 ?0 m
ณ วินาทีนี้ผมยอมแล้ว ยอมลดทิฐิทุกอย่างลงเพื่อฟังเขาอีกสักครั้ง % x+ o, H7 W g( ~6 l: a9 [
.........................................................................................
' ]" v% B+ B% Q. l$ Y9 z* a |
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-30 16:51:03
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-30 22:00:48
น้ำตาไหลพราก ล้นมหาสมุทรเลย 
โพสต์ 2020-4-30 23:51:33
