|
เร่ร่อน19/ y) ^) N) `" [' ]6 v
8 |/ T0 I+ p5 k4 D: m# |3 {5 g9 S# r
: h$ u6 ~. o# G% U- _+ S. s
5 D2 C. A& L( l( D( F) n; bเหมือนกระทำความผิดทางกฎหมายและถูกจับตัวมาห้องขัง...& @3 `: V. a6 w
) D7 E G9 w0 p) V- N" x$ ^( u
( \1 T" S# u3 ^. }ติดอยู่ที่คุกที่ว่าไม่ใช่พื้นที่สี่เหลี่ยมที่ถูกตรึงด้วยซี่เหล็กถี่แต่เป็นห้องพักชั้นล่างสุดของเพ้นเฮ้าส์0 _8 }" ^# n9 j5 w3 r n! D
4 u# x o9 k# ?* R/ L- H) C# e9 d0 [6 [
- n* ^3 ?9 D: Q; ]% S
ส่วนเจ้าของห้องตั้งแต่พาผมมาทิ้งไว้ห้องนี้ก็ออกไปด้านนอกและยังไม่กลับเข้ามาเลย6 d2 `) o* \! S9 }7 N% Q6 I* X7 R
1 Q0 C3 V7 W! C7 K! N! b) t" {$ {/ j$ i! P9 S/ H" X' k/ u9 [
‘ผมต้องไปทำงานก่อน คุณอยู่ในนี้ห้ามออกไปไหนนะ’ 3 C: ]( Q; K7 S" Y& a
3 s& Y( e) Q& R- k, H% S0 s
+ s( Q7 c, ]8 N; U% Z R4 _
สั่งไว้แค่นั้นแล้วก็หุนหันออกไป จะกลับมาเมื่อไหร่ก็ไม่ได้บอกกล่าว
0 f1 \5 {# z* R7 m. y9 X7 m t& o# O8 t, s
' n7 T; _4 z' h6 v4 vพรุ่งนี้เล็กจะกลับเมืองไทยแล้วนะ ไม่คิดจะใช้เวลาด้วยกันเลยหรือไง5 r! ?% ~3 L: X
; T3 F2 K: x' E) M% p. X7 z! U
- _" ~& ?+ A& }9 I0 ]) F; A
มองไปยังนาฬิกาหัวเตียงบ่งบอกเวลาสองทุ่มสิบห้านาทีแล้ว ผมอยู่ในห้องนี้มามากกว่าสองชั่วโมง...หนึ่งร้อยยี่สิบนาทีอันน่าอึดอัดและเศร้าใจ/ t# l# c" X1 i/ i+ w( D
1 I( \# M$ O K: a+ g, r! p( e5 ^, V! `
2 w% k' Y* o& X8 j# A
ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างสีขาวสะอาดตาอีกครั้ง หลังจากลุกๆนั่งๆมานับครั้งไม่ถ้วนกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มไม่สามารถกลบกลิ่นกายอันคุ้นเคยของคนในหัวใจได้ กลิ่นที่บ่งบอกว่าตลอดเวลาที่ห่างกันเขาได้พักพิงอยู่ณ ที่นี่ ในห้องนี้ มันช่างร้องเรียกให้ผมกดแนบใบหน้าลงบนหมอนใบนุ่มสูดกลิ่นอันหอมหวานพานให้หัวใจคับพองเต็มอก ก่อนจะลีบแฟบปวดแปลบเมื่อนึกได้ว่านับจากพรุ่งนี้ไปไม่รู้อีกนานแค่ไหนกว่าจะได้กลิ่นกายนี้อีกครั้ง
6 S/ Y% p% t4 w# v8 Q: s& L2 Q/ ?0 n4 _8 x
/ ^. w+ k" K) R1 t2 p) @หรืออาจจะไม่มีโอกาสอีกเลย
+ } C1 U/ ]2 h, E) S7 b. L: |2 l6 g! `, Z
2 j& Z' q! o( o- b4 Jก๊อกๆ
* m" Q5 J1 w5 K/ m# ~# |1 a8 d1 G
5 w4 q" Y" P. q# g1 f8 t1 O
7 w5 w1 }; ^, L. y4 b! ^เสียงเคาะประตูเรียกให้ผมหลุดออกจากภวังค์ดีดลำตัวลงจากเตียงนอนและเดินไปเปิดประตูด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างยินดี
" |$ c" C1 @1 R- B
" G! A0 D3 [% b2 g
; p" [1 c3 W# [3 g+ [5 o“กลับมา...” เสียงกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อเปิดประตูออกมาพบว่าคนอีกฝั่งผนังไม่ใช่คนเดียวกับที่คิดไว้( m' U7 C9 [# W3 g
! B% l: {: x* c* l# t% w d: P
( \; x. {5 f7 }2 f9 _1 [# e
ไม่ใช่ใหญ่...แต่เป็นอีกหนึ่งบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำยืนตัวใหญ่หน้าเข้มก่อนจะเอ่ยปากบอกเมื่อเห็นผมปรากฏตัว “คุณเฟิ่งให้เข้าพบครับ”8 H8 h5 s+ o; C; X+ \
7 g# V; }( u9 y" V7 x* F. O
/ h9 a' ~5 l/ jหือ??
2 x: g: A' S0 O. B2 j- F, ~( S) A- ^$ ^: S" ]
/ o9 }: D6 O; [0 aผมมุ่นหัวคิ้วอย่างสงสัย ต้องการพบผมไปทำไมกัน หรือมีเรื่องจะพูดคุยด้วยอย่างที่เกริ่นไว้เมื่อตอนเย็นแต่ในเมื่อเขาต้องการคุยกับผมก็ควรลงมาพบผมด้วยตัวเองไม่ใช่หรือ ห้องนี้ก็ใช่ว่าจะคับแคบซะเมื่อไหร่กัน...9 j. @# x$ J' H% A# G
; P7 M+ L" X: p8 A6 E* Z+ E4 _
; }& `. I8 W1 F! jแต่เอาเถอะ ในเมื่อเขาคือเจ้านายของใหญ่ผมก็ควรจะให้เกียรติเขาเช่นเดียวกับเจ้านายของผม- M% M1 u) W f+ w
/ r9 U( h1 V& O7 a# ~' q1 @
- `1 @7 g y7 _6 Q3 C
“สักครู่นะครับ” ผมเข้ามาในห้องหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กของตัวเองขึ้นมาสะพาย หยิบปากกาเขียนข้อความลงในกระดาษแล้วใช้ปากกาวางทับไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงเดี๋ยวใหญ่มาจะได้ไม่ตกใจที่ผมหายไป
% R( ~& d0 V& \: y. A* {6 h
) ^9 y8 b% q! M- T: D2 `2 K% ^* t# B9 d
จากนั้นผมก็เดินตามบอดี้การ์ดหน้าเข้มผ่านทางเดินทอดยาวสองข้างประกบด้วยผนังสีขาวนำไปสู่ห้องโถงกว้างขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสองและหยุดอยู่หน้าประตูไม้สักอย่างดีบานหนึ่ง 7 E' B6 \, k6 G8 k9 _- o
( Z: B7 C! K. v2 c/ J& Y4 T: n! W" p2 r
, W( O' A' K l9 F
ก๊อก ก๊อก
- c8 k p7 F/ ]9 F) G0 V
! [( @0 R/ G; `. F8 o$ l; h a; C+ d' d4 e/ d; W( r* y9 f
คนนำเคาะประตูสองครั้งก่อนแจ้งว่าได้พาผมมาถึงแล้ว นาทีต่อมาประตูก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นห้องสีขาวสะอาดตาทั้งเฟอร์นิเจอร์ ของตกแต่งทุกอย่างล้วนเป็นสีขาวหมด
" ]7 g% v" z' O* O6 U; b1 L4 j* p9 _8 e0 e/ D9 s5 r0 v
) _$ n2 d7 T: l. @) tและตรงนั้น...บนโซฟากว้างสีขาวกลางห้องมีร่างเพรียวของคุณเฟยเฟิ่งนั่งไขว่ข้างอยู่ด้วยชุดสีขาวกลมกลืนกับบรรยากาศของห้องผมสีทองดั่งแพรไหมส่งให้ใบหน้าสวยหวานโดดเด่นรับกับรอยยิ้มเป็นมิตรที่ส่งมา
2 F1 ^3 i" R$ k$ F: S! y. e4 _. Q
, M5 f2 ]7 ]7 }# B6 Q9 }9 c9 g2 ~& e- _0 L$ e8 G6 n
ช่างเป็นผู้ชายที่สวยหยาดเยิ้มจริงๆ
+ t; i$ z3 Q9 B0 O% |$ @' i' m; t1 G3 x% m& l. ^- W6 k
6 A) _% V7 x% h* v3 P7 _
“นั่งก่อนสิครับ”) w3 M, A( W7 Y8 I; x
. c. x/ q0 o. D8 ]: N* \
! G$ W. p+ W, O4 A9 l3 e& N/ Nเครื่องดื่มสมุนไพรถูกยกมาเสิร์ฟ ผมนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวตามคำเชิญก่อนส่งยิ้มบางให้อย่างไม่รู้จะพูดอะไรไม่รู้สิ เหมือนผมจะรู้สึกผิดกับคุณเฟยเฟิ่งเรื่องที่อิจฉาเขาแต่ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ทุกครั้งที่ผมเจอเขาความอิจฉาจะพุ่งวาบเข้ามาในหัวใจอย่างห้ามไม่ได้เมื่อสมองพลันคิดไปว่าใหญ่ได้ทุ่มเทเวลาให้เขามากขนาดไหน...มันช่างเป็นความรู้สึกนึกคิดที่แย่มากจริงๆ- u2 {0 @0 f+ M. L
3 F" _, \( O) a% O% }/ X# ^( T2 }# R. j6 I& ^* ^
“บ้านเฟยของเราเล็กไปหน่อย คุณอยู่ได้นะครับ”
4 {4 L a- ]6 L, X& B
) U: b1 H; I# r0 f. B# ?/ P& J- F% f' ]* \
“สบายมากครับ” ผมว่าพลางยกแก้วขึ้นจิบน้ำแก้เก้อกลิ่นหอมอ่อนๆของน้ำสมุนไพรที่โชยเข้าจมูกทำให้ผมผ่อนคลายลง
7 l, ^# J( h3 O! ?) V+ p# V( P4 r1 W' g ]. p
3 y! J7 ^& A6 m6 x& Q+ v! B; v2 u) F
ที่ว่าเล็กคงหมายถึงเล็กกว่าอาณาจักรจิ่นแน่ๆเพราะถ้าเทียบกับบ้านทั่วๆไปก็ถือว่าหรูหราอยู่มากโข
3 S6 `0 D# a! M( Q6 r9 M8 K2 J( _" y0 z- R+ v
, p2 o' R, |* g, |+ i# ~“น่าเสียดายนะครับที่คุณจะกลับเมืองไทยแล้ว ตั้งแต่มาฮ่องกงเรายังไม่ได้นั่งคุยเล่นกันเลย”ขาเรียวที่ไขว่ห้างอยู่คลายออกก่อนแผ่นหลังจะพิงพนักด้วยท่าทางสบายๆให้บรรยากาศในการสนทนาดูเบาสบายลง1 M; F4 B2 X9 p6 v- p' Y" C
2 ]2 Y+ g5 p2 X/ x7 K6 H3 k7 J& R+ `' `7 Q1 I
ผมก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้มฝืนเต็มทีเมื่อคิดได้ว่าเวลาที่จะอยู่เคียงข้างนายหมาตูบมันช่างเหลือน้อยนิดอย่างที่ว่าจริงๆ9 M5 _0 F; @* s. n% z, v
# U/ u( Y) P8 a) @. Y2 l* O8 B( w
7 A9 K: u/ p" S& y“ครับ” แล้วผมจะพูดอะไรได้มากไปกว่านี้กันล่ะ4 j) F2 ^; i, O5 i) X( f: c4 }
, ]: R% n6 P! B' o8 E. i- ^% t3 J/ S8 T5 u- }
“คุณคงจะรู้สึกแย่ที่ต้องแยกจากเสี่ยวสือ” ดวงตาสวยคู่มองผมอย่างเห็นใจแต่ทำไมนะหัวใจผมยังเจ็บปวด* x2 y& y, \7 ?
