|
เร่ร่อน19
# o; L9 z* w3 Z0 I; @1 E/ b" n# y
0 d) M' q' ~2 r9 K2 [# P! V y1 H' v5 F6 x5 o
เหมือนกระทำความผิดทางกฎหมายและถูกจับตัวมาห้องขัง...
' j' x/ [7 H2 J6 r2 D7 P/ r( X/ M! i2 l
- b O s/ N3 s# z* e% }, Rติดอยู่ที่คุกที่ว่าไม่ใช่พื้นที่สี่เหลี่ยมที่ถูกตรึงด้วยซี่เหล็กถี่แต่เป็นห้องพักชั้นล่างสุดของเพ้นเฮ้าส์
% L- B2 X+ F+ r3 {, f% n5 z1 Z! J# G
# ]2 o. G% o+ L; j8 U! O5 i
. q3 \) `% x; }$ X* L$ nส่วนเจ้าของห้องตั้งแต่พาผมมาทิ้งไว้ห้องนี้ก็ออกไปด้านนอกและยังไม่กลับเข้ามาเลย: b" Z+ s& o. b3 |
2 W T+ X- w+ {4 ]" Q4 I6 @' \4 }
# ^' Y/ }9 f6 K% c5 Y‘ผมต้องไปทำงานก่อน คุณอยู่ในนี้ห้ามออกไปไหนนะ’
) S! t% C) V/ R- }( D% |" ~4 i* D- I7 m+ K$ E
5 z( ~- B/ f" F( oสั่งไว้แค่นั้นแล้วก็หุนหันออกไป จะกลับมาเมื่อไหร่ก็ไม่ได้บอกกล่าว/ Y. T9 m, e) G+ m: k: j7 t0 _, u# X
. R8 y; Y: C$ I: h, a" ?3 s0 z% N
- D/ B9 K4 B# _1 y. }4 E7 u7 K
พรุ่งนี้เล็กจะกลับเมืองไทยแล้วนะ ไม่คิดจะใช้เวลาด้วยกันเลยหรือไง
, {- M! L4 o. U
: X. f% n( F4 u8 s2 p' s
. r3 p% d; i5 @, ~มองไปยังนาฬิกาหัวเตียงบ่งบอกเวลาสองทุ่มสิบห้านาทีแล้ว ผมอยู่ในห้องนี้มามากกว่าสองชั่วโมง...หนึ่งร้อยยี่สิบนาทีอันน่าอึดอัดและเศร้าใจ
+ m8 `8 t( J9 A
" t0 f" G% |, {: d0 g$ y: M. V( G" {* c! }- @
ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างสีขาวสะอาดตาอีกครั้ง หลังจากลุกๆนั่งๆมานับครั้งไม่ถ้วนกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มไม่สามารถกลบกลิ่นกายอันคุ้นเคยของคนในหัวใจได้ กลิ่นที่บ่งบอกว่าตลอดเวลาที่ห่างกันเขาได้พักพิงอยู่ณ ที่นี่ ในห้องนี้ มันช่างร้องเรียกให้ผมกดแนบใบหน้าลงบนหมอนใบนุ่มสูดกลิ่นอันหอมหวานพานให้หัวใจคับพองเต็มอก ก่อนจะลีบแฟบปวดแปลบเมื่อนึกได้ว่านับจากพรุ่งนี้ไปไม่รู้อีกนานแค่ไหนกว่าจะได้กลิ่นกายนี้อีกครั้ง5 s0 u& r2 N: r; _/ u
8 U& U E: Y( ]- {( c
8 b% c, a4 i; Eหรืออาจจะไม่มีโอกาสอีกเลย
' ?9 C: n8 c! t* b9 p1 G m4 Z% j+ l
( J2 D1 Z2 c3 yก๊อกๆ( K# _' M( ~! R8 z! [% V- k# C
! L( ~" m8 x, C* q% s; i2 F
/ k5 Z: G$ }) K6 e. c4 Dเสียงเคาะประตูเรียกให้ผมหลุดออกจากภวังค์ดีดลำตัวลงจากเตียงนอนและเดินไปเปิดประตูด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างยินดี
# `9 g' i/ l8 E0 v: |7 Z7 ?7 b; e% _, n, i4 |0 l
# X* ?6 ?! V/ p% A2 M1 L7 t“กลับมา...” เสียงกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อเปิดประตูออกมาพบว่าคนอีกฝั่งผนังไม่ใช่คนเดียวกับที่คิดไว้
1 x+ U0 Q( k2 V7 D4 h
# S# r2 f! @/ v3 M7 v! P8 F; p# E. ~
ไม่ใช่ใหญ่...แต่เป็นอีกหนึ่งบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำยืนตัวใหญ่หน้าเข้มก่อนจะเอ่ยปากบอกเมื่อเห็นผมปรากฏตัว “คุณเฟิ่งให้เข้าพบครับ”
) V. E4 o8 T2 q0 N/ v
9 w w5 Q0 ^+ p' ~
- ?6 L# G/ H: t' _หือ??# a/ k2 z6 k$ q! b; G
% T: r' y5 {7 `3 g! M1 ?% p: }; F1 s- g
ผมมุ่นหัวคิ้วอย่างสงสัย ต้องการพบผมไปทำไมกัน หรือมีเรื่องจะพูดคุยด้วยอย่างที่เกริ่นไว้เมื่อตอนเย็นแต่ในเมื่อเขาต้องการคุยกับผมก็ควรลงมาพบผมด้วยตัวเองไม่ใช่หรือ ห้องนี้ก็ใช่ว่าจะคับแคบซะเมื่อไหร่กัน...5 F+ n% ^4 v, T$ C( o4 h7 K
1 p: p A+ X) j6 R( Z" X3 c$ W
/ i$ k; {' E# x2 Y5 z. W3 ^แต่เอาเถอะ ในเมื่อเขาคือเจ้านายของใหญ่ผมก็ควรจะให้เกียรติเขาเช่นเดียวกับเจ้านายของผม, c: }$ C; l H
+ _2 M5 z8 l6 Z9 ~; _5 i! M
1 A. b4 N. C" Z' N( [* k3 `“สักครู่นะครับ” ผมเข้ามาในห้องหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กของตัวเองขึ้นมาสะพาย หยิบปากกาเขียนข้อความลงในกระดาษแล้วใช้ปากกาวางทับไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงเดี๋ยวใหญ่มาจะได้ไม่ตกใจที่ผมหายไป' I7 M4 h2 ?# N0 R8 u: x* _
0 |/ P3 q' n. i# |1 m# Z9 s
: H$ x) c- s2 _3 B5 f; ]จากนั้นผมก็เดินตามบอดี้การ์ดหน้าเข้มผ่านทางเดินทอดยาวสองข้างประกบด้วยผนังสีขาวนำไปสู่ห้องโถงกว้างขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสองและหยุดอยู่หน้าประตูไม้สักอย่างดีบานหนึ่ง - u7 Q/ u* a1 ]6 Y: s- R4 d* d
/ S6 ^# Z, L; j- M4 w
6 |% a) g$ S6 I1 H' \ก๊อก ก๊อก
7 k$ r9 V' x) R6 E: ~/ d
' S; `. f# M% F& N+ c( |6 ]7 {; C8 a
คนนำเคาะประตูสองครั้งก่อนแจ้งว่าได้พาผมมาถึงแล้ว นาทีต่อมาประตูก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นห้องสีขาวสะอาดตาทั้งเฟอร์นิเจอร์ ของตกแต่งทุกอย่างล้วนเป็นสีขาวหมด
! G% J8 d3 S6 h2 W
- A, L! l5 Q% H; X3 z* Y" u6 e1 V6 p: M7 |- p7 o. y
และตรงนั้น...บนโซฟากว้างสีขาวกลางห้องมีร่างเพรียวของคุณเฟยเฟิ่งนั่งไขว่ข้างอยู่ด้วยชุดสีขาวกลมกลืนกับบรรยากาศของห้องผมสีทองดั่งแพรไหมส่งให้ใบหน้าสวยหวานโดดเด่นรับกับรอยยิ้มเป็นมิตรที่ส่งมา1 [& Y# C) O5 ], b- Q
, `4 H! l# V- J1 O/ i' K
2 [" [& @6 G+ h" t: rช่างเป็นผู้ชายที่สวยหยาดเยิ้มจริงๆ# H" {( p8 Q% ^0 x# s
4 |* i3 S- }* W' k- u
0 E+ K" H6 ~! F8 E, V“นั่งก่อนสิครับ” G) a6 n5 E3 k* u8 {- n
' g, Z0 U7 R9 u( E
4 c% m8 U& I$ U( ^เครื่องดื่มสมุนไพรถูกยกมาเสิร์ฟ ผมนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวตามคำเชิญก่อนส่งยิ้มบางให้อย่างไม่รู้จะพูดอะไรไม่รู้สิ เหมือนผมจะรู้สึกผิดกับคุณเฟยเฟิ่งเรื่องที่อิจฉาเขาแต่ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ทุกครั้งที่ผมเจอเขาความอิจฉาจะพุ่งวาบเข้ามาในหัวใจอย่างห้ามไม่ได้เมื่อสมองพลันคิดไปว่าใหญ่ได้ทุ่มเทเวลาให้เขามากขนาดไหน...มันช่างเป็นความรู้สึกนึกคิดที่แย่มากจริงๆ/ F E3 ^0 d8 d4 t
4 |5 D0 O" c% K# \0 s; _
0 ]1 Q9 N8 u+ l
“บ้านเฟยของเราเล็กไปหน่อย คุณอยู่ได้นะครับ” 2 t, m/ Y; r3 k% T* C. u
4 k* s4 g/ I: [8 N$ n( g3 D. A! V
; D# S1 H+ k% ~- W9 u3 J* l“สบายมากครับ” ผมว่าพลางยกแก้วขึ้นจิบน้ำแก้เก้อกลิ่นหอมอ่อนๆของน้ำสมุนไพรที่โชยเข้าจมูกทำให้ผมผ่อนคลายลง
9 }, ^7 V1 D: T
! N; |5 p4 Z* M( @# x6 ^% E% q( |& j7 | {0 m3 S9 `
ที่ว่าเล็กคงหมายถึงเล็กกว่าอาณาจักรจิ่นแน่ๆเพราะถ้าเทียบกับบ้านทั่วๆไปก็ถือว่าหรูหราอยู่มากโข
P/ w% p d& _* {. Z
: `$ l5 C1 W7 H. {+ I
( L' g+ m5 v7 h5 t3 D: G; J! i“น่าเสียดายนะครับที่คุณจะกลับเมืองไทยแล้ว ตั้งแต่มาฮ่องกงเรายังไม่ได้นั่งคุยเล่นกันเลย”ขาเรียวที่ไขว่ห้างอยู่คลายออกก่อนแผ่นหลังจะพิงพนักด้วยท่าทางสบายๆให้บรรยากาศในการสนทนาดูเบาสบายลง
/ v7 V. g; l0 o* _. O! T: t- d. q# Q/ t
, _# U1 w2 q+ y7 w- Qผมก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้มฝืนเต็มทีเมื่อคิดได้ว่าเวลาที่จะอยู่เคียงข้างนายหมาตูบมันช่างเหลือน้อยนิดอย่างที่ว่าจริงๆ
C- s" L" H& o; \& y \+ H; y1 k) A& n l( r
5 L0 y4 \9 O; v4 J7 w5 [“ครับ” แล้วผมจะพูดอะไรได้มากไปกว่านี้กันล่ะ
8 p. G% p& S- }7 O' z' g% b. j, o2 |) J+ V5 P0 s3 r
" g6 `2 n- G7 G“คุณคงจะรู้สึกแย่ที่ต้องแยกจากเสี่ยวสือ” ดวงตาสวยคู่มองผมอย่างเห็นใจแต่ทำไมนะหัวใจผมยังเจ็บปวด! A# D, ^. V) a4 n
0 y( x0 T. t P" I1 e% f1 @
) D7 T( ^' @; \, ^8 s
ผมนิ่งไม่ได้พูดอะไรเพราะดูแล้วคุณเฟยเฟิ่งคงไม่ต้องการคำตอบจากผมสักเท่าไหร่และเรื่องแบบนี้เขาก็รู้อยู่แก่ใจจะให้ผมตอบให้ทิ่มแทงใจเพิ่มไปทำไมกัน. h: A* M: m/ H
! x2 \& k' C: {
: k* v4 O+ _4 gและเหมือนเป็นคำเกริ่นเพื่อเข้าสู่ประเด็นถัดไปมากกว่าที่จะสงสารผมจริงๆ! C$ I& o, S* `3 b3 ?, X$ V
7 k, d( C. p+ M; D3 v$ U2 A
9 u f% p# I. `
“คงเหมือนกับผม...” นั่นไงผมคิดผิดซะที่ไหนกัน “ช่วงเวลาที่คิดว่าเสี่ยวสือได้จากผมไปตลอดกาลมันช่างทรมานเหมือนตายทั้งเป็น” H( f/ `$ x1 v# E
Y1 ~3 s% Q4 d6 X
) E E, {. b7 r6 Z
น้ำเสียงสะท้อนความเจ็บปวดบวกกับสายตาเหม่อลอยเมื่อย้อนคิดไปในช่วงเวลาเมื่อหลายเดือนก่อนเรียกให้ร่างกายผมชาวูบ หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง แต่กระนั้นผมก็ยังนิ่งและทำเหมือนรับฟังเรื่องเล่าวันเศร้าใจจากคลับฟรายเดย์รายการวิทยุโปรดคืนวันศุกร์ของผม
x# V7 }4 \" r' S; i/ O5 u z4 f G) Y c
! I3 r7 h" n& G6 kหลายคนบอกเสมอว่าผมเป็นคนใจดีชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ผมก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีรักโลภโกรธหลงคงไม่สามารถใจดีกับคนที่คิดไม่ซื่อกับคนรักของผมได้
: f- F' h7 D' Y. f( H0 n
7 T. i7 k+ q9 f5 Y5 i/ Y5 j
& N; h* K7 H }. _...ณเวลานี้ผมมั่นใจแล้วว่าคนตรงหน้าไม่ได้คิดกับใหญ่เพียงแค่เจ้านายลูกน้อง, O8 r9 O9 r) b5 S) j
' z5 s0 z6 }; _( ^. D6 @3 ^) N/ U& _6 G
แล้วใหญ่ล่ะ....
