|
เร่ร่อน18
4 { Q& n; U* w" ~/ h; j, K) a( g; W# ]
; }' [( ^" A3 G5 H, K5 m. F7 V% w0 h1 o9 _
สิบสองวันผ่านไป
/ t8 r f3 |( f; E6 V9 y B0 G; J# ?
7 A2 t9 S5 ]* \. J3 ]: b/ s1 G# O: g) R" m
ตอนนี้ผมกำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สองมือกอดเข่านั่งคุดคู้อยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีขาวเฮ้อ คิดถึงใหญ่จัง ไม่เจอกันมากี่วันแล้วนะห้า หก เจ็ด ไม่สิ สิบวันแล้วต่างหาก1 E g+ W. d2 P+ L* o; C3 ^
! o2 ] U7 w* B A8 e$ d! r( X9 j
: t1 t4 o- s' m2 Z' z& k0 ~! \5 bให้ผมได้นอนอิงแอบให้ได้รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยเพียงคืนเดียว รุ่งขึ้น...นายหมาตูบก็หายลับไปในตระกูลเฟยและไม่ได้กลับมาบ้านอีกเลย มีเพียงการติดต่อสื่อสารกันผ่านทางโทรศัพท์หรืออย่างดีที่สุดก็เฟซไทม์ที่มีมาแค่สองสามวันหนหนึ่งเท่านั้น หนำซ้ำแต่ละครั้งยังคุยกันได้ไม่ถึงห้านาที, @! W1 H l/ @- O( m$ }
$ E S; Q7 O4 S* @1 e* k6 |
2 n g( T# ]* I9 tผมรู้ว่างานบอดี้การ์ดต้องอยู่กับนายตลอดเวลา ยิ่งเป็นคนสนิทด้วยแล้วก็เหมือนเงาตามติดตัว เห็นเยว่ซินบอกว่าเมื่อก่อนพี่น้องตระกูลจิ่นทั้งสองคนจะกลับบ้านเพื่อมาดูการฝึกซ้อมของลูกศิษย์เพียงสามเดือนครั้ง และเป็นเพียงการมาเช้าเย็นกลับเท่านั้น
7 M3 I5 o0 f% [$ L0 a' i' Z4 x$ @; u% h% Z9 b
8 ^. d( F }# [8 [0 m4 D8 Aนั่นยิ่งทำให้ผมหงอยเข้าไปอีก
$ V) d/ t$ W$ x0 I; g l* ^' P E$ J! K
- s- \5 Q, v2 L+ ?# ]. R
ไม่ใช่ไม่เข้าใจ มันก็แค่...คิดถึง
d+ x; M' q2 A+ i7 m/ f- Y
9 U0 o; v" ~/ a% A" h+ @8 ~/ {
) f: ^2 ~" S0 w$ k" Qคิดถึงทั้งคนทั้งหมา...เอานายหมาตูบไปไม่เจ็บใจเท่าฉกเจ้าตี๋น้อยไปด้วย ที่เพียงได้รับการรักษาอาการบาดเจ็บจนหายดีก็มีครูฝึกมารับตัวไปตามคำสั่งของผู้เป็นใหญ่ที่สุดในอาณาจักร...คุณจิ่นอ้าน, M& Q( n& D6 W' W
1 J0 X5 c+ w9 p! x; G
7 q2 g. t B# v( p6 P! T( _จะว่าไปทั้งนายและบ่าวก็ล้วนทิ้งผมไปทั้งคู่สินะ...
5 M) L' m1 i3 g$ _$ H* D3 s& `0 j' E7 n% c7 M. T( v' D/ I3 W% R8 n
! Y, c3 D" H/ { W) @
...ตี๋น้อยถูกรับไปฝึก จะได้ปล่อยตัวมาเที่ยวหาผมสามวันครั้ง โดยจะมาช่วงเย็นๆครั้งละไม่เกินสองชั่วโมง เวลาเจอกันไม่เพียงแค่ตี๋น้อยที่ดีใจเมื่อได้พบเจ้าของ แต่ผมก็ตื่นเต้นจนคิดว่าถ้าตัวเองมีหางมันก็คงจะกระดิกดิ๊กๆไม่ต่างจากเจ้าหมาน้อยตาแต้ม( V7 H3 i$ Y( l( L
0 b! A) l6 I, i" {0 N3 u7 O, T& f q1 [4 u" S/ M
เฮ้อ ยิ่งนึกก็ยิ่งคิดถึง เปลี่ยนเรื่องเถอะ
) S! n- L4 E3 m: J/ R$ t; ]: h' G+ P5 }) k8 y9 c {
3 z& N) P0 ]+ X2 |& z2 dมาพูดถึงชีวิตของผมในอาณาจักรจิ่นกันดีกว่า จะเรียกว่าดีก็ไม่ใช่ แย่ก็ไม่เชิง มันยังไงดีล่ะ สำหรับผมคิดว่ามันเป็นอีกมุมของชีวิตที่ผมจะต้องเรียนรู้มุมที่ผมไม่เคยเจอมุมที่แทนที่ผมจะคิดว่าแย่กลับปรับเปลี่ยนเป็นสนุกไปกับมัน ถึงจะมีความอึดอัดและกดดันไปบ้างก็ตามที
& L+ T" `! N, \( c, B, d# Z1 J, p' ]/ B, @& b0 \6 x
" o# ^5 r2 f9 r% I แต่สำหรับคนที่นี่คงไม่คิดแบบเดียวกับผม...
3 f2 d2 K/ R+ o+ ~2 {5 t5 L# g# Y, Y3 }
0 q5 x& u6 [3 X7 M y
อย่างแรกเลยคือ...คนที่นี่มนุษยสัมพันธ์แย่มากถึงมากที่สุด นอกจากเยว่ซินผมไม่เห็นว่าจะมีใครยิ้มแย้มหรือพูดคุยทักทายกัน เห็นแต่ก้มหัวทำความเคารพคนที่ศักดิ์ใหญ่กว่าตนแรกๆผมถึงกับเหวอยิ้มให้ใครทุกคนก็หน้านิ่ง เดินสวนกันก็เหมือนอากาศธาตุ หรือแม้แต่ตอนทานข้าวก็เงียบกริบแม้แต่เสียงช้อนเสียงส้อมกระทบกันยังแทบไม่มี ! A* N2 C& ^- {/ J$ I) t. t
5 o+ E% [% W/ b& |- d, S) X
9 w1 z- S5 R+ d# S/ s% sเริ่มแรกผมคิดว่าเขาต่อต้านผมหรือเปล่าไม่ชอบหน้าผมใช่ไหม แต่เมื่อสังเกตดูจึงรู้ว่าทุกคนที่นี่ปฏิบัติต่อกันเช่นนี้หมด
/ K/ s, Q f3 w
4 M# n. m3 i8 Z! h
. Z5 g O% Y4 n8 }ผมเลยทำตัวเป็นเรือต้านกระแสน้ำ พยายามชวนทุกคนคุยไม่ว่าจะเป็นแม่บ้าน คนครัวคนสวน บอดี้การ์ดยามเฝ้าประตู หรือแม้แต่ลูกศิษย์ที่โกดังฝึกยกเว้นก็แต่พ่อแม่ของใหญ่...2 ^7 c `- \0 J+ p9 M, I# D
, u) A/ @+ ? \0 v. ^4 l; @, J
" P0 Q8 G$ z' ^( A0 ^, f5 J
ซึ่งสายตาเย็นชาท่าทางหมางเมินของคุณจิ่นอ้านกับคุณจิ่นเม่ย ท่านทั้งสองมีท่าทีอย่างนี้กับทุกคนอยู่แล้ว รวมทั้งลูกชายทั้งสองของตัวเองด้วย...ไม่สนใจไม่ยินดียินร้าย...
