|
เร่ร่อน17.26 d; g; H& d! f# e+ t" Q8 Y6 K8 t
0 h- i+ O1 P6 Y/ D* {* m
& Z, d) L, U- S2 X8 [
3 j( R4 W# o R% lสุดท้ายสิ่งที่ผมกลัวก็เกิดขึ้นจนได้...ใหญ่ต้องกลับไป กลับฮ่องกง กลับไปเป็นจิ่นสือ...กลับไปดำเนินชีวิตในโลกแห่งความเป็นจริงของเขาสักที) ^( Y- J3 z) G1 x1 p
! h( F! x5 m( w8 b0 A' Q! X( u
6 ?% o y) i8 A. N: F# c$ x‘ไม่ว่าผมจะเป็นใคร...ผมก็คือนายตี๋ใหญ่ของคุณเล็กเสมอ’
~8 Z: u; x. a3 W4 B, {
/ d6 c1 k+ q/ u) }4 R- o B+ t: w2 p! Q# U7 v% N4 _
ถึงใหญ่จะพูดอย่างนั้น และผมก็พยายามปลอบใจว่าเป็นเช่นนั้น แต่ในใจลึกๆผมก็รู้ดีว่า...เขาไม่มีทางเป็นนายตี๋ใหญ่ของผมได้เหมือนเก่า.... S- d; t- Q/ \7 e0 u! @6 o3 U
* o# U! L+ n& x8 ~# I5 i. S
+ @6 W8 r* T6 x$ pนายตี๋ใหญ่..ชายเร่ร่อนที่ภายนอกน่าเกลียดน่ากลัวแต่เนื้อแท้ข้างในกลับเป็นคนดี
9 r) y3 B( v2 y. B3 Q2 \2 N4 @0 P# t. O: @" v
; W7 |3 ` W* D, V2 u V/ G
นายตี๋ใหญ่...เจ้าของเจ้าตี๋น้อยที่ขยันดุสุนัขตัวโตซะเหลือเกินแต่ก็หัดมันจนเป็นสุนัขที่ฉลาดและน่ารักมากเช่นกัน
" ]" T' i4 G F+ z+ v* e: S2 J/ H9 Y2 a9 O) i
4 X2 ?( I2 P4 }! u" b, s: xนายตี๋ใหญ่...เจ้าของร้านกินเส้นอันเลื่องชื่อ จากนี้คงต้องปิดร้านลงทั้งที่ยังไม่ได้ขยายร้านตามที่คาดหวังไว้ ซ้ำยังต้องปิดถาวรเลยด้วยซ้ำ! {+ e v2 F' ]' W* m* C
+ w! y) g( l+ F Q7 ?! I9 U1 v/ S
1 r, A& q J& j4 M1 d0 ~
นายตี๋ใหญ่...ใหญ่...ของผม& T4 s u# j4 a) _9 U3 B
/ i% s% d; N+ z0 r& K! K2 L0 r
+ i! x' H. h/ m, Qจากนี้คงมีแต่คุณจิ่นสือ บอดี้การ์ดคนสำคัญของตระกูลเฟยคนสนิทของคุณเฟยเฟิ่ง อาจารย์ผู้นำด้านการสอนศิลปะการต่อสู้ให้บอดี้การ์ดรุ่นต่อไป$ l \: e: ?/ [9 n) \
# h s6 x% ~0 h# I1 y3 ?: o2 Y2 y8 p
คิดแล้วช่างน่าขันสิ้นดี...นายตี๋ใหญ่ไม่มีอะไรสู้คุณจิ่นสือได้เลย...
) d' i2 b6 k# _3 Z: { ~& ?
# S* H1 l* j" `! F1 f+ @% `+ u+ U0 ^5 O$ T8 E. @, F
กำหนดการกลับฮ่องกงคือนับจากนี้อีกสามวัน...มันช่างน้อยนิดเสียจริง
' \9 ~" k }! q2 G6 H6 h7 x/ U* L) g4 [7 N( {0 {3 _% Y
% G" g3 C5 l; @
หรือถึงจะให้เป็นสามสัปดาห์ สามเดือน สามปีมันก็ยังน้อยอยู่ดีสำหรับผม สำหรับเวลาของเรา
2 w% \$ O/ S" S) ?% h/ U0 s1 m+ s5 Y
@5 f( s) S* p8 l- t7 U' m“ใหญ่ตกลงวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
/ a' {. Y# B+ P$ M9 |/ d
+ C5 S& n/ N( W. h$ n
) X) x% Q( S! P5 ~: ~- z% S: sเราสองคนที่เปลือยเปล่านอนกอดกันโดยที่ร่างกายส่วนบนของผมขึ้นไปเกยบนอกของเขาหลังจากผ่านกิจกรรมร่วมรักกันเสร็จสิ้น มันเต็มไปด้วยความวาบหวามเสียวซ่านเช่นเดิม แต่จะต่างตรงความอิ่มสุขที่เคยเปี่ยมล้นจนเต็มตื้นบัดนี้มันมีความขมปร่าปะปนเข้ามา# M& i: N0 A' a5 ]: j$ U0 F, n- K
! V$ P1 s5 b* b! ~
0 d% J3 w( _: P& T* I# v! m! `และเมื่อลมหายใจหอบเมื่อห้านาทีก่อนค่อยๆกลับมาปกติผมก็เอ่ยถามอีกฝ่าย ถึงจะพอรู้เรื่องมาจากคุณเฟยเฟิ่งบ้าง แต่ผมก็ยังอยากรู้จากปากของใหญ่...อยากฟังเสียงทุ้มต่ำนี้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้ฟัง
N. _2 m- m' z! B' C t
: O( o* F: ?. q3 K$ Z; E9 C, m/ i7 ~! s7 F% v# R0 ?/ s, c
จุ๊บ! w$ t5 C4 L* V/ K0 y& I
0 E W+ Y' i. P; F( \0 D' I
1 A: q* R) R0 ~ใหญ่ก้มลงจูบศีรษะผมก่อนจะค่อยๆเอ่ยเล่าสู่กันฟัง" ^7 X" m0 ?3 R8 J
# n3 W1 B5 T2 u0 K; B- G, T- ?7 }
“ระหว่างที่รอเครื่องบินของตระกูลเฟยมารับหลังจากงานประมูลเพชรสิ้นสุดลง ไม่รู้ศัตรูฝ่ายไหนลอบเล่นงานเรา มันเล็งยิงเข้าที่ศีรษะของคุณเฟยหลงแต่โชคดีที่ฝีมือมันห่วยเลยพลาดเป้า เราจึงรีบพาคุณเฟยหลงขึ้นรถ จิ่นตั้งเป็นคนขับรถพาคุณหลงหนีไป ส่วนผมนำคนที่เหลือยิงสกัดเราจัดการมันได้ทั้งหมด แต่ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น...” ฝ่ามือที่ลูบแผ่นหลังอย่างแผ่วเบาราวปลอบประโลมไม่ให้ผมรู้สึกช็อกกับสิ่งที่ได้ฟังไม่ทำให้หัวใจผมเต้นเบาลงได้เลย ใหญ่คงรู้...ว่าคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวันๆอย่างผมเมื่อมาฟังเรื่องราวนองเลือดคงรู้สึกไม่ดี8 G4 X$ ]' n9 O: J2 K) _
# y0 K& F4 m8 G- X' ^! |
. k9 f& `- U: {5 iและใช่...ผมกำลังรู้สึกไม่ดี
8 u" }0 ?) T+ V+ j8 A
: ~# q2 i7 n* Z+ O& m
8 M' B' f' I4 D) dผมกำลังจะปล่อยให้ใหญ่ของผมกลับไปทำร้ายคนอีกหรือ...บ้านเมืองมีขื่อมีแปไม่ใช่หรือจะเที่ยวฆ่าฟันกันตามใจชอบได้อย่างไรกัน; u9 m7 C6 q4 @, q; ~
4 Q7 U) }6 p8 ` `( [
% R: [( [, {# ]& ]& Q: O“มันวางระเบิดไว้ใต้ท้องรถด้วย...”. _" @9 h: d& ?+ j- K. Z( f
9 [9 S3 a8 l8 g" [ z& Z( ~! U% s
! y4 ]# @; P- L. [6 Z+ M“ระเบิดเหรอ...ทะทำไมถึง...”