2 W5 N' n+ h' q' \2 \7 C, K' A9 ]' H3 x
! \; W4 ^( T2 p. C$ ?
ไม่...ผมจะเชื่อใจเขา, s7 i3 Y3 e6 H; j# h
+ J9 g3 k/ _5 m0 K0 F/ r) T8 _
3 ?: |& h5 H% f0 t& q; ]3 Qและคงมีแค่ความเห็นใจให้คุณเฟยเฟิ่งเพียงเท่านั้น7 p! A7 w$ ]# p* ]
( U( j- x+ B3 I5 L% b6 A
2 X; \( j) x& B7 ]4 Q) n
ขอเพียงอย่างเดียว...อย่าให้ความเชื่อใจและเห็นใจที่ผมมีให้ย้อนมาทำร้ายตัวเองเลย...
3 P: e1 |' K9 o; O0 I" O
) M8 T, e7 {, [, b( ` s
; n- d8 M0 V2 t7 `& j; D; U. c8 J0 A' s, e
' F( S% t3 @! x$ i9 \5 aคุณเฟยเฟิ่งชวนผมมาเดินเล่นในสวนบนชั้นดาดฟ้า หลอดไฟนีออนถูกสับสวิตซ์เปิดให้แสงสว่างกลิ่นฉุนของดอกไม้โชยปะทะจมูกจนต้องเบ้หน้าหนีทันทีที่เปิดประตูเข้ามา 6 u- j& K1 ?" Q6 E1 D
* g$ V6 K& W9 P: C# o
( n q7 w% F. ^8 B& yแต่เมื่อชินกับกลิ่น...ความละลานตาของพืชพรรณรูปทรงแปลกตา ชูช่อดอกสีสันแตกต่างสลับกับใบสีเขียวสดไม่ว่าจะขาวแดงชมพูเหลืองและอีกสารพัดที่ผมไม่สามารถบอกได้ว่ามันคือสีอะไร
2 M8 t/ {, \8 g" g& P# q, G- n# k- d' B/ h4 x7 n( r8 X+ x- O
! P7 k( V6 u2 f# ?ดั่งงานพืชสวนโลกขนาดย่อม ผมตะลึงงันกับความสวยงามเบื้องหน้า ภายใต้หลังคากระจกฝ้าค้ำจุนด้วยโครงเหล็กสีขาวพร้อมผนังทั้งสี่ด้านที่ทำจากกระจกใสอุณหภูมิเย็นเยือกให้ต้องยกสองแขนกอดลำตัว สองขาค่อยๆก้าวไปตามทางเดินหญ้าญี่ปุ่นสีเขียวสดที่ถูกตัดสั้นเสมอกันอย่างสวยงาม
! f0 u( y! E' j; D$ @9 H/ Q( n4 T" @& B+ d& E
: n/ e ^! ?1 H+ kสองข้างทางเดินมีดอกไม้หลากหลายชนิดปลูกเรียงกันไล่สีสันสวยงามจนอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสแต่ก็เกรงว่ากลีบดอกแสนบอบบางจะบอบช้ำจึงได้แต่ทอดสายตามอง มีดอกไม้อยู่ไม่กี่ชนิดที่ผมรู้จักเช่นดอกกุหลาบลิลลี่ และยกพื้นทางด้านขวาจะเป็นดอกไม้ไทยที่พอคุ้นเคยจำพวกคุณนายตื่นสาย ดาวเรืองเฟื่องฟ้า เทียนทอง ฯลฯ ส่วนอีกร้อยกว่าชนิด (จากที่คาดเดาจากสายตา)ผมไม่รู้จักเลยแต่สามารถพูดได้เต็มปากว่ามันสวยมาก8 K2 Q/ x% r l Z/ |: c! |+ k
# I* W0 z8 e$ F- X7 D0 o, \4 a3 m7 M6 Q0 l* G2 U( ?8 H: {1 Z
“ชอบไหมครับ”
5 M7 M: s L B0 @- J
+ l0 M) O3 p( C9 ] @
7 B* ]+ e% ]& u“ครับ สวยมากจริงๆ”+ |& T) Q, D' l
# l v& W+ x0 Y
2 l+ ^, n- w" F) W+ L! k
“อย่าจับ!” ผมดึงมือกลับอย่างตกใจเมื่อกำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสกลีบดอกผกามาศสีแดงสดที่ชูดอกสวยยั่วยวนอยู่เบื้องหน้าเสียงร้องเตือนจากคนข้างๆก็ดังขึ้น “มันเป็นชนิดมีพิษน่ะครับสัมผัสโดนผิวหนังจะไหม้ปวดแสบปวดร้อนได้”
" ^) K& V9 }( k9 H% H* B V. R4 y+ n1 b4 C' l
) z& j2 h; d( v; K7 zผมหน้าเหยเกก้าวถอยหลังอย่างแหยงๆดอกไม้สวยแต่รูปจูบไม่หอมเกือบจะทำพิษผมเข้าแล้วคุณเฟยเฟิ่งจุดยิ้มมุมปากก่อนพาผมเดินลึกเข้าไปในสุดซึ่งบรรยากาศด้านในโดยรอบอบอวลไปด้วยละอองน้ำจากสปริงเกอร์
$ H1 d2 p# |# ]1 v8 U& s6 z4 M5 y7 J1 a7 \% m6 e' i! N
; v8 u) v3 e4 i3 ]9 C2 F
“เอ่อ อันนี้มีพิษไหมครับ” ผมถามอย่างไม่กล้าจับดอกไม้อะไรอีก
* U5 V% E3 o# c0 r+ V' t# L& b% m a2 ?$ P" S
/ i5 r z( i* g“มีครับ”
7 P8 {1 ?- M. F {9 F
9 M8 Z O. Y% |" M* p* T* r! }* P; D5 J7 Q( D' ^/ g" I0 ^6 o9 y
นั่นไง ว่าแล้วไหมล่ะ อันตรายต่อชีวิตไปหมด' w8 q' X) J r. B7 f# S( m
9 `: {7 a$ |' F8 u) T v4 l5 ?& X2 l0 f k+ H; i0 p5 }
“แถวนี้จับได้ไม่เป็นอะไรครับ จะเป็นก็ต่อเมื่อทานเข้าไป” ( k5 ^6 |- ?; y! C( {
; E% y* i/ Q {
' b4 O+ E' V. H0 K5 h2 Z# B: T# \8 l
“แน่นะครับ”
3 ^3 u* g# x; m5 ~* j6 M* g
1 v+ z: R, P. {& v& J( E6 C9 B3 m& Q
“ครับ” เฮ้อผมถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนยิ้มกว้างกับความสวยงามเบื้องหน้า เอื้อมมือไปสัมผัสกลีบมันเบาๆพลางก้มลงสูดดมรับกลิ่นที่คราแรกชวนให้ผมเวียนศีรษะแต่ตอนนี้กลับดึงดูดจนอดใจไม่ไหวกับกลิ่นหอมของมัน* ~4 B ?5 O. R" O& J" G5 X' D
; g8 l7 H; Z8 `: O9 u
; d9 e7 y; T" x' b8 _
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสวนดอกไม้บนดาดฟ้าทำให้อารมณ์ย่ำแย่ของผมดีขึ้นมากเลยทีเดียว
) D8 I3 n' A! Z* o8 }
; F7 n: L& S! z3 Q) I% \. C
' t r' G& r- L0 t9 Bคุณเฟยเฟิ่งก็คงรู้สึกเช่นเดียวกันกับผม ร่างเพรียวสวยนั่งยองลงก่อนใช้ปลายจมูกแตะลงบนกลีบดอกใช้ปลายนิ้วไล้มันเบาๆอย่างอ่อนโยน แววตาทอประกายอ่อนแสงลงอย่างแสนรัก2 }* {- E- ?+ `6 j2 |1 s, O4 v; I
5 m$ I z! D- }/ S# L5 W9 ?