2 j( m- p5 b# I$ g% x" g# i# K* z% x& | c
ผมนิ่งไม่ได้พูดอะไรเพราะดูแล้วคุณเฟยเฟิ่งคงไม่ต้องการคำตอบจากผมสักเท่าไหร่และเรื่องแบบนี้เขาก็รู้อยู่แก่ใจจะให้ผมตอบให้ทิ่มแทงใจเพิ่มไปทำไมกัน- I5 M' n" b: ?) w
2 F& T- ^. m. J0 B% q
5 j" p( u: w3 Q1 c3 d- tและเหมือนเป็นคำเกริ่นเพื่อเข้าสู่ประเด็นถัดไปมากกว่าที่จะสงสารผมจริงๆ
, s3 u- i% g4 [+ Y& m. H+ w+ j) ?7 g" ]
2 u* y$ h8 r, s; d
“คงเหมือนกับผม...” นั่นไงผมคิดผิดซะที่ไหนกัน “ช่วงเวลาที่คิดว่าเสี่ยวสือได้จากผมไปตลอดกาลมันช่างทรมานเหมือนตายทั้งเป็น”
6 i4 ^# j2 ^6 o$ |( X3 {/ l: s/ B# x& u& y7 v4 V% l0 b. b+ k+ j7 c
, O+ Z+ F% E! J+ [3 U Aน้ำเสียงสะท้อนความเจ็บปวดบวกกับสายตาเหม่อลอยเมื่อย้อนคิดไปในช่วงเวลาเมื่อหลายเดือนก่อนเรียกให้ร่างกายผมชาวูบ หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง แต่กระนั้นผมก็ยังนิ่งและทำเหมือนรับฟังเรื่องเล่าวันเศร้าใจจากคลับฟรายเดย์รายการวิทยุโปรดคืนวันศุกร์ของผม& F9 Y% v- l4 c9 z, f' J% r
- g* ~: ?9 X2 j* U1 ~$ ]
2 X9 ?1 ]6 X9 n1 X0 U Q8 Q4 _' @
หลายคนบอกเสมอว่าผมเป็นคนใจดีชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ผมก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีรักโลภโกรธหลงคงไม่สามารถใจดีกับคนที่คิดไม่ซื่อกับคนรักของผมได้( _( F: S/ Y8 D4 r B, [
) F' N+ s8 C; B9 _. h( Q+ G- H
1 p4 E- m, W% a' b" ^7 x" Q
...ณเวลานี้ผมมั่นใจแล้วว่าคนตรงหน้าไม่ได้คิดกับใหญ่เพียงแค่เจ้านายลูกน้อง
; K8 H3 T) L- T- b
0 ?0 G& |- ^2 X) b, m
" `- h" _! @! S0 Xแล้วใหญ่ล่ะ....; R# E: T/ b! E4 {
) X' X6 e5 c& G* d
7 C: S9 d0 s% ^/ m4 B' x7 h, {ไม่...ผมจะเชื่อใจเขา
8 G% S: m. v2 Q( m, O% x- r. m3 X; O. T
2 ` g7 J1 O* N* {
และคงมีแค่ความเห็นใจให้คุณเฟยเฟิ่งเพียงเท่านั้น
3 D0 n! m+ ^4 @; [1 p6 J
: [/ T5 t2 e e2 `3 k
0 w+ q3 ]. \. E" k! m" f/ xขอเพียงอย่างเดียว...อย่าให้ความเชื่อใจและเห็นใจที่ผมมีให้ย้อนมาทำร้ายตัวเองเลย...
0 ]& L$ v( \% s: a
. k& J/ ~) ]+ A/ L: s& k
$ Z6 W: n* ~! a4 R
8 {' R8 r; L! Q7 c2 X- r; h. L, l, l: s; w% K8 _8 p# `
คุณเฟยเฟิ่งชวนผมมาเดินเล่นในสวนบนชั้นดาดฟ้า หลอดไฟนีออนถูกสับสวิตซ์เปิดให้แสงสว่างกลิ่นฉุนของดอกไม้โชยปะทะจมูกจนต้องเบ้หน้าหนีทันทีที่เปิดประตูเข้ามา
9 `6 z1 w/ h# N% o7 N
, c5 i! x* M3 l+ K, B2 E
* R* E! y( j5 W1 t- l6 I4 R5 [+ Pแต่เมื่อชินกับกลิ่น...ความละลานตาของพืชพรรณรูปทรงแปลกตา ชูช่อดอกสีสันแตกต่างสลับกับใบสีเขียวสดไม่ว่าจะขาวแดงชมพูเหลืองและอีกสารพัดที่ผมไม่สามารถบอกได้ว่ามันคือสีอะไร0 A# G6 j& _# F
. W3 ]0 J3 c. K5 v/ Y
2 J; v4 q0 F4 n9 ?, j+ Gดั่งงานพืชสวนโลกขนาดย่อม ผมตะลึงงันกับความสวยงามเบื้องหน้า ภายใต้หลังคากระจกฝ้าค้ำจุนด้วยโครงเหล็กสีขาวพร้อมผนังทั้งสี่ด้านที่ทำจากกระจกใสอุณหภูมิเย็นเยือกให้ต้องยกสองแขนกอดลำตัว สองขาค่อยๆก้าวไปตามทางเดินหญ้าญี่ปุ่นสีเขียวสดที่ถูกตัดสั้นเสมอกันอย่างสวยงาม6 t& {' J ^$ \
; ?9 h2 ]8 W0 u! x/ u# V+ w* F! x, h% `) G! `- T
สองข้างทางเดินมีดอกไม้หลากหลายชนิดปลูกเรียงกันไล่สีสันสวยงามจนอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสแต่ก็เกรงว่ากลีบดอกแสนบอบบางจะบอบช้ำจึงได้แต่ทอดสายตามอง มีดอกไม้อยู่ไม่กี่ชนิดที่ผมรู้จักเช่นดอกกุหลาบลิลลี่ และยกพื้นทางด้านขวาจะเป็นดอกไม้ไทยที่พอคุ้นเคยจำพวกคุณนายตื่นสาย ดาวเรืองเฟื่องฟ้า เทียนทอง ฯลฯ ส่วนอีกร้อยกว่าชนิด (จากที่คาดเดาจากสายตา)ผมไม่รู้จักเลยแต่สามารถพูดได้เต็มปากว่ามันสวยมาก# T" T8 P7 o: y" |! Q3 Y% R* a
. R; d8 `- b% ?# s
$ D4 r) z) L3 h |“ชอบไหมครับ”
5 ?- v. d& e; \" A/ J
# t1 ~* S' f9 N+ c( m: }( U4 H, p/ a. q+ U4 a3 M
“ครับ สวยมากจริงๆ”8 ~% l; M6 @* }+ x$ Z; w
0 m c! c; j. h% [% R! V$ `: d. g" M
" I* m! W# u* d' ?% c“อย่าจับ!” ผมดึงมือกลับอย่างตกใจเมื่อกำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสกลีบดอกผกามาศสีแดงสดที่ชูดอกสวยยั่วยวนอยู่เบื้องหน้าเสียงร้องเตือนจากคนข้างๆก็ดังขึ้น “มันเป็นชนิดมีพิษน่ะครับสัมผัสโดนผิวหนังจะไหม้ปวดแสบปวดร้อนได้” p1 C. T% T& | {, ?: K
& G% ?3 J1 c5 X$ R, S/ E. u
/ n* g% k5 y- z6 @4 Wผมหน้าเหยเกก้าวถอยหลังอย่างแหยงๆดอกไม้สวยแต่รูปจูบไม่หอมเกือบจะทำพิษผมเข้าแล้วคุณเฟยเฟิ่งจุดยิ้มมุมปากก่อนพาผมเดินลึกเข้าไปในสุดซึ่งบรรยากาศด้านในโดยรอบอบอวลไปด้วยละอองน้ำจากสปริงเกอร์
" p1 r$ B2 M) j7 }* ~1 S5 V" d- G. D- {# w
( U D+ c* F3 i3 Q. u“เอ่อ อันนี้มีพิษไหมครับ” ผมถามอย่างไม่กล้าจับดอกไม้อะไรอีก
- p, B! c3 [! {" Y _
: {) y; }' U* z5 x
9 J, n- r! T T# I“มีครับ”4 w, o4 P* @' C: B# K2 n. N0 \
2 s0 S, T: \4 I6 q6 y: p
5 I" O8 p7 _% v2 r* y9 Yนั่นไง ว่าแล้วไหมล่ะ อันตรายต่อชีวิตไปหมด2 w+ [/ n) r2 q, O
' C5 D/ H% K, `* B0 w' v/ Q, }8 P; `0 W: k, s( s9 ~ K
“แถวนี้จับได้ไม่เป็นอะไรครับ จะเป็นก็ต่อเมื่อทานเข้าไป”
% ~2 ?- ?# E$ |, I9 U2 G2 S2 i* Z% V# a3 l3 W7 m9 i
( M" Z+ M8 t7 J' v8 n; J, |
“แน่นะครับ”+ U. h, e* F3 B/ q3 o
! h9 ~& U' z+ }7 C( Z) v# f
9 F. v ?9 J- u' i, m0 W/ r“ครับ” เฮ้อผมถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนยิ้มกว้างกับความสวยงามเบื้องหน้า เอื้อมมือไปสัมผัสกลีบมันเบาๆพลางก้มลงสูดดมรับกลิ่นที่คราแรกชวนให้ผมเวียนศีรษะแต่ตอนนี้กลับดึงดูดจนอดใจไม่ไหวกับกลิ่นหอมของมัน! H, V: s& \- S. p/ f& U; w
2 c" {5 I0 s) q( B2 \9 p
1 c' A2 Q# Q1 Q# Zปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสวนดอกไม้บนดาดฟ้าทำให้อารมณ์ย่ำแย่ของผมดีขึ้นมากเลยทีเดียว
& B0 k) n* |4 y' S6 U( }6 C# W9 v8 L5 V: C# n0 u# Y% ^8 a
* n( C+ N& \. g1 {, {6 Q
คุณเฟยเฟิ่งก็คงรู้สึกเช่นเดียวกันกับผม ร่างเพรียวสวยนั่งยองลงก่อนใช้ปลายจมูกแตะลงบนกลีบดอกใช้ปลายนิ้วไล้มันเบาๆอย่างอ่อนโยน แววตาทอประกายอ่อนแสงลงอย่างแสนรัก {7 u3 c- H; y8 p9 |3 r! i
, o, s# Q8 @9 E: z, W- h5 Q. c
U& ^% z% R- X
“ผมชอบดอกไม้มากมาตั้งแต่เด็กๆ และนี่คือดอกไม้ที่ผมชอบมันมากที่สุด”เขาว่าพลางพรมจูบบนกลีบดอกอย่างทะนุถนอม
9 B2 T6 }+ D* g8 L' c7 b( r
7 ~( y1 d! q7 Y! J) y
; D/ w% e: D6 _# f: tผมมองดอกไม้ชนิดที่ว่าอย่างสนใจ ตัวดอกสีชมพูแต้มจุดรูปกรวยสั้นๆออกดอกบนกิ่งเรียวยาวชะลูดขึ้นไปจากโคนต้นจรดปลายดอกบานเต็มวัยบานกว้างไล่เรียงไปถึงยอดที่ประดับด้วยดอกตูมเขียวอ่อนเหมือนกับกรวยไอติมที่แต่งแต้มด้วยสีน่ามอง