! m0 I9 k/ |: o, N- e
: ~5 f6 ]4 Y3 H
3 J3 D* V+ ~7 h$ s% |5 N“ผมถึงบอกว่ามันเป็นโลกที่คุณไม่มีความสุขกับมันได้หรอก” ใหญ่บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ก็ยังสั่นจนผมรู้สึกได้“คืน/ ~1 `; D1 S% P% p6 N
& Q: n8 ~$ j! i
ก่อนงานประมูลเพชรคุณหลงหนีออกไปเที่ยวโดยออกคำสั่งไม่ให้พวกเราตามไปพวกมันที่ซุ่มตามอยู่คงอาศัยโอกาสนี้ติดตั้งระเบิดไว้”
, j1 T& @' t$ d1 Z. i/ r; l; u9 x6 O- r! g3 u! d1 o
0 `6 ]2 @3 p$ u( P+ Yฟังดูโหดร้ายกันจัง..." g# H! E, X) ?. L& r. m
, | q' J0 P; u$ S# d$ f" S+ z4 S
; V0 [5 |, Z4 [( m- G
“จิ่นตั้งที่อยู่รถคันเดียวกับคุณหลงบอกผมผ่านเครื่องมือสื่อสารของเรา จะจอดก็ไม่ได้เพราะมีรถอีกคันที่ดักซุ่มรออยู่อีกทางขับตามอยู่ แต่จะยังอยู่บนรถก็ไม่ได้อีก สุดท้าย...” เสียงทุ้มหยุดชะงักไปชั่วครู่เหมือนเหตุการณ์ต่อจากนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากพูดถึง ( g$ i# _" W5 Y) g+ O0 g: {" C
- n6 {* r$ n- U! ]
& X2 I( g" f7 S$ Z$ L7 B, N$ Vผมไล้ปลายนิ้วลูบแผงอกสีแทนเบาๆก่อนเงยหน้าสบตาเอาคางวางบนอก“แต่ใหญ่ไม่อยากเล่า ไม่เป็นไรนะ”
- d* c7 a0 ?1 i; I& H6 L) [* H
: H4 O; u4 V2 P8 G/ H9 m8 k7 J
! u0 O2 Y+ k ~5 N' Tใหญ่ส่ายศีรษะก่อนยิ้มบางให้9 \$ F6 y1 X1 P) w+ `3 e9 K
7 j T( v, U) x {2 X* y4 U: k
8 P; K6 D: k. x2 f! y“...สุดท้าย จิ่นตั้งจึงตัดสินใจให้คุณหลงเป็นคนขับแทน ส่วนตัวเองก็ลงไปเพื่อปลดระเบิด” ผมเงียบต่างจากจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงขึ้น เหมือนในหนังฝรั่งที่ผมเคยดูเลยแต่เรื่องจริงมันคงไม่สนุกเหมือนในหนังแน่ ต้องปลดระเบิดทั้งที่รถยังวิ่งด้วยความเร็วสูงระวังลูกกระสุนจากผู้ไล่ล่า ซ้ำยังต้องปกป้องนายเหนือหัว
& n8 U3 e% t! n, n" z6 c; C6 {% h* V1 S+ U- V9 @
) i; M* N! U3 Z$ e* Y
นี่หรือชีวิตที่ดีกว่าที่คุณเฟยเฟิ่งพูดถึง
- X1 d' I- k; Q4 e/ _5 d, i
+ y! U- Y- e6 M) l9 \+ X- C$ {8 g1 w- X- |: k- x: J
“ผมที่ขับรถตามไปจนทันเห็น...จิ่นตั้งโผล่ตัวออกมานอกรถเพื่อปลดระเบิดมีเพียงขาที่เกี่ยวภายในตัวรถเอาไว้ และ...ปืน RPG ที่เล็งมาจากอีกมุมหนึ่งของถนน ตอนนั้นแผนการในสมองผมรวนไปหมดมันอยู่ไกลเกินกว่าที่ผมจะยิงสกัด ผมทำได้แค่เร่งเครื่องยนต์ให้เร็วที่สุดเพื่อช่วยคุณหลงออกมาจากรถคันนั้นให้ได้ ในหัวผมมีเพียงต้องช่วยคุณหลง แต่ในจังหวะจ่อท้ายรถและกำลังจะขับขึ้นไปตีคู่คุณหลงก็เหลือบไปเห็นRPG ที่กำลังจะพุ่งมา คุณหลงปล่อยพวงมาลัยรถและพุ่งเข้าไปดึงร่างจิ่นตั้งเข้ามาและกอดไว้ทั้งตัวก่อนจะเปิดประตูกระโดดลงไปอีกทาง ผมไม่มีทางเลือกต้องขับรถพุ่งไปรับลูกปืนเอาไว้แทนก่อนมันจะพุ่งโดนร่างทั้งสองคน”
+ Q3 e# x* w+ ]3 a2 ?, A7 N& q0 k* p" P+ u% w
: T; O) c8 D0 o9 w“แล้วนายก็ลอยตกลงมาในน้ำเหรอ”
$ k6 K/ ~2 m( k3 K4 {( i v6 V' n
- T2 L0 `# ~; y4 H“เรียกว่าลงมาทั้งคนทั้งรถไฟลุกท่วมเลยล่ะ”, D2 @6 F2 A* H, A5 A c! k
6 j4 ?0 n- a! y; Y
# Q% b) K, a6 U: O# _/ p( P; R0 y“แล้วต่อจากนั้น”
! t: m+ [% d0 b$ l) y& }4 M
* j# U. s" @/ d( `" C7 I( q* `+ D4 c* ]: Y* A! o( L
“ผมจำไม่ได้แล้ว”# n; U: Q; b9 p% t8 c2 V6 p
4 k5 z/ D: N3 q* L0 T$ ~( r
0 M6 S: s9 i$ ~8 wแล้วความเงียบก็ปกคุลมทั่วห้องอีกครั้งเหมือนต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง
' o% \6 g @3 @9 w
3 u) `0 O, X6 a0 f4 n- h* L6 h' I& M6 q4 ^2 X* o
สำหรับผมที่ใหญ่รอดชีวิตมาได้ถือเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อมาก ถึงจะไม่รู้เรื่องปืน RPG มากแต่ก็รู้ว่ามันสามารถระเบิดรถได้ทั้งคัน แต่ใหญ่ที่อยู่ในรถกลับรอดมาได้!! ไม่รู้เป็นเพราะบุญเก่าหรือร่างกายกระดูกเหล็กกันแน่
8 \6 Y- ~' Q& K' H# o
4 F6 ~* y. a5 H+ v
5 p) b! l l: f: G$ G+ pแล้วผมต้องขอบใจไอ้ RPG ใช่ไหมที่ทำให้เราสองคนมาเจอกัน ==" | ? K$ y" `& f0 h. l( b2 d
8 e5 C: P9 p8 {
D& G% C4 K. b4 s4 R; h“ใหญ่...เล็กสงสัย”
! P+ B# j% B* i* ?