2 B: h) Z) q: Q: ~- ~9 D# U* I2 [. u( J2 Z
/ ]- B( M$ j$ W2 _2 S, C2 R" aแวบแรกก็ไม่อยากจะเชื่อพ่อบ้านสักเท่าไหร่ แต่พอเห็นเยว่ซินที่สดใสดั่งดอกไม้แรกแย้มเป็นสะใภ้บ้านนี้มาห้าปียังได้รับท่าทีนิ่งเฉยเย็นชาจากทั้งคู่ ผมก็ล้มเลิกความตั้งใจไป2 j( [% x; E' M, t
9 v' `* B* G3 v/ `* v, R6 m4 d; J$ l9 ?9 i) y" X& _2 f! I4 d9 w. t
โดยแรกๆก็ไม่มีใครยอมโต้ตอบกับผม ทำเมินเหมือนไม่ได้ยิน ไม่เห็น ไม่สนใจ พอเซ้าซี้ชวนคุยมากเข้าก็โดนตีหน้ายักษ์กลับมาแต่ผมไม่สนยังชวนคุยต่อไป ซ้ำยังช่วยบุคคลในหน้าที่นั้นๆทำงานอีกด้วยซึ่งความพยายามของผมก็เป็นผล ทุกคนเริ่มพูดตอบกลับมาบ้างถึงบางครั้งจะเหมือนตัดรำคาญก็เถอะ5 T: f8 f- K1 k$ }) u1 W+ z; @
3 D5 s0 s& d a; u5 Z1 ~" S0 B( x" \: B
อย่างที่สองผมได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำนั่นคือ...การเรียนศิลปะการต่อสู้ ไปอ้อนวอนขอเรียนมาอาจจะไม่เอาเป็นเอาตายเหมือนอย่างบอดี้การ์ดฝึกหัด แต่ก็ทำเอาผมได้เหงื่อกลับมาทุกครั้งที่ไปฝึกก็ครูฝึกโหดปานนั้น ขนาดขอคอร์สง่ายที่สุดแค่พองูๆปลาๆต่อยอดจากมวยงานวัดของผมเป็นพอ แต่ครูที่นี่ก็ยังคงความจริงจังสอนผมประหนึ่งจะส่งไปขึ้นชกกับบัวขาว แต่ก็ดีครับรู้สึกเหมือนตัวเองเฟิร์มขึ้นแข็งแรงขึ้น ซ้ำยังได้ทำเนียนผูกมิตรไปเรื่อย ฮ่าๆ8 n5 f# X' ~# W% y; u' i! c
- d: f& }& `3 z7 |
1 r- ^' P+ z& x7 r7 zอย่างสุดท้ายคนตระกูลจิ่นถือระบบอาวุโสมาก...ที่ว่าอาวุโสไม่ใช่เรื่องของอายุ แต่อาวุโสตามศักดิ์ โดยผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดคือคุณจิ่นอ้านและจิ่นเม่ย รองลงมาคือจิ่นสือ จิ่นตั้ง และเยว่ซินเป็นอันดับสุดท้าย# D% B. C3 s, C8 m3 u
- H( g n r _! @! |- o5 C! D. h3 z2 ]
พูดถึงเยว่ซิน เธอเป็นภรรยาของจิ่นตั้ง เป็นคนเดียวในอาณาจักรที่ผมรู้สึกว่าไม่เหมือนผีดิบเธอผู้มีใบหน้าสวยหยด กิริยาเรียบร้อยท่วงท่าสง่างาม แต่สำหรับผมสิ่งดึงดูดใจคือ รอยยิ้มสดใสเปรียบดั่งดอกไม้บานให้อาณาจักรที่แห้งแล้งมีชีวิตชีวาขึ้น...
" x& ]# R. z( W9 K5 q: D: u/ q& l2 m3 w @; p
" F" o, @$ S3 }# D1 w+ l
...เยว่ซินคือเพื่อนเพียงหนึ่งเดียว ณ ที่เงียบเหงาแห่งนี้เธอมักจะพาผมเข้าครัวทำอาหาร ปลูกต้นไม้ในสวน ถักผ้าพันคอทอเสื้อซึ่งอย่างหลังสุดผมจะนั่งดูซะส่วนใหญ่ เคยลองทำแล้วแต่ยุ่งเหยิงเกินทนไหมพรมพันกันเป็นก้อนน่าเกลียด แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นปักครอสติสยังพอไหว ' `3 x: G/ I' m
; f* p: P- u) x; Y- P; V
# U) x% x, U, c) }กิจกรรมที่เยว่ซินพาไปทำแล้วผมชอบที่สุดคงเป็นกีฬาฟันดาบ ถึงจะไม่เคยชนะสาวสวยได้เลยแม้สักครั้งแต่ผมก็ยังชอบมากอยู่ดี นี่ถ้าผมเป็นผู้ชายที่ชอบผู้หญิงคงหลงรักเธอเป็นแน่...รูปร่างอรชรในชุดกีฬาฟันดาบสีขาวดูขึงขังน่าชัง ดวงตาเรียวสวยที่ซ่อนภายใต้หน้ากากพราววิบวับทุกครั้งที่ทำแต้มได้ ช่างดูเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวอย่างไม่น่าเชื่อว่าคือคนเดียวกับหญิงสาวผู้อ่อนหวาน8 s( x0 i2 m0 y! P/ ]+ Y% @2 D
$ U# i. [6 y2 b( i$ D
/ h2 s4 _9 C" H7 Nเพิ่งมารู้สึกเสียดายที่ตัวเองเป็นเกย์ก็วันที่ได้เจอเยว่ซินนี่เอง5 d( Z' J0 y9 d7 G4 {. S& T, G7 i {
) u/ c0 M% K3 s N; e( Q
) Q& ^' K* L) m5 G. k
พานนึกไปถึงคนรักของตัวเองแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ...เฮ้อเหงานะ นายหมาตูบ
5 T: T x/ i; w5 f5 P+ j7 P5 B
1 F: [0 K" q5 q% I' Q+ n' ~0 U5 r) A0 F0 ]7 P
แอ๊ดดดด, S* y+ S- D2 \ ~
9 u9 z& f& H& t- Y$ H+ t
' I9 _$ _- x0 r! c' T9 M1 n“หมิงจิวววววว~ ~” เสียงหวานสดใสเอ่ยเรียกยามที่ประตูถูกเปิดออก พร้อมกับร่างอรชรที่โผเข้ามาหา ผมละสายตาออกจากหน้าต่างแล้วหันมายิ้มตอบรับเจ้าของเสียง
- D; b& b0 l/ b2 y) j# M0 G' w
* O, [- }/ c Y, B5 Y/ A2 s# z5 ^# a/ @% b8 I& n
หมิงจิวคือชื่อจีนของผม ใหญ่บอกว่าในฮ่องกงผมใช้ชื่อนี้จะเหมาะกว่าเนื่องด้วยชื่อของผมออกเสียงยากสำหรับคนที่นี่) k) d. e! U7 y9 ]5 k
- a. z4 ]( |) w! s; f
; o9 L. W& F7 e9 J) E b$ Fและผมก็สื่อสารกับคนที่นี่ด้วยภาษาอังกฤษ ส่วนใครที่พูดคุยเป็นภาษาอังกฤษไม่ได้ก็สื่อสารด้วยภาษามือและท่าทาง ซึ่งก็น้อยมากเพราะส่วนใหญ่ในอาณาจักรจะสามารถพูดภาษาที่สองกันได้ทุกคน
( }9 ~; m( {1 d% U' `6 ^
& W' o a: n, J. n" N+ Q. w
) ~! ^# \7 h' k0 ]1 V“ว่าไง เยว่ซิน”