. C; k3 o# ]% g+ @0 E, q) ~3 z“ผมชอบดอกไม้มากมาตั้งแต่เด็กๆ และนี่คือดอกไม้ที่ผมชอบมันมากที่สุด”เขาว่าพลางพรมจูบบนกลีบดอกอย่างทะนุถนอม
/ C" V' `- n5 b) g0 y0 p# L$ }; e5 P& \( V4 R8 c% i$ ~9 Q
6 ^5 r# X( r8 P
ผมมองดอกไม้ชนิดที่ว่าอย่างสนใจ ตัวดอกสีชมพูแต้มจุดรูปกรวยสั้นๆออกดอกบนกิ่งเรียวยาวชะลูดขึ้นไปจากโคนต้นจรดปลายดอกบานเต็มวัยบานกว้างไล่เรียงไปถึงยอดที่ประดับด้วยดอกตูมเขียวอ่อนเหมือนกับกรวยไอติมที่แต่งแต้มด้วยสีน่ามอง
& O( V Q2 g% C! L! Z3 h) \9 j' W) d9 [/ l4 S+ H
6 f3 Z7 J& {! s( ?* M' ]5 {( ~9 w2 h: q% Y
“ดอกอะไรหรือครับ”
5 u8 e8 P+ d; U4 z# b9 ~7 t& ?$ n' f/ r7 h
6 X! L( g% D1 y' g2 Z4 |3 a) iคุณเฟยเฟิ่งลุกขึ้นยืนแล้วโน้มหน้าลงไปสูดดมอีกครั้งก่อนตอบ “ดอกฟอกซ์โกลฟน่ะครับ ถ้าเมืองไทยบ้านคุณจะเรียกมันว่าถุงมือจิ้งจอก”
+ J0 Q2 C. m1 t0 ^( b% N/ K# n& }4 ?3 s! }
7 R$ l* i8 X; M“ถุงมือจิ้งจอก...” ผมพึมพำทวนคำ ฟังดูเจ้าเล่ห์น่ากลัวพิกลผมว่ามันสวยออก สวยมากๆ
9 k2 u5 w, {0 x1 @: P9 v {# D& o& e: C: a% C" D
3 @( [( x/ F6 h c; @
“คงเพราะภายนอกดูสวยงามแต่แฝงไปด้วยพิษร้ายกระมังครับ มันถึงได้ชื่อว่าถุงมือจิ้งจอกบางพันธุ์มีพิษร้ายแรงทั้งต้นทั้งดอกจะถูกเรียกว่าต้นกระดิ่งคนตาย”7 F5 x$ E# w7 w; F2 f9 x
( I' E! p' {# Z! h
B( e! Q- ^- J/ z7 T7 u+ q% x6 gอืม ฟังดูน่ากลัวและไม่น่าเข้าใกล้อย่างมาก แล้วที่ผมสูดมันเข้าไปเต็มปอดเมื่อกี้จะไม่เป็นไรใช่ไหมมันจะไม่แทงข้างหลังผมใช่หรือเปล่า แต่คุณเฟยเฟิ่งยังคลอเคลียเป็นลูกแมวแบบนั้นได้แสดงว่าชีวิตผมยังปลอดภัยดี
, T* ~/ ~0 o3 \6 {. q+ Z1 V& w, i/ x p5 {8 [$ k
1 V/ B9 S6 ~- z& z( S, n“ฮ่าๆ ทำไมทำหน้าแหยแบบนั้นล่ะครับ”
) g; I) z' s$ G* S% i9 A
, R: Z8 o3 L1 P7 ~6 }6 w
' F' R& A/ n5 X“ผมแค่สงสัยว่าทำไมคุณถึงโปรดปรานมันนัก มันดูเอ่อ...น่ากลัวพิลึก”ว่าแล้วผมก็ขอใส่เกียร์ก้าวถอยหลังออกมาสักสองสามก้าว
1 ]9 t f3 z# j) f2 Y& k9 f" `4 r
$ C! O3 m1 C% v/ m x+ H& P1 u1 w( b) B0 x( T5 E4 o; ^# ]3 ^; l9 ^- \: W
“มีคนให้ดอกฟอกซ์โกลฟกับผมในวันที่ผมสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป”ดวงตาทอประกายแสนรักละจากใบหน้าผมลงไปมองดอกไม้แห่งความหลังพลางเอ่ยต่อ“นับจากวันนั้นเขาก็กลายมาเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตผมแทน”/ g( J7 {8 ?8 c
! b" ?( N% L3 V, a
& a% a0 s, Z) j; d6 b% Wนัยน์ตาสวยคู่นั้นทอประกายรักมากกว่ายามพูดถึงดอกไม้เสียอีก
" M3 Z+ m5 Q7 W$ n- J) ?. S# ]% X) r& a% `5 h% T, `4 L9 z" W" U
: C/ D" m _2 {, n: Bในขณะเดียวกันปลายนิ้วผมเริ่มเย็นเฉียบก่อนลามไปยังส่วนต่างๆของร่างกาย! A5 C- _* {, l; \' d6 P
8 M( ~( p) h! b1 q5 P# X; q8 H4 p* C+ F4 H3 R- a9 N
“ผมยังจำได้ดีตอนอายุสิบห้า เพราะกฎของตระกูลทำให้ผมสูญเสียของรักและศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้ชายไปมันช่างสุดแสนทรมานเหมือนตายทั้งเป็น ขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่อยากเจอหน้าใครคิดว่าตายไปเสียยังดีกว่า...” แววตาทอประกายรักในคราแรกเปลี่ยนเป็นรวดร้าวยามที่ริมฝีปากเอ่ยเล่าเรื่องราวในอดีตความรู้สึกสงสารตีตื้นเข้ามาในอก “แต่เทวดาคงเห็นใจ...บนความเลวร้ายที่เผชิญฟ้าก็ส่งเด็กชายตัวน้อยมาให้ผม...”' \* N9 D1 s. T% X
) M1 F9 d1 {! l1 G& g3 J* k2 U+ n/ B( o4 `: w3 b5 X G8 S, G
แววตาหม่นแสงกลับมาสดใสอีกครั้ง 1 P r: i% K4 y
* p6 ?1 \$ H2 P* q
) C6 m+ W+ Y5 ]+ [1 h
“เด็กนั่นเป็นบอดี้การ์ดที่ถูกส่งมารับใช้พี่เฟยหลงตั้งแต่สมัยยังเป็นคุณชายใหญ่เด็กผู้ชายตัวโตเกินมาตรฐาน หน้านิ่งๆตาดุๆแต่กลับเป็นเด็กที่...เดินถือถาดอาหารเช้าเข้ามาให้ผมแทนแม่บ้านผิงเด็กที่มาพร้อมกับแจกันใส่ดอกไม้ที่ผมมารู้ทีหลังว่ามันชื่อ ‘ดอกฟอกซ์โกลฟ’ ” ดวงตาเรียวสวยหันมาสบตาพลางจุดยิ้มมุมปาก“น่าขำนะครับ จะปลอบใจทั้งทีเอาดอกถุงมือจิ้งจอกมาให้ แต่คำพูดของเด็กสิบขวบก็ทำเอาผมอึ้งและซาบซึ้งทั้งน้ำตาเลยล่ะครับเขาบอกว่า...เห็นแม่บ้านผิงบอกว่าคุณชายน้อยกำลังเสียใจ ผมเลยเอาดอกไม้มาให้คุณหมอจางบอกว่ามันช่วยรักษาโรคเกี่ยวกับหัวใจได้...โถเด็กน้อยเอ๋ย ให้ทำตัวขึงขังเป็นผู้ใหญ่ยังไงสุดท้ายเด็กก็คือเด็กอยู่ดี...ใสสะอาด...ชะล้างหัวใจที่มืดมนได้...”' t& F) X; q& k$ R# v$ e* V
0 N! |3 P( c: t, F0 o6 U
4 w5 [$ ~$ \ D a% Dมาถึงตรงนี้ผมสัมผัสได้ถึงสายใยความรักและความผูกพันของทั้งคู่ได้ ริมฝีปากที่เริ่มสั่นน้อยๆเอ่ยถามออกไปแม้ในใจจะกลัวแสนกลัวคำตอบก็ตาม
+ Z! ^! S5 m* \! e5 U1 n6 j7 y7 N7 ?- B/ j W# w
1 i4 U: j# a( y
“ดะเด็กผู้ชายคนนั้น...ใหญ่เหรอครับ...”
0 t4 b' e4 O2 F' T, u, b1 m. H, B. B, G& {3 V# r
' t3 d5 W0 o+ y
นัยน์ตาแววหวานสบตาผมนิ่ง เผยยิ้มบางก่อนตอบ “ไม่ใช่หรอกครับ...”
' J0 X0 H5 O( Q( w$ d. o/ F9 s# H5 B! R4 u9 M; G% Q
! _: t/ @8 _/ u" q+ P! b6 o& ~
ลมหายใจที่กั้นไว้ถูกปล่อยพรูออกมา...! W4 x6 ?1 s1 _3 n7 G
$ R5 l" y8 N" @( s( W# U
3 Q* a5 k" v% f1 w' g“เสี่ยวสือต่างหาก” 7 E7 o7 B6 m. b
* c8 S! R0 ] i& F" l% ]
9 P! W- \& i- D/ z( [8 m% x ...แล้วสะดุดลง เหมือนถูกตัดขั้วหัวใจทิ้ง: U( ?4 z6 v3 F1 r
- F9 U7 i" F6 l1 C# u4 q) e
w$ h) s/ v m, k2 ~* F“เพราะเหตุการณ์ในวันนั้น ผมจึงไปขอเด็กคนนั้นจากพี่ใหญ่เพื่อให้มาอยู่เคียงข้างผมแทนและตั้งแต่นั้นมาเขาก็คือเสี่ยวสือของผม...ของของผม”
5 i( W9 q# Z- ^1 T6 m
7 d' ~- |) g$ g" v7 G! o3 N4 a9 c1 r2 o/ k" O$ D5 j: I% Z V
หัวใจผมเต้นระรัวในอัตราสูงสุดเกินกว่าที่เคยเป็น!!!
5 H9 A0 A! n, m3 D. N
5 R M: v% f* J$ Z& P
) q& l. y0 k2 y3 F0 f& p$ [6 H9 ^$ Y z
+ E6 B& c' v4 [- ~9 eปึง!!
2 t6 f2 t6 g' q) A/ \, D! @1 ?# L ~: i/ K' C) \
& G7 V# j" b: I G- W# B& nโครม!!. v+ I# F: d1 b# Q5 b& p/ G8 d/ i
7 s+ L: c; p, D. H. R5 T
; p& F, m* J) {+ e- p5 B7 Xเฮือก!!
7 C; C6 f4 {/ [- N) }& K3 ]7 {& W8 j; P+ i, `1 j
9 \0 i4 A' e0 W( n5 e1 C0 [6 E6 Eผมถูกเหวี่ยงจนร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงอยู่ก่อนหน้าไถลตามแรงจนอัดเข้ากับผนังปูนความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่ใช่จากแรงกระทำภายนอก...แต่มาจากภายในร่างกายที่ปวดร้อนดั่งไฟเผาร่างกายอ่อนแรง ช่วงท้องปวดมวนเหมือนโดนมือที่มองไม่เห็นบีบลำไส้จนบิดเบี้ยว ริมฝีปากลามลงไปยังลำคอปวดแสบปวดร้อนแม้แต่จะเปล่งเสียงพูดหรือหายใจยังลำบากหัวใจเต้นถี่รัวตึกตักคับอกอย่างกับวิ่งโดยไม่หยุดพักมาสักร้อยกิโล
8 C K# u/ }7 K- Z/ P3 d( ^6 T5 ?8 h0 |* G# m
1 k, |9 h% u$ A6 A: ]
ไม่...ไม่ใช่เพราะผมตื่นเต้นหรือกลัว...แต่เหมือนกับโดนบางสิ่งเข้าไปกระตุ้นมัน...รวมทั้งอาการแปลกๆทั้งหลายที่เกิดขึ้นด้วย
8 A7 G5 {( D B! ?8 p# O* u& D- a1 `7 y$ j. J& I
( Q: @* J0 h K“คะคุณเฟย ฟะเฟิ่ง...”
+ `& t. s' Q# Z2 t8 w" l# D
: }2 E$ ?+ q+ R% X e! b
' l1 R4 |( \ Q9 A# j- {' o" f“บางอย่างรับในปริมาณที่เหมาะสมมันก็จะสามารถช่วยชีวิตได้ แต่ถ้ารับมากไปมันก็ปลิดชีพได้เช่นกัน”เสียงเนิบหวานเหนือศีรษะเรียกให้ผมค่อยๆเงยหน้า มองใบหน้าหวานฉ่ำที่บัดนี้เรียบเฉยดวงตาใสแข็งกร้าวมองผมอย่างเคียดแค้น
( ^% M" O1 m7 w$ }) }' u( M; x% r z& B) d2 ?