$ V7 A. X+ y t" d$ X1 t$ }8 q: C! j+ S9 _* h# e! I
“ครับ”+ T8 n/ t! l& N5 i8 U
2 G# x! q e& c( l7 |& L" W0 U# k
/ k& o" z# Y U$ M2 I9 @ผมเสหลบสายตาก่อนเอียงเบี่ยงใบหน้าลงมาซบอกแกร่งดังเดิมเม้มปากอย่างชั่งใจก่อนถาม “ทำไมในเวลานั้นถึง...คิดแต่จะช่วยคุณเฟยหลงล่ะ”) P& v* X, w3 R6 c7 l
! W Q9 H! b7 }5 E, y$ s
9 A7 W( u# v$ ^# c) q; X; V+ ?5 G
เพราะถ้าเป็นผมต่อให้ใจดีกับคนอื่นไปทั่วยังไงแต่ถ้าอยู่ในเวลาเป็นตายแบบนั้นผมคงนึกถึง‘พี่น้อง’ ตัวเองเป็นอันดับแรก4 d% t+ K% A5 Z6 p6 ] I, E2 N& L" {
3 n9 o R9 |0 y& x, x
6 k k9 c; c, Pใหญ่เงียบร่างกายที่ผมเกยอยู่เกร็งขึ้นอย่างรู้สึกได้$ m8 c; k. A% Y, z
% _2 S. B) N( Q5 y1 U9 W! K# `8 }! G7 |/ h- j+ i, u
“คุณเล็ก พวกผมน่ะ...” ใหญ่คลายกอดออกก่อนประคองผมให้ลงมานอนเคียงข้างพลางดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมกายให้ จรดริมฝีปากอุ่นลงบนหน้าผากอย่างอ่อนโยน “ผมขอโทษ แต่พวกเราถูกฝึกมาเพื่อจงรักภักดีไม่ใช่...รัก”
. ^) o6 n+ F. L5 F' A/ K7 |" i* Y! M! @' r* R
; F, a4 Q; ` }4 W/ F
มันเป็นประโยคบอกเล่าที่บีบหัวใจผมเหลือเกิน5 d! U3 l7 I; u3 q* a; Z' t
# g. q# R# ]1 \3 x6 r# A- @3 w$ l g( c7 `
เพื่อคนในตระกูลเฟยแล้วแม้แต่ชีวิตตัวเองหรือคนในครอบครัวก็ต้องมองข้ามไปอย่างนั้นหรือ
9 |! t" ]0 y/ }4 |' t. I. V6 X; R4 W8 O' P8 i
$ [. C( Z! \! T. {9 S
ใช้ชีวิตแบบนี้ดีกว่าตรงไหนกัน...7 K; l) B( c+ b3 K
% g* m: K4 O4 L
- [$ R. ~2 ?1 ^" A“ผิดหวังในตัวผมไหม”& U9 O1 F3 K: t
+ _1 e# o& q3 M9 w3 C
) T- ^% f5 c" Q: e+ g& Y# Jผมส่ายหน้าทันทีพลางยื่นมือไปลูบแก้มอีกฝ่ายที่นอนตะแคงกอดอยู่เคียงข้าง
& S k8 S+ s/ V! ^. S: p: W2 n3 I( }( N6 r, a. Z
3 ^1 o8 E$ k9 y5 m% o& y& a6 c“สงสารมากกว่า”& T2 Y7 P% _9 E1 c8 a6 I
0 |5 P( ]. Y5 M+ p6 i- m, }6 F# [2 i
“คุณเล็ก...”
, j4 G/ b3 y' {+ b$ l1 e2 C2 C* K& o' M6 E B) ]
+ ^. a, j; z- e8 @" O6 n6 w7 s“ไม่ว่าจะเป็นใหญ่หรือจิ่นสืออย่าทิ้งตัวตนตอนนี้ของนายนะ อย่าเป็นคนไร้ความรู้สึกเพราะนั่นคือการสัมผัสถึงความสุขไม่ได้”/ G( E1 h1 X) D1 ^: b0 G
* V# K2 x. h2 I+ F+ \5 E8 ~% A$ m& V/ c/ R6 x3 z" [8 w3 z# q
“...” : ]8 D' E8 _. P u
" X0 Q3 H" \ H0 Q
4 U( U( L! K% [: Z1 |2 t3 }! p“รับปากสิ”8 Q2 t) B; m4 j
( |6 s+ L4 J, f6 M: B0 a6 D
8 J* d. h$ K* h6 X“...” ใหญ่ยังเงียบผมจึงมองเขาด้วยแววตาร้องขอ เขาจึงพยักหน้าตกลงในที่สุด ผมยิ้มกว้าง4 z$ m9 `, t1 c& a1 t/ C
+ Q; ?% [4 n$ w$ _
1 h1 V7 |1 h6 A* p4 T4 {
y6 i# o/ q m* l3 I" Z- g7 i2 w6 D; S) z' q2 \% O
ผมยืนมองรถเข็นที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบทั้งคันด้วยแววตาสั่นไหว โต๊ะเหล็กและเก้าอี้ถูกเก็บพับซ้อนกันไว้พร้อมล่ามด้วยโซ่อีกทีหนึ่ง ตลอดระยะเวลาที่ทำการเก็บข้าวของเพื่อปิดร้านเป็นการถาวรกันนั้นมีลูกค้าขาประจำแวะเวียนมาถามถึงสาเหตุ ซึ่งผมกับใหญ่ไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากบอกไปว่า...มีธุระ4 a# {# Y3 l' { t% U3 J; V2 u0 N
: f. A Q! @2 y1 S6 D# K
1 T/ ?1 `$ r) N
ซึ่งทุกคนต่างทำหน้าเสียดายและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า...รอร้านกินเส้นกลับมาเปิดกิจการอีกครั้ง
g( u: N6 Q2 T) c$ ?! Q. }+ u7 @7 g/ e% X. h
6 w1 y& P6 V3 P# x. I9 z( @“กลับเถอะคุณเล็ก” ใหญ่กุมมือผมไว้ก่อนพาเดินกลับมายังรถเพื่อกลับคอนโคไปเตรียมเก็บข้าวของในการเดินทางกลับฮ่องกงในวันพรุ่งนี้) M. x: Q2 V6 y' g
& k8 V4 h1 p. v' K& y9 S
0 ]( c3 O! C4 K& v& w8 ]% d* ^
ผมหันหลังกลับไปมองร้านอีกครั้งจบลงแล้วสินะทุกอย่างที่ร่วมทำกันมา! e& L* a+ `5 J, N/ j% g
: ]$ A. p+ Z+ Q% }' q
+ B2 M3 i2 A- u3 R' g
; v2 i4 o" C# {* o* F s6 V. I, _. }1 T' b1 _0 Z- v
พอกลับมาถึงห้องผมก็ช่วยใหญ่เก็บของที่ไม่มีอะไรมากมาย เสื้อผ้าก็ไม่ได้เอากลับไปเนื่องจากจิ่นสือคงใส่เสื้อกล้ามกางเกงยีนตัดขารองเท้าแตะไม่ได้ ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวอื่นๆที่นู่นก็มีไว้ให้เสร็จสรรพ เรียกได้ว่าของที่เก็บมีแค่หนังสือคัมภีร์อาหารยอดยุทธ์ กับเสื้อแจ๊คเก็ตสีแดงที่ผมซื้อให้เขาในคราแรก
. v6 T: c# }1 n' Z" P# B/ K- `
. @( b" i2 f1 Q3 z$ W: [8 Q/ g2 s) `) O( y
แต่ที่อ้างว่าเก็บของก็คงเพียงเพื่อต้องการใช้เวลาอยู่ด้วยกันก็เท่านั้น
/ g; U# c+ C0 \2 w& w4 B
" t, h5 a* z& A
3 A3 l' |1 S" L$ ~ผมไปกับเขาไม่ได้ ผมเข้าใจ. ?5 s; o, w3 o* { N! e
3 m7 K- r% [3 Q+ k T2 F/ c4 o
8 `) n$ D, L1 F6 l" m, I# l‘คุณเล็กเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยผมจะกลับมารับคุณนะ’
5 {4 ?9 Z- X8 Z) W Y O9 `; R" x1 c% g
5 h. {2 e; A" \' c; X‘ขอไปด้วยไม่ได้เหรอเล็กเป็นห่วง แล้วเราก็ค่อยกลับมาพร้อมกัน’
: r9 Y. `2 Q4 Z& S# S
) S: Z S: X7 J" c( f* q- `$ A5 D; I# C/ ~9 y. q1 C( \
‘คุณไปไม่ได้และผมก็กลับมาอยู่ที่นี่ไม่ได้ แต่ผมจะกลับมา ขอคุณเล็กกับครอบครัวของคุณรับคุณไปอยู่ด้วยกัน’
, g( f8 @* M. t1 S, Z
( y- l/ o& w4 {0 [/ S; `/ L! a5 E4 b) i3 @0 e. r0 u
‘ก็ได้แต่ต้องกลับมานะ แล้วห้ามขาดการติดต่อด้วย’6 O" `# c8 O3 B* d5 z