# P4 u7 }2 y, V5 R& b1 L1 J& N( D4 s* ?
3 j5 e( l- v% q# d0 Z
* j" ~' G% I- ?( l“ดอกอะไรหรือครับ”4 J5 @ B5 S/ [
: g' K1 b: ]2 q* x3 X7 @$ f5 A2 u
% Z, f3 {+ y2 ~+ c8 Lคุณเฟยเฟิ่งลุกขึ้นยืนแล้วโน้มหน้าลงไปสูดดมอีกครั้งก่อนตอบ “ดอกฟอกซ์โกลฟน่ะครับ ถ้าเมืองไทยบ้านคุณจะเรียกมันว่าถุงมือจิ้งจอก”* ?/ L( N. ^ r" q: l: J
' F+ O; o, a; G/ e
3 s7 u) ?5 y) \- K1 a“ถุงมือจิ้งจอก...” ผมพึมพำทวนคำ ฟังดูเจ้าเล่ห์น่ากลัวพิกลผมว่ามันสวยออก สวยมากๆ- A, e3 P: g6 D l) G8 `9 g
/ w8 T0 C" {! p
/ t; A1 r9 M/ O) _9 i* t* ]7 I* r“คงเพราะภายนอกดูสวยงามแต่แฝงไปด้วยพิษร้ายกระมังครับ มันถึงได้ชื่อว่าถุงมือจิ้งจอกบางพันธุ์มีพิษร้ายแรงทั้งต้นทั้งดอกจะถูกเรียกว่าต้นกระดิ่งคนตาย”
; H0 Z* c. W0 z8 g6 d
8 C- b7 @$ _+ H% n3 w e4 P
4 {& {; A2 X$ j% H" Oอืม ฟังดูน่ากลัวและไม่น่าเข้าใกล้อย่างมาก แล้วที่ผมสูดมันเข้าไปเต็มปอดเมื่อกี้จะไม่เป็นไรใช่ไหมมันจะไม่แทงข้างหลังผมใช่หรือเปล่า แต่คุณเฟยเฟิ่งยังคลอเคลียเป็นลูกแมวแบบนั้นได้แสดงว่าชีวิตผมยังปลอดภัยดี
. `- N6 _( P: v9 ]- f/ H ?3 h) `- E; q+ h( d! O! @7 F9 G
6 I: R- a" S0 T, t, ?“ฮ่าๆ ทำไมทำหน้าแหยแบบนั้นล่ะครับ”5 B+ C/ @! g r z o+ p; g+ X
; a$ O: \8 {7 v# A; |* P1 ?
+ Q+ ^. @' x) _. O
“ผมแค่สงสัยว่าทำไมคุณถึงโปรดปรานมันนัก มันดูเอ่อ...น่ากลัวพิลึก”ว่าแล้วผมก็ขอใส่เกียร์ก้าวถอยหลังออกมาสักสองสามก้าว
& D; v V" q! f% ^# x) B. r9 G# u; l: |. y. {$ z- X
/ l4 ^' @/ ~0 P1 _/ k0 X9 Y+ [% @“มีคนให้ดอกฟอกซ์โกลฟกับผมในวันที่ผมสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป”ดวงตาทอประกายแสนรักละจากใบหน้าผมลงไปมองดอกไม้แห่งความหลังพลางเอ่ยต่อ“นับจากวันนั้นเขาก็กลายมาเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตผมแทน”
1 w5 Z6 m9 \# c1 e) I, D) D* d; W5 W* Q0 E
' D& w2 a: A# }* _# N1 e8 ~2 Y
นัยน์ตาสวยคู่นั้นทอประกายรักมากกว่ายามพูดถึงดอกไม้เสียอีก; _# y" Y/ r- l6 L9 n! [7 C0 g
- w P# A8 W2 v5 c8 l z4 i1 s
; U/ K; g* C" ^6 O% [" v* yในขณะเดียวกันปลายนิ้วผมเริ่มเย็นเฉียบก่อนลามไปยังส่วนต่างๆของร่างกาย d# d& n" `% a
7 W! l3 H+ p8 n: T, e9 \
0 S, ]6 z. I$ f“ผมยังจำได้ดีตอนอายุสิบห้า เพราะกฎของตระกูลทำให้ผมสูญเสียของรักและศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้ชายไปมันช่างสุดแสนทรมานเหมือนตายทั้งเป็น ขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่อยากเจอหน้าใครคิดว่าตายไปเสียยังดีกว่า...” แววตาทอประกายรักในคราแรกเปลี่ยนเป็นรวดร้าวยามที่ริมฝีปากเอ่ยเล่าเรื่องราวในอดีตความรู้สึกสงสารตีตื้นเข้ามาในอก “แต่เทวดาคงเห็นใจ...บนความเลวร้ายที่เผชิญฟ้าก็ส่งเด็กชายตัวน้อยมาให้ผม...”, W- r: p4 E! ~$ Y- F; p& z& j# E
% w) p, B2 u) w
: |, |" V2 c# }9 W
แววตาหม่นแสงกลับมาสดใสอีกครั้ง
/ c' i {& V, W4 x! x# I
( l# ~2 H2 P. a! l# g
. z( a9 S# R2 u' `“เด็กนั่นเป็นบอดี้การ์ดที่ถูกส่งมารับใช้พี่เฟยหลงตั้งแต่สมัยยังเป็นคุณชายใหญ่เด็กผู้ชายตัวโตเกินมาตรฐาน หน้านิ่งๆตาดุๆแต่กลับเป็นเด็กที่...เดินถือถาดอาหารเช้าเข้ามาให้ผมแทนแม่บ้านผิงเด็กที่มาพร้อมกับแจกันใส่ดอกไม้ที่ผมมารู้ทีหลังว่ามันชื่อ ‘ดอกฟอกซ์โกลฟ’ ” ดวงตาเรียวสวยหันมาสบตาพลางจุดยิ้มมุมปาก“น่าขำนะครับ จะปลอบใจทั้งทีเอาดอกถุงมือจิ้งจอกมาให้ แต่คำพูดของเด็กสิบขวบก็ทำเอาผมอึ้งและซาบซึ้งทั้งน้ำตาเลยล่ะครับเขาบอกว่า...เห็นแม่บ้านผิงบอกว่าคุณชายน้อยกำลังเสียใจ ผมเลยเอาดอกไม้มาให้คุณหมอจางบอกว่ามันช่วยรักษาโรคเกี่ยวกับหัวใจได้...โถเด็กน้อยเอ๋ย ให้ทำตัวขึงขังเป็นผู้ใหญ่ยังไงสุดท้ายเด็กก็คือเด็กอยู่ดี...ใสสะอาด...ชะล้างหัวใจที่มืดมนได้...”
* B+ ~6 G3 F' v$ z9 ~- ?* w7 n" _7 u2 a5 T
, n! X, F: q1 e. s* C$ L& Uมาถึงตรงนี้ผมสัมผัสได้ถึงสายใยความรักและความผูกพันของทั้งคู่ได้ ริมฝีปากที่เริ่มสั่นน้อยๆเอ่ยถามออกไปแม้ในใจจะกลัวแสนกลัวคำตอบก็ตาม" w; Y& R( Y2 m, v2 D
" i3 ~0 d @ B% ?2 S
* _1 h0 ~' }% [& r& x( S/ v5 k“ดะเด็กผู้ชายคนนั้น...ใหญ่เหรอครับ...”0 @- y7 N8 `$ D+ ~- h& S
: G2 K- X- d0 b1 L5 h5 _2 f
7 Q; r1 e% H+ B8 D
นัยน์ตาแววหวานสบตาผมนิ่ง เผยยิ้มบางก่อนตอบ “ไม่ใช่หรอกครับ...”3 Y4 [% q0 f& F* F {
9 S; J% D- P) N ~2 _; K1 q5 {) K* T. I
ลมหายใจที่กั้นไว้ถูกปล่อยพรูออกมา...$ `" L, G% ~1 Z8 k
- o8 h) L2 Z9 _% ?; h3 d0 v% @, Q% {
“เสี่ยวสือต่างหาก”
3 a8 v3 `, C8 Y/ E+ W
% \2 h7 D5 I& x) O& O; X1 i. C+ X1 _
...แล้วสะดุดลง เหมือนถูกตัดขั้วหัวใจทิ้ง
) F+ a# _6 J0 L8 `' }3 ?( j+ s' l; i$ D/ S' g0 u& c' Q2 C
; K: W3 x" `% O0 l
“เพราะเหตุการณ์ในวันนั้น ผมจึงไปขอเด็กคนนั้นจากพี่ใหญ่เพื่อให้มาอยู่เคียงข้างผมแทนและตั้งแต่นั้นมาเขาก็คือเสี่ยวสือของผม...ของของผม”
7 Q( S3 W q' I% f8 I
* w, A, P9 m' `8 `" M9 \# A. t- v4 u+ G+ J; H
หัวใจผมเต้นระรัวในอัตราสูงสุดเกินกว่าที่เคยเป็น!!!. ~+ w9 v: m8 R& {6 q
, d# G4 g: g, f' i) H
9 M: X: p# o% h# T1 C- d7 w
+ M w. T4 `* c3 l( J/ Y! u
$ V- T! ^. v5 | {; ?/ Eปึง!!
7 \, z0 E3 @3 P
0 p2 \( N7 k6 V: [* N/ N
' ~! R: V, k( G; d- xโครม!!
( z0 X' [. B: M0 |: p p) ]+ ^- n5 ^: R8 D5 z! A& T
7 k: @9 Q2 P5 q/ B5 k5 G: Uเฮือก!!
" A. p x6 ?# T; I. D3 Y
8 J5 \# P" M+ F' d% y! K
, K# I: x$ p! } x8 S' Lผมถูกเหวี่ยงจนร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงอยู่ก่อนหน้าไถลตามแรงจนอัดเข้ากับผนังปูนความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่ใช่จากแรงกระทำภายนอก...แต่มาจากภายในร่างกายที่ปวดร้อนดั่งไฟเผาร่างกายอ่อนแรง ช่วงท้องปวดมวนเหมือนโดนมือที่มองไม่เห็นบีบลำไส้จนบิดเบี้ยว ริมฝีปากลามลงไปยังลำคอปวดแสบปวดร้อนแม้แต่จะเปล่งเสียงพูดหรือหายใจยังลำบากหัวใจเต้นถี่รัวตึกตักคับอกอย่างกับวิ่งโดยไม่หยุดพักมาสักร้อยกิโล
) T5 P6 @9 R/ t% r" F3 I8 D$ V3 O7 i7 r1 U" ]
* S' |! ^" s7 y( c" l; M2 h- t# Uไม่...ไม่ใช่เพราะผมตื่นเต้นหรือกลัว...แต่เหมือนกับโดนบางสิ่งเข้าไปกระตุ้นมัน...รวมทั้งอาการแปลกๆทั้งหลายที่เกิดขึ้นด้วย
- {7 i/ m6 }+ g; |
j. y- b/ Z3 Z! \2 z# B. E7 u( n: z. b8 a. ]) V; y$ L2 L
“คะคุณเฟย ฟะเฟิ่ง...”