! c- W- M4 ~# R9 e7 [หลังจากประโยคแสดงความเป็นเจ้าของในสวนดอกไม้บนดาดฟ้าจบลง หัวใจผมก็เต้นระรัววินาทีแรกผมกลับคิดไปว่าเพราะคำพูดนั้นมันช่างกรีดหัวใจผมยิ่งนัก แต่เวลาถัดมามันไม่ใช่...ร่างกายผมผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆทั้งอ่อนแรงเริ่มปวดแสบปวดร้อนตามร่างกาย และสุดท้าย...ไม่สามารถป้องกันการคุกคามจากโดยรอบได้เลย
# d- }; F6 O3 G6 U% [& N* R* p* _ R6 }1 m5 F1 Q2 @
9 a9 Z4 c2 r d: z2 F1 _5 rมารู้ตัวอีกทีผมก็ถูกพาเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมมืดๆซ้ำยังมีกลิ่นคาวฉุนจนอยากอาเจียน
) {- L' d. A9 q. Z4 ~, X. ^+ H( |7 E9 }) v* S y2 @
+ s( S& i% U* M$ m1 j6 P“ทะทำไม...”
6 P8 `! K2 T+ \! |+ h: f+ \: T2 w% z% s$ D- v- V" I1 c
" m( [: u2 u: F" \- e/ d& Z
“บุญคุณที่ช่วยเสี่ยวสือไว้ทำให้คุณมีชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ตอนนี้มันหมดลงแล้วทดแทนกันพอแล้ว ไม่ว่าจะเป็นบุญคุณหรือความเป็นเจ้าของเสี่ยวสือ...ที่เพ้อพบไปเอง!!!”เสียงตวาดก้องให้ผมกระถดตัวหนีชิดมุมผนังชื้นอย่างหวาดกลัว
. a a9 ^* [! Q( q
5 Z8 r$ y% v0 g: y/ C$ l9 _4 W C9 p, U% m5 U5 f) U
ณ เวลานี้เขาไม่ใช่คุณเฟยเฟิ่งที่สวยสง่าอ่อนโยนคนเดิมไม่ใช่สิ...คนที่เขาปั้นแต่งขึ้นมาตบตาผม เขาก็แค่..." g% J) N5 e( ?
* @- S+ c. F) s& f: v5 v1 L$ I+ P4 [, g
% S3 V; ^& x2 O- }3 ]“โอ๊ย...” ผมร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อร่างกายทวีความทรมานขึ้นเรื่อยๆและยิ่งผมแสดงออกมากเท่าไรอีกฝ่ายก็ดูจะพึงใจมากเท่านั้น “คะคุณจะฆ่าผมเหรอ...อึก”/ i$ C/ @3 Z( ?3 }/ Q9 k s: t+ m5 i3 N
& ]; f' G4 x. ]3 ] d) M
$ A( `1 }/ `/ P5 ] z2 |9 `
สะแสบคอจัง เสียงแห้งแทบพูดไม่ออกเลย! v$ `, v: e4 d: A
5 y1 O4 F3 D* W2 y
8 F0 `( X1 o$ k2 b
“ยังไม่ถึงเวลา...แต่เชื่อเถอะ...” ร่างนั้นนั่งลงตรงหน้าผมใช้ฝ่ามือบีบคางแล้วจิกเล็บลงบนผิวแก้มยามบังคับให้หันมาสบตากัน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น“คุณจะทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น หึ”# V2 w) C8 ?" Q
/ [/ J/ w9 s X9 F8 d
/ ]0 @9 d+ M- `1 E
ฟึ่บ!!% C0 |+ H7 Y. v6 X
# h, Z" w5 c) c4 m; x" D/ ]) i! _/ Y' ~
ฝ่ามือที่บีบหน้าผมอยู่ออกแรงผลักสะบัดไปด้านข้างให้ผมล้มนอนอย่างไม่อาจต้านทานรู้สึกเจ็บตรงข้อศอกที่กระแทกพื้นปูนพร้อมกับอีกฝ่ายที่ลุกขึ้นยืน สองมือของผมกอดร่างที่คุดคู้เข้าหากันของตัวเองแน่นแต่กระนั้น...ผมก็ยังอดส่งสายตาเวทนาให้อีกฝ่ายไม่ได้ ถึงสภาพผมจะน่าสมเพชเยี่ยงสุนัขเจ็บปวดทรมานเยี่ยงสุกรถูกเชือด แต่ผมก็ยังรู้สึกสงสารอีกฝ่าย...ที่จิตใจเขายังอยู่ใต้ตมจมอยู่กับความคับแค้นและอิจฉาริษยาจนสามารถทำร้ายเพื่อนมนุษย์กันได้ถึงเพียงนี้...
: s( l- R, t+ G$ z1 q; F: _: J! o3 |
5 K( |& ?( N( \
“อย่ามามองผมด้วยสายตาแบบนี้!! เจียมตัวเองซะบ้าง!!” ตวาดอีกครั้งพร้อมสะบัดตัวหันหลังเพื่อย่ำเท้าก้าวออกไป ผมปรือตามองเขาก่อนเปล่งเสียงแหบแห้งอย่างกระท่อนกระแท่น, M. ]# d, T: n M
7 R; z" L7 ]3 T; i, P
8 q, v {4 G, ], G“ละแล้วผมจะ...จะแผ่เมตตาหะ...ให้คุณ...”
0 ?& o( M* ^4 F6 I; _' y) T. I9 R: b! f- s" r; d
6 N( J$ K. a$ f: z7 ^1 ^6 G& w9 j“ไม่จำเป็น เก็บบุญไว้สวดศพให้ตัวเองคืนนี้เถอะ อย่าปวดใจจนตายก่อนซะล่ะ!”เขากัดฟันพูดโดยที่ไม่ได้หันกลับมา แล้วเดินออกจากห้องไป9 ]) h5 s. h% i, h7 n
8 [$ ]3 W6 @) f7 `; z! m5 |) x& ?0 B; R
ผะผมเจ็บจังเลย...ปะปวดแสบปวดร้อนไปหมดทั้งตัว...เพราะดอกไม้เป็นพิษอย่างนั้นเหรอ...
2 K4 ~, i. D: O* Y& w+ z
6 C- R- ?) b4 ]) t- ^' s8 H
6 ?3 i; e9 v7 m5 @3 D/ a3 {ไม่สิ...ในเมื่อคุณเฟยเฟิ่งก็สัมผัสมันเหมือนกัน...8 A A3 r+ I! l( E; F
) |/ E& `& {; W( u9 `9 z! O5 M" i
4 G/ @ b D( d# Z9 `. sผมพยายามเค้นสมองคิดทั้งที่ปวดศีรษะจนสมองแทบระเบิดกอดตัวเองให้แน่นขึ้น...
/ A! y2 j7 s/ w0 h( X& }+ Y* {8 B( p2 X: h# d
2 Y$ G m! M/ X6 ~5 rเพราะอะไร....เพราะอะไร...ทำไม...
! d& `/ E B8 U" V, @+ \7 D9 ]4 ?7 h- L8 h# Q
B0 h3 v/ Y0 Q4 ^( S5 B' y/ V# {% }7 K
สุดท้ายผมก็ถกเถียงปัญหานี้กับตัวเองได้สำเร็จ...เพราะดอกไม้นั่นแหละแต่ไม่ใช่ที่สวน ไม่ใช่เพราะสัมผัสโดน ไม่ใช่เพราะดม
E$ m4 |' h% P0 \$ `1 l, k6 N/ G# ]4 H8 z& {
' Z, S& y4 Z3 s0 P. D
....น้ำสมุนไพรแก้วนั้น ผมจำกลิ่นมันได้แล้ว นึกว่าน้ำอะไรที่แท้ก็.... c6 Z2 K1 A! s: U0 Q
) q% q `2 k7 h& I9 P
" n, Q! h0 C! K* ?8 w2 x
...ถุงมือจิ้งจอก ไม่สิ กระดิ่งคนตาย...+ D1 n. A2 h! D( \2 N# b5 u
* s7 X0 h: _5 C) p1 c% Z2 s! q
% w2 s. E# a; D
4 c0 Y6 N8 [; ^, b7 ^# s* cใหญ่...ใหญ่จะรู้ไหมว่าเล็กหายไป จะตามหาหรือเปล่าเล็กยังเชื่อในตัวใหญ่อยู่นะ...ยังเชื่อว่าจะมาช่วยและยังรอฟังคำอธิบาย...5 ~& u8 D8 M6 w' P+ Q9 ^
2 a- z4 G; N! `
" I# `$ K1 K. Q, k- Z) f4 K" m+ v7 K% h3 i, D# ?
) p/ L' l6 b" v+ P
แกร๊ก!
0 ]( w& {2 H0 ^, {& f8 r6 H4 r1 q
% p( @$ G* U1 E0 t) z# H5 e/ P5 vเสียงเปิดประตูเรียกให้ผมปรือตาขึ้นมองฝ่าความมืดไปก็ไม่เห็นมีการเคลื่อนไหวใดๆเกิดขึ้นเลย แต่เสียงมันใกล้มากจริงๆ7 ~* d( Q3 o" l4 u9 O: b' c, Y
3 H! r# H( I+ Q& v( h% l7 T! ~# h
กุกกัก กุกกัก1 [ i$ I1 M4 _
2 a1 Q. E/ L! ~3 d
2 w2 o, U- _! G. T+ t
“คุณเฟิ่งจะอาบน้ำก่อนไหมครับ” สะเสียงนี้...ผมจำได้" Z, e5 S! _, E; g/ N" |4 u$ y
9 W' |! W# ~$ U& k* p0 Z4 [, ~
0 m+ E, O' K, F$ ?! u9 P4 \+ j3 Y
“ใหญ่...ใหญ่...” ผมพยายามดันร่างตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพื้นชื้นเหมือนเลอะไปด้วยเมือกเหนียวทำให้การทรงตัวขึ้นเป็นเรื่องยากลำบาก แต่ผมก็พยายามจนลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จ+ H: z# C/ R, o) f9 y4 \
/ |" o2 Y- n( H7 l) a6 l
. w/ j4 ^7 ^9 R: i% rผมกระเถิบตัวพิงผนังไว้อย่างอ่อนแรง อาการเจ็บปวดมวลท้องเริ่มทุเลาลงเช่นเดียวกับความปวดแสบปวดร้อนตามร่างกายไม่รู้เป็นเพราะพิษหมดแล้วหรือว่าเจ็บจนชาชินกันแน่ แต่เมื่อจับตามเนื้อตัวโดยเฉพาะบริเวณริมฝีปากจะรู้สึกแสบเป็นพิเศษและเหมือนผิวหนังจะไหม้ด้วย* a; @2 q' G: a' x8 [
/ y0 G( I: h: I- v, v
5 `3 ]4 f) x x+ [) B: }* z“อืม...ดีเหมือนกัน อาบด้วยกันไหม” เสียงคุณเฟยเฟิ่ง0 |( |# l# y0 \$ M" C j% X0 b! |
$ J m% D% l8 s; ^ @" F$ `/ T7 L
ผมพยายามกวาดสายตามองหาที่มาของเสียงก่อนจะพบว่ามันดังอยู่เหนือศีรษะผมนี่เอง...บนชั้นถัดไปแต่ผมกลับได้ยินเสียงทั้งคู่ชัดเจนเฉกเช่นนั่งอยู่ในห้องเดียวกัน% c0 f' p: o( k
4 S0 c" u& [0 P0 T/ D8 s0 x6 A g' L/ @8 p
ถ้าผมตะโกนเรียกออกไปใหญ่จะได้ยินไหมนะ...แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อผมลองตะเบ็งแล้วกลับไม่มีเสียงอันใดลอดผ่านลำคอผมมาได้เลย...
& {8 s# A' z: n( @
* X U6 u4 v1 X7 k+ S, e+ f3 G4 i. Y6 V l7 S+ z
“เดี๋ยวผมไปอาบที่ห้องก็ได้ครับ”" {" v. O1 f/ E& v" [+ s; x( m
, R* Y3 B* B% e2 z0 S# k' u$ t; q7 H- |$ b6 [0 j
“ทำไมล่ะ อาบด้วยกันนี่แหละ ก็อาบด้วยกันอยู่ทุกวัน”
( H" `. g+ x& d7 t( K; _/ o# }/ H' B/ q9 J( V- G
, w2 s% K/ H2 {% P9 [“คือผม...”