# G, m- h* S& N0 [; q7 N I
# t. k w( I. c5 c( z) h2 c4 j$ D0 W; X: N+ d! U9 M/ C8 N
“มีคนมาหา” เอ่ยพร้อมอมยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผมมุ่นหัวคิ้วสงสัยใครกันจะมาหาผม นอกจากคนตรงหน้าแล้วผมก็ไม่มีเพื่อนที่ไหนอีกเอ๊ะ...หรือว่า...' T8 p" W) p8 ^& `7 H" r
' [5 G. n9 q% {# a' x
; ?7 _- B& ]3 U* ]. ]; Q( Q
ผมยิ้มกว้างอย่างดีใจพลางมองคนตรงหน้าเป็นเชิงถามว่า จริงใช่ไหม ไม่หลอกกันใช่หรือเปล่า เขามาจริงๆนะ ซึ่งการพยักหน้าพร้อมกับเข้ามาจับมือทั้งสองข้างของผมขึ้นมาเขย่าอย่างยินดีก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผมจับมือเยว่ซินวิ่งลงไปชั้นล่างพร้อมกันด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรง
2 S' D C/ f+ J# y5 }6 A: H }1 g, X8 g% E8 `9 S/ U
) O$ ]+ ~& ~& Hเพราะดูจากท่าทีมีความสุขของอีกฝ่ายก็พอเดาได้แล้วว่าจิ่นตั้งก็คงมาด้วยเช่นกัน
# X& i2 q& R2 ~' Z8 i2 r1 A# R% p- N; z
% Z. f+ V+ R% Y3 Z9 U) Z$ t. a& Dตึก ตึก ตึก
' Z! Y2 W+ z+ m1 ]3 o! t5 [* b5 j( x" A$ J8 O3 e
) G4 Y3 s/ u9 C! s
เราสองคนวิ่งเข้ามาในห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีชุดโซฟาสุดหรูตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง โซฟาตัวยาวถูกจับจองด้วยหนึ่งคนสวยที่ผมคุ้นหน้าดี...คุณเฟยเฟิ่ง และอีกหนึ่งผู้ชายตัวสูงใหญ่ท่าทางน่าเกรงขาม ลำตัวหนายิ่งกว่านายหมาตูบที่ผมว่าตัวใหญ่แล้วยังเทียบกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้ ผิวสีขาวตัดกับคิ้วเข้มพาดเฉียง ดวงตาคมดุลึกลับ ยิ่งนั่งเคียงข้างกับร่างเพรียวระหงช่างดูเหมือนนางฟ้าและเทวดา ถ้าไม่ติดว่าดวงตาคู่คมนั้นออกไปทางแข็งกร้าว คนเดินดินอย่างผมคงนึกว่าหลงเข้ามาในแดนสวรรค์
5 z3 j- c# q$ s
1 J2 t+ w/ e% @! G" @/ H
) ~ S- A6 N" S, L/ h/ Oและสองโซฟาเดี่ยวซ้ายขวาที่นั่งขนาบคือผู้มีอำนาจสูงสุดของอาณาจักร...คุณจิ่นอ้านและจิ่นเม่ย2 C! J, d5 ]/ `. r
! B2 {' |% n3 ~6 I$ {( \1 W' b9 m5 s1 T, n% `. d
มองเลยไปยังด้านหลังนายทั้งสองก็คือบ่าวผู้จงรักภักดี...$ u; T6 `! }. \; w. F/ a& C% M+ J* {
7 k7 D$ X7 T; J
. }$ J" _! P% m" _% [
...จิ่นตั้งยืนหน้านิ่งตัวตรงเอามือประสานกันไว้ด้านหน้าอยู่ด้านหลังของผู้ชายร่างสูงใหญ่ดั่งตึก(ผมเรียกตามลักษณะที่เห็น)8 z6 [; z2 x* N; F
+ S5 T& i" o# q4 L5 o3 h1 N5 ^8 ?) _% D$ A
...และอีกคนที่ผมแสนคิดถึงและโหยหา...นายตี๋ใหญ่...ไม่ใช่สิ จากแววตาอันว่างเปล่าใบหน้านิ่งเรียบไร้ความรู้สึกนั้น เขาคือจิ่นสือ...เขาอยู่ตรงนั้นด้านหลังของคุณเฟยเฟิ่ง...! g( A; g M5 s: W S$ h, k
' j- y; e% l& }' r. R: m
! [% ^! ?/ r+ \+ A9 K4 l3 A. Cผมสบตามองดวงตาคู่คมอย่างโหยหา ริมฝีปากแย้มยิ้มกว้างทักทายและถึงแม้จะไม่มีรอยยิ้มตอบกลับมา เพียงนัยน์ตาประกายอบอุ่นที่ส่งมาชั่ววินาทีเท่านั้นก็พอแล้วให้เข้าข้างตัวเองว่าเขาก็คิดถึงผม ดีใจที่เจอผมเช่นเดียวกัน( K# @- e+ }" `
/ \+ B! f Y) s4 x4 r* F+ X y
$ {7 g# ?9 e- X8 ]8 x0 ?
“เยว่ซินอย่าเสียมารยาท ท่านประมุขมา ไม่เห็นหรือ” น้ำเสียงเฉียบขาดพร้อมกับดวงตาที่ฉายแววตำหนิของคุณจิ่นเม่ย ทำให้ใบหน้าชมพูระเรื่อของเยว่ซินซีดขาวพร้อมกับลำตัวบอบบางที่โค้งต่ำอย่างสำนึกผิด1 ^% w" O+ C( u% t! h
* _. R5 R; z) S
7 ~( l3 k7 J0 N. |และเรียกให้สายตาของผมผละออกจากใบหน้าคมของคนรัก หลบตาวูบ ก้มหน้าลงต่ำ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไปทำไมในเมื่อเราไม่ได้ทำอะไรผิด แต่การอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งสอนให้ผมรู้ว่าคำของบุคคลแซ่จิ่นถูกเสมอ( N8 r; n# N9 n
7 R+ I1 a, H6 |6 K1 t, a" U, V3 t$ V
. ]1 |/ |' F A“ขะขอโทษค่ะเยว่ซินไม่รู้ว่าท่านเฟยทั้งสองมาด้วย” + U' M9 z% j/ H
5 \! f4 A/ f F1 Y4 w
3 m. \$ C* C6 a: l% s( q5 ] i “ในเมื่อรู้แล้วเธอก็ควรรู้ว่าต้องปฏิบัติตัวเช่นไร”
+ u9 o3 P* w& m/ h7 [# ~+ T% c1 N: m! \4 ]* D, R7 ~. _
/ Q; _( n% ~2 @& K) u& N' o“ค่ะ” เยว่ซินโค้งขออภัยอีกครั้งซึ่งผมก็ทำตามอย่างมึนงง ก่อนจะถูกฉุดเดินถอยหลังเพื่อหลบฉากออกไป แต่ก่อนที่จะพ้นขอบประตูเสียงทุ้มกังวานก็ดังขึ้น
% ?3 H, K; S4 B& \) T6 R, i) d7 |6 y, H3 M k
/ B( P$ X9 ?8 V; X& F7 r1 Z5 J“เข้ามาสิ”
5 K" W( ?3 f! A! C& c: _2 [5 C+ \/ T! \% e3 O1 e' a; Y3 J4 C: }
. _3 x: ^" N; I8 _; w; } x