( x' C1 L2 S! ^7 K0 @9 C2 [1 U B3 C* \ y' n! ]( [
‘ครับ’
1 q/ h/ T+ r! v# P& G+ U# \, U0 U
3 p) h0 F; f5 I1 j# q7 G- T0 Pแม้ผมจะเห็นแววตาวูบไหวในดวงตาคมของอีกฝ่ายแต่ผมจะเชื่อใจเขา ผมต้องเชื่อมั่นในรักของเรา8 b5 Q. q0 z' I! a9 T2 u/ C9 A- G
6 ^$ B; F0 t6 C6 x+ A
9 T" X6 |/ s- m0 v. `( Z“ใหญ่พรุ่งนี้คุณเฟยเฟิ่งจะมารับกี่โมงเหรอ”
; `1 \; O* i! }; }3 Z' e
e- Y# ^. H+ K* u1 J2 X$ Z
9 z, @/ \" ]2 P2 D- ~* C“สิบโมงด้านล่างคอนโด”; E4 s1 h) G6 E
9 |0 o# b) D+ |& ?: k, k
7 D0 q9 j+ ~! [/ p9 `# s& z' ?! ?! I
“อืม”$ Z9 m9 N# h, o% W' X- a3 Y
5 `/ y8 m! u# m2 e9 L0 q' L
, V- G1 i9 Q/ T/ i' ]$ {ผมพยักหน้ารับรู้ด้วยใบหน้าเหงาหงอยที่ปิดไม่มิด แล้วใหญ่ก็คงสังเกตเห็นจึงเดินเข้ามารวบร่างผมเข้าไปกอด “อย่าทำหน้าอย่างนี้สิ ผมไม่สบายใจนะ”- r' L0 q2 \' W2 L; T v
5 @7 V y. K. q m% f6 J2 ~( W% `
, a8 n$ s. h, a' g9 G“ขอโทษ...”% t6 \) v6 E( z1 c# S% ~3 N
. h1 H8 ]0 W# l7 k7 ?% c4 Q+ Z3 l
$ [, }4 `4 ~3 I( \) e# {6 g& B0 |“โฮ่ง” แล้วเสียงของตัวขัดจังหวะก็ดังขึ้นแต่ก็ช่วยให้ใจผมอุ่นขึ้นมากเช่นกัน
4 s* v/ {6 t9 w1 o1 O" W4 t! a2 g' U0 @$ t
4 r: e3 M8 u% p! Y( v8 W
ผมผละออกจากอ้อมกอดของนายหมาตูบลงไปลูบหัวของเจ้าหมาตากลม$ b7 i+ G! Q- b; b. d5 U- {+ Y
& i* G0 E' X' Q7 b
. g2 l, Z( |$ Q) Z! K6 N
อย่างน้อยผมก็ยังมีตี๋น้อยอยู่ด้วยนี่เนอะเราจะรอวันที่เขากลับมาด้วยกันนะ5 ^' z7 u+ x0 u' p
6 @. f' S, Z% K0 L8 ~2 @% |7 f
, u5 ~' e A [8 p+ G" d$ m- V
: l5 Q! b! Q0 B& ? }1 X. b4 o
6 p ~4 e3 [3 R/ h* K+ A
" j( K8 T. w# S" d. u8 }6 ]# i
( D+ i: t& U. Vปัง! ปัง! ปัง!' k! F9 T" m3 x+ P
8 ~5 g0 _4 m$ D" e
' _( ?% V- O1 X8 d+ g0 Y' a4 ^" Bลูกปืนสาดกระสุนเข้ามาในจังหวะที่ศีรษะผมถูกกดให้ก้มลงและถูกกระชากจนลอยหวือเข้าไปในรถ1 r; \/ S9 X" D$ D0 `% C5 z% f5 W
, ^ b: D: ]/ X4 S4 s3 X
4 o- N* D; j9 s& h* Z W. m1 v8 r6 @
บรืนนนนนน# a4 R( Z. o2 a! h
) g8 @' R1 L/ i% B6 v/ T O8 }9 d. q( ?) M+ \# f
จากนั้นรถก็ถูกขับกระชากออกไปอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของจิ่นตั้ง ผมที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หายได้แต่ซุกตัวลงในอ้อมกอดที่โอบรัดผมแน่น ร่างกายสะดุ้งโหยงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลูกปืนกระทบกับโครงเหล็กของรถ
: y8 W- q% g7 D# `+ I6 @: T' z4 ?6 p# v
P" u" `2 J; `* r# i* f
ปัง ปัง, ~+ W+ N9 f$ J" X: c* B4 q
0 _* k4 i" k3 p5 L3 }; }
( M: w$ S: z2 C' j- G) eเคร้ง เคร้ง
+ O; w. K* L" l' \; R' `9 \
' e& e- d, h: [7 u% T/ H' j7 ^+ x1 V G: R: [# W1 y6 X% |
“ขอปืน!!” เสียงคำรามลั่นของเจ้าของอ้อมกอดก่อนปืนสีดำขลับจะถูกโยนส่งมาจากด้านหน้า ใหญ่ตวัดมือรับอย่างชำนาญก่อนลดกระจกลง กดร่างผมให้ลงไปหมอบบนพื้นด้านล่างเบาะ ก่อนยื่นตัวออกไปสาดกระสุนใส่ฝั่งตรงข้ามบ้าง4 y2 e1 g, D8 x& u7 s3 `. f
; u/ t- Z8 D$ X6 n- \
0 z* F$ K' _& Aปัง ปัง ปัง) i7 T5 [0 {! P3 N* q- D
/ ~! t0 {# _+ W+ b1 T% } Y
3 [4 i2 Y/ J s; V; l“อารักขาคุณเฟิ่งก่อน!!” ในจังหวะที่ใหญ่เอาตัวเข้ามาในรถเพื่อเปลี่ยนปลอกกระสุน ร่างกายกำยำของเขาก้มลงต่ำเพื่อบดบังร่างผมเอาไว้ เสียงตะโกนของคนขับรถเร็วท้านรกก็ดังขึ้น สองมือที่จัดการกับปืนในมือชะงักไปเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินก่อนตวัดสายตาไปมองอีกหนึ่งคนที่นั่งก้มศีรษะลงต่ำอยู่อีกฝั่งประตูของเบาะด้านหลัง% w, P; J( n3 y0 Y- k
* t }& v7 C5 @ y- b2 u2 }* s+ C6 }$ b7 {! B
และวินาทีต่อมาใหญ่ก็เอื้อมจับร่างของคุณเฟิ่งเหวี่ยงไปยังเบาะด้านหน้าข้างคนขับ“ก้มลงคุณเฟิ่ง!! กระจกกันกระสุนคุณจะปลอดภัย!!”; O, }* `5 ?2 @! k
. y0 I( j. r, h P( G$ w
3 ^ j7 C7 t: \- X$ Z) O0 v“ไม่! จิ่นสือ!คันนี้ไม่กันกระสุน!!” & c5 K3 d! c6 |& S, _" Z8 L3 n
% d9 M X! O l6 I( |7 b" d* ?3 G. A# J" B, w( Y3 I) ^' d
“ชิบ!! คุณเฟิ่ง!! ก้ม! ก้ม!” ใหญ่ตะโกนสวนบอกร่างขาวด้านหน้าพร้อมทั้งกดศีรษะของผมให้ต่ำลงอีก ก่อนที่ใหญ่จะยืนตัวไปนอกรถเพื่อยิงสกัดไม่ให้อีกฝ่ายยิงกระจกหรือล้อได้ โดยมีจิ่นตั้งที่ขับรถฉวัดเฉวียนซ้ายขวาไปมาช่วยอีกทางหนึ่ง
! R$ e# R& F+ g: ]; @. b7 u: t" k( Z8 w+ _
: b/ C7 B$ w7 K1 _) O4 V, \& N' Q& i
เอี๊ยดดดดดด
; i& v5 v) B1 h1 K. L# m, |8 f8 w* ^ h. i* w. I+ _9 o
$ V0 i0 n6 P. s, q d e7 r4 ?: T/ c0 ]# Nเสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนพร้อมกับตัวรถที่เอียงขึ้นจนมีเพียงสองล้อหน้าหลังของด้านซ้ายที่สัมผัสกับพื้นผิวส่วนตัวรถอีกด้านกลับลอยขึ้น ยามที่คุณจิ่นสือหักพวงมาลัยกะทันหันเข้าซอยก่อนจะกระแทกลงกลับมาวิ่งสี่ล้ออีกครั้ง0 e4 e% W2 n" h0 |9 M
; w& I- s9 `. g6 s" c) R
% V: O- I# ~$ W/ S+ P" c
ช่างน่ากลัวจริงๆ
0 J% ]# t; o6 o, X5 M a7 A3 ]3 G5 s0 h. u- I# j
2 N$ m% }' O' A: Z! z: H( T1 s
“บ้าเอ๊ย! ไอ้ตี๋หลบ!” เสียงใหญ่ตะโกนลั่นพร้อมเสียงปืนที่หยุดลง ผาพาร่างตัวเองจากพื้นด้านล่างขึ้นไปบนเบาะและมองไปทางกระจกด้านหลังทันทีเมื่อได้ยินชื่อที่ใหญ่เรียก
3 S. U8 o; z) h3 g6 s! s
2 e& `6 i3 _1 q' [9 u
; Q# X) P0 m, @% R“คุณเล็ก!หมอบลงไป!”