; U" ~4 `2 |; O- r9 ?; V$ b& y3 ?0 v. }8 a- a c
2 M$ D, S7 \/ H% P
“เป็นห่วงคุณเล็กหรือไง”
?8 S: X. n7 d( @0 t0 O+ m {# s; L4 V. N
7 _7 ]/ p! Z1 M( d6 Z% f9 e zจบคำถามเสียงก็เงียบไปเสี้ยวนาทีแต่ช่างยาวนาสำหรับคนรอคอยคำตอบอย่างผมเหลือเกิน/ F7 Q/ l6 B' n+ D; C/ m, Q
- T( U) s& ~; n$ q" I% z: s5 G
( o6 H+ ~) a. u6 Z5 P* G
“เปล่าครับ”
8 V9 ^9 U6 p" k+ }+ |1 D% C, C
1 Z# Q* K, ^# \$ ~7 i1 y2 V7 A9 v: b( l
“ดี งั้นไปอาบน้ำด้วยกัน ถูหลังให้หน่อย...นะ”& T! f+ V# S0 \% w
& K+ P- `3 |$ |" E* X
& U) [; q' p+ d" j' D
“ครับ”
3 _. f& T1 a% i7 |( x E# I: P& ~1 h1 m( E K+ A
% ~# x' W+ ~2 E7 i" a“ตามเข้ามา ไม่ต้องปิดประตูนะ”( t* L( I+ U8 `9 O) d- Y
# B, x- c3 M. g# f6 q' \
: b# T# a% C) y5 ~# ~และแล้วน้ำตาที่แม้แต่โดนทรมานหนักหนาแค่ไหนในช่วงค่ำคืนที่ผ่านมายังไม่เคยไหลลงมาสักหยดบัดนี้มันกลับไหลหลากอย่างไม่สามารถกักกลั้นไว้ได้เพียงถ้อยคำเดียวของคนที่ผมรักหมดใจ' F. o0 `: l! w& F0 X! X
6 J5 f& v. n6 z6 r: o* G) E3 [1 r- d
2 I9 K' K; J* w/ y) Iถ้อยคำที่เหมือนไม่ใส่ใจกัน
: B; b; A# Z# {$ n4 V9 J! r6 k3 H8 y, ~/ B5 k8 w- z, q. F5 V
6 h# x2 P* d1 I
. J! v. n" d% Y; Aขณะที่เล็กรอใหญ่อยู่ที่อาณาจักรผีดิบนั่น...เข้าใจในตัวตนและงานของใหญ่...แท้จริงแล้วใหญ่เพียงมาปรนเปรอให้เขาใช่ไหม...นี่น่ะเหรองานบอดี้การ์ดอันยิ่งใหญ่ที่เล็กต้องอดทนรอด้วยความคิดถึงตลอดมา...
& H1 a3 ^" O, t, [- f' b7 j8 X5 s5 {5 ~/ Y* |. u4 L
0 ^: W/ U& z3 j: P5 \: s
" v0 P+ Q" A Zผมได้ยินเสียงซ่าในห้องน้ำเดาว่าทั้งคู่คงได้อาบน้ำใต้ฝักบัวเดียวกันสมใจอยากแล้วแต่ผมคงคิดน้อยไป...นั่นเป็นแค่การล้างตัว การอาบน้ำให้โรแมนติกและแนบแน่นจริงๆมันต้องลงอ่างต่างหาก
& x: h8 K% @) |2 w9 T; {; R; T1 p" H, u& b
+ S$ v0 O3 I" A- t: L“ถอดผ้าเสร็จแล้วก็ตามลงมาสิ” คำสั่งเสียงหวานที่ทำให้ผมต้องหลับตาลงอย่างไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแต่ไม่มีประโยชน์อันใดเลยในเมื่อหูผมยังทำหน้าที่ได้ดีอย่างไม่บกพร่อง ทำไมนะหูมันถึงไม่หนวกตามปากที่พูดไม่ได้ไปซะเลย0 e- I8 y% M7 O8 p
! X: X' T( V2 b( S- ^5 D$ J
' L0 O6 G* H; y- L, {8 Q3 aจ๋อม
/ O, f" k- F: F6 s2 r+ _, \: Y7 A9 z* \; d6 o& Y* Z
: J) i9 T6 W1 d( }+ N# J9 Uเสียงน้ำกระเพื่อมไหวล้นออกขอบอ่างให้รู้ว่าได้มีวัตถุมวลใหญ่เพิ่มลงไปแล้วจะเป็นอะไรไปได้นอกจาก...เสี่ยวสือ1 b6 \8 Y+ ^( u
4 {' U% q& w; \: a2 J& e7 v: f
$ j i' A3 D- G5 G3 lถึงเสียงจากภายในห้องน้ำจะได้ยินเบากว่าด้านนอกแต่ผมก็ยังได้ยินและทุกคำมันช่างวนเวียนอยู่ในสมองผมอย่างชัดเจน! |( z3 I: l% t5 W
6 H. V; G2 @8 q) T( f/ W
5 h) S" P$ p6 @; W/ g2 k- R“มา...ฉันช่วยสระผมให้”
, K) o) V5 H; d) e8 n
: Z: R# o7 G( o t4 Y! R
# S9 B7 Z: A& s V) |3 b“ไม่เป็นไรครับ หันหลังเถอะ ผมจะถูหลังให้”
: L" _& p- _; v* h& i
- B! X1 T. l+ g3 ]( T- N- R
j7 N) ]5 n! s- z$ g+ qเงียบผ่านไปสักพัก ก็มีเสียงดังขึ้นมาอีก0 ?/ V2 p; G' H8 g4 u$ g3 s) |
9 h7 G }7 ~1 B3 w: m9 i
& Q7 I0 w& _% B3 z/ a! A @“พอแล้ว” เสียงน้ำกระฉอกออกจากขอบอ่างอีกครั้ง“เสี่ยวสือ...จูบฉันหน่อย”, H6 M' `9 D7 y9 M
# E2 O1 o5 W, ]# W6 m6 E6 J: n. y! o. V, g; w7 G2 D7 G
“...” ร่างกายผมชาวาบถึงแม้จะไม่ได้ยินเสียงอะไรตอบกลับมาเลยก็ตาม" E) M+ L/ e0 ?* _8 H
4 E& U1 T6 J3 V" y7 v
" Y+ x9 p2 }2 L/ v- X# R
แล้วจะต้องเอ่ยอะไรอีก เมื่อนาทีต่อมาเสียงครางเครือก็เพียงพอแล้วที่ผมจะเข้าใจในทุกสิ่ง
. b- {! t3 [) z
& t+ y! m( |8 T K+ j' Y# b, W3 f k8 \. b
“อ๊ะ อืมม ปะไปที่เตียงเถอะ”
7 L) G0 ~' u; ]* ~' }- i
% C0 m; `: h* j( N; \7 k+ V, ~9 g* m# u+ _7 {6 r V: m
ฟึ่บ
4 U# A4 o F) g1 n8 r
3 p! _9 d5 ?6 ~: w& y
* o v3 q- ^% G0 g$ Y4 g, K/ uตึก
$ P" F6 f! X2 r8 b: Y. F3 K
0 _* _/ }0 E3 r, S6 Y% G. u& I' O
* q' X; s! c" M$ D, Z( D: z4 a4 v! Yโครม+ |4 G9 ]7 C- p* @) R0 m
3 W' U4 j# G, r9 x: c7 O, [0 V
$ F2 E/ n5 r! G* y' k. i
แล้วเสียงเล่นรักก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง คงจะเร่าร้อนกันมาตลอดทางเดินจนถึงเตียงนอนหลังจากนั้นก็มีแต่เสียงครางระงมอย่างสุขสมของคนทั้งคู่ประสานกับเสียงเนื้อหนังสัมผัสกระทบกันอย่างน่าสมเพช
: {; a9 j! y2 F4 s9 m' ~5 i& E
- j: { H7 D: {9 K, @7 Q ?, b“อ๊ะ ตะตรงนั้น...บี้แรงๆ อ่ะอื้มมม”- d" G6 V3 M/ I4 O0 N$ L
8 x4 G5 l w4 c1 P+ H. b/ w1 u
2 Y3 j! ~( h( T, Q0 `“อ่ะ อา”
. p. b/ ~* n0 e( e5 v; U% ]
2 O7 l8 F: E; Q& p4 h2 [& @) s# W$ t7 N P
ฟึ่บๆๆๆ; f: X& o5 B3 p9 m( L3 s. M
& M8 [- C, [" d' l `9 X. k
* x* |) ], N1 w
...เป็นผมเองที่น่าสมเพช...
$ |' _; g) S5 S9 ^) i8 {5 O" c- U! P
$ L! `2 k; Z/ X" Q( g/ C- c# H
เขาทั้งคู่จะรู้ไหมว่าในขณะที่ร่วมรักกัน ผม...ผมที่อยู่ตรงนี้ร้องไห้จนตัวสั่นสะท้านร่างทั้งร่างค่อยๆไหลไปตามผนังลงไปนอนกองกับพื้นปูนอีกครั้ง มือสองข้างยกปิดหูพร้อมทั้งคุดคู้หนีความหนาวยะเยือกที่แผ่กระจายไปทั่วกายร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด...
k" z( A( w! f, ]! D6 o
& e9 E' y7 n/ t9 {# O, E8 e
9 W; y& g# F0 B( G+ C0 d0 ?ผมเข้าใจคำความหมายว่า ‘ทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น’ของคุณเฟยเฟิ่งแล้ว) ]) F1 R" P" d( m9 A
6 ?' j& v* g4 [. X+ t8 x* F6 @ t6 P4 R
0 F+ u! D s- x# f3 Gผมอยากจะค้าน...เพราะตอนนี้ผมรู้สึกมากกว่านั้นเสียอีก
* @. u# V1 G# s) m, G- J; [, N1 p. w9 L! |
0 p: L+ ~7 ?' }5 F. a) E
ความไว้ใจ เชื่อใจ และความรักที่ผมมีให้เขาถูกย่ำยีและเหยียบซ้ำๆจนมันแหลกสลายเป็นผงธุลี
+ j7 ~" k- e" n4 b8 i7 z+ Q
7 W& X2 F' u% D9 k. p: j8 v) F6 i, U: c- ?: v( N
ไม่ใช่เพียงแค่หัวใจที่ถูกกรีดลึก...แต่ทุกตารางนิ้วของร่างกายก็ถูกเขาทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี* E- L; K1 u8 X3 I4 r8 I2 I, ] e
8 w" F# P3 o) T- U; o
1 A1 w U' ?1 ~* [3 v
" R, g$ q6 M- K4 a, Q# M3 Rที่ใหญ่ไม่เคยบอกรักเล็กเลยเป็นเพราะอย่างนี้เองสินะ
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรที่ผมนอนฟังเสียงสุขสมของคนทั้งคู่ ถึงจะเจ็บปวดทรมานเจียนตายแต่ก็ต้องขอบคุณช่วงเวลาเหล่านั้นที่ทำให้ผมคิดได้+ S3 T+ s1 C i
2 N9 E0 a5 y; T2 a! ]1 N; e9 k- B* ^9 O& g* w& f
อย่างที่เขาว่ากันว่า...เมื่อเราผ่านวินาทีแห่งความตายมาแล้วเราจะเห็นค่าของชีวิตตัวเองที่คงอยู่...และผมก็เป็นเช่นนั้น
. l+ k& G, x) L1 [ I
# f& Z t/ F; F, ?; y7 h, s" _5 W) ~& R9 D
ผมปรารถนาชีวิตที่เป็นสุขหลังจากนี้ ผมไม่ต้องการตายไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน
/ f- y, c I) N3 G+ H# _ Q+ q( D( S7 d" Q @$ j
4 ^* d5 E9 k8 k, O9 t' l8 |- p4 }ผมต้องรอดกลับไปหาอ้อมกอดของคนที่รักผมอย่างแท้จริงต้องรอด..