ขาทั้งสองข้างของเราทั้งสองหยุดชะงัก
/ i: F6 y) n. ^! S8 _& P$ J, H7 f9 v. o
& I2 N3 b0 U2 M. V“ภรรยาของจิ่นตั้งไม่ใช่เหรอ” คุณจิ่นเม่ยบอกทางสายตาเป็นเชิงให้ทำตามคำสั่งของชายร่างสูงใหญ่
6 z' n8 d5 r) U* c) D0 v
' L* S @9 }( T0 \% Z+ U: u& q+ w1 V1 v! A
เยว่ซินหันมาพยักหน้าเบาๆให้ผมก่อนที่เราสองคนจะค่อยๆก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงและแทบจะทันทีเก้าอี้จากสาวรับใช้ก็ถูกวางลงด้านหลัง
) a- p4 W* j% c8 X) }2 v+ A; j
$ O5 }0 e7 q6 Q# i
ผมกับเยว่ซินค่อยๆนั่งลงอย่างระมัดระวัง รู้สึกว่าอากาศภายในห้องช่างไม่ถ่ายเทเอาเสียเลย ผมถึงรู้สึกอึดอัดเหมือนหายใจไม่ออกเช่นนี้ ร่างกายแข็งเกร็งแม้แต่จะขยับก้นให้นั่งสบายตัวยังไม่กล้า
8 {# l- \! \8 |1 j2 ]/ P, a- c& S) B7 `4 G$ r8 l }* A& V
* E5 B' L) `3 l2 Q“สบายดีไหมครับคุณเล็ก”
$ Y1 a& A$ Q6 ]. A: [
" e9 V- H4 X5 M' ^
& h+ l- T, h- i ?7 D“ครับ” ผมตอบคำถามของคุณเฟยเฟิ่งที่ส่งยิ้มห่วงใยมาให้ซึ่งนั่นทำให้คนตัวขาวสูงใหญ่ข้างๆละจากใบหน้าของเยว่ซินหันมาสนใจผมแทน. n! I7 u' J. F% g' R0 D
7 v3 z1 F+ J% [! T. [: G
! f. J& X. O0 s* ~7 q' |# V
“นี่น่ะเหรอภรรยาของจื่นสือ”. k3 U& @" X' @1 _" u
3 S; i+ e! f/ B9 R1 J2 k, f: w5 S" @
7 F7 v9 k: n; ?“จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิดนัก ใช่ไหมเสี่ยวสือ” คุณเฟยเฟิ่งตอบคำชายร่างใหญ่ก่อนหันไปยิ้มละไมขอความเห็นจากนายหมาตูบ ซึ่งเขาก็เพียงก้มหัวนิดหน่อยเป็นเชิงตอบคำ
& ~; K/ y8 ^9 g3 u# d* N0 X, s9 Z" j C; i2 Z
" T4 m F4 T8 K3 w) J: cเป็นบอดี้การ์ดต้องสงวนท่าทีประหยัดคำพูดมากขนาดนี้เชียวหรือ ภาพของชายเร่ร่อนที่ผมพามาอยู่ด้วยแรกๆซ้อนทับเข้ามาเลยเฮ้อ กลับมาเป็นนายปูนปั้นอีกแล้วงั้นเหรอ ไม่ชอบเลย! g! U( P8 z: w
4 d4 B! q- \# p. E6 b j' h1 S! [6 l8 A! Y
ขอให้เป็นแค่การสวมหัวโขนในหน้าที่ทีเถอะ N, k2 r0 y9 I
- @5 B |( y2 @& c3 \3 J1 j5 m
% f; `# r, B. g: }“คงตบแต่งอย่างเยว่ซินไม่ได้” ชายร่างสูงใหญ่ท่าทีเกรงขามว่าเสียงนิ่งสายตามองผมอย่างพิจารณา กวาดมองไปทั้งร่างเรียกให้กล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายชาดิก “แต่ก็นับว่าหาได้ดี”3 {* y+ f# l, A8 ]% F$ f) s
+ K+ C+ K+ E- D
8 M2 h. m; L) l( T
แล้วทำไมจุดสนใจถึงพุ่งมาที่ผมได้ล่ะ 0 ?+ V4 s* q( s: N, z: v3 x
6 F' P" i v0 ]. i5 ?
# Z+ F0 A, M9 R- Q) _2 e5 g2 A“นี่เฟยหลง พี่ชายผมเอง” เสียงแนะนำของคุณเฟยเฟิ่งทำให้ผมก้มหัวทักทายชายร่างใหญ่ผิวขาวที่จดจ้องพร้อมวิจารณ์อยู่ก่อนหน้า ถึงว่าทำไมทุกคำที่เขาพูดถึงไม่มีคนค้านหรือกล้าแทรกขึ้นเลย
- r8 r1 U: I# U+ A6 Q
/ Y+ X5 G% z; [# A9 a& N# g/ T
: T* s$ [# n4 a5 t2 V0 n- \คนนี้สินะพี่ชายคุณเฟยเฟิ่ง...ถ้าอย่างนั้นก็คือบุคคลที่ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิพลอย่างที่สุดสินะ
) e5 O3 y1 ^% o1 h" m- g0 M7 ?7 n. N& u
/ S7 U3 g3 g* w5 H) e j6 ]เสือขาวแห่งเอเชีย...เยว่ซินเคยบอกไว้/ x! `9 ?! e. [8 R1 Y
) X E' ^( e4 u2 K: a( B
) Y, A4 k; ~7 j: @& h, c1 {
ไม่ผิดเพี้ยนจากที่ผมเห็นเลยสักนิด...ความทรงพลังและอำนาจแผ่กระจายรอบบุรุษเพศทรงเสน่ห์ผู้นี้จนล้นเหลือจริงๆ
' @+ |' @. | G/ i; @. D* s; R
9 w/ Q: }4 I" N I1 P0 _
$ e' d; k4 z1 h“ผม...เอ่อ...หมิงจิวครับ”
0 B% ]9 ]5 r6 ~; V' U; d' k/ }
, B/ o1 A) `/ _. `; k3 i4 P! i7 g& U7 H! O
“หึๆชื่อดีนี่...โชคชะตาอันสว่างไสว จิ่นสือตั้งให้อย่างนั้นเหรอ”: [9 [" A, [& C/ v" d! I! R
6 y, U7 |0 a3 Q: b* S; a" R' H% A' I! `/ s
“ครับ”
+ c9 V2 h0 D' A7 Q$ x) k( x" a* B! u
* Y! k5 X8 y) T, ?3 |! e+ {7 U; B; eผมหันไปมองนายหมาตูบด้วยสายตาอึ้งปนซาบซึ้ง ผมไม่เคยรู้ความหมายของชื่อนี้เลย คิดว่ามันคงเป็นชื่อจีนที่มีความหมายคล้ายๆชื่อไทยของตัวเอง ไม่เคยรู้ว่า...หมิง...ที่เขาเรียกผมในวันนั้น...กับหมิงจิว...ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะจนใจผมเต้นรัวเร็วด้วยรู้เหตุของชื่อนี้ดี...( d& |4 l+ E1 F; a) F! A
) Q& ]6 D: s/ P- ?# M, ^: b
( V% ]( w. p* ?, ~ b$ Q% X“อืม” เขาพยักหน้าอย่างพึงใจ “วันนี้พร้อมใช่ไหม” แล้วเขาก็เปลี่ยนจุดสนใจไปจากผมเป็นคุยสิ่งที่คาดว่าจะเป็นจุดมุ่งหมายของการมาในวันนี้8 S3 v; G1 m2 k% ^
) r3 l: K4 C' ?8 c f' n