9 A% H8 T. [1 V- Q! s$ z/ _. `4 R3 H
8 K5 {. q+ E8 a7 g. R
ไม่ ผมทำอย่างนั้นไม่ได้ตี๋น้อย...เจ้าตี๋น้อยของเรากำลังวิ่งตามมา 0 O& [6 v" F- v2 }6 A
, ]" T1 c- z1 f/ v& S- E6 s8 w5 ]( z. p% d
ภาพตรงหน้าผมคือ...บนถนนมีรถกระบะสีบรอนด์กำลังขับตามเรามาโดยกระบะด้านหลังมีชายฉกรรจ์สามคนเล็งปืนยิงโจมตีรถของเรา ในขณะที่เยื้องไปทางขวาบนฟุตปาธเจ้าสี่ขาหน้าแต้มกำลังวิ่งอยู่ระหว่างรถทั้งสองคัน สายตามันมองมาทางนี้พร้อมกับสี่ขาที่วิ่ง วิ่งและวิ่ง ตามเจ้าของของมัน หูทั้งสองข้างลู่ไปตามลม และเสียงเห่าที่แว่วดังเข้ามาในรถสลับกับเสียงหอบบอกให้รู้ว่ามันวิ่งตามเรามาตั้งแต่ต้น; b% F; j" q7 Y% n# i% c
+ G1 {; m, y8 ] Q) m
1 t- A; y v2 ?* d7 ]ผมพาเจ้าตี๋น้อยมาส่งใหญ่ขึ้นรถของคุณเฟยเฟิ่ง แต่เพราะเสียงปืนทำให้ใหญ่ดันผมเข้ามาในรถคนเดียว...ผมไม่คิดว่ามันจะตามมา ไม่คิดว่าตัวเองจะลืมเจ้าหมาน้อย... h/ L* ~- c9 B) a5 I3 M
7 J: g& \5 S$ ]7 _: ]: S6 C! [3 z' ]6 C `
“ฮึก ตี๋น้อยตี๋น้อย” ผมส่งเสียงเรียกออกไปพลางสะอื้น สองมือลูบกระจกตรงตำแหน่งเดียวกับที่เห็นร่างเจ้าตี๋น้อยอย่างสงสาร “ใหญ่...ทำไงดี ช่วยมันด้วย”8 X" H/ I0 W. \( C
+ ?% O2 d, ?0 O; u+ y9 B
9 Z9 X# J0 X% L" y$ f3 Hปัง0 Y5 G7 `# W& a+ p4 Q
1 W1 m, Z/ m% Y7 v8 Y7 W. G. e( L* }! B# g+ e5 e% \8 d& j4 k
เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ผมเบิกตาโพลง รีบใช้หลังมือเช็ดน้ำตาเพื่อปัดความพร่าเลือนออกไป ก่อนจะรู้สึกโล่งใจที่ใหญ่เพียงยิงผู้ชายหนึ่งในสามของฝ่ายตรงข้ามที่จ่อปืนเล็งมายังตี๋น้อย( I% [2 @0 O; Q2 H
* }( ]6 m# g) b& R3 X O: B$ ~2 A: T2 S) Y: o* r H7 K0 e4 t
ปัง ปัง( w8 J" l( b3 X
& J6 Z2 Q- t( @) y2 X
% c% p9 `6 }/ Y" E& n9 Vและสองนัดต่อมาที่ปล่อยออกจากรังปืนใหญ่ก็สามารถยิงล้อรถของอีกฝ่ายได้จนรถที่ขับตามเสียหลักลงสู่ข้างทาง& S/ K% S2 I3 ?- ~, R
" h$ M% e6 |1 s4 |$ p
- G( k c' c) N- c2 l“คะคุณจิ่นตั้งครับ ชะช่วยจอดรถได้ไหม รับตี๋น้อยก่อน...รับมันก่อนมันวิ่งไม่ไหวแล้ว” ผมหันไปร้องขอคนที่ยังเหยียบคันเร่งด้วยความเร็วเท่าเดิม
& R: C% J6 R& F% O4 A* M
& `/ j% ^# |# @8 |: B' ^4 R
2 P7 m) Q7 M; O0 C7 o0 Q6 J4 A“ไม่ได้” เสียงทุ้มต่ำเรียบตอบกลับมาทันที. w* }6 _+ j: i' G
+ e# n# S6 B7 f/ a$ S+ O+ C$ a
x2 W0 _9 S; @% S4 ~' x8 l/ }/ c“คะคุณเฟยเฟิ่ง...” ผมหันไปอ้อนวอนอีกคนที่น่าจะช่วยผมได้มันวิ่งไม่ไหวแล้ว...ลิ้นสีแดงห้อยออกมาจากปากบอกว่ามันเหนื่อยมาก...5 X) N' N: {; I) I4 h4 o, v
' i4 o7 f( _* b, p& o( z3 S! L
6 l' J& [0 J* a. ~! Z R, e“จิ่นสือ จัดการคนของนายให้เงียบเดี๋ยวนี้!” จิ่นตั้งคำรามลั่นรถ ผมหันไปมองคนตัวโตด้านข้างที่สอดตัวเข้ามาในรถแล้วและกำลังเติมกระสุนผ่านม่านน้ำตา ใหญ่บอกเขาสิ ขอร้องเจ้านายใหญ่ที...ฮึก ทำไมหลบตาอย่างนั้นล่ะ...ใหญ่ไม่รักมันแล้วเหรอ..." W( O( m4 n; q3 L, C+ {
% Z) A% w/ ?( d [
- d( T$ E& |" R, \) }0 O8 T0 \
ปึก!