" j: k" j3 t5 t7 Z3 l w% H- L, e9 D/ p
' B* E/ B( Q9 O
ผมเรียนรู้ที่จะครองสติภายใต้ความเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจมากมายที่เข้าถาโถม ตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง พลันมือก็ควานสะเปะสะปะในความมืดไปตามพื้นเพื่อสำรวจทางและเผื่อจะเจออะไรที่ทำให้ผมหลุดพ้นไปจากที่แห่งนี้ได้
6 m& f# A% `. _, M* b/ z* ]" }, C8 P7 r- O: [: T( {( Z" i
: G# P# H5 d" x1 Y8 ], I4 A8 wกึก
1 J: O1 l9 m% e- s2 x4 h: H' ?% f: S# ?
- N$ e" o# q0 g! g0 U0 O; b
มือผมชนเข้ากับบางอย่าง ผมรีบคลานสี่ขาเข้าไปคลำทั่วจนรู้ว่ามันคือกระเป๋าสะพายของผมเอง ผมคว้ามันขึ้นมาพลางเปิดมันด้วยมืออันสั่นเทา ล้วงมือเข้าไปควานหาโทรศัพท์มือถือแล้วสักพักผมก็เจอสิ่งที่ต้องการ...ขอบคุณพระเจ้า...% \3 \3 W/ L& o, ^: T. H( V
4 n! k) v O1 @7 N
3 C2 b! z$ j$ T; N) c2 p: L2 b
ผมคว้าเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมขึ้นมาแล้วกดปุ่มวงกลมหนึ่งเดียวบนหน้าจอไอโฟนจนแสงไฟสว่างวาบขึ้น ตัวเลขหน้าจอบอกเวลาเที่ยงคืนผ่านไปสามชั่วโมงเองหรือ ทำไมมันช่างนานแสนนานในความรู้สึกผมซะเหลือกิน) Y' S6 q( @" E% r% F8 b
4 _* i6 B6 S& Y# R7 H2 }2 J: I2 e ?
แสงสว่างจากเครื่องมือสื่อสารทำให้ผมมองเห็นห้องโดยรอบกักขังผมไว้ สองแขนยึดผนังไว้เพื่อพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน พื้นปูนขึ้นเมือกตะไคร่เขียวครึ้ม กลางห้องมีหลอดไฟหนึ่งดวงที่มองไปตามแนวสายไฟจะเห็นสวิตซ์อยู่ชิดกับขอบประตูซึ่งทำจากเหล็ก
) p( |* Y9 G- W, M& _8 a
5 t# f$ j6 X' F/ z: A5 p8 G: r) [0 Q
( x7 h! @( L2 N3 Tแต่ทุกอย่างคงไม่เท่าเพดานสูงกว่าศีรษะผมเพียงแค่หนึ่งคืบเท่านั้นอย่างที่ถ้าผมเขย่งเท้าศีรษะก็จะชนกับเพดานพอดี% F+ B" |: h0 |5 i8 F! c9 ]
( ~1 O) C* O2 F! \! J
) t c# l. R+ [4 d; @+ [4 Hอย่างนี้สินะ ผมถึงได้ยินเสียงชัดนัก
1 w" H* u# F' {& h" Y1 [* j* ?. M7 u) ^3 O( T. A- ?$ w
2 {- G5 u1 _; f2 c/ gแต่แล้วขีดสีแดงมุมขวาของหน้าจอก็เรียกความสนใจของผมกลับมา เตือนบอกว่าแบตเตอรี่เหลือเพียงห้าเปอร์เซ็นต์ผมมีเวลาไม่มากแล้ว ผมจะทำยังไงดี...โทรหาพ่อแม่อย่างนั้นเหรอ...ไม่ ผมจะต้องกลับไปกราบท่านทั้งสองด้วยตัวเอง จะไม่ให้ท่านต้องมาทุกข์ใจกับสิ่งที่ผมเผชิญอยู่
) _; b. L: j1 Y1 ?
/ Y6 n, Z! e4 k$ K7 Y9 O! c3 N/ Q" R- |9 L
หนีออกไป...ไม่มีทางเป็นไปได้เลย นอกประตูเหล็กผมมั่นใจว่าจะต้องมีกุญแจดอกใหญ่เพื่อคุมขังผมไว้ ไหนจะเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่ทั่วทุกบริเวณเพ่นพ่านยิ่งกว่าแมลงสาบ
* N4 z6 L' S9 @, ~0 L8 O2 a0 a6 Q) R# g# {
. ?' C0 v- h9 X* ?* [' T
ผมจะทำอย่างไรให้ห้าเปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่คุ้มค่ามากที่สุด...ใครพอจะช่วยผมได้บ้าง...
* h( D5 F6 D) [0 ^. o8 ^" W) Y9 Y, f1 V) c: R* [
# b# h& B1 I1 }3 \0 F* Fในฮ่องกงคนเดียวที่ผมไว้ใจและเป็นห่วงผมมากที่สุดคงไม่พ้น...ใช่!!เยว่ซิน!!
/ @3 C9 [) `7 n7 j9 c3 ~
, S$ Q0 b. P1 Q5 R0 H w2 |3 w/ Y0 m( F0 D! ~" ^
ผมกดหาเบอร์ที่เมมไว้ก่อนออกมาจากอาณาจักรจิ่นเยว่ซินได้ให้เบอร์ติดต่อผมเอาไว้ นี่ไง! เจอแล้ว!
+ e8 w# ]; |4 A8 o
7 [5 `/ [: i3 E t! i+ P6 J
# _4 g2 J9 C8 M& _นิ้วกำลังจะสัมผัสปุ่มโทรออก แต่...ผมพูดไม่ได้เสียงผมไม่มี7 K4 k* X4 r; g
% x* j; H+ G \: u" m% n8 t. b/ x0 s. I
“อ่ะ...” ผมพยายามเปล่งเสียงเผื่อเวลาที่ผ่านไปจะทำให้เสียงของผมคืนมาบ้างแต่ไม่เลย มันยังแหบแห้งและไร้ซึ่งเสียงใดๆเหมือนเดิม
) _5 q. K3 l4 Q7 m- m4 N
) n( J7 l: t/ ^7 A
7 T3 X$ |8 G9 oทางออกสุดท้ายที่ผมพอคิดออกตอนนี้คงมีแค่ส่งข้อความไป 4 M. }% [ t! U# w6 i
9 ~* c% Y5 V) T$ m: Q
. w2 i# L5 H" }- k. d0 V' e
‘ช่วยฉันด้วยคุณเฟยเฟิ่งจะฆ่าฉัน ตอนนี้เขาจับฉันไว้ใต้ห้องส่วนตัวของเขา....หมิงจิว’
* {3 V1 o: {( w" v$ X! @ R0 O) W" _1 @. a, d6 Z
) C3 j+ X" H" b
ยังถือเป็นโชคดีอยู่บ้างหรือเปล่าผมไม่แน่ใจที่ผมกดส่งเสร็จหน้าจอก็ดับสนิททันทีในวินาทีถัดมา
) h( M7 C& I* l5 x- ?5 R8 ?' u9 }' q! u) G' _2 B' z7 }% i) j2 N+ Q
เยว่ซิน ขอร้องตอนนี้เธอคือที่พึ่งทางเดียวที่ฉันเหลืออยู่ 0 {5 i$ ?! a3 x+ ^# M D# B8 n3 u
; a4 q8 x/ y0 n" ~) i' w( F+ R! ]* p+ b9 `, p S5 }
1 i0 g! u& |+ M. C& ~. q% {, [% xทุกอย่างตกอยู่ในความมืดอีกครั้ง ผมจึงพยุงตัวคลำทางไปยังสวิตซ์ไฟ ดีตรงที่ห้องนี้ไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรือสิ่งกีดขวางอยู่เลยทำให้การเดินไม่ลำบากมากนัก นอกจากระวังเรื่องการลื่นล้มเท่านั้น
* g" t. a8 x6 s* [
, h& H& s$ X4 Y* q6 X" W5 [) E$ Y, j! F* T" n
เปาะ!
: U6 q, U. d; J7 p" s) z3 j; }+ \) ]9 k9 A
/ V5 r# r1 j( z" G* Yไม่ติด!
, O6 X8 ~" q* G8 r3 w
, s5 z; Q! b- \: Q* S) Y& y
! p( e I3 {/ i2 |" O aเปาะ! เปาะ!
9 F, U! r# h( N6 }& b% g B7 j" N# N: N) ^/ e, O" R, y: c
6 `8 Z# J, R1 w# Tผมลองกดเปิดปิดสวิตซ์ไฟอีกครั้งแต่ผลก็ยังเหมือนเดิม ห้องยังมืดสนิท ผมจึงเริ่มค้นกระเป๋าตัวเองอีกครั้งเพื่อหวังว่าจะมีสิ่งที่ผมยัดใส่มาจะมีอะไรพอเป็นแสงได้บ้าง0 Y. z$ K2 [1 q
$ C* F4 z) t \% Q3 w- j
3 g: }6 ~. G) M0 y# d8 r
ตุบ
! i: k7 }: W) k9 w# F
) f4 h, t1 c1 T6 i6 z( X, v; \
+ |. G+ N3 |5 l# |บ้าเอ๊ย!!
' s# E! C( ~" R9 C* C8 j& _) O
+ [# N0 ~ _6 X! R" v. O2 }1 s% A! `6 h7 |
ผมนั่งยองลงควานมือเก็บของที่ร่วงลงจากกระเป๋าที่ผมเผลอคว่ำลง ของหล่นกระจายจนผมต้องใช้มือกวาดรวบเข้าหาตัวและก็ต้องเงยหน้าขึ้น หยีตามองเมื่อรู้สึกว่ามีแสงสว่างรำไรให้ผมพอมองเห็นเลือนรางจากบางสิ่งที่เปิดกางอยู่บนพื้น- C0 q$ u+ p& W: E
: m* ^2 y. e; }2 E1 H7 E
+ W3 P+ p! O6 f" u" q, W# V" N
ผมค่อยๆคลานเข่าเข้าไปหาเจ้าสิ่งนั้น และก็ต้องตะลึงค้างเมื่อแสงสีทองเรืองรองมาจากหนังสือคัมภีร์อาหารยอดยุทธ์ที่ผมพกไว้เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวทางใจ แต่ไม่ใช่จากตัวอักษรจีนที่ผมเห็นจนชินตา
4 T; W1 l7 \! }, H" }
% |8 E$ h. s) x1 f8 C/ v5 h6 E7 e! j' b1 W- S
ผมหมุนหนังสือให้กลับหัวลงจากปกติ...และกวาดตามองตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เรืองแสงทั่วหน้ากระดาษอย่างประหลาดใจ
- T9 h' d$ E$ K9 b$ X& ]7 N$ V( h) O( y& {+ c
0 h% G# Q8 y$ ?( I2 L, I* z% Tไม่รู้สวรรค์ลิขิตหรือกำหนดให้หน้าหนังสือที่กางออกเป็นใจความที่สะกิดใจผมอยู่พอดี
( F4 r4 ?* h1 ]; A: F0 I9 I" a; Z* G& Y
* h1 p+ n; e1 D7 i7 hแปลเป็นไทยได้ว่า.... v1 L" k: h. } e; t R s# \+ d
( v8 V& |3 Q7 [
3 D+ ?' L1 w0 q
: e' p# E0 H0 [5 L2 m9 p' K: Oกำจัดความเป็นชายของเชื้อสายที่เป็นชายให้หมดสิ้น รักษาเพียงผู้จะเป็นใหญ่ในภายหน้าเพียงเท่านั้น เพื่อป้องกันการแย่งชิงอำนาจสืบต่อไป' s; \& j# h0 ]: @" b9 |! r
- ~7 `) Q# [6 C, E5 x- }! S+ n0 \9 y. g- E" t( P
0 M1 N$ r5 A( m) B4 B1 i, Rและยังมีอีกหลายข้อที่เริ่มต้นย่อหน้าบรรทัดใหม่อย่างเช่นหน้าที่หลักๆของประมุขตระกูลเฟย กฎการเลือกคู่ครอง และทุกๆหน้าที่เปิดดูจะมีอีกหลายร้อยกฎที่ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก
% l3 L' g2 R3 l i$ A7 J/ o/ u! C2 \8 H* R9 W% h
; {7 o- S& E( t m6 R0 ]$ t5 X
แต่เชื่อเถอะ สิ่งที่ผมสนใจมีแค่ข้อความด้านบน ]2 v# M) s I$ n* s k. E
- j) B3 B Y& Q, m: m) W: w
: P3 K# Y% I6 g9 U% L4 d; j
มันหมายความว่ายังไงกันแน่...