+ ]5 F W" O3 [. A6 L8 n; iคุณเฟยหลงหันไปถามคุณจิ่นอ้านด้วยเสียงเรียบขรึม ทั้งที่อายุเขาน่าจะน้อยกว่ามากโข แต่น้ำเสียงกลับไม่เจือด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตัวสักนิด
: k- y+ d& s( a( c3 U# [# j% q P) c3 ?% j3 x1 s
/ n+ ?9 j" V* o. A# D4 ~8 c( v
“ครับ” กลับเป็นคุณจิ่นอ้านซะเองที่มีท่าทางเทิดทูนเหนือหัว; R, I0 o# @6 E% p, W/ N2 V" l
( m( L+ a# Z: L% y. j" Q a: Y5 t( N# }+ E
แล้วหลังจากนั้นก็เป็นไปอย่างที่ผมไม่ค่อยเข้าใจนัก พอประติดประต่อเรื่องได้ว่าวันนี้จะมีการคัดเลือกบอดี้การ์ดเพื่อไปทำงานอะไรบางอย่าง ซึ่งผมก็ไม่สามารถล่วงรู้ได้ / z# h: ~( e( ~* c2 @; J
0 h$ h$ @+ ]# ^3 T1 Y
$ e9 {5 L: h" h* c' j6 v$ v* R/ q
ทุกคนซึ่งก็คือคุณจิ่นอ้าน จิ่นเม่ย สองพี่น้องตระกูลจิ่น และสองประมุขตระกูลเฟย ยกทัพกันไปที่โรงฝึกกลางซึ่งตั้งอยู่ทางปีกขวาของอาณาจักร และจะมีการคัดเลือกกันที่นั่น
8 t# C, k4 X) L: G% T% {
1 d2 S3 z6 `' b" B( S' P4 _$ g8 J' D* D
ส่วนผมกับเยว่ซินไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปดูดารคัดเลือกด้วย) P! ~" k* c) z8 w
5 R! `6 H% L( I% U4 e
! |1 ?$ o( a4 K2 w% p9 g4 N. bเราสองคนจึงเข้าครัวเตรียมอาหารเย็นกัน โดยเยว่ซินบอกว่าการคัดเลือกแต่ละครั้งจะกินเวลาประมาณสามถึงสี่ชั่วโมง ซึ่งก็จะได้เวลาอาหารเย็นพอดี2 r" g' G4 O! x) p d
6 K6 [/ x( b7 T
: R" {% Q. [6 B) }เหมือนผมจะช่วยอะไรแทบไม่ได้(ผมไม่ถูกกับห้องครัวทุกคนก็รู้) ดังนั้นพอล้างผักเสร็จผมก็ถูกไล่ให้ขึ้นมาอาบน้ำ ไม่ใช่ว่าสกปรกหรือตัวเหม็นอะไรหรอกครับ ก็ระหว่างที่ผมกำลังจัดการย้ายตะกร้าผักที่ล้างเสร็จแล้วมาจัดวางไว้ให้เยว่ซิน มือผมดันปัดไปโดนถ้วยซีอิ๋วหกรดใส่ตัวจนเสื้อสีสมพูอ่อนเลอะคราบสีน้ำตาลดวงใหญ่
! J% Q# Y9 c$ |8 M9 d# Z
5 H A, Z4 E/ f, T* v' Z! V& L. E2 D; J' f& v
เลยโดนสาวสวยขับไล่มาล้างตัวด้วยอาการกลั้นขำเต็มที่% v6 I4 E. A& W f: d) L7 _* j4 F
: a# O/ \" U; e% M9 ]+ F8 @$ h
7 p0 Q) ?7 C0 A: c0 T( L0 B) Lแกร๊ก
7 H9 X* s. Z. L4 [% P: M6 J/ S# m3 p i& b9 C% G5 H: U: _% D$ `
% G- v, q* h7 \5 w4 p, F8 y& X& _
เฮือก4 o3 r' }$ x3 F: l9 F- i$ i1 J
! q4 u6 I1 T* W' t' K+ i. w7 r' D; z& t# A* w. e: X* [; K2 X8 O/ b
ผมเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อกำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเดินออกมาด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวเพลินๆก็เจอเข้ากับแผ่นหลังคุ้นเคยของเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของห้อง
; s& r& F% P" a* j* o# J7 x2 C! Y: _; F8 y( N8 d* P) b
% ~6 [/ j. N; h% W: Z n( D( `ผมจำรูปร่างสูงใหญ่ภายใต้สูทสีเทานี้ได้ดี แต่ทำไมต้องไปยืนในมุมอับให้ผมตกใจเล่นด้วยเล่า เก้าอี้หรือเตียงหลังใหญ่กลางห้องไม่ดีกว่าหรืออย่างไรกัน
" d; q" `8 s4 S# ~( j) Z$ U
6 q) \8 ~1 R1 m" W: Q
& L% l+ v+ T& v# j# E. Q“ใหญ่...”. ^$ x2 C# P# G' S+ p( v& C
6 [" z8 a0 D( Y8 c+ C, ?% w1 F
- v; [$ [7 [- O) a1 Q4 o& L# |ผมเอ่ยเรียกชื่อเขาออกไปแผ่วเบาทั้งที่ในใจอยากจะตะโกนเรียกให้สมกับความคิดถึงในช่วงหลายวันมานี้ แต่เหมือนกับมีก้อนบางอย่างที่มันอัดแน่นปิดกั้นเส้นเสียงของผมอยู่ ไม่รู้ว่ามันจะดูน้ำเน่าเกินไปไหมถ้าผมจะบอกว่า...ผมคิดว่าก้อนที่ว่านั้นคือตะกอนแห่งความคิดถึง โหยหา ที่มันค่อยๆสะสมและอัดแน่นอุดตันรอวันปลดปล่อยไปทุกอณูของร่างกาย( R9 m0 Q! y, O( F6 O% F
: M) J! E% z+ x9 F" x& ~9 N- o/ v' n2 G& q- N( W" T
หมับ
' q) n7 F- J1 |" Y I2 B* q. L
5 k/ R$ u1 J) A+ l9 S3 a; K
$ U5 ]% J; E, `. ~9 k- oผมเดินเข้าประชิดตัวพลางสวมกอดเอวสอบไว้แน่น...อยากทำอย่างนี้ตั้งแต่เห็นเขาในวินาทีแรกด้วยซ้ำ
: H: v, n" t5 y. [) ~' P/ i
h" Q+ u$ o+ u3 f0 q! u) j0 n4 h1 G( `4 h% h
ใหญ่วาดมือโอบกอดตอบจนร่างผมจมหายเข้าไปในร่างกายกำยำถ่ายทอดความอบอุ่นให้ผมหลับตาลงซึมซับความรู้สึกที่แผ่ซ่านไปถึงหัวใจ5 m4 a* S: n7 w* O! q6 n3 Z
1 f- a. B3 k8 V. u* b
# ?! [" V h* X“คิดถึง” พันธนาการแห่งความอัดอั้นที่ถูกคลายออกด้วยอ้อมกอดอบอุ่นส่งผลให้ริมฝีปากเอ่ยเอื้อนคำนี้ออกไป. h: J2 ?9 b3 g# g, I
& q" M; W7 g Q: s/ V) n E8 F% e
2 K+ _ p: I+ |3 H* n( c& \
ถึงจะได้บอกคิดถึงผ่านหน้าจอหรือพิมพ์เป็นตัวอักษรแต่ความรู้สึกมันเทียบไม่ได้เลยกับการบอกคิดถึงผ่านผิวสัมผัสที่แนบแน่นนี้