+ P b& s% ~; R+ {! a) k' h
* C" S, s. t- c/ w! K
& x3 e3 O- ~" R$ F! Yเอ๋ง!% o0 d* N6 Z9 R9 s# P6 d- `1 _
/ m7 t* B; g4 U7 D
' r h) F" e- b
“ตี๋น้อย! ฮือออออ” คราวนี้น้ำตาผมทะลักออกมาอย่างไม่สามารถกลั้นไว้ได้อีก ผมกระโจนจะเปิดประตูรถโดยไม่สนใจแล้วว่ารถจะวิ่งด้วยความเร็วสูงแค่ไหนแต่ก็ถูกรั้งกลับมาด้วยคนตัวโต พยายามดิ้นพร้อมร้องไห้โฮมากขึ้นเรื่อยๆกับภาพผ่านกระจกเบื้องหน้า
L* o. a# }: J x9 P( G7 Q) N' R# s" y# _0 L8 y' X
( w# J# n# q! Cมันถูกรถชน มันวิ่งลงมาบนถนนและถูกรถเก๋งชนจนกระเด็นไปอีกทาง ร่างของตี๋น้อยนอนตะแคงราบบนพื้นถนนมันเจ็บ...มันลุกขึ้นไม่ได้ แต่ใบหน้าที่แนบพื้นคอนกรีตแหงนเงย ดวงตากลมคู่นั้นมองมายังรถคันที่ขับห่างออกมาเรื่อยๆ...คันที่มีผมและใหญ่เจ้านายของมันนั่งอยู่ภายใน...7 V4 J' A; j4 Q _
% S) T: z" y3 ^6 l3 V, E8 i+ l$ W, D
) P1 B# x* g, L) \+ ]“ฮืออออ ฮืออออ” มันพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นแต่สุดท้ายก็ทรุดล้มลงไปเหมือนเดิม ผมเห็น..เห็นเลือดไหลออกจากปาก ผมช่วยอะไรมันไม่ได้เลย...ทำได้แค่เอาสองมือแนบกระจกและร้องไห้...แค่นี้จริงๆที่สามารถทำได้ในเวลานี้
0 W+ X1 A* i( x M' l/ ]: O$ Q B" M6 x4 c/ V
! ]$ H* L7 |: D$ R7 i7 h: E/ }$ X
“ใหญ่...” ผมหันมามองเจ้าของมันอีกคนด้วยสายตาเจ็บปวด เขาหลบตาผมและไม่ได้มองไปที่ร่างของตี๋น้อย จ้องเพียงกระบอกปืนในมือตัวเองด้วยสายตาเรียบเฉย แต่เพราะผมรู้จักเขาดีถึงรู้ว่าเวลานี้เขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน
5 ?. v4 z. D! }: m
8 L z/ n3 d. v" D9 y T& d; n ~! y
ถ้าเขายังเป็นตี๋ใหญ่ผมมั่นใจว่าเขาจะเข้าไปช่วยมันอย่างไม่ลังเล
( k h4 c. ~/ `$ I; p/ T C' }
1 E/ F0 |" x( ^2 |" b. l$ g. Y
C* Z, v1 Y+ o4 I! i, d7 V8 Mแต่นี่เขาคือจิ่นสือที่ต้องห่วงความปลอดภัยของเจ้านายเป็นอย่างแรก
( Y4 f9 O# K" S, W0 X6 D. P2 U E3 z
2 o3 d5 |# }2 G- r2 g
“วนรถกลับไป” เสียงนุ่มหวานของคุณเฟยเฟิ่งเอ่ยขึ้นผมหันขวับไปมองเขาอย่างมีหวัง
6 c% z8 P6 e& D9 i9 T [
3 D/ y/ ]- b5 z0 S! F
9 j1 a/ B: v9 q, ~+ |“ไม่ได้ครับเราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะล่าถอยไปหรือยัง” จิ่นตั้งเอ่ยขึ้น
* X" z1 F) o) e0 o- m$ G1 J3 ? P9 Z5 |
1 {6 u7 _, i4 o: D+ r9 s# v5 v- Q
“แต่เสี่ยวสือยิงล้อมันแล้วตามมาไม่ได้หรอก”
! O: M& O4 I5 y4 k- o# f+ n I Q3 q0 _) A$ X J
0 y( r5 ?: v; J" E% q9 J“แต่...”
! u4 @- N0 ]' P! E" \$ `
; v" Q- u6 r% O2 }$ }+ @, D3 H# x. b0 V% U
“นี่คือคำสั่ง” คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยเสียงเข้มขึ้นจิ่นตั้งเหลือบมองทางกระจกส่องหลังก่อนเอ่ยด้วยเสียงนิ่งเรียบกว่าเดิมเช่นกัน
0 N3 ]& C3 S/ {( U G4 v5 C- {$ [! p1 w3 {% v
" H6 N/ Z+ d$ w6 o. U
“ผมรับคำสั่งจากคุณหลงคนเดียวและคุณหลงก็สั่งมาให้ผมดูแลความปลอดภัยของคุณเฟิ่ง เราจะไปลานจอดกันเครื่องบินของตระกูลเฟยมารอรับแล้ว”
) @4 E. Q* x, l/ }% \- {) t3 R" V9 U* f7 s# S
4 d+ i; G- ~- M: H* \6 M2 f
น้ำตาผมไหลลงมาอีกรอบคุณเฟยเฟิ่งเพียงเหลือบหางตาไปมองแล้วพูดขึ้นอีก
& u. o9 g( D" G. Q: ?% h @: J' `# z# E3 y! h! x! ]
1 Z" j) p9 _, ^( u9 g
“เสี่ยวสือนายเป็นคนของฉันใช่ไหม”4 t9 t0 T$ J+ n: O5 K/ q" [+ y
3 O4 W* y' y! W6 N: f/ o
g/ _2 z! F2 z! l" e/ c) \“ครับ”
; ?, @, j, J( c0 W; y) L& v3 K8 ~5 f/ l) c
3 q1 ?6 I/ [& E1 F B“งั้นฉันขอสั่งให้นายมาขับรถแทนจิ่นตั้งแล้ววนกลับไปรับสัตว์เลี้ยงของนายซะ”
4 T2 K/ g* x" ]2 t
4 x; ^3 E6 h2 R5 h. e. Q
8 w$ ]" c! _0 e“ขอบคุณครับคุณเฟิ่ง” ใหญ่จับหมับเข้าที่หลังเสื้อสูทของจิ่นตั้งทันทีเหมือนจะจับเขาออกแล้วตัวเองจะเข้าไปแทนที่ แต่ก่อนจะออกแรงยกจิ่นตั้งก็ว่าเสียงเรียบขึ้น/ q: d ~/ Y* j: V1 p
: g% q+ s* j; c5 y0 W9 Q& u6 p
5 s0 x* S! Q/ G6 E9 f% ~“ไม่ต้อง” แล้วเขาก็หักพวงมาลัยเลี้ยวกลับไปทางเดิมผมยิ้มออกมาอย่างดีใจ หันไปมองใหญ่แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นอีกให้เขายกมือขึ้นลูบศีรษะผมพลางส่งยิ้มบางอย่างดีใจเช่นกันมาให้9 P) N- C" u$ c" s0 }% d7 y# \ [
4 D: P& g7 U4 e8 h s& Q' A" g/ L2 ]
พอรถจอดตรงร่างของตี๋น้อยที่ยังนอนอยู่จุดเดิมผมก็จะลงไปแต่ติดที่ใหญ่ให้ผมนั่งรออยู่ในรถและเขาก็เปิดประตูลงไปอุ้มมันขึ้นมา# V5 G2 \, M- R; X2 ^! l. b: c
' L; `- D2 F9 Q+ m' I
; ?: W' f- c5 t# K
ร่างแน่นิ่งถูกส่งขึ้นมาวางบนเบาะหลังบนที่ว่างตรงกลางระหว่างผมกับใหญ่ ขณะที่รถออกวิ่งอีกครั้งแต่ความสนใจผมอยู่กับเจ้าหมาน้อยของผมอย่างเดียว
( n8 p+ k# S7 `9 u J9 O$ ` Y$ C7 \# K' n7 |
. U) i* J* c/ G# }% ]2 {ทำไมมันนิ่งอย่างนี้ล่ะ เหมือนไม่หายใจเลย...8 R% B6 r" M+ U% D7 t! a$ X
" L" E' i3 X$ W9 z
) m9 {2 ?2 k2 Bผมค่อยๆยื่นมืออันสั่นเทาไปลูบลำตัวมันเบาๆ
; }, R) ?: O7 o7 l' |9 d- X2 [
; \# V# G% |) N# U- D$ W% u v7 f0 X1 [
“ใหญ่...มะมันจะไม่ตายใช่ไหม”
7 S U' @# L. K: P- n" e/ T' B- a+ f8 z0 L9 R, Q: |3 n
4 P! L- }1 t+ b$ P o
ใหญ่ไม่ได้ตอบคำถามผม เขาเพียงแต่จับประคองหัวมันขึ้นมาแล้วเป่าลมเข้าปากสลับกับปั๊มหัวใจให้มัน
7 x- e2 E. O3 j+ k) y0 n0 ?: i. H8 Y8 c. ^5 N
! B: }# M1 O6 i1 T" S1 Hผมมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจอันสั่นไหวระหว่างที่ใหญ่พยายามช่วยชีวิตมัน ผมก็พูดบอกให้ตี๋น้อยฟื้น ให้ไม่เป็นไร...