% Q s- U% n4 }! j- U" M4 H) D( _$ S
# `" S. ^. f7 k6 u( q! C! |, c# qฟึ่บ!
# ^$ o0 }& Q, n3 p" W" ^# I+ \$ _0 N$ w( p: k
2 P* v& n# c, J6 ^& @# T
ผมรีบพลิกปิดหนังสือเพื่อดูปกหน้า และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ บนปกที่เคยมีอักษรจีนตัวใหญ่อยู่ตรงกลางบัดนี้กับถูกความมืดดูดกลืนบดบัง หากแต่สิ่งที่ปรากฏคือตัวอักษรภาษาอังกฤษเรืองรองเล่นแสงเช่นเดียวกับข้อความด้านใน! G; _1 T2 |6 |$ z; R, f
2 m) t/ L9 b+ L& v" a w) t2 K9 i) a' L( r" G
แท้จริงแล้วมันคือหนังสือกฎของบ้านตระกูลเฟยหรือนี่ช่างทำได้แยบยลยิ่งนัก เล่นเอาคนธรรมดาอย่างผมมึนไปเลย
. U! t$ V, V6 s V! V4 L g: J. U9 O' u1 ?8 g4 m% ^4 N
* f6 D; ]/ k( C* K' T7 Z' Rคนตระกูลยิ่งใหญ่เก่าแก่เขามีความลับซับซ้อนกันขนาดนี้เชียว บ้านของผมก็มีกฎบ้านนะแต่ต่างกันตรงนี้แม่ของผมเขียนลงกระดาษแผ่นใหญ่แล้วติดไว้กลางบ้านให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน 1 n! f+ s) u1 ]2 T# S
- L: w2 l, R0 J; X8 |; g0 ~1 B1 H8 M% G
แล้วก็ไม่ใช่กฎพิลึกกึกกือเช่นนี้ด้วย
\ o2 F- H+ X" G3 x( y9 j
. j8 Y9 h/ \' o/ z9 J' x7 P" q" @8 P+ G
แกร๊ก!/ c+ s7 j0 v& p0 h3 e# f! U2 m
; n8 D+ ^" l" n* b+ }* o& T y a! N, H
“$&^%(*)!”
" j8 z7 L; ?3 M4 l3 r! G3 I
' x' p2 V7 q6 I0 b3 y8 Q! h @, x9 e6 \+ Z4 P
เสียงหน้าประตูทำให้ผมรีบพุ่งตัวไปนั่งทับหนังสือไว้ แต่ก็ช้าไปเสียแล้วเมื่อหญิงชราที่ก้าวเข้ามาพร้อมตะเกียงในมือรีบวางมันลงบนพื้นห้องแล้วเข้ามาดึงร่างผมออก0 n" n) x1 x4 M& n; q; o, ~/ Q- ~/ E
! H" E# r( s) M
7 A9 c8 ]1 e' }- D1 P/ V
เมื่อเขาเห็นหนังสือที่พอมีแสงสว่าง สิ่งที่เคยเรืองรองก็เข้าซ่อนเร้นและกลับมาเป็นหนังสือคัมภีร์อาหารยอดยุทธ์เล่มเดิม แต่ดวงตาโปนใต้ตาหย่อนคล้อยคู่นั้นยังเบิกกว้างมองมันและยกนิ้วขึ้นชี้อย่างสั่นระริก
$ H' e0 u. L0 D4 B X& ? `/ P# R9 c6 n5 z U& s
/ ~6 y( u) `6 D" W
“%#$$&^^*(()&%$” เขาพูดภาษาที่ผมไม่เข้าใจ แต่ผมจับน้ำเสียงที่ดูหวาดกลัวได้ Q! S8 w% X+ k* ^- ^ ~! K8 \
$ `" R# f1 ?) k5 ]! {
3 H: Y3 ~# [* c: Qผมส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่เข้าใจ อ้าปากพะงาบๆให้เขารู้อีกว่าผมพูดไม่ได้ เมื่อนั้นเขาจึงปรับใบหน้าให้ลดความตระหนกลงแล้วเริ่มรื้อหาของในตะกร้าไม้สานที่ผมเพิ่งสังเกตเห็น
" m2 q6 ]+ S0 |- P3 M" W8 Y9 h2 P( {7 j8 n
# W8 s8 G7 n' ~5 J
เหมือนเขาจะเจอสิ่งที่ต้องการแล้ว ขวดสีชาใบเล็กถูกยื่นมาตรงหน้าทำท่าทางว่าให้ผมดื่มมันเข้าไป ผมกระถดตัวถอยหลังอย่างหวาดระแวงมันเป็นยาพิษหรือเปล่า เขาจะฆ่าผมเหรอ$ L6 m1 z, w6 l1 ^
& d4 l2 e5 ?( F7 C0 b C7 j: f) }1 M3 v8 E) J) E
คิดได้ผมก็ยิ่งกระถดตัวหนีไปไกลขึ้นถึงจะรู้ว่าหนีไปก็ไม่มีประโยชน์กับพื้นที่สี่เหลี่ยมแค่นี้แต่สัญชาตญาณมันก็บอกให้ผมหนี" Z/ ?7 C/ X/ F8 m/ }5 c$ a/ O8 u; t
1 n { y- @ c
8 L( o0 G& a* C( Y5 i; v6 iตึก ตึก
0 g' p( |% v/ e- E; q6 b1 K' o9 `4 W, Q: u1 Q% F* ~* c ?
4 b/ l( y [, mยิ่งผมถอย สองเท้าก็ย่างก้าวเข้ามาเรื่อยๆ
6 v! {4 ?9 h* ?, y5 j& W& _+ G( R' {
1 ^ u& [$ c+ o/ {+ W7 \9 q# a( K5 E0 }$ K
“อื้อ! อื้อ!” ผมสะบัดหน้าหนีเมื่อมือเหี่ยวย่นจับใบหน้าผมเพื่อจะกรอกของเหลวในขวดเข้ามาในปาก มือสองข้างยกขึ้นปัดป้องพัลวัน จนสุดท้าย...8 [- ^$ ]* h, h8 L8 g) `6 w
$ ^# M# B3 S; Z
7 I# n. I, ~! f2 bเพี้ยะ!!/ X4 R5 _: e' z- C/ k6 j- K
. T" E. j9 k/ I! }
* Y0 N/ {1 M$ tฝ่ามือย่นตบลงบนแก้มซีกซ้ายจนหน้าสะบัด ผมเงยหน้าขึ้นมองเตรียมจะปกป้องตัวเองอย่างเต็มที่ต่อไป แต่เขาก็ไม่ได้ทำร้ายผมอย่างที่คาด กลับกัน...เขายกขวดสีชาขึ้นดื่ม...กลืนลงไป...ถอนขวดออกจากริมฝีปาก...และมองสบตาผม...เหมือนบอกว่ามันไม่ใช่ยาพิษ...7 \) ?+ R. ^! p! l# J/ `" C* d
7 q5 F4 w+ v1 I; ^. q# o0 r
8 F/ y1 X! e1 [, ^1 x% i0 J- F; Eผมยังมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง แต่ก็ยื่นมือไปรับขวดสีชาอย่างระแวดระวังมองขวดในมืออย่างไม่แน่ใจ หันไปสบตาหญิงชราอีกครั้งที่ทำท่าทางให้กระดกมันเข้าไปมองขวดในมือ แล้วสุดท้ายก็ตัดสินใจดื่มมัน+ D0 J/ N, l1 o& X! }
9 d4 `; w3 U% A' G+ ^+ m
* t; G, y( L9 p5 Dของเหลวในขวดไหลผ่านริมฝีปากผมอมมันไว้พักหนึ่งอย่างไม่กล้า จนโดนตบปากไปทีนั่นแหละถึงยอมกลืน
. t/ k' @/ w0 e+ ^+ ~! \( a# N" j! C) G
4 `- E, b% f' a- w& I) ^- b8 oผมหลับตาปี๋รอรับปฏิกิริยาที่จะเกิดขึ้นนั่นไง...เริ่มคันยิบๆใบปาก ลามไปในลำคอ และก็รู้สึกแสบๆที่ลิ้นปี่
! a) q u: ^/ U0 z# q
1 a8 k1 r2 T. E4 `, J$ y7 Y/ P) U) ^; f3 i5 s
“อึก”9 q0 x1 I2 J& t4 t' S' L5 n
+ E- r- m# F5 G5 P6 f0 B7 T; T5 |4 a9 W
“ลองพูดสิ” หญิงชราเอ่ยเสียงแหบต่ำเป็นภาษาไทย ผมเบิกตากว้างก่อนค่อยๆเปล่งเสียงตามที่บอก
$ A! H+ A3 l2 ?8 d: E, O9 r! ^) T S
, \8 ]$ U- p0 f: H" L
“คะคุณ แค่กๆ พูด ทะไทยได้...” หญิงชราพยักหน้า ซึ่งผมไม่ได้สนใจไปกว่าเสียงของตัวเอง ถึงมันจะแหบแห้งแต่ผมก็ยังดีใจที่สุดท้ายสามารถพูดได้แล้ว
" r6 L8 V3 o, k( }2 |) Z3 D& `7 @+ E
1 d I7 B. B" [( C" g+ o“ได้หนังสือเล่มนี้มาได้ยังไง” หญิงชราถามทันทีเมื่อแน่ใจว่าสื่อสารกับผมได้แล้ว
9 ?# N. j4 z8 ] O
! P" `$ H/ `: y" S- F2 ^( n, J+ H1 U8 D6 V! l& i+ Q- A- C
ผมยังปิดปากเงียบ คนที่นี่น่ากลัวเกินกว่าจะไว้ใจผมไม่อยากจะเอ่ยปากเล่าอะไรทั้งสิ้น
}0 z) ?: [& L& v, @ B) Y% G5 h
. `0 M* T. E8 u
) o* ]' F; b( } y1 Q |$ Y“คุณจิ่นตั้งให้ฉันมาช่วยเธอ” ผมนิ่งจริงเหรอ...เยว่ซินเห็นข้อความแล้วให้บอกให้คุณจิ่นตั้งมาช่วยผมเหรอ6 }9 [! P4 h! p6 k" u$ K
# v5 m; X1 R1 w; |& ` C6 p8 a5 g
# C' Y8 o8 w' |# \# `
ผมจะเชื่อหญิงชราตรงหน้าได้อย่างไร
9 b# }$ W% S1 @% x! o
% L7 m/ n5 K* }( Q9 N8 q- R: K* C( f7 R$ b9 |* g+ O% ?8 w! q0 t
“เธอจะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของเธอ ใช่ว่าจะมีทางเลือกมากมายหรอกนะ” สายตาภายใต้เปลือกตาอันหย่อนคล้อยมองมาที่ผมอย่างเยาะเย้ย ผมเม้มริมฝีปากแน่นนั่นสิ...ใช่ว่าผมจะมีทางเลือก อยู่ก็ตาย ดังนั้นเลือกไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า
& l: Q3 X& z* V; P; k+ C
2 s# e. x4 Z8 b1 }1 b9 ^# Z1 X( S* W# d
ผมมองไปบนฝ้าเพดานอย่างไม่แน่ใจ2 A* _$ Y; Z8 g5 Y( i$ _8 m3 W
2 } a4 M: t, g9 t