$ S# p" q$ x2 E9 E/ C) \5 F. S9 {$ ?+ p* p$ m% P9 y
' Q, h" J8 f% R' O: B
ซึ่งใหญ่ไม่ได้ตอบคำใดๆกลับมาให้ผมชื่นใจมีเพียงริมฝีปากอุ่นร้อนที่จุมพิตลงข้างขมับขวาเนิ่นนานแทนว่าเขาก็คิดถึงผมมากเช่นกัน ! X% C4 D, m! z
+ M8 X: g& K" y% X4 ^6 y3 O
& z$ z, t1 S, r* ^- y4 r
ผ่านไปนานนับห้านาที...+ }" ~2 ^( Z8 Y8 a2 H# h% g: D
& v/ k6 [. v- |/ z
# ?& }* z0 s3 O$ _$ [1 z# B1 |4 x“ใหญ่” ผมคลายอ้อมกอดออกนิดหน่อยกลายเป็นโอบเอวเขาไว้ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคร้ามมีสารพัดคำเอ่ยเอื้อนที่ผมต้องการจะพูดกับเขา มีหลายเรื่องต้องการส่งผ่าน แต่เพียงแค่ผมเปล่งเสียงเรียกชื่อออกไปริมฝีปากร้อนก็กดจูบลงมาบนริมฝีปากเย็นเฉียบจากการเพิ่งอาบน้ำเสร็จของผม
% v _) u) V2 g3 ?3 T2 x2 y l; b h1 R
b+ Q* J/ ^% q- A1 @6 E2 o* @ผมจูบตอบสัมผัสของอีกฝ่ายทันที โดยไม่ต้องพูดอะไร...ทุกความรู้สึกทุกคำที่ต้องการส่งถึง ทุกอย่างได้ส่งผ่านถึงกันและกันผ่านริมฝีปากที่แนบแน่น ผ่านเกลียวลิ้นของสองเรา ผ่านน้ำเหลวใสที่คลุกเคล้าเจือจางเป็นเนื้อเดียวกันก่อนที่บางส่วนจะไหลเยิ้มเลอะมุมปาก 5 d3 P. H6 F% z
& @ q9 M0 ~! x4 G3 [# g
4 F! x# G$ d( \: d6 Qใหญ่ละริมฝีปากออกเมื่อผมเริ่มหายใจไม่ทัน แต่ก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นริมฝีปากร้อนก็ประกบจูบลงมาอีกครั้ง อีกครั้ง...และอีกครั้ง
: }* \8 ^, q7 q! I* t9 s: I7 v, i
7 v$ {! i# ~( x( O3 J V( ~# Z& ?2 r) E
แต่ไม่ว่าจะอีกสักกี่ครั้งมันก็ไม่เคยเพียงพอเลยสำหรับผม.... h* ^, `; q8 J# q2 w* ]
+ _* E9 [- q* Z4 |9 P+ Z! f
& x9 r$ m# \' I* }9 o- g: m0 X: j4 t8 i U, n* q; \) K
3 [8 F# o& s& }0 C9 x" K1 `8 Y, Y7 u9 f/ W' G/ v5 v) t D9 W
“ห๊า กลับเมืองไทยเหรอ” ผมร้องบอกอย่างดีใจ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ถึงที่นี่จะมีเรื่องท้าทายให้ผมได้ค้นหา แต่ถ้าให้เลือกประเทศไทยก็ดีกว่ามากมายผมคิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อน คิดถึงงานคิดถึงทุกอย่างที่เมืองไทย, j% r. V: e6 {2 E( ] e
, n% }& {* A& R* ^" P% ]$ g2 t
; K/ A4 D0 o4 m+ x“อืม ดีใจไหม”
7 S% ?8 [$ Y2 _, b. T4 W1 C ^4 v" b/ \) O
0 i+ c) ^' A# y2 ~ R6 ]+ X( D4 @
“ดีใจสิ ดีใจมากๆเลย” ผมกระโดดกอดคอนายหมาตูบพลางยิ้มกว้างมากที่สุดในหลายวันที่ผ่านมา อ้อมแขนกว้างยกกอดรัดผมไว้พร้อมกับโยกตัวไปมาเหมือนผมเป็นเด็ก3 _* k: _4 M1 [0 }* ^3 u! X/ j
' F. C$ q% [/ @- [0 n+ _
/ E$ | H( Y1 I3 C9 r( c
แต่แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อผมนึกบางอย่างได้
' ]- H3 a. P3 T) u4 a$ b$ u6 q1 e2 s, J9 Q+ c6 u* z; g; @0 k; v
2 v8 c, W8 e9 N8 r- M- c! ^8 t9 Dคลายอ้อมแขนที่โอบรัดรอบลำคอหนาก่อนเอ่ยปากถามออกไปอย่างไม่แน่ใจ “ใหญ่...จะกลับไปกับเล็กใช่ไหม?”
$ m( i! x. E/ N0 U
e2 p g/ q/ @7 w4 }3 m+ q
[& p4 P' @% s* x4 yผมมองสบนัยน์ตาคมอย่างมีความหวังแต่แล้วหัวใจก็หล่นตุบลงไปเมื่อเขาเสหลบสายตา$ ? r2 ^; d' v1 }! u: a
h& b' A; }/ b' C
6 ^3 f6 F7 _: q+ z" i! I5 P# |
“ยะ...ใหญ่...”
. P4 ?9 o. Y. s: M4 @+ @- ~
2 J1 _! G! h0 M/ k! A( x% ~ c9 |) K# q! Z5 G5 C6 m
เขาหันหน้ากลับมาสบตาอีกครั้งอย่างมั่นคง( m0 w b: H1 R, X) B& ?3 `' |
* B9 y* X C: M1 m( t: _- ]. ^# K. _4 ?
“แล้วผมจะไปหาบ่อยๆผมสัญญา”6 j5 N' @2 }" S; t' b
$ |3 Y) ~) T) s& d; B9 H! v# }& @7 o" m# x
มะไม่สิ...ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ...7 T) z+ t8 x) S6 B: ? a- T
; o6 E7 N6 c: H! C. H; {- w
6 H+ h. _( l4 g! K3 s! L“ไม่...อย่าร้อง...”
4 k; ?/ E8 f& x$ n# D9 v% T$ [1 }. u, v
" r6 O( G, d% @$ u. k5 h“ฮึก”
/ ]! \ ]2 C7 E4 l4 p3 D3 I( i/ |- Y3 C0 ^8 P5 T& c5 x
* P, t8 Q% [& J9 ~* sผมไม่ได้อยากร้องไห้ซะหน่อยแต่น้ำตามันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผมมองสบแววตานิ่งเรียบที่บัดนี้ฉายแววเจ็บปวดผ่านม่านน้ำตา
% b% ?2 r7 ]9 u3 `1 }$ J% g# v0 d2 k" [8 x/ _$ e6 H P
# c+ Q* z0 _- S* x: A/ `
ภายในนัยน์ตาคู่คมผมเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง...มันช่างสั่นไหวและเจ็บปวดไม่แพ้กัน...
) g0 m: g; K: ?( d3 D+ b4 y# q J& j3 I1 m7 D, L8 o3 O/ r
) W+ v0 b! R% a; d: y5 `, D' n& ?