* U, l: t: E0 \! @) S) t' F8 i. X
! h( S; S4 A' n8 s# L4 ~/ Y& t' s; \9 h8 a
“มะมันหายใจแล้ว...ใหญ่...ตี๋น้อยไม่ตายแล้ว...” คราวนี้น้ำตาผมไหลออกมาอีกรอบเมื่อตี๋น้อยที่ถึงแม้จะยังไม่ฟื้นแต่แผ่นท้องก็กระเพื่อมขึ้นลงอีกครั้ง ใหญ่เหยียดตัวขึ้นมองพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก. K+ W. p) d8 S C, M7 t$ n% u
, k9 J1 b5 a- R) R4 W1 W
! m+ A. P1 @& v# ~ {1 a: d
“เก่งมากไอ้ตี๋...”
% K% ]7 n( w; v) j: y' y3 U: q8 I9 Y: \$ @4 j, E- `$ R
* T- D0 z# E: _- x4 }$ e# [$ n
4 j+ L: N- K* f# Q/ z; x
) g( U& J2 X$ E. p0 G* E8 E8 H
9 \2 a% A# i0 @) W# G
" c) B$ Q8 i/ j“เราคงต้องพาคุณเล็กไปฮ่องกงด้วย อยู่ที่นี่คนเดียวจะอันตราย” คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยออกมา ตอนนี้เรายืนอยู่บนลานกว้างที่มีเครื่องบินส่วนตัวลำใหญ่จอดรออยู่อีกมุมหนึ่ง
' I) u* W! W9 {. `) n0 ~+ F, ~: b3 _* X! V* a% A4 ?
! d# C3 P6 O; C' P% L2 N3 r. E
“แต่...”
+ y# }8 u# B1 T% ^- R1 |4 i- i& y5 e/ _& E& t
2 S- I3 B/ L8 C! a: J& ], q \! O
“ไม่เป็นไรหรอกเสี่ยวสือ เดี๋ยวฉันจะคุยกับพี่หลงให้เอง” คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยออกมาอีกครั้ง ผมหันไปมองใหญ่อย่างกังวล ถามว่าดีใจไหมก็ดีใจ แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะไปสร้างปัญหาอะไรให้ใหญ่หรือเปล่า เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ขอให้ผมรออยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก
# b- P4 L7 D% E( Y; M$ k4 S/ s( |: ^+ _2 ]( a1 c- {
2 Z: L+ H1 t& Iยิ่งจิ่นตั้งขมวดคิ้วมองผมด้วยความไม่ค่อยชอบใจนั่นอีก...ผมว่ามันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่9 t& i" g2 K% p o! n
3 Q; R1 |0 D# p% {6 {
+ c! i9 k% h$ n4 e8 D$ I7 n“และถึงแม้พี่หลงจะไม่ยอม แต่เสี่ยวสือคือคนของฉันเขาไม่มีสิทธิ์ว่าอะไรอยู่แล้ว เพราะขนาดคนของเขาฉันยังว่าอะไรไม่ได้เลย” คุณเฟยเฟิ่งเหลือบตาไปมอง ‘คนของเขา’ ด้วยสายตาประชดประชัน แต่เหมือนคนที่ถูกกล่าวอ้างจะไม่รู้สึกอะไร
( l' T1 W `$ i* K1 a+ a5 k2 o1 G3 [0 f7 S# B
. o% m }+ n$ d3 @“ขอบคุณคุณเฟิ่งมากครับ” & `6 \& B/ X' k9 k B
2 c* Z: M# h% E8 L n8 ~
3 p. G! F5 M7 v“เรื่องเล็กน้อยไปเถอะ”- E0 N7 t0 [! ^& s% r0 [" {
. _/ q0 J5 a9 [$ |5 B0 u& ~% T
4 _9 @! V6 e% _4 [" G8 r
แล้วคุณเฟยเฟิ่งก็เดินนำขึ้นเครื่องไปก่อนโดยมีจิ่นตั้งเดินตามหลังไป ส่วนนายใหญ่หันมาอุ้มเจ้าตี๋น้อยที่ลืมตาแล้วแต่ยังขยับตัวไม่ได้ในรถก่อนจะพาทั้งผมและเจ้าหมาตามขึ้นไปบนเครื่อง
2 b# [9 ]% A4 m# l% l- w0 Q( x/ d' [& w
+ K# U. B2 y3 Z& a6 t* x“ใหญ่จะไม่โดนว่าใช่ไหมเล็กไปด้วยแบบนี้”
3 F. X5 U" ]+ K' y) I0 T5 [) x0 w& H" b! d! J
. P1 Q3 L: L5 P) V- }- P) s“อย่ากังวลไปเลยนะแค่มีคุณผมก็ไม่กลัวอะไรแล้ว”
7 Y8 \4 \$ M& C' V# v
& Q! @7 ?! D6 \1 `$ `
' o8 |8 K6 X! _, a& ~ไม่น่าเชื่อว่าบนเครื่องจะมีคุณหมออยู่ด้วย และถึงจะเป็นหมอรักษาคนแต่เขาก็สามารถดูแลเจ้าตี๋น้อยพันแผล ป้อนยา ได้เป็นอย่างดีนั่นทำให้ผมสบายใจว่าตี๋น้อยของผมปลอดภัยไม่เป็นไรแล้ว
) l$ j8 D& |$ w3 b9 H1 i0 Q; F
" a. d: O/ K; r, R0 `7 A7 m# t8 p1 C9 C
“นอนพักหน่อยนะ” ใหญ่นั่งลงข้างๆผมหลังจากกลับมาจากคุยกับคุณเฟยเฟิ่งที่เบาะด้านหน้า
! \1 Z3 q$ k( V+ e# s( X2 @8 f8 Z0 B& Q S+ Y3 y
3 R! f5 x" D5 W; k
“ใหญ่จะนอนเป็นเพื่อนเล็กใช่ไหม” ผมมองไปยังคุณเฟยเฟิ่งอย่างกังวลตอนนี้ใหญ่เป็นจิ่นสือที่มีหน้าที่ดูแลเจ้านายของตน! j+ C5 x4 M' ~* f- _7 F7 o, b0 c
A) y- m6 o2 g! H6 q+ r. B+ y$ p9 V& r, e# ^/ }4 U1 E6 g
“คุณเฟิ่งอนุญาตให้ผมมาอยู่กับคุณได้ พักเถอะเดี๋ยวก็จะถึงบ้านผมแล้ว” ผมเอนลงบนเบาะที่ถูกปรับเอน ผ้าห่มผืนบางถูกคลุมมาบนร่างก่อนที่แขนของอีกฝ่ายจะสอดมารองใต้คอ และมืออีกข้างก็ดึงผมเขามากอดไว้
. c6 j& h. z! d3 z
2 V+ U8 D) x# d# B
/ I: H2 h; k8 _% [7 z! ]+ N, B. vผมซุกร่างเข้าหาความอบอุ่น สัมผัสอ่อนโยนที่จรดลงบนศีรษะเรียกให้ผมค่อยๆปิดเปลือกตาลง* ]. d7 J% X2 f( X9 c+ L+ `
: w0 G4 c8 R5 Eขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายทั้งปวง...ขอให้เรามีกันอย่างนี้อย่าได้มีอะไรพรากเราสองคนออกจากกันเลย" G" \$ W: C1 K, w
7 C" h$ K. z" _3 b6 X2 X, N4 F4 \+ E3 S' f1 [% u
4 s N" v. d8 A% n* h
8 M$ j- u1 l! w( X9 z7 I. _2 w' j8 V
: S |6 u4 T7 r; a! ^' @: nเครื่องบินจอดลงบนลานของตระกูลเฟย...5 b3 I3 o8 U2 s
5 H6 c* @6 Q, X+ Y- X
$ ]6 R. M/ g3 B5 [6 w! Z3 `
ส่วนผม ใหญ่และเจ้าตี๋น้อยถูกนำมาส่งยังตระกูลจิ่น2 `& O9 k/ }- S6 A
" d, ~( K7 l) y$ Z
) \8 O) w% \# f) v
ช่างเป็นบ้านที่มีทางลึกลับซับซ้อนเหลือเกิน จากตัวเมืองที่เป็นที่ตั้งของตระกูลเฟยต้องขับรถเลี้ยวลดคดเคี้ยว เข้าถนนนั้นออกซอกซอยนี้ ผ่านหมู่บ้าน ผ่านป่าเขาที่ดูไม่รกรังซ้ำยังถูกตกแต่งอย่างดี จนผมมึนงงไปหมดว่าตกลงแล้วเราจะไปบ้านคนหรือสุสานอันไกลโพ้นกันแน่- H, J) |, H9 _. b
$ E, d- f8 d X% [1 F5 O4 D7 u: Z
' @8 P6 J2 Z) d/ Y9 Jแต่พอผ่านรั้วที่สูงกว่ารั้วบ้านทั่วไปถึงสามเท่าเข้ามายังอาณาเขตภายในผมกลับต้องตื่นตากับภาพเบื้องหน้า
# o/ v/ s/ I* H; Q# `' X- L m* x& K
. `& F2 ~) ]# [. ^/ m$ u
5 a+ A" d+ P( d0 P$ ?' _มันไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่วัง แต่มันคืออาณาจักร
8 W' W2 n8 O# ^- M* V5 L; ~, ^8 h6 \) i2 D" C6 h7 V
( y$ u5 z& g, Vตรงกลางคือสิ่งก่อสร้างอันใหญ่โตโอ่อ่าสวยดั่งปราสาทในเทพนิยาย รอบๆบริเวณเต็มไปด้วยบ้านหลังน้อยใหญ่ ที่ดูเหมือนบ้านพักอาศัยบ้างเหมือนโกดังอะไรสักอย่างบ้าง ปลูกแซมสลับกับต้นไม้...เหมือนไม่ใช่เพื่อความร่มรื่นแต่ปลูกเพื่อแบ่งพื้นที่อย่างเป็นสัดส่วน ยังไม่นับรวมด้านหลังที่ผมมองไม่เห็นแต่คาดว่ามันต้องมีอะไรน่าเหลือเชื่อรออยู่แน่ๆ' w% H: R% J# l" X
. E/ w( w; ~1 D: S" s
1 x4 t) g: A5 d0 ~0 p3 Yพอถูกพาเข้ามาในตัวบ้านก็ต้องฉงนสงสัยยิ่งกว่าเดิม& ` T7 n# D# v# t
$ }+ u& B- \5 Z2 l8 `6 }) \% A p6 J- j( d$ x1 \
ช่างเป็นบ้านที่แปลกมากจริงๆ
. `1 n5 [, d; D1 i R) ~8 R% Z
$ d9 A0 B! o( U, C3 ?