' _7 Y/ x! e% Y& q% o7 Y
: I I% }+ U& y; _( {
$ ~; [% J7 v4 O' W" {“บางอย่างรับในปริมาณที่เหมาะสมมันก็จะสามารถช่วยชีวิตได้ แต่ถ้ารับมากไปมันก็ปลิดชีพได้เช่นกัน”เสียงเนิบหวานเหนือศีรษะเรียกให้ผมค่อยๆเงยหน้า มองใบหน้าหวานฉ่ำที่บัดนี้เรียบเฉยดวงตาใสแข็งกร้าวมองผมอย่างเคียดแค้น! M0 g& }3 W2 Z* f1 }
' V/ c, |8 _% S+ W
+ k+ v& ^6 m1 W4 l3 R i
หลังจากประโยคแสดงความเป็นเจ้าของในสวนดอกไม้บนดาดฟ้าจบลง หัวใจผมก็เต้นระรัววินาทีแรกผมกลับคิดไปว่าเพราะคำพูดนั้นมันช่างกรีดหัวใจผมยิ่งนัก แต่เวลาถัดมามันไม่ใช่...ร่างกายผมผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆทั้งอ่อนแรงเริ่มปวดแสบปวดร้อนตามร่างกาย และสุดท้าย...ไม่สามารถป้องกันการคุกคามจากโดยรอบได้เลย
- n) x) v5 I8 B9 g9 ]" @
+ R+ {* n1 `9 H8 x; I- t5 M. `, k7 z
1 \% f% y' X3 a5 }( qมารู้ตัวอีกทีผมก็ถูกพาเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมมืดๆซ้ำยังมีกลิ่นคาวฉุนจนอยากอาเจียน
* ~1 |7 \+ l2 u) k3 h3 j) ?5 @" J
" e% C% y R' a9 a! ]' j, n2 J
X8 n+ c$ o/ U H O0 l% ^2 x“ทะทำไม...”* ?- r$ Z5 j. k9 K6 b/ }% D
, Y% p9 d. ?- K3 Y# V# b8 x$ e' R! F& K% \' n8 V
“บุญคุณที่ช่วยเสี่ยวสือไว้ทำให้คุณมีชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ตอนนี้มันหมดลงแล้วทดแทนกันพอแล้ว ไม่ว่าจะเป็นบุญคุณหรือความเป็นเจ้าของเสี่ยวสือ...ที่เพ้อพบไปเอง!!!”เสียงตวาดก้องให้ผมกระถดตัวหนีชิดมุมผนังชื้นอย่างหวาดกลัว
B" _8 ^+ Q# Y! l f j5 h& Z1 {4 j7 D8 I% ]/ N2 Z
G# g D9 `# ], w y+ Oณ เวลานี้เขาไม่ใช่คุณเฟยเฟิ่งที่สวยสง่าอ่อนโยนคนเดิมไม่ใช่สิ...คนที่เขาปั้นแต่งขึ้นมาตบตาผม เขาก็แค่..." ^: y0 Q! T& i) S# U
* J& _; J1 S: t* o* t+ m. g/ J8 A! M6 N! n- a) H# O
“โอ๊ย...” ผมร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อร่างกายทวีความทรมานขึ้นเรื่อยๆและยิ่งผมแสดงออกมากเท่าไรอีกฝ่ายก็ดูจะพึงใจมากเท่านั้น “คะคุณจะฆ่าผมเหรอ...อึก”
5 i: k% i3 X! f: ]. V; v: n. d2 W
6 D. F6 R) N3 x( _' r, B: a' v0 ^8 D% bสะแสบคอจัง เสียงแห้งแทบพูดไม่ออกเลย0 X1 y# V, V& |# t/ e: Q
7 z) w+ c( h; k
8 W* Q8 c) N I7 g0 T8 Y( Q“ยังไม่ถึงเวลา...แต่เชื่อเถอะ...” ร่างนั้นนั่งลงตรงหน้าผมใช้ฝ่ามือบีบคางแล้วจิกเล็บลงบนผิวแก้มยามบังคับให้หันมาสบตากัน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น“คุณจะทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น หึ”
! z" y1 [& H2 ^" h5 `* P8 w8 F4 V7 |( Z4 h8 _/ Z1 u3 o4 P" q g
# ~0 f# }1 X" ^; d2 m
ฟึ่บ!!& y4 t; W5 x: d$ W
y1 _6 @$ w; I6 T& y; E
! F% }$ R" w/ C& Lฝ่ามือที่บีบหน้าผมอยู่ออกแรงผลักสะบัดไปด้านข้างให้ผมล้มนอนอย่างไม่อาจต้านทานรู้สึกเจ็บตรงข้อศอกที่กระแทกพื้นปูนพร้อมกับอีกฝ่ายที่ลุกขึ้นยืน สองมือของผมกอดร่างที่คุดคู้เข้าหากันของตัวเองแน่นแต่กระนั้น...ผมก็ยังอดส่งสายตาเวทนาให้อีกฝ่ายไม่ได้ ถึงสภาพผมจะน่าสมเพชเยี่ยงสุนัขเจ็บปวดทรมานเยี่ยงสุกรถูกเชือด แต่ผมก็ยังรู้สึกสงสารอีกฝ่าย...ที่จิตใจเขายังอยู่ใต้ตมจมอยู่กับความคับแค้นและอิจฉาริษยาจนสามารถทำร้ายเพื่อนมนุษย์กันได้ถึงเพียงนี้...( Q- J; N9 X/ V$ ]& I* b
9 r, S- \7 g) P5 J/ F- w: A# u% U
+ @! C, {8 n. C& A* O& Q" z3 y ?“อย่ามามองผมด้วยสายตาแบบนี้!! เจียมตัวเองซะบ้าง!!” ตวาดอีกครั้งพร้อมสะบัดตัวหันหลังเพื่อย่ำเท้าก้าวออกไป ผมปรือตามองเขาก่อนเปล่งเสียงแหบแห้งอย่างกระท่อนกระแท่น; N! i. P5 q! v
5 s# C+ ?8 d+ G- J* R5 P; i
9 H( L. y; |4 [; l# A" k- B“ละแล้วผมจะ...จะแผ่เมตตาหะ...ให้คุณ...”
( f5 W& f3 s6 Q
+ `' j3 f1 }8 q+ g s O4 N
4 ~/ i3 Q' K. M- S“ไม่จำเป็น เก็บบุญไว้สวดศพให้ตัวเองคืนนี้เถอะ อย่าปวดใจจนตายก่อนซะล่ะ!”เขากัดฟันพูดโดยที่ไม่ได้หันกลับมา แล้วเดินออกจากห้องไป- y2 p% t8 j) l
+ u& p3 z* b% C7 U5 f
; L4 J! U9 h7 A( ^) X d4 r: qผะผมเจ็บจังเลย...ปะปวดแสบปวดร้อนไปหมดทั้งตัว...เพราะดอกไม้เป็นพิษอย่างนั้นเหรอ...
+ Y0 a* G+ x7 B
$ n0 G7 z4 L/ e; y; i ~. V+ `: S- F- z* ]$ ~5 b
ไม่สิ...ในเมื่อคุณเฟยเฟิ่งก็สัมผัสมันเหมือนกัน...2 C" \1 p" a: h2 \1 A$ Y( C
9 [, Y+ O; u. i5 Z
6 t T0 r: @/ cผมพยายามเค้นสมองคิดทั้งที่ปวดศีรษะจนสมองแทบระเบิดกอดตัวเองให้แน่นขึ้น...
. [, Z* Q9 w- `- b( v
0 }0 ^* g) k% G. j/ p/ K
$ n5 h P' b$ y' P- O; A0 iเพราะอะไร....เพราะอะไร...ทำไม...
9 G- V$ T3 m; a9 \8 m
* Y8 I* \, B1 O% f. @/ F+ ?0 [9 Z# x) J$ X* O& D, f8 y/ Z
สุดท้ายผมก็ถกเถียงปัญหานี้กับตัวเองได้สำเร็จ...เพราะดอกไม้นั่นแหละแต่ไม่ใช่ที่สวน ไม่ใช่เพราะสัมผัสโดน ไม่ใช่เพราะดม
$ w+ v. _) o0 ^; B1 O! h4 z' | J1 } |% j4 Y) M
" b) B+ _. |: M& _$ z' H: i2 l
....น้ำสมุนไพรแก้วนั้น ผมจำกลิ่นมันได้แล้ว นึกว่าน้ำอะไรที่แท้ก็...+ Q% ~4 i0 u$ s& F, r
- K; V& C- U, o3 o- v
3 j9 P1 x6 B8 a! h+ N0 T+ w...ถุงมือจิ้งจอก ไม่สิ กระดิ่งคนตาย...+ I; ?# K6 T i9 F
' ~$ F5 O) f8 u3 Y
" q7 w; V* s/ }. [/ g/ {
1 {- J, p) \4 g. B
ใหญ่...ใหญ่จะรู้ไหมว่าเล็กหายไป จะตามหาหรือเปล่าเล็กยังเชื่อในตัวใหญ่อยู่นะ...ยังเชื่อว่าจะมาช่วยและยังรอฟังคำอธิบาย...