ผมรู้ว่าเขาจะไม่โกหก...ไม่ผิดคำพูด แต่...บ่อยของเขาคือเท่าไหร่กันในเมื่อขนาดอยู่ใกล้แค่นี้ เรายังแทบไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ ใกล้เกินเอื้อมแค่นี้...แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องงานวันนี้เราจะได้เจอกันไหม
% ^1 K8 V; c( T: D4 U9 t0 P! J4 U w3 q e |! G0 l
5 b7 y& g) f2 P- W6 P$ e! W' s
แล้วถ้าผมกลับเมืองไทยเพียงลำพังผมต้องรอเขานานแค่ไหน กี่วัน กี่เดือน กี่ปี กว่าเขาจะว่างมาเจอกัน
' R1 r- c' c0 g) V9 a7 x+ D; O) Z6 S
$ }8 I0 C v+ D* r
Y3 `8 k! l) S2 g% j0 |5 sถ้ากลับเมืองไทยเราจะไม่มีอะไรผูกกันอีกเลยนอกจาก...หัวใจ& B2 t- I# ^" V* K9 q P
# F3 {- U/ }8 j( [+ {4 r/ l5 @; u# E) x+ V
ความรักกับหน้าที่...นายตี๋ใหญ่กับจิ่นสือ...มันไม่เอื้อที่จะเดินไปด้วยกันได้เลย6 n8 ^( U% T! ~
% z, X% d& Q! t
: P$ H- [* H+ q0 j9 _แล้วถ้าต้องเลือก...เขาจะเลือกผมอย่างนั้นหรือ...ผมมองไม่เห็นถึงความเป็นไปได้ที่จะเป็นเช่นนั้นเลย
% u1 X3 v5 A( Y: C* J1 J$ d$ r1 q9 s4 X; I
g9 f4 g* |2 M* k0 Y8 P“ละเล็กอยู่นี่ไม่ได้เหรอ...” ผมกลั้นน้ำตาก่อนเปล่งเสียงที่สั่นสะท้านถามออกไปไม่...ผมจะไม่ร้องไห้ ผมเป็นผู้ชายผมจะต้องเข้มแข็ง...เพื่อเรา `8 N! q+ J# ?/ F: s0 f7 f
/ r0 A( K: l, }' j, Z- w
1 H7 J+ @2 A1 f9 t9 ^0 s. m“คุณอยู่ที่นี่ไปไม่ได้ตลอดหรอกคุณก็รู้”
! z- F) m1 C9 Y: g. t, {
, g/ }2 `" x; [4 T) N: m+ M7 l) t+ Q# V) _. g' u- M) `9 I
“ใหญ่เคยสัญญาว่าจะรับเล็กมาอยู่ด้วย...” ผมเอ่ยทวงคำ9 b/ Q( N2 t6 O! P% | V
% @ z1 L) `1 {' f+ W
+ Q1 t" |% S: e+ G7 R) {“ผมขอโทษ...ตอนนั้นผมยังจำเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้” น้ำเสียงทุ้มเต็มไปด้วยความเสียใจ9 b. T- @0 t8 @+ a( u2 S' B3 A5 u
9 H1 r4 M ~9 U. u$ n' {- m
$ E0 [3 y: o5 @2 F% r* h8 p, P“แสดงว่าตอนนี้จำได้หมดแล้ว...” เขาพยักหน้า “แล้วยังไงล่ะ!” ผมกระชากเสียงถามอย่างไม่มีเหตุผล จำได้แล้วยังไงล่ะจำได้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องมีผมอย่างนั้นหรือ ความจำของเขาต้องแลกด้วยความรักของเราหรือไร ถึงต้องไล่กันแบบนี้( O% I4 H# r2 y6 Z! V, \
" c5 B, l8 k& o
2 T7 m" V/ B( _; m9 [
ถ้าเขาให้เหตุผลว่าให้ผมกลับไปก่อนเพื่อจัดการเรื่องหน้าที่ของเขาและเรื่องครอบครัวของผม ผมจะไม่ว่าเลย ซ้ำยังพร้อมจะที่รออย่างเต็มใจ8 V! v! ^% K- l* ]
' j* f- W- I/ S
. ]) N. |& h! c% R Dแต่นี่...ให้ผมกลับไปอยู่ในที่ของผมส่วนเขาอยู่ในที่ของเขา ไม่มีคำอธิบายใดๆนอกจากจะกลับไปหาบ่อยๆ
) O% P, E& [$ \9 D
9 U9 n4 R* E" `0 M# r
0 U) u9 X$ X* N" rแล้วหน้าที่การงานของเขาขนาดเวลาของตัวเองยังแทบจะไม่มี...กับผมที่อยู่คนละประเทศแล้ว...มันคงทรมานอย่างมากมายกับการรอคอย7 t% `' S; H: f5 D" L6 ]
3 ?4 v" E) T! {9 C* b% Q
3 F% _4 c* k8 j“ผมจะกลับไปหาคุณจริงๆ...” เขาดึงผมเข้าไปกอดรัดอีกครั้งเพื่อยืนยันคำสัญญา ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาซบลงบนแผงอกของเขาจนเสื้อเชิ๊ตสีขาวเปียกออกเป็นวงกว้าง “เชื่อผมนะที่รัก...เพื่อตัวคุณเอง...”
6 x$ g0 }. `, o$ b7 [" X( e9 N1 ^+ n, h7 U1 E3 ?" d/ j9 h) Y3 u5 q M
& l( O1 ?7 J6 u) e5 b
“จะไม่ทิ้งกันใช่ไหม”1 U) f. G% e+ J, A" E+ b
& X# `( X9 J7 w& |6 ]3 B5 d# u
" a- s- E4 H, X& V8 U( ?& V& R) l“ผมจะทิ้งหัวใจตัวเองได้อย่างไร...”
: n G8 d* W7 I& ]0 d& y; K2 l! ~ b5 K4 M
+ z' v( n7 _# ~% q: J5 I# h3 eสุดท้ายแล้วทางเลือกของผมก็มีแค่ต้อง ‘ยอม’ สินะ
8 X7 z/ \$ k! C( N5 R1 y, j" P3 U' E/ L( k% J
. S! t3 ?, {) t. R E
6 O# d0 t& O) u! Y' {0 o3 g
0 d$ _5 n) `- M1 pตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนน่ะเหรอ...
7 j* k. i/ { t' w& n1 T2 B1 w
: i6 B& B! ?4 m$ _) F" f
5 |5 U; e4 ]3 P$ dผมอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ของตระกูลเฟยยังไงล่ะ3 w' E2 P& Q$ Y" h
p1 ]! W7 B3 V b
: r; F( ?4 a5 S9 r
ซึ่งเป็นอะไรที่ผิดคาดมาก...ผมเคยมีความคิดว่าขนาดอาณาจักรจิ่นยังกว้างใหญ่กินอาณาเขตเกือบร้อยไร่ขนาดนี้ ตระกูลเฟยคงไม่พ้นดินแดนอันแผ่ไพศาลไม่มีที่สิ้นสุดเป็นแน่ แต่ที่ไหนได้...สถานที่อยู่อาศัยของประมุขเฟย(เฟยหลง) และท่านชายน้อย(เฟยเฟิ่ง)เป็นเพียงแค่เพนท์เฮ้าส์หลังหนึ่งเท่านั้น
' [! S+ Y+ u& Z) A4 Y2 h2 z$ m, R
1 J+ C$ }& ] z6 w+ d
~- R$ K! B& _ Y- y: [/ pถึงจะเป็นเพนท์เฮ้าส์ที่กว้างขวาง หรูหราโอบล้อมไปด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกที่ทันสมัย พร้อมทั้งบอดี้การ์ดประจำทุกตารางพื้นที่แต่ก็ผิดจากที่ผมจินตนาการไปมากโข" Y% O& W0 X# F! o/ L