* ~) j8 z# J8 M) l: V, m. Hบ้านก็หลังใหญ่โตโออ่าตามสไตล์คนตระกูลใหญ่มีอำนาจ ชื่อเสียงเงินทองตามที่กล่าวไว้
# C3 p- ~6 N' J& N5 i
6 p" ~- u) b; [$ Z% w9 [ s v( D4 N( t6 z
ที่น่าแปลกใจคือคนในบ้านต่างหาก' D' q8 W4 ^& W) x( X+ l
7 F* f j' X" H' `- L* s
" b( O7 G g8 oทำไมกัน??...ลูกชายที่หายออกไปจากบ้านถึงห้าเดือน ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไรกลับมาบ้านถึงไม่มีใครดีใจเลย คุณจิ่นตั้งก็ดูเฉยชาอย่างที่ผมนึกไปเองว่าเขาคงเป็นคนหน้าตายแสดงออกไม่เก่งอย่างนั้นเอง แต่กับพ่อแม่คงต้องมีท่าทีดีใจบ้างไม่ใช่หรือ??% @$ `( d3 O2 A
# R% J' |2 Z# p: z- P" k
: L9 j. z; U# Z. a2 s0 L8 Hทำไมถึงทำท่าทีเมินเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยเล่า พอใหญ่หรือจิ่นสือลูกชายของพวกเขาเดินเข้ามาภายในบ้าน ตลอดทางมีเพียงคนรับใช้ที่ใส่ยูนิฟอร์มเหมือนกันโค้งคำนับทำความเคารพ3 o) a4 \. |+ o K* G& ^
9 y' H! E) z& u# f7 k& P9 x% d3 N: ?$ J5 @
ส่วนผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแม่เพียงหันมามองและเอ่ยบอกให้ขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง ไม่มีการถามไถ่ ไม่มีความห่วงใยอาทรในดวงตาหรือแม้แต่รอยยิ้มดีใจ
8 E% y) l/ k, d8 B; u, ?0 i0 k
: ^. p) P: ] C* V4 n) d+ b) V |% L2 z9 m" @8 X b/ A
ทำไมกัน??% e. @& ?: V; N2 O' ?
" ^# @/ g, ^8 W6 Z4 t E$ y5 R& G
& c+ e2 y+ g d% x0 d: Pหรือเพราะเป็นบุคคลตระกูลสูงเลยต้องสงวนท่าทีเอาไว้??
4 T6 W5 S2 F `4 m8 \8 Z0 o5 W' L+ I9 j) C0 _
6 x! X. ]& y! w, [
แต่มันก็ไม่ต้องขนาดนี้หรือเปล่า??
& f- c* M; y% v2 O
) w/ }5 ]9 ~% P7 N5 f1 i* |, J) ?- g; X1 N' v% \8 K: H8 o
/ ?: y3 `7 E) ~5 s
1 I9 O" i2 c) }ปัง
4 o" c; E; W3 w2 K
7 O/ B) p7 } w H: [; t' t0 B& U0 C: r% [) Y9 x, F4 W! u+ H
เมื่อเข้ามาในห้องและประตูถูกปิดลงผมก็แหงนหน้ามองคนตัวโตด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามใหญ่เพียงยิ้มมุมปากและลูบศีรษะอย่างเบามือ
2 r# e4 Z( j h* q* {/ N& p8 }1 p5 Q8 [+ M+ k' l6 O4 h
. C5 M, E# e" I) x“อย่างเป็นกังวลเลยที่นี่ก็แบบนี้แหละ คุณอาจจะอึดอัด”
" m8 W. l+ j' a2 j s
# {* c( y, [( ]% l8 J2 A
8 Y6 U" @ p4 R; B7 B“ไม่เลย ถ้าใหญ่อยู่ได้ เล็กก็อยู่ได้สบาย” ผมพูดให้เขาวางใจ ผมไม่ได้อึดอัดใจเรื่องที่ใหญ่พูดถึงเลยสักนิด ผมก็แค่สงสัย...แต่ก็นั่นแหละอยู่ๆไปเดี๋ยวผมก็รู้เอง เรื่องที่ผมต้องทำต่อไปและทำเดี๋ยวนี้คือเคลียร์กับคนที่เมืองไทยต่างหาก
1 `5 L: Q# w. M, O! e4 @: F5 g( E2 [5 {' _; i4 H9 p* ~
0 Z% K/ u4 K& F3 C5 [) m
“ใหญ่ขอยืมโทรศัพท์ได้ไหม”
9 Y" O, p G5 A1 k; e
8 Y2 {- f' K+ \! M8 O6 R) ~
* q1 t3 J) G5 r! i1 w+ H! dเขาพยักหน้าก่อนจูงมือผมมายังโทรศัพท์บ้านตรงหัวเตียง
& c8 {' g$ [% R/ J, R/ D3 E$ J9 U) q7 E
( G0 S4 |7 J- N* d/ p$ w& mเฮ้อ...คงต้องให้ไอ้ปอนด์ช่วยโกหกคนทางบ้านให้ก่อนล่ะนะผมยังไม่พร้อมที่จะบอก
$ y8 S; ]1 i1 D: R2 U2 B0 e8 b7 C9 _1 ~1 \
7 V; u) ? C0 f9 ^% h" d
แต่ผมจะบอกแน่ๆ
( E* g0 I, F9 m/ P( ?6 p
1 |0 |) b# V- a5 nขอโทษนะครับพ่อแม่พี่เมตรพี่ไมล์...แล้วเล็กจะกลับไปรับโทษในเร็วๆนี้นะ ( }# q2 b2 d; A0 | H6 S; G. ]- t
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-22 15:30:09
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-22 16:49:10
โพสต์ 2020-4-22 17:00:37
โพสต์ 2020-4-22 20:53:33
อาจเป็นเจ้าชายมากกว่า คนคุ้มกัน นะ 555 
โพสต์ 2020-4-22 22:05:26