% `4 Y& J# `1 f) p
9 q& } j7 b; u( Q3 `6 Y8 x O
) K6 p+ j* C/ |! Q, j) {0 X* w. w' k! ~9 i9 {+ x
แกร๊ก!" @, a+ m- p4 l2 t" S
4 Y( ]1 \; Z N9 p* ^" g5 Z$ |& I- _. Y/ `# l9 k
เสียงเปิดประตูเรียกให้ผมปรือตาขึ้นมองฝ่าความมืดไปก็ไม่เห็นมีการเคลื่อนไหวใดๆเกิดขึ้นเลย แต่เสียงมันใกล้มากจริงๆ; l9 l% d& q4 `3 Z2 X
* `" f7 r# w+ Y) `0 ]5 |( T
1 C* D8 C0 W) s: Z/ ^/ _' Fกุกกัก กุกกัก6 [& S8 A: ]! Q0 `- `
/ x6 O, Z: ^5 ^: {. h- @" R
/ a3 U6 |- T9 ]% }; A“คุณเฟิ่งจะอาบน้ำก่อนไหมครับ” สะเสียงนี้...ผมจำได้# O, }6 {$ Z. v: r E7 f- V* {
4 r2 R6 q; N3 ^7 q% t; l
3 f' u! r, d8 V“ใหญ่...ใหญ่...” ผมพยายามดันร่างตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพื้นชื้นเหมือนเลอะไปด้วยเมือกเหนียวทำให้การทรงตัวขึ้นเป็นเรื่องยากลำบาก แต่ผมก็พยายามจนลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จ
- G6 E( I+ O3 E8 m+ |! P3 z, l( U) C& Q D% K
5 ^; Y" V6 Q& ~* \9 E1 n
ผมกระเถิบตัวพิงผนังไว้อย่างอ่อนแรง อาการเจ็บปวดมวลท้องเริ่มทุเลาลงเช่นเดียวกับความปวดแสบปวดร้อนตามร่างกายไม่รู้เป็นเพราะพิษหมดแล้วหรือว่าเจ็บจนชาชินกันแน่ แต่เมื่อจับตามเนื้อตัวโดยเฉพาะบริเวณริมฝีปากจะรู้สึกแสบเป็นพิเศษและเหมือนผิวหนังจะไหม้ด้วย
' b1 N2 D1 b9 c T" }3 n* X
5 `. }) R% K# j. R s7 X( j2 \( a* @ f# j! \- f, f
“อืม...ดีเหมือนกัน อาบด้วยกันไหม” เสียงคุณเฟยเฟิ่ง$ ~2 F, o# }( t$ V6 R+ z1 {
: B% |# O8 A. F2 N4 c
/ \1 b% B" {1 v; u+ l2 |
ผมพยายามกวาดสายตามองหาที่มาของเสียงก่อนจะพบว่ามันดังอยู่เหนือศีรษะผมนี่เอง...บนชั้นถัดไปแต่ผมกลับได้ยินเสียงทั้งคู่ชัดเจนเฉกเช่นนั่งอยู่ในห้องเดียวกัน8 G$ b8 Z8 h6 Q8 w- |6 ] Q" v
; A4 i! z1 w, [. X% \( b3 \
8 k+ h) w# l2 r& y7 wถ้าผมตะโกนเรียกออกไปใหญ่จะได้ยินไหมนะ...แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อผมลองตะเบ็งแล้วกลับไม่มีเสียงอันใดลอดผ่านลำคอผมมาได้เลย...: R5 D. X, v: }- ?7 [
0 V: H& B, e- T' a8 w5 @$ x) s2 l
! t7 s0 f! k8 D0 w“เดี๋ยวผมไปอาบที่ห้องก็ได้ครับ”& l1 K' s6 ?" n, N
2 r# K" S# F; r4 G$ h. ]0 `( u; O; `3 N& C# G9 G4 L
“ทำไมล่ะ อาบด้วยกันนี่แหละ ก็อาบด้วยกันอยู่ทุกวัน”
6 d$ O( I+ t X. P' `
4 }8 Z; l. U) J/ u% S5 `5 ]6 S! l4 y+ A- K G
“คือผม...”: o E) r1 n2 O C8 {, ~9 X
6 G: Z2 x% r4 j: Q8 X5 O+ b
* _3 l q% l3 L! c" U9 L+ }' x“เป็นห่วงคุณเล็กหรือไง” / g+ H" r# r+ x# M, a4 G3 m3 i
; o2 l6 e* N1 r% C
$ ?0 u; {) H, N' R( c* Lจบคำถามเสียงก็เงียบไปเสี้ยวนาทีแต่ช่างยาวนาสำหรับคนรอคอยคำตอบอย่างผมเหลือเกิน1 s O* `) O5 U2 L& |
/ A' ~0 U* F/ `3 n
) Z D- [+ D3 D1 _
“เปล่าครับ”' P0 k6 F( ]$ K
8 @! y: R* `# j0 {$ Y! n0 ]
% E2 v) n2 I" Z! O# Y$ a7 |- Z. W“ดี งั้นไปอาบน้ำด้วยกัน ถูหลังให้หน่อย...นะ”
0 j5 r$ c! y1 ^- h' ]$ a7 O& u1 c
2 N- X# }, `! S: u' ]; E“ครับ”
4 e: |' P, K; P& Z( u2 N U
]0 d& V( ~! q9 i8 b3 c7 K
[ {$ _: u( R0 B3 V" d0 {“ตามเข้ามา ไม่ต้องปิดประตูนะ”
; ]8 b8 d& b. k% Y1 c+ u# W! L! ^) h5 c6 i% i, A
. H6 k, m. a/ L; D/ [! ^' M
และแล้วน้ำตาที่แม้แต่โดนทรมานหนักหนาแค่ไหนในช่วงค่ำคืนที่ผ่านมายังไม่เคยไหลลงมาสักหยดบัดนี้มันกลับไหลหลากอย่างไม่สามารถกักกลั้นไว้ได้เพียงถ้อยคำเดียวของคนที่ผมรักหมดใจ
7 F& |! U; }4 B" v3 ^8 M# \0 y
' J0 b' k0 @% _/ F
ถ้อยคำที่เหมือนไม่ใส่ใจกัน* k b+ c; j% d$ i
( |: z# J9 v$ z8 \% m/ K
) _% {1 v& `% m, H. C8 Z* j9 d( ?( d. O% O9 H0 p$ v
ขณะที่เล็กรอใหญ่อยู่ที่อาณาจักรผีดิบนั่น...เข้าใจในตัวตนและงานของใหญ่...แท้จริงแล้วใหญ่เพียงมาปรนเปรอให้เขาใช่ไหม...นี่น่ะเหรองานบอดี้การ์ดอันยิ่งใหญ่ที่เล็กต้องอดทนรอด้วยความคิดถึงตลอดมา... a% T5 ^0 L6 N) `
& V, [4 H, `$ L
* l W, ]& e; K" \6 i
) j+ J" o- e! V( \ t; R5 Qผมได้ยินเสียงซ่าในห้องน้ำเดาว่าทั้งคู่คงได้อาบน้ำใต้ฝักบัวเดียวกันสมใจอยากแล้วแต่ผมคงคิดน้อยไป...นั่นเป็นแค่การล้างตัว การอาบน้ำให้โรแมนติกและแนบแน่นจริงๆมันต้องลงอ่างต่างหาก# m9 J- L: d( U8 T
, L {( @# a. ^4 B. Y) J' P! B
7 O) x3 x# G* b' a0 e5 x
“ถอดผ้าเสร็จแล้วก็ตามลงมาสิ” คำสั่งเสียงหวานที่ทำให้ผมต้องหลับตาลงอย่างไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแต่ไม่มีประโยชน์อันใดเลยในเมื่อหูผมยังทำหน้าที่ได้ดีอย่างไม่บกพร่อง ทำไมนะหูมันถึงไม่หนวกตามปากที่พูดไม่ได้ไปซะเลย
4 i. X- W" d7 a! F) x! t! a9 G+ [7 E# k$ U
4 O$ Q9 a6 s& {8 ] G
จ๋อม
8 L, p9 u; U) K5 j* C9 ?* q2 C/ C% q
8 }: ~6 w/ D. y! d; a$ s5 s% Qเสียงน้ำกระเพื่อมไหวล้นออกขอบอ่างให้รู้ว่าได้มีวัตถุมวลใหญ่เพิ่มลงไปแล้วจะเป็นอะไรไปได้นอกจาก...เสี่ยวสือ
. W% F" K5 f- v, H8 c/ p: |' H2 Q+ ^1 d+ P$ a6 z) H# s1 F
4 G$ _1 X* r' C/ M# c# a; y( i# f
ถึงเสียงจากภายในห้องน้ำจะได้ยินเบากว่าด้านนอกแต่ผมก็ยังได้ยินและทุกคำมันช่างวนเวียนอยู่ในสมองผมอย่างชัดเจน
5 @" x- C; Y' [/ Z
4 \3 q2 c" y0 k. t e" ]$ V
9 n0 b4 G6 e) [2 j$ x/ v“มา...ฉันช่วยสระผมให้”) `) l, j" K# B$ D9 U0 ?
# f; C9 ^! L# [% P3 k6 \5 i
/ C- k4 h0 g1 a7 X7 X, Q, C“ไม่เป็นไรครับ หันหลังเถอะ ผมจะถูหลังให้” 9 d) f" w8 ~' Y6 g! y* \% v
4 n( `2 e' K7 [( t, A6 X8 ?( }0 F$ l5 F# ~1 ?
เงียบผ่านไปสักพัก ก็มีเสียงดังขึ้นมาอีก
4 ?7 L2 g6 H# i: O! Q
6 x% x! ? b: u$ o/ J
& j* [* T5 I: P, ~“พอแล้ว” เสียงน้ำกระฉอกออกจากขอบอ่างอีกครั้ง“เสี่ยวสือ...จูบฉันหน่อย”; }/ z; V1 ]$ G" k' K6 b# x; ~
/ p2 e- m7 i5 f2 C6 Y" ^* G5 g& A1 O" _" [* p& W) ?
“...” ร่างกายผมชาวาบถึงแม้จะไม่ได้ยินเสียงอะไรตอบกลับมาเลยก็ตาม: O, m& p% r; r; K; Y( j
2 U9 F K8 x7 t% {) Z
* @& o# J, H1 e
แล้วจะต้องเอ่ยอะไรอีก เมื่อนาทีต่อมาเสียงครางเครือก็เพียงพอแล้วที่ผมจะเข้าใจในทุกสิ่ง
! {) O( \, b! P6 _. g
0 i% C7 I" s7 C1 G6 f) L0 i$ \+ e. \9 l4 m( S: n
“อ๊ะ อืมม ปะไปที่เตียงเถอะ”
1 e" V; ]6 R- e/ @
- V+ U. _4 k* n2 S, o
, H8 @$ Y- \. O! tฟึ่บ
' G1 x7 r$ z( h% l+ @7 h9 X) w) S$ o, r- K( H' ]# I7 r1 g
, G7 p) X) C1 j$ Sตึก* O/ t# P1 J/ ~1 c
. r9 G( q' S; }/ j; C# `3 ^4 F ?/ y$ h0 |5 P+ B
โครม+ l! M" X/ j$ u; P. Y/ s4 f8 X
8 E& C# Z Z) ^! A! b5 f8 q$ y. Z6 t
+ a* ^; A$ N! S0 R; ~6 f! k9 M& Kแล้วเสียงเล่นรักก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง คงจะเร่าร้อนกันมาตลอดทางเดินจนถึงเตียงนอนหลังจากนั้นก็มีแต่เสียงครางระงมอย่างสุขสมของคนทั้งคู่ประสานกับเสียงเนื้อหนังสัมผัสกระทบกันอย่างน่าสมเพช
5 |& n T |3 U- Q9 p3 v3 S+ i8 l. a) }9 f/ M) U
" Y2 k5 Z F% @+ U$ [5 g! I“อ๊ะ ตะตรงนั้น...บี้แรงๆ อ่ะอื้มมม”
|! d. O0 a- Z' o* b0 R9 ?' C3 C8 L6 ~. v0 g6 J8 Z1 O# m
3 d( i/ w( n( O7 w( k“อ่ะ อา”; \0 P j3 A* ?" w0 L& _
) m b) F) f6 e
! i4 z3 ]8 m+ q! `+ eฟึ่บๆๆๆ/ s8 {/ l# f' \4 R9 U* a
* M5 L' W& L5 \ I$ F
+ d3 N- S9 t1 @ d r( y, [& q...เป็นผมเองที่น่าสมเพช.... Y# w/ w7 c# R4 h
. L. M4 i- n$ f" V# @
; l8 f G9 u7 D! G# p* a* S1 xเขาทั้งคู่จะรู้ไหมว่าในขณะที่ร่วมรักกัน ผม...ผมที่อยู่ตรงนี้ร้องไห้จนตัวสั่นสะท้านร่างทั้งร่างค่อยๆไหลไปตามผนังลงไปนอนกองกับพื้นปูนอีกครั้ง มือสองข้างยกปิดหูพร้อมทั้งคุดคู้หนีความหนาวยะเยือกที่แผ่กระจายไปทั่วกายร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด...5 V ^7 b7 }1 o( X O
h. D5 E4 W! \) l P- @' z/ W* W. w5 e6 o+ @- C
ผมเข้าใจคำความหมายว่า ‘ทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น’ของคุณเฟยเฟิ่งแล้ว
( I2 x2 d9 R9 k* s0 w i6 t$ k8 M [' b$ l
# K( |% L/ Z' N5 d
ผมอยากจะค้าน...เพราะตอนนี้ผมรู้สึกมากกว่านั้นเสียอีก0 }- x3 h# \! e, j8 o: G6 c; t
# D: k) e1 |' a. ~
9 Z. j, ~9 b' M5 L; Y( ~" G" o5 D
ความไว้ใจ เชื่อใจ และความรักที่ผมมีให้เขาถูกย่ำยีและเหยียบซ้ำๆจนมันแหลกสลายเป็นผงธุลี
9 C0 Y8 ]" D" p, D F) i2 J" D
& {" H4 n6 {5 J. L- b# u1 ~. c6 T/ Z" @- a# y
ไม่ใช่เพียงแค่หัวใจที่ถูกกรีดลึก...แต่ทุกตารางนิ้วของร่างกายก็ถูกเขาทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี
# E2 q; \/ t0 L6 c* ^7 S
# j. _# D: o; v% u* h3 W: X) F* V. V2 [6 @) q1 i: X; J. q1 y5 O
3 E$ c- j) u( u# _% V: o
ที่ใหญ่ไม่เคยบอกรักเล็กเลยเป็นเพราะอย่างนี้เองสินะ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรที่ผมนอนฟังเสียงสุขสมของคนทั้งคู่ ถึงจะเจ็บปวดทรมานเจียนตายแต่ก็ต้องขอบคุณช่วงเวลาเหล่านั้นที่ทำให้ผมคิดได้2 m4 }! N' D- x( r
2 p7 S) Q. @4 K5 b& o
0 N! ^0 M" C/ O1 ^! aอย่างที่เขาว่ากันว่า...เมื่อเราผ่านวินาทีแห่งความตายมาแล้วเราจะเห็นค่าของชีวิตตัวเองที่คงอยู่...และผมก็เป็นเช่นนั้น
# p: m/ t8 v) v, o6 e0 _: u' L2 a
p3 {+ Q, H* `2 I- _# \" W! l3 E( w+ E; B7 T9 U% @& S, k
ผมปรารถนาชีวิตที่เป็นสุขหลังจากนี้ ผมไม่ต้องการตายไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน
* Q ]( D2 R3 Z8 g# G& T9 F$ W h1 n; ?2 _/ |0 [- T0 }- h" ~
/ ]) U3 h% q: f0 m+ E, A0 T3 E( d
ผมต้องรอดกลับไปหาอ้อมกอดของคนที่รักผมอย่างแท้จริงต้องรอด..