' N5 D6 c$ L6 H“พวกเขาไม่ได้ยินหรอกหลับเป็นตายเลยล่ะ” มันเพลียขนาดที่มีคนย่องเข้าห้องยังไม่รู้ตัวเชียวหรือหึ คงจะเร่าร้อนกันมากสินะ
$ N0 B% Y+ J0 f+ c/ x5 Q' y: G4 z' S1 O* z( s: R' }
7 G4 o; T" s5 x& Q' ~
ผมกระพริบตาไล่น้ำตาที่คลอหน่วงปัดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วมาสนใจหญิงชราที่ถือไพ่เหนือกว่าผม3 W/ H2 @% s" S6 Y3 {5 C
8 r3 P$ T' Y2 q$ ?0 W5 o8 p( O3 z) H3 B& W$ b; }0 i6 q. w$ v2 k B
“ใหญ่...ไม่สิของจิ่นสือ” ความจริงใหญ่เก็บเอาไว้ในตู้เสื้อผ้าที่ห้องส่วนตัวของเขาแต่ผมแอบหยิบมาอย่างรู้สึกว่าผูกพันกับมัน
: ^, v4 f" J3 G' V0 ]: B- Z3 ~6 j' Z$ y0 x+ L3 R
# s. M0 I; z+ A: [( n' ]“เธอคือ...คนรักคนไทยที่เขาพูดถึงกัน” ) i; f* \& s7 H" k v# Q* }9 ^
3 v- N( D$ r: O" b, V5 J) E; ~
& x- G- x+ X" j( K1 y/ B* s2 Cผมพยักหน้ารับ
_- g* x T4 a# e* k$ i9 Y/ i- C1 N4 t" b
) Q* [$ E/ V( H& I8 x3 a) h
“ไปอยู่บ้านจิ่นมาใช่ไหม”0 U( M6 w, t3 }2 i) C$ j/ y5 c
/ f! e+ v H5 Y) v1 [8 Q+ E8 n. U. H2 G# @
ผมพยักหน้าอีก
0 y3 }3 _+ }7 i! r1 e" R
: @; W2 h6 W5 s' u) D f f
- d7 n- t" p7 Q: q“รู้จักผู้หญิงในรูปนี่ไหม” แล้วเธอก็ล้วงเข้าไปในหน้าอกแล้วหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งยื่นมาให้ผมดู1 J2 ^! h# s, o F: j5 \
* m; _; m+ @, Y, d( R D
8 v& q6 M/ U z. H# ?“เยว่ซิน...” ผมพูดชื่อเด็กสาวในภาพออกมา ถึงจะดูเด็กกว่าตัวจริงมากโข แต่ผมก็จำโครงหน้าได้รูป จมูกเชิดรั้นริมฝีปากบางเฉียบและดวงตาแววหวานคู่นี้ได้
. L0 h- U7 R( |2 ]+ q
3 V4 `6 u$ ]: j/ R
' h5 G) ]' E; bหญิงชรามีสีหน้าอ่อนโยนขึ้น รอยยิ้มบางแสนเศร้า พร้อมกับฝ่ามือเหี่ยวย่นที่ลูบไปยังใบหน้าของคนในภาพอย่างทะนุถนอม “เยว่ซินงั้นเหรอ...”3 R( P! t) ]* B& t$ N. X
6 d6 N, }6 D- J/ O: Z
6 l& M3 J0 [8 m“คุณรู้จักหรือครับแค่ก”
6 D: `8 O2 e' K2 C2 b
5 @% c+ l, y" N4 Y
/ J" e# t+ c( s+ m; Z) x“ไม่ใช่เรื่องของเธอหรอก ตอนนี้เธออยู่ในชั้นใต้ดินของห้องคุณชายเล็กฉันจะพาเธอออกไป เครื่องบินส่วนตัวของประมุขเฟยรอพาเธอกลับเมืองไทยอยู่ด้านหลังเพนท์เฮ้าส์ อ้อแล้วอย่าลืมคืนหนังสือเล่มนี้ให้คุณจิ่นตั้งด้วยล่ะ”
# j. p" E# s8 L8 S) K |- g) ?! e9 \* N: n, i8 m2 f' x
/ ?( v$ K8 I- D8 }% \$ L4 |หญิงชราปรับโหมดกลับมาเป็นแม่มดใจร้ายดังเดิมก่อนไปหยิบตะเกียงแล้วเข้ามากระชากแขนซ้ายของผมให้ลุกขึ้นพลางยื่นตะกร้าให้ผมถือ
8 h- x2 |! }3 X( S! a. I3 A
- w, ~* a7 u" ^# W1 G0 C
, }' d$ y) \' U! K B1 q: z- o' }) C“ในตะกร้าเป็นยารักษาที่เธอจำเป็นต้องมีทานให้ตรงเวลาที่เขียนกำกับไว้ ไม่อย่างนั้นเธอเน่าทั้งตัวแน่”4 o2 z; V9 v1 \ {2 T+ I
& b- l/ \" i& h2 W
+ y5 L5 c& o" B: ~$ `& T
“คะคุณเฟยหลง...เขา...” จะช่วยผมอย่างนั้นเหรอในเมื่อเขาดูท่าจะรักน้องชาย แล้วน้องของเขาก็อยากฆ่าผมทิ้งเสียเต็มประดา
6 S7 k6 ^5 N& M" ?* ]2 V; z' J$ ]) k, }2 p) _! ?9 m
! c" R6 Q7 m; ~3 j3 F3 E/ Z# P
“เมื่อคุณจิ่นตั้งตัดสินใจช่วยเธอนั่นแสดงว่าเธอก็มีประมุขเฟยคุ้มกะลาหัวแล้ว”
/ e4 y: W/ @! ? Y3 W
+ @( M! [9 B* ]/ G! l- q; L+ {3 U% ^$ S6 p8 i- @) Z
9 Q' V3 k" D8 c Z$ R' P B0 u1 {
; |$ V- O; t. D) \* U2 Xเธอช่วยผมออกมาจริงๆ ไม่ต้องหลบซ่อนหรือวิ่งหนีเหล่าบอดี้การ์ดทั้งหลาย เพียงแค่เดินออกมาทุกคนก็พร้อมจะหลีกทางให้เหมือนมีคำสั่งไว้ก่อนหน้าแล้ว จนมาถึงลานปูนกว้างด้านหลังเพนท์เฮ้าส์ คุณเฟยหลงและคุณจิ่นตั้งได้รออยู่บนเครื่องเรียบร้อยแล้วพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกจำนวนหนึ่ง
. A3 G* {- w7 y3 k$ R9 l3 L- M
& |5 u. L; i4 r2 ]2 u! U% Z* |6 Q* E
หญิงชราประคองส่งต่อผมให้บอดี้การ์ดคนหนึ่งเพื่อให้พาผมขึ้นไปบนเครื่องผมมองหญิงตรงหน้าก่อนส่งยิ้มขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
; ^% j8 g2 u' N8 m4 {$ @6 p8 [4 _/ _3 s! | t( u' J5 ~6 v: `
. P& k$ L; N; F4 W/ ?" C$ Q$ Z
“ขอบคุณครับขอบคุณมากจริงๆ” ผมยกมือไหว้เธอหลายต่อหลายครั้งและเพิ่งสังเกตเห็นว่าหลังมือตัวเองเป็นสีน้ำตาลเข้มจากรอยไหม้! }- P' l2 D& @) o3 f
( e3 P; ?3 K/ J, D: T% M4 H; G% |7 R7 h
“ฉันแค่ทำตามคำสั่ง แต่ถ้าเธออยากจะตอบแทน ไว้มีโอกาสเจอกันอีกครั้งเล่าเรื่องเด็กผู้หญิงในภาพให้ฉันฟังบ้างก็พอ” น้ำเสียงเธอไม่แข็งกระด้างเหมือนก่อนแล้ว ฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบศีรษะผมแผ่วเบา “ไปเถอะ ถ้าสองคนนั้นตื่นจะยุ่งเอา”- x. y, L5 C6 ?& \1 o7 O ?1 W" j+ y4 F
0 z+ `8 C! V8 h) X
3 { [! k% n0 C) ~/ ^2 B0 Pใบหน้ามีอายุพยักหน้าเป็นเชิงให้บอดี้การ์ดพาผมขึ้นเครื่องไปได้แล้ว6 G* C" {7 w: T0 {% z: S0 O
4 J1 w* f- N" P5 v
. }8 o) o, f! Dสองคนที่ว่าคงหมายถึงคุณเฟยเฟิ่งและ...นายจิ่นสือ...ที่แม้ผมกับหญิงชราขึ้นบันไดจากชั้นใต้ดินมาโผล่ยังห้องนอนที่ทั้งคู่ทอดกายเกาะเกี่ยวกันกลมด้วยร่างเปลือยเปล่า เดินผ่านเตียงมายังประตูออกสู่ด้านนอกทั้งคู่ยังไม่รู้สึกตัวตื่นเลย...
4 {9 t: M. v7 j1 f' \# a! O1 X3 l$ O
$ D7 ]9 x$ ?" }, k( N, Y$ U
ผมถูกพาขึ้นมาบนเครื่องบินหรูโค้งขอบคุณคนทั้งคู่ ก่อนจะถูกคุณหมอนำตัวไปรักษาที่ส่วนท้ายของเครื่อง0 d) A1 j: P$ f* i: L0 r4 E! w
" i* Z8 z2 e8 ]- ~5 q% F# w" w! K4 C% w, U; J0 Z4 V0 O
ผมนั่งเอนอยู่บนเบาะนุ่ม เครื่องบินค่อยๆทะยานขึ้นเหนือพื้นดิน ผมมองผ่านกระจกออกไปด้านนอกที่ตอนนี้แสงสีส้มของพระอาทิตย์เริ่มทอแสงส่องสว่างยังเส้นขอบฟ้าต้อนรับเช้าวันใหม่% j& F6 n; u$ X
1 Q. V3 i' I R# W5 J# l" G% N
v4 H( m9 O" k0 o, K9 n4 h1 t: Aประสบการณ์การมาต่างแดนในครั้งนี้ให้อะไรกับผมมากมาย, V7 r0 p* [& y) e; {3 d9 m
( z9 T5 k. A. X1 a9 z1 T; N. ~4 E. E& `4 K5 @$ {0 t5 E2 |
และคืนสุดท้ายของการอยู่ที่นี่ช่างนานแสนนานเหลือเกิน
6 `, ~7 g- q& @0 U* A6 j5 ^2 I
+ Z2 q0 d$ @6 q# r/ i6 n$ ^( w; i
9 V! N) V4 J6 y' i+ N. L, G% bความเจ็บปวด ความโกรธแค้น ความเสียใจคราบน้ำตา...และความรัก...ผมขอละทิ้งทุกอย่างไว้ ณ ที่แห่งนี้ ไม่ขอเก็บมันเป็นของฝากกลับไปด้วย..
. r% ?: T" u+ v8 s- i
/ l) ]) F& D& p5 x$ S+ ?5 j
0 j" L5 t9 C: ]( P4 Q& S0 Cขอแค่ร่างกายและหัวใจกลับไปซ่อมบำรุงรักษาและเยียวยาด้วยตัวเองก็พอ
; E3 t) X1 J) s% Q; o }7 b |
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-30 16:49:46
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-30 21:48:10
โพสต์ 2020-4-30 23:41:38