: I/ X5 h( {2 q6 m, J1 Z1 y/ r9 G
) N1 a- V) o$ e. j lส่วนว่าผมมาทำอะไร ณที่แห่งนี้น่ะเหรอ...เตรียมตัวกลับประเทศไทยอย่างไรล่ะ9 w( Q% v5 W, {* b" j
' ?- Q% T" H/ q! f) d
X, P/ L, W- c5 A0 s! {% M
`% D- q# r2 m4 }6 a
ย้อนกลับไปเมื่อตอนหัวค่ำที่อาณาจักรจิ่นกลางโต๊ะอาหารมื้อเย็น...ผมสัมผัสความอาลัยได้จากเยว่ซินเพียงผู้เดียวเท่านั้นจริงๆ9 p' r+ Q& V1 C4 w% z2 Z# e
+ X! k9 U/ X u8 S" M( j# X" s& j4 Z2 [* h
‘ถ้าอย่างนั้นก็ให้คุณเล็กไปพร้อมกับพี่ใหญ่เลยสิ พี่ใหญ่ต้องไปงานเปิดตัวโรงแรมของเจ้าสัวพรุ่งนี้ที่เมืองไทย’ เสียงเล็กหวานหูของคุณเฟยเฟิ่งเอ่ยขึ้นเมื่อใหญ่บอกว่าผมจะกลับเมืองไทย คุณเฟยหลงยังทานข้าวอย่างนิ่งเงียบไม่แสดงท่าทีอันใด นอกจากจิ่นตั้งที่เลิกคิ้วขึ้นถาม
" W2 j$ I& ^9 `9 ?8 F1 t$ b6 q* b5 S9 i0 `3 L$ Y7 @8 L6 k+ D
3 Z- w5 ^5 s4 K( c. B‘พรุ่งนี้เลยหรือครับ’/ B4 N( r6 d: W# m3 d( A! F B, z. v
E7 V: T! z; T _1 o
5 e. U' x6 w! O, H3 L# Yพะพรุ่งนี้...เร็วจนตั้งตัวไม่ทันจริงๆ# h) `; }8 Z/ Z u; x* ~9 J
/ [* C! q0 {. f) b& B5 F+ L8 I9 c( p
: ?* L4 J% x) d
‘มะไม่เร็วไปเหรอครับ’ ผมแทรกขึ้นยามหันหน้าไปมองคนตัวใหญ่ข้างตัวที่ชะงักไปเช่นกัน/ z+ Z* f" W" i* Q5 M
7 t+ J! ^, U- c* l+ W! e2 e7 f! G7 V3 D! E
‘ผมว่าอย่ารบกวนท่านประมุขเลย เรื่องไร้สาระเดี๋ยวพวกเราจัดการได้วุ่นวายเปล่าๆ’คุณจิ่นเม่ยเอ่ยขึ้นให้ลำคอผมฝืดเกินกว่าจะกลืนข้าวลง3 p0 w& m% X4 K2 K# |+ e) _
* k+ c) x! N0 X: i5 s6 A3 P) e, V' `8 G$ D' h; y5 R. S
‘รบกวนอะไรกัน คืนนี้ให้คุณเล็กไปค้างที่บ้านเฟย ผมมีเรื่องอยากคุยเล่นเยอะแยะเพราะเดี๋ยวจะไม่มีโอกาสได้เจอกันแล้ว พรุ่งนี้ก็ให้ขึ้นเครื่องไปกับพี่ใหญ่ดีไหม?’คุณเฟยเฟิ่งแย้มยิ้มหวานหันมาถามใหญ่ นายหมาตูบไม่ตอบคำแต่ผมเห็นแวบหนึ่งในนัยน์ตาเรียบนิ่งมีแววสั่นไหวอย่างไม่แน่ใจ
% q8 N, V) _! m0 k. Y4 C/ [' L. B3 j# E# ?+ ]9 U
3 i1 }7 r: [7 l2 ~
‘หรือพี่ใหญ่เห็นว่าอย่างไร’ เมื่อไม่มีใครตอบคำคุณเฟยเฟิ่งจึงหันไปถามคนที่มีอำนาจมากสุดในที่นี้
/ n1 o- z2 B }4 E; `4 b0 o+ V/ n9 W& b
- g) E) @. W# C% J0 g# n) D& A$ @# M- l‘ตามใจน้องเล็กเถอะ’ 6 S& V7 F# A p: ?! Q
: ?! @& s: W- l& E6 m$ Q& J- W( a8 O$ f" j
‘งั้นตกลงตามนี้คุณเล็กไปอยู่คุยเป็นเพื่อนผมนะ’ รอยยิ้มหวานแย้มกว้างอย่างเป็นมิตร
% ~& v6 G; n: T8 S& J
; ~6 x- S! Q( {) ^6 E8 x# f/ g+ W! e' ]
‘แต่ดิฉันว่า...’ คุณจิ่นเม่ยยังเอ่ยแทรกค้านขึ้นอย่างคิดว่าไม่เหมาะสม
: L2 `" c" l' r8 F8 y# ^8 m3 n1 @
3 c) ?8 \1 t+ g$ Q# O
: q* \( S, ], { ~1 V‘ไม่เอาสิครับยังไงคุณเล็กก็ถือว่าเป็นคู่นอนของเสี่ยวสือ’ อึกคะคู่นอน...คุณเฟยเฟิ่งหมายถึงคู่รักใช่ไหม...
9 p: w' t9 C. x# X0 a$ K2 K+ o6 j( b$ e6 s$ |& K1 p. Z- B, e0 g, C
$ |, d5 X9 B" ]# B5 h‘ให้หมิงจิวอยู่ที่นี่ไม่ได้หรือคะ’ เสียงหวานแผ่วของเยว่ซินเอ่ยแทรกขึ้นมากลางโต๊ะอาหาร ก่อนจะถูกดุด้วยเสียงอันทรงพลังของผู้นำอาณาจักรจิ่นจนเธอหน้าหมองไป
5 R3 U8 R/ Y0 q* j9 T9 ~
8 Y8 S5 q" G3 X5 h) U
9 x! t7 v, t6 |! I+ t‘เธอมีสิทธิ์ออกความเห็นอย่างนั้นหรือเยว่ซิน’! m# J5 `1 [# v
0 d& ?. ~% p; ?" @! V5 j
+ E* N/ W, H' {‘ขะขอโทษค่ะเยว่ซินผิดไปแล้ว’
) R4 K# F d+ ^" s2 d
4 U- y& t2 n0 k5 s: b; {. t1 f8 v
5 o$ ^- R) @; H$ `# Mผมหันไปมองเยว่ซินอย่างซึ้งใจ 1 f, o4 J! q% X8 G" P5 _+ X- B: q
* P& s1 \4 q# G! ]1 \5 T' R4 b- l- B) J1 d
ขอบคุณนะเยว่ซิน ที่ไม่อยากให้ผมไป...ขนาดคนตัวโตข้างตัวที่ผมคิดว่าตัวเองสำคัญสำหรับเขามากที่สุดยังไม่เอ่ยท้วงสักนิดเดียว" k( G! ?- H: T" {
: p" k. {6 T' Z6 _1 x
0 p# ^: j4 d4 \
ผมหันไปมองคนข้างตัวอีกครั้ง...
( B# B# }. R0 E! s5 e
6 g9 D3 o" R" d" ?8 ^/ s1 c% q5 ^& N* l
...มองจากมุมนี้เขาไม่เหมือนของนายตี๋ใหญ่ของผมเลย
0 u. _; `, Z7 |/ W, Y$ R9 [& ]' J; M. G
) n# b8 F! A6 q...เขาคือจิ่นสืออย่างเต็มตัว...คนแปลกหน้าที่ไม่ได้มีผมเป็นที่หนึ่งในหัวใจเหมือนอย่างเคย... 3 e( d2 J9 R- _9 p9 d; z
# u! P3 ?8 F$ i0 A3 N
.................อีกไม่กี่ตอนก้อจบล่ะครับ แล้วจะพยามหาเรื่องใหม่ๆมาให้อ่านน่ะคับ ใครใจดีให้รางวัลได้น่ะครับ6 X; `+ }; {8 V; l. T- h
! l6 N0 d+ C6 D6 {( @. t2 X$ m6 M
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-22 15:32:06
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-22 17:10:36
โพสต์ 2020-4-22 17:19:38
ยังไม่อยากให้จบเลย มีภาคต่อมั้ยเนี่ย
โพสต์ 2020-4-22 21:07:48
ขอบคุณครับ