# u# v9 @' X/ _' u0 j7 I) D, }. O4 L3 X- O& o$ E$ v
$ Y, f4 a8 @! N+ @. K* o6 I
ผมเรียนรู้ที่จะครองสติภายใต้ความเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจมากมายที่เข้าถาโถม ตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง พลันมือก็ควานสะเปะสะปะในความมืดไปตามพื้นเพื่อสำรวจทางและเผื่อจะเจออะไรที่ทำให้ผมหลุดพ้นไปจากที่แห่งนี้ได้
- I' t/ E/ U, L& a s( |; s' U' u" X2 T: Y. D
" t0 v* @- m1 |& R
กึก
9 x' R* Q; R7 y% ]' I a8 B& b# B" m, A" Z, r" p
0 m( b( h$ f, lมือผมชนเข้ากับบางอย่าง ผมรีบคลานสี่ขาเข้าไปคลำทั่วจนรู้ว่ามันคือกระเป๋าสะพายของผมเอง ผมคว้ามันขึ้นมาพลางเปิดมันด้วยมืออันสั่นเทา ล้วงมือเข้าไปควานหาโทรศัพท์มือถือแล้วสักพักผมก็เจอสิ่งที่ต้องการ...ขอบคุณพระเจ้า..., C" _( o/ a, i* ~* L2 I
) Y9 |) c+ } H7 `$ I9 ?* M# K; _; H. U& s$ {1 a
ผมคว้าเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมขึ้นมาแล้วกดปุ่มวงกลมหนึ่งเดียวบนหน้าจอไอโฟนจนแสงไฟสว่างวาบขึ้น ตัวเลขหน้าจอบอกเวลาเที่ยงคืนผ่านไปสามชั่วโมงเองหรือ ทำไมมันช่างนานแสนนานในความรู้สึกผมซะเหลือกิน
! W8 y2 h4 y# J/ u5 @8 \1 L3 t" Z6 C. c: e0 i) X# C
$ b, _. N4 C+ J# B4 T& f
แสงสว่างจากเครื่องมือสื่อสารทำให้ผมมองเห็นห้องโดยรอบกักขังผมไว้ สองแขนยึดผนังไว้เพื่อพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน พื้นปูนขึ้นเมือกตะไคร่เขียวครึ้ม กลางห้องมีหลอดไฟหนึ่งดวงที่มองไปตามแนวสายไฟจะเห็นสวิตซ์อยู่ชิดกับขอบประตูซึ่งทำจากเหล็ก 7 y6 e# t+ J) v [' u& G- A
# d2 c/ e( j9 o' A! H) c% u! z
6 w+ ^+ v( N$ S1 Z9 F2 r( o1 \แต่ทุกอย่างคงไม่เท่าเพดานสูงกว่าศีรษะผมเพียงแค่หนึ่งคืบเท่านั้นอย่างที่ถ้าผมเขย่งเท้าศีรษะก็จะชนกับเพดานพอดี
+ D: \ o$ o8 x
U4 C" ~% z: m' s0 Y' N
3 t4 ^! ], \ U1 J$ \อย่างนี้สินะ ผมถึงได้ยินเสียงชัดนัก6 Q e+ N; `( A
' z" P6 v0 u2 W3 |: H# r
2 x/ N/ Y* Q; wแต่แล้วขีดสีแดงมุมขวาของหน้าจอก็เรียกความสนใจของผมกลับมา เตือนบอกว่าแบตเตอรี่เหลือเพียงห้าเปอร์เซ็นต์ผมมีเวลาไม่มากแล้ว ผมจะทำยังไงดี...โทรหาพ่อแม่อย่างนั้นเหรอ...ไม่ ผมจะต้องกลับไปกราบท่านทั้งสองด้วยตัวเอง จะไม่ให้ท่านต้องมาทุกข์ใจกับสิ่งที่ผมเผชิญอยู่
# T' e* x; T- ?( r
7 }5 b q) s! \9 y+ {9 N. t' o. i5 Z
หนีออกไป...ไม่มีทางเป็นไปได้เลย นอกประตูเหล็กผมมั่นใจว่าจะต้องมีกุญแจดอกใหญ่เพื่อคุมขังผมไว้ ไหนจะเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่ทั่วทุกบริเวณเพ่นพ่านยิ่งกว่าแมลงสาบ
1 I1 j. p7 s+ x" e. G0 y
3 N9 g7 g; e" t8 p
8 h4 u A4 M8 R. Q4 [% {$ m* Fผมจะทำอย่างไรให้ห้าเปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่คุ้มค่ามากที่สุด...ใครพอจะช่วยผมได้บ้าง...! a, q3 q+ d2 v& U! L8 k4 r, |) \: z
6 w* A7 k( w9 A# f9 O, _" U/ P8 ~
1 N2 [- y0 I5 M& z5 @: wในฮ่องกงคนเดียวที่ผมไว้ใจและเป็นห่วงผมมากที่สุดคงไม่พ้น...ใช่!!เยว่ซิน!!/ _5 _' [3 Q: r0 z
' J. j" Q- s1 A1 ~+ p
( p8 R! U# C% ?$ O; aผมกดหาเบอร์ที่เมมไว้ก่อนออกมาจากอาณาจักรจิ่นเยว่ซินได้ให้เบอร์ติดต่อผมเอาไว้ นี่ไง! เจอแล้ว!
9 y! b8 y8 J% E+ Z6 o# a4 Z, Z$ Z* o0 _2 C3 h: d* v
+ d {& ]; x+ n' b* Z2 }5 M# `นิ้วกำลังจะสัมผัสปุ่มโทรออก แต่...ผมพูดไม่ได้เสียงผมไม่มี5 W0 P \ B, C4 c
# Z9 h3 {6 \& {( E) d, k6 M
+ `3 x! U! ?( Z. Q4 w( U8 }
“อ่ะ...” ผมพยายามเปล่งเสียงเผื่อเวลาที่ผ่านไปจะทำให้เสียงของผมคืนมาบ้างแต่ไม่เลย มันยังแหบแห้งและไร้ซึ่งเสียงใดๆเหมือนเดิม
; Q! o2 E- `( D4 d/ _
2 X2 v" S7 N' N: A9 a' S
5 |8 r! p- W3 b- L# X, i; oทางออกสุดท้ายที่ผมพอคิดออกตอนนี้คงมีแค่ส่งข้อความไป
! @* J8 n/ {+ [+ T1 F* c/ ]& s4 J% M2 C `' W* [; D
- { x. x+ w8 c. Q- U. C+ d# g‘ช่วยฉันด้วยคุณเฟยเฟิ่งจะฆ่าฉัน ตอนนี้เขาจับฉันไว้ใต้ห้องส่วนตัวของเขา....หมิงจิว’
. R; N: U0 a0 R4 d2 n' j0 o7 G5 ^) _5 X3 c; D! j
" B/ G( k% {+ }' J
ยังถือเป็นโชคดีอยู่บ้างหรือเปล่าผมไม่แน่ใจที่ผมกดส่งเสร็จหน้าจอก็ดับสนิททันทีในวินาทีถัดมา
) n9 y) t; x; v9 S* [. C& a& W7 p
7 x9 T) z& M6 _- @เยว่ซิน ขอร้องตอนนี้เธอคือที่พึ่งทางเดียวที่ฉันเหลืออยู่ / _6 ]9 u3 t1 ~% t# ?4 @9 a% v
* r8 k5 m- d$ t6 v/ E
0 {+ N L& G. _5 C7 ^3 r+ |9 D
2 H `$ o# X$ e- B; {& rทุกอย่างตกอยู่ในความมืดอีกครั้ง ผมจึงพยุงตัวคลำทางไปยังสวิตซ์ไฟ ดีตรงที่ห้องนี้ไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรือสิ่งกีดขวางอยู่เลยทำให้การเดินไม่ลำบากมากนัก นอกจากระวังเรื่องการลื่นล้มเท่านั้น; G' z/ |$ q% r# Y8 [& ]
/ L( k9 @* }4 w7 {$ M) U' t1 F V8 j
เปาะ!
! Q% I |: i4 g, n0 t, j9 k2 ]/ l" `3 |9 h7 y! Z& v
. E3 E# W. a3 S5 O* W, D% w% d+ Nไม่ติด!
1 {! h3 g( r$ |1 B+ d
: H! x; s+ \& c5 y$ y% c. K6 z( l5 ]; q
เปาะ! เปาะ!7 A$ I- u3 H" Z5 @
2 D0 P; K2 L* r' n/ P
7 h0 z2 R* {( \4 l# Aผมลองกดเปิดปิดสวิตซ์ไฟอีกครั้งแต่ผลก็ยังเหมือนเดิม ห้องยังมืดสนิท ผมจึงเริ่มค้นกระเป๋าตัวเองอีกครั้งเพื่อหวังว่าจะมีสิ่งที่ผมยัดใส่มาจะมีอะไรพอเป็นแสงได้บ้าง: b; {9 \. Q; M9 ^1 c6 ~
) B: a2 A2 Q- l5 A7 X# F9 }
7 h3 F. v5 R. N3 S5 Z: Y( @; N# _ตุบ# \' s: q% M' J* B) r# v- m3 B0 X
: Z! {' L2 f1 _8 u
; }+ r4 g- @# ^% e3 A+ iบ้าเอ๊ย!!
) V. h' i0 A Z2 D5 {
' G( j4 U- i, j. m! ~' R6 x* m
. R; C) s4 z# Y, [" {1 L8 oผมนั่งยองลงควานมือเก็บของที่ร่วงลงจากกระเป๋าที่ผมเผลอคว่ำลง ของหล่นกระจายจนผมต้องใช้มือกวาดรวบเข้าหาตัวและก็ต้องเงยหน้าขึ้น หยีตามองเมื่อรู้สึกว่ามีแสงสว่างรำไรให้ผมพอมองเห็นเลือนรางจากบางสิ่งที่เปิดกางอยู่บนพื้น
* Y4 `, @9 N' ~9 g3 M) l8 U8 s! D5 h& A* y8 Y j
' G: q( \+ f2 \, E) u8 _; M! F
ผมค่อยๆคลานเข่าเข้าไปหาเจ้าสิ่งนั้น และก็ต้องตะลึงค้างเมื่อแสงสีทองเรืองรองมาจากหนังสือคัมภีร์อาหารยอดยุทธ์ที่ผมพกไว้เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวทางใจ แต่ไม่ใช่จากตัวอักษรจีนที่ผมเห็นจนชินตา
/ M8 H* B4 @* P) y. \. w) U
5 G0 Z3 n4 p5 b: M: s! y- s9 Z+ H, | W( ?. q9 i2 u
ผมหมุนหนังสือให้กลับหัวลงจากปกติ...และกวาดตามองตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เรืองแสงทั่วหน้ากระดาษอย่างประหลาดใจ
! ]3 i+ \0 C: m* H( j. |1 G$ ~9 g+ @
$ M6 e% M4 l5 g0 Y1 J! N- `& s
ไม่รู้สวรรค์ลิขิตหรือกำหนดให้หน้าหนังสือที่กางออกเป็นใจความที่สะกิดใจผมอยู่พอดี
) I0 V" ]9 j7 c% d* |7 @( V7 m% `1 z, S3 H8 ~
! x" T0 B- n* ?6 P# j z2 `* e! Kแปลเป็นไทยได้ว่า...
7 h, e f0 g+ A0 v3 j& U- Y3 B1 `
2 x# Q& m1 B0 x" W4 C
% C% Y7 T' u( k2 i! u
กำจัดความเป็นชายของเชื้อสายที่เป็นชายให้หมดสิ้น รักษาเพียงผู้จะเป็นใหญ่ในภายหน้าเพียงเท่านั้น เพื่อป้องกันการแย่งชิงอำนาจสืบต่อไป; }2 E1 X$ a; H# N
" r M* D4 u1 r
& b7 ? u8 q( ?$ S' {& {. C2 w
% ]2 \, W$ L! f6 \และยังมีอีกหลายข้อที่เริ่มต้นย่อหน้าบรรทัดใหม่อย่างเช่นหน้าที่หลักๆของประมุขตระกูลเฟย กฎการเลือกคู่ครอง และทุกๆหน้าที่เปิดดูจะมีอีกหลายร้อยกฎที่ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก) o) i! W; r0 M1 [9 V Y
! G; S8 K m/ d( J4 \ C
% `) c" O+ p; |8 S1 Pแต่เชื่อเถอะ สิ่งที่ผมสนใจมีแค่ข้อความด้านบน
+ q" @: \+ y" g! h8 x7 u4 \
- N$ N+ f& ^/ J$ W$ W: E( {* y2 z. {1 l
มันหมายความว่ายังไงกันแน่..., d' e2 i# L: W# o5 c0 Q3 v! k
s- J! _1 A' {0 B y( N& W. M5 K2 {
ฟึ่บ!) Z# [1 O" p' k% g) l0 @* z
( O/ e- L+ i: Q& E: W" q% ?7 O) W( H/ n3 m; w" Y, @/ q5 A5 Q
ผมรีบพลิกปิดหนังสือเพื่อดูปกหน้า และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ บนปกที่เคยมีอักษรจีนตัวใหญ่อยู่ตรงกลางบัดนี้กับถูกความมืดดูดกลืนบดบัง หากแต่สิ่งที่ปรากฏคือตัวอักษรภาษาอังกฤษเรืองรองเล่นแสงเช่นเดียวกับข้อความด้านใน1 X; `" u1 J. i
% X0 [* T2 r8 V! ]/ ~* @7 o- j- o) @
แท้จริงแล้วมันคือหนังสือกฎของบ้านตระกูลเฟยหรือนี่ช่างทำได้แยบยลยิ่งนัก เล่นเอาคนธรรมดาอย่างผมมึนไปเลย$ ]* H. z$ G" t
0 @# P; H9 H( B* F+ g( A! J% ], C4 B. t2 R6 w5 C
คนตระกูลยิ่งใหญ่เก่าแก่เขามีความลับซับซ้อนกันขนาดนี้เชียว บ้านของผมก็มีกฎบ้านนะแต่ต่างกันตรงนี้แม่ของผมเขียนลงกระดาษแผ่นใหญ่แล้วติดไว้กลางบ้านให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน 3 }9 n7 i3 n; R1 A
( ~4 }: n' ~0 w% d; n
' [' k+ R2 t5 G$ s; b+ _5 k' hแล้วก็ไม่ใช่กฎพิลึกกึกกือเช่นนี้ด้วย
) L1 x6 k7 A" E, V0 K
) w' p# u6 Z/ v- X2 y/ }
; j; [, j% d) h6 f4 B k4 v! Fแกร๊ก!2 ~) a# s& V' j+ I" z& M
- W8 z) h4 ^, ^, k& Q W, J
" O& e8 [. r7 |8 J“$&^%(*)!”0 Z4 n) Q, g. ]+ m* Q9 m; C
8 P4 Z4 J' R- {& F+ k$ @( s8 ]
+ |/ r' T t8 s+ D7 D/ f8 Iเสียงหน้าประตูทำให้ผมรีบพุ่งตัวไปนั่งทับหนังสือไว้ แต่ก็ช้าไปเสียแล้วเมื่อหญิงชราที่ก้าวเข้ามาพร้อมตะเกียงในมือรีบวางมันลงบนพื้นห้องแล้วเข้ามาดึงร่างผมออก
( L$ A1 [0 m8 |
, P9 |( j) g* t% l
5 _( b' q/ w$ @- Dเมื่อเขาเห็นหนังสือที่พอมีแสงสว่าง สิ่งที่เคยเรืองรองก็เข้าซ่อนเร้นและกลับมาเป็นหนังสือคัมภีร์อาหารยอดยุทธ์เล่มเดิม แต่ดวงตาโปนใต้ตาหย่อนคล้อยคู่นั้นยังเบิกกว้างมองมันและยกนิ้วขึ้นชี้อย่างสั่นระริก
( \1 Y/ G& V5 q" T* [, ]: u. `- F$ I8 I( J
' r- U2 f# B9 j) O7 r
“%#$$&^^*(()&%$” เขาพูดภาษาที่ผมไม่เข้าใจ แต่ผมจับน้ำเสียงที่ดูหวาดกลัวได้! H) z3 x! E, R* A6 j
4 f& ^: _5 v3 V: c# Z4 M, V, a0 ?" L# r
! N8 D$ R1 T3 J' H5 \! ^
ผมส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่เข้าใจ อ้าปากพะงาบๆให้เขารู้อีกว่าผมพูดไม่ได้ เมื่อนั้นเขาจึงปรับใบหน้าให้ลดความตระหนกลงแล้วเริ่มรื้อหาของในตะกร้าไม้สานที่ผมเพิ่งสังเกตเห็น
7 F+ {# `9 F4 R7 B
( e* K5 a j4 C0 F# A" `0 D [1 K# J7 ]6 c! e8 n% u
เหมือนเขาจะเจอสิ่งที่ต้องการแล้ว ขวดสีชาใบเล็กถูกยื่นมาตรงหน้าทำท่าทางว่าให้ผมดื่มมันเข้าไป ผมกระถดตัวถอยหลังอย่างหวาดระแวงมันเป็นยาพิษหรือเปล่า เขาจะฆ่าผมเหรอ
7 r d# Q$ s5 b& q% Q! }; o+ C! h: y. q( ^
. M$ X1 ^ J* P0 _$ sคิดได้ผมก็ยิ่งกระถดตัวหนีไปไกลขึ้นถึงจะรู้ว่าหนีไปก็ไม่มีประโยชน์กับพื้นที่สี่เหลี่ยมแค่นี้แต่สัญชาตญาณมันก็บอกให้ผมหนี3 h: b% d1 o7 |% x7 H% m
+ g4 p- B {1 A4 v8 _* A
$ `) |) e' k8 L9 mตึก ตึก
4 G7 B3 N p# F' S# v: l+ P0 H, e8 T \/ b/ {; }
8 Y2 [# W# O5 Jยิ่งผมถอย สองเท้าก็ย่างก้าวเข้ามาเรื่อยๆ
2 J4 ^* O+ J8 g7 o
3 q4 J) A1 z ~- s$ `/ L% w, |8 U! H; h1 A! i+ G/ V: P7 {4 \6 s" \
“อื้อ! อื้อ!” ผมสะบัดหน้าหนีเมื่อมือเหี่ยวย่นจับใบหน้าผมเพื่อจะกรอกของเหลวในขวดเข้ามาในปาก มือสองข้างยกขึ้นปัดป้องพัลวัน จนสุดท้าย...
" j: C: L- U5 H8 S3 Z k& c* M! z* a
9 ~" I! p: u) D W7 F8 Z7 hเพี้ยะ!!. J. f: X% E. @. }/ R( V
+ l- U) l: ]/ q* n3 W
. k' c# S" M: B4 x- Hฝ่ามือย่นตบลงบนแก้มซีกซ้ายจนหน้าสะบัด ผมเงยหน้าขึ้นมองเตรียมจะปกป้องตัวเองอย่างเต็มที่ต่อไป แต่เขาก็ไม่ได้ทำร้ายผมอย่างที่คาด กลับกัน...เขายกขวดสีชาขึ้นดื่ม...กลืนลงไป...ถอนขวดออกจากริมฝีปาก...และมองสบตาผม...เหมือนบอกว่ามันไม่ใช่ยาพิษ...! p' H \5 h3 V* ]
7 Y1 k$ ]$ t: I M4 i4 d9 Y
6 r' C6 o7 O3 k/ X- r6 a1 R' Wผมยังมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง แต่ก็ยื่นมือไปรับขวดสีชาอย่างระแวดระวังมองขวดในมืออย่างไม่แน่ใจ หันไปสบตาหญิงชราอีกครั้งที่ทำท่าทางให้กระดกมันเข้าไปมองขวดในมือ แล้วสุดท้ายก็ตัดสินใจดื่มมัน8 x0 m! ^& F4 W& w( r2 z
+ M) H) B1 ]9 f
/ |' t( x. f% g, Z4 m. n( bของเหลวในขวดไหลผ่านริมฝีปากผมอมมันไว้พักหนึ่งอย่างไม่กล้า จนโดนตบปากไปทีนั่นแหละถึงยอมกลืน; |4 N1 L* @1 a- O
5 ~1 X" H/ H& Y. }3 D2 \1 t8 c5 V% y3 E2 S) n, c* q
ผมหลับตาปี๋รอรับปฏิกิริยาที่จะเกิดขึ้นนั่นไง...เริ่มคันยิบๆใบปาก ลามไปในลำคอ และก็รู้สึกแสบๆที่ลิ้นปี่
! k+ N2 R' E5 e/ v
- ^6 P8 ?' E5 V. b. c# b
) c( q2 P2 a0 d5 p“อึก” R5 q* X/ D* O3 I- P
' ~0 p3 V- `5 b G! I6 {& J$ o/ ]
. N; i0 _+ R6 N6 ~“ลองพูดสิ” หญิงชราเอ่ยเสียงแหบต่ำเป็นภาษาไทย ผมเบิกตากว้างก่อนค่อยๆเปล่งเสียงตามที่บอก
( I n0 a0 B( k
0 s! k. P/ m" s0 [* \! Q2 W+ y- ?7 {' o! j2 ]9 R! D) D& V
“คะคุณ แค่กๆ พูด ทะไทยได้...” หญิงชราพยักหน้า ซึ่งผมไม่ได้สนใจไปกว่าเสียงของตัวเอง ถึงมันจะแหบแห้งแต่ผมก็ยังดีใจที่สุดท้ายสามารถพูดได้แล้ว6 @. B; ~: Q& x3 C$ b0 ^$ @( U
3 U' Q) Z' w' \+ y9 k
5 Q# V2 [+ c+ e' M6 U2 n& u( O
“ได้หนังสือเล่มนี้มาได้ยังไง” หญิงชราถามทันทีเมื่อแน่ใจว่าสื่อสารกับผมได้แล้ว1 v" y0 h6 g4 H1 K" W. F
( ?- F7 u* B8 G" A
( O4 b- j, S6 R# N2 `' [ผมยังปิดปากเงียบ คนที่นี่น่ากลัวเกินกว่าจะไว้ใจผมไม่อยากจะเอ่ยปากเล่าอะไรทั้งสิ้น
, d+ c# p6 j5 h9 g! W
9 [8 E6 Y/ ?% P! B% Y$ ^& {; @! `$ W+ A
“คุณจิ่นตั้งให้ฉันมาช่วยเธอ” ผมนิ่งจริงเหรอ...เยว่ซินเห็นข้อความแล้วให้บอกให้คุณจิ่นตั้งมาช่วยผมเหรอ6 d" h2 f4 m# ~) G. q6 u
, `: z0 r4 j. h3 ~/ E$ r% i& _* H4 F% J; A2 e" F
ผมจะเชื่อหญิงชราตรงหน้าได้อย่างไร" |& _% ~4 ~) ~
2 `3 t/ t1 ]. ^
# c: s7 l. O7 m* k1 s" A+ j2 l
“เธอจะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของเธอ ใช่ว่าจะมีทางเลือกมากมายหรอกนะ” สายตาภายใต้เปลือกตาอันหย่อนคล้อยมองมาที่ผมอย่างเยาะเย้ย ผมเม้มริมฝีปากแน่นนั่นสิ...ใช่ว่าผมจะมีทางเลือก อยู่ก็ตาย ดังนั้นเลือกไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า+ w1 L& H9 @7 N
; I% F. i; k* s. `
% {2 k! I4 A: F2 iผมมองไปบนฝ้าเพดานอย่างไม่แน่ใจ' ]; V4 l9 i: ^$ ^% x6 _
. R* a) O7 l2 [: Y! @ n
. @* r/ L; ?. c. {“พวกเขาไม่ได้ยินหรอกหลับเป็นตายเลยล่ะ” มันเพลียขนาดที่มีคนย่องเข้าห้องยังไม่รู้ตัวเชียวหรือหึ คงจะเร่าร้อนกันมากสินะ1 D: h7 c: Q% g" Z- y% l
* B9 U+ ~# R1 v+ k4 z5 ]
3 J9 P5 C9 v* {: \" ]) ~( Uผมกระพริบตาไล่น้ำตาที่คลอหน่วงปัดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วมาสนใจหญิงชราที่ถือไพ่เหนือกว่าผม
7 K& b8 s2 |( ~9 V
- g0 \+ V( Y/ i0 x+ Y7 D9 I @5 c' V" ?0 p
“ใหญ่...ไม่สิของจิ่นสือ” ความจริงใหญ่เก็บเอาไว้ในตู้เสื้อผ้าที่ห้องส่วนตัวของเขาแต่ผมแอบหยิบมาอย่างรู้สึกว่าผูกพันกับมัน
* X) a" y9 X. a' J, f' _4 C8 {$ a& k+ W' N' ^) r5 u$ L: k
1 G- y2 M! g1 R5 n8 w* f
“เธอคือ...คนรักคนไทยที่เขาพูดถึงกัน”
( g; T6 `, k- m+ a/ A; }" G/ W" m5 n1 s
( L* Q# m# j( W7 m; {
ผมพยักหน้ารับ
5 r' |5 S! ^% w( b' i- n/ d. C F5 |: g
8 {' e0 N, K' j, g! ?' H7 j1 i“ไปอยู่บ้านจิ่นมาใช่ไหม”$ E# L0 @) ^7 |, M- \- E4 r+ m
7 I4 ~; g5 X1 Y9 }3 |
( }* K ?+ e3 O) p8 x$ k1 Zผมพยักหน้าอีก
$ x' c. W# \: k* B7 P4 n% K! r! u1 U- D8 W+ X3 a, o- F- I
% ?% M; ?( s+ C
“รู้จักผู้หญิงในรูปนี่ไหม” แล้วเธอก็ล้วงเข้าไปในหน้าอกแล้วหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งยื่นมาให้ผมดู
7 j# O2 f( }6 \6 m0 K4 I, z0 w. T$ @" L7 G
2 d, e* x; W) v, h- @) Y$ y* K6 I
“เยว่ซิน...” ผมพูดชื่อเด็กสาวในภาพออกมา ถึงจะดูเด็กกว่าตัวจริงมากโข แต่ผมก็จำโครงหน้าได้รูป จมูกเชิดรั้นริมฝีปากบางเฉียบและดวงตาแววหวานคู่นี้ได้3 E! D9 U" t4 e: `3 f8 g8 p) U( {9 j
! l0 [4 R, w" o6 u$ D$ o8 |: z
/ m' E* R9 Y& Z3 }5 zหญิงชรามีสีหน้าอ่อนโยนขึ้น รอยยิ้มบางแสนเศร้า พร้อมกับฝ่ามือเหี่ยวย่นที่ลูบไปยังใบหน้าของคนในภาพอย่างทะนุถนอม “เยว่ซินงั้นเหรอ...”# @% {; f9 O5 p- B
6 c, N5 I. l! x/ X% K7 ]2 E3 g
, `: U- B( Z8 _9 F" B, a- H“คุณรู้จักหรือครับแค่ก”
5 t+ Q8 H; @( [! I
2 j8 L. L1 o: J3 A3 O, @# ?# b( D1 |: y7 q4 [
“ไม่ใช่เรื่องของเธอหรอก ตอนนี้เธออยู่ในชั้นใต้ดินของห้องคุณชายเล็กฉันจะพาเธอออกไป เครื่องบินส่วนตัวของประมุขเฟยรอพาเธอกลับเมืองไทยอยู่ด้านหลังเพนท์เฮ้าส์ อ้อแล้วอย่าลืมคืนหนังสือเล่มนี้ให้คุณจิ่นตั้งด้วยล่ะ”
% e# S$ I7 h, V/ ^" x$ I+ u
. ^/ G1 r/ D7 d' E) @2 t6 I$ K( Y0 Y$ J, g8 ^2 c
หญิงชราปรับโหมดกลับมาเป็นแม่มดใจร้ายดังเดิมก่อนไปหยิบตะเกียงแล้วเข้ามากระชากแขนซ้ายของผมให้ลุกขึ้นพลางยื่นตะกร้าให้ผมถือ. E A/ b( o$ C& G) Z5 B% |
' i$ Z. y$ R7 }
( }* X) y3 k: {0 o. N3 _% V“ในตะกร้าเป็นยารักษาที่เธอจำเป็นต้องมีทานให้ตรงเวลาที่เขียนกำกับไว้ ไม่อย่างนั้นเธอเน่าทั้งตัวแน่”
, W6 w; u: K9 y( S$ l) {$ q
" z3 z% _0 T: t8 p6 D
/ N" x/ Y: j9 Y# g4 L; F7 I! R0 S“คะคุณเฟยหลง...เขา...” จะช่วยผมอย่างนั้นเหรอในเมื่อเขาดูท่าจะรักน้องชาย แล้วน้องของเขาก็อยากฆ่าผมทิ้งเสียเต็มประดา
+ c) u C9 f3 \: [" n
" x- x* l4 }1 f# @( x3 Z/ ~6 U5 J F4 D/ @2 M/ W% e
“เมื่อคุณจิ่นตั้งตัดสินใจช่วยเธอนั่นแสดงว่าเธอก็มีประมุขเฟยคุ้มกะลาหัวแล้ว”& t# u& G, D$ l: n0 b# {7 O& Y
9 ]: C6 y1 X$ E. K/ J
8 k: k8 B7 s" o: G3 S9 X2 K4 s8 B# o5 M) _
$ H# p; S- H( u: sเธอช่วยผมออกมาจริงๆ ไม่ต้องหลบซ่อนหรือวิ่งหนีเหล่าบอดี้การ์ดทั้งหลาย เพียงแค่เดินออกมาทุกคนก็พร้อมจะหลีกทางให้เหมือนมีคำสั่งไว้ก่อนหน้าแล้ว จนมาถึงลานปูนกว้างด้านหลังเพนท์เฮ้าส์ คุณเฟยหลงและคุณจิ่นตั้งได้รออยู่บนเครื่องเรียบร้อยแล้วพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกจำนวนหนึ่ง9 u, U* i0 n1 |* j
" j, B6 b! G- M6 P3 u
4 L% ^7 K ]4 k0 T& F; aหญิงชราประคองส่งต่อผมให้บอดี้การ์ดคนหนึ่งเพื่อให้พาผมขึ้นไปบนเครื่องผมมองหญิงตรงหน้าก่อนส่งยิ้มขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
2 x. P* {+ ~& S5 W
+ Y. R4 z. G* M H' x6 X( [& V) e$ N* N3 b* z
“ขอบคุณครับขอบคุณมากจริงๆ” ผมยกมือไหว้เธอหลายต่อหลายครั้งและเพิ่งสังเกตเห็นว่าหลังมือตัวเองเป็นสีน้ำตาลเข้มจากรอยไหม้$ i9 F/ Q4 b1 U5 ~/ l
: n# C0 m1 n2 e+ E( \4 z4 [$ V/ C) X
1 s% c/ D: J9 o( g& X3 {
“ฉันแค่ทำตามคำสั่ง แต่ถ้าเธออยากจะตอบแทน ไว้มีโอกาสเจอกันอีกครั้งเล่าเรื่องเด็กผู้หญิงในภาพให้ฉันฟังบ้างก็พอ” น้ำเสียงเธอไม่แข็งกระด้างเหมือนก่อนแล้ว ฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบศีรษะผมแผ่วเบา “ไปเถอะ ถ้าสองคนนั้นตื่นจะยุ่งเอา”
& s H/ H- E8 z6 J* A
0 q+ r! N4 F7 h2 h7 P$ a K' G2 `, c M p
ใบหน้ามีอายุพยักหน้าเป็นเชิงให้บอดี้การ์ดพาผมขึ้นเครื่องไปได้แล้ว
( p$ v1 M a! c% x+ H% C9 G: \
2 X1 C' [2 u0 |6 ?+ D
2 t( W3 q3 d$ ^8 N+ M: P m$ g Lสองคนที่ว่าคงหมายถึงคุณเฟยเฟิ่งและ...นายจิ่นสือ...ที่แม้ผมกับหญิงชราขึ้นบันไดจากชั้นใต้ดินมาโผล่ยังห้องนอนที่ทั้งคู่ทอดกายเกาะเกี่ยวกันกลมด้วยร่างเปลือยเปล่า เดินผ่านเตียงมายังประตูออกสู่ด้านนอกทั้งคู่ยังไม่รู้สึกตัวตื่นเลย...0 u& X1 V& S' y2 S: Y
; I4 _/ S( S: G. }
) D! E, o) D% Y. k" \, I
ผมถูกพาขึ้นมาบนเครื่องบินหรูโค้งขอบคุณคนทั้งคู่ ก่อนจะถูกคุณหมอนำตัวไปรักษาที่ส่วนท้ายของเครื่อง
( _4 I! Y( Z( P1 b" |
* n" F4 `6 P% `: V/ |2 X" W, o0 O B% O: b+ o
ผมนั่งเอนอยู่บนเบาะนุ่ม เครื่องบินค่อยๆทะยานขึ้นเหนือพื้นดิน ผมมองผ่านกระจกออกไปด้านนอกที่ตอนนี้แสงสีส้มของพระอาทิตย์เริ่มทอแสงส่องสว่างยังเส้นขอบฟ้าต้อนรับเช้าวันใหม่
! `9 C! Q6 H+ R. \9 J
% f: v( v9 h; i' A B# q+ l8 Q* t! F0 x) q
ประสบการณ์การมาต่างแดนในครั้งนี้ให้อะไรกับผมมากมาย
) O+ G3 T9 Q2 }6 B y
! F5 v1 H/ E2 ^, K O. l, w
* Z# V+ ?; W8 z$ {6 z+ rและคืนสุดท้ายของการอยู่ที่นี่ช่างนานแสนนานเหลือเกิน8 {- ]4 F9 ?: Z
+ a- o: K+ C8 _1 b. s" k2 |( x
+ ?- v8 P3 b# ~' |- F# _ความเจ็บปวด ความโกรธแค้น ความเสียใจคราบน้ำตา...และความรัก...ผมขอละทิ้งทุกอย่างไว้ ณ ที่แห่งนี้ ไม่ขอเก็บมันเป็นของฝากกลับไปด้วย..
4 F! @* M- e' h9 s- h: _7 ?6 Z' p6 T; D, n# l7 J( z
. h A$ N/ j8 Y! V- U D; fขอแค่ร่างกายและหัวใจกลับไปซ่อมบำรุงรักษาและเยียวยาด้วยตัวเองก็พอ 6 U8 B# q* p/ u. z; n+ V- O
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-30 16:49:46
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-30 21:48:10
โพสต์ 2020-4-30 23:41:38
