รักเร่ร่อน...ของคนจรจัด 17.2 bymod-cup

tor_8915

เร่ร่อน17.2


9 e1 [" u/ q: y, L1 j
1 t2 O$ G% }: [สุดท้ายสิ่งที่ผมกลัวก็เกิดขึ้นจนได้...ใหญ่ต้องกลับไป กลับฮ่องกง กลับไปเป็นจิ่นสือ...กลับไปดำเนินชีวิตในโลกแห่งความเป็นจริงของเขาสักที

+ t0 Q( E' A1 a) ~0 ]/ C) k# E
9 d& z0 c- {' C' t4 E' v‘ไม่ว่าผมจะเป็นใคร...ผมก็คือนายตี๋ใหญ่ของคุณเล็กเสมอ’
; R: O9 f! @+ X! }0 s4 _6 y. H" I) u! x

ถึงใหญ่จะพูดอย่างนั้น และผมก็พยายามปลอบใจว่าเป็นเช่นนั้น แต่ในใจลึกๆผมก็รู้ดีว่า...เขาไม่มีทางเป็นนายตี๋ใหญ่ของผมได้เหมือนเก่า...
, Y1 q7 |$ Z- O" T& j, v6 g1 c

" r1 p; [" d- B+ s: q$ u  Q/ e$ ^นายตี๋ใหญ่..ชายเร่ร่อนที่ภายนอกน่าเกลียดน่ากลัวแต่เนื้อแท้ข้างในกลับเป็นคนดี
" v8 B% h* N5 i+ P/ ?7 M1 L

นายตี๋ใหญ่...เจ้าของเจ้าตี๋น้อยที่ขยันดุสุนัขตัวโตซะเหลือเกินแต่ก็หัดมันจนเป็นสุนัขที่ฉลาดและน่ารักมากเช่นกัน
$ Y* r, f3 \! {$ y* ?. L: M. B. \

) _4 a+ N5 l* g- Mนายตี๋ใหญ่...เจ้าของร้านกินเส้นอันเลื่องชื่อ จากนี้คงต้องปิดร้านลงทั้งที่ยังไม่ได้ขยายร้านตามที่คาดหวังไว้ ซ้ำยังต้องปิดถาวรเลยด้วยซ้ำ
% P% n4 |. W' O& h8 ^* c! N9 F

นายตี๋ใหญ่...ใหญ่...ของผม

$ l* C# ^# D1 A+ e6 x/ J8 q
, Y+ q' m3 J) M8 k: z3 ~จากนี้คงมีแต่คุณจิ่นสือ บอดี้การ์ดคนสำคัญของตระกูลเฟยคนสนิทของคุณเฟยเฟิ่ง อาจารย์ผู้นำด้านการสอนศิลปะการต่อสู้ให้บอดี้การ์ดรุ่นต่อไป

& K0 g" C* ?7 t( ?( ~0 P
* z, u& |! h- b: ]+ Sคิดแล้วช่างน่าขันสิ้นดี...นายตี๋ใหญ่ไม่มีอะไรสู้คุณจิ่นสือได้เลย...


กำหนดการกลับฮ่องกงคือนับจากนี้อีกสามวัน...มันช่างน้อยนิดเสียจริง
& E, y) j% s6 e+ c
; P& a0 C/ J/ X1 V" }$ v
หรือถึงจะให้เป็นสามสัปดาห์ สามเดือน สามปีมันก็ยังน้อยอยู่ดีสำหรับผม สำหรับเวลาของเรา
6 V+ t& r2 N* V& g

+ Z4 d8 f; V+ ^3 `$ J( O“ใหญ่ตกลงวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

( p. }6 ^  R# o0 v6 |0 r
เราสองคนที่เปลือยเปล่านอนกอดกันโดยที่ร่างกายส่วนบนของผมขึ้นไปเกยบนอกของเขาหลังจากผ่านกิจกรรมร่วมรักกันเสร็จสิ้น มันเต็มไปด้วยความวาบหวามเสียวซ่านเช่นเดิม แต่จะต่างตรงความอิ่มสุขที่เคยเปี่ยมล้นจนเต็มตื้นบัดนี้มันมีความขมปร่าปะปนเข้ามา

  J- Y  C( j' e* B1 r; Z
1 E: F; H; b" Y- N! g' Zและเมื่อลมหายใจหอบเมื่อห้านาทีก่อนค่อยๆกลับมาปกติผมก็เอ่ยถามอีกฝ่าย ถึงจะพอรู้เรื่องมาจากคุณเฟยเฟิ่งบ้าง แต่ผมก็ยังอยากรู้จากปากของใหญ่...อยากฟังเสียงทุ้มต่ำนี้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้ฟัง

) t& E# h! \, s; ~' s
  z( _% L) s% O1 W% V5 jจุ๊บ


ใหญ่ก้มลงจูบศีรษะผมก่อนจะค่อยๆเอ่ยเล่าสู่กันฟัง


“ระหว่างที่รอเครื่องบินของตระกูลเฟยมารับหลังจากงานประมูลเพชรสิ้นสุดลง ไม่รู้ศัตรูฝ่ายไหนลอบเล่นงานเรา มันเล็งยิงเข้าที่ศีรษะของคุณเฟยหลงแต่โชคดีที่ฝีมือมันห่วยเลยพลาดเป้า เราจึงรีบพาคุณเฟยหลงขึ้นรถ จิ่นตั้งเป็นคนขับรถพาคุณหลงหนีไป ส่วนผมนำคนที่เหลือยิงสกัดเราจัดการมันได้ทั้งหมด แต่ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น...” ฝ่ามือที่ลูบแผ่นหลังอย่างแผ่วเบาราวปลอบประโลมไม่ให้ผมรู้สึกช็อกกับสิ่งที่ได้ฟังไม่ทำให้หัวใจผมเต้นเบาลงได้เลย ใหญ่คงรู้...ว่าคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวันๆอย่างผมเมื่อมาฟังเรื่องราวนองเลือดคงรู้สึกไม่ดี
" }; g% f3 X4 f# [- a; Q6 A

และใช่...ผมกำลังรู้สึกไม่ดี


ผมกำลังจะปล่อยให้ใหญ่ของผมกลับไปทำร้ายคนอีกหรือ...บ้านเมืองมีขื่อมีแปไม่ใช่หรือจะเที่ยวฆ่าฟันกันตามใจชอบได้อย่างไรกัน

+ ]! D: H# T, O# H( A/ K
* S5 T6 n: |' R8 V: ]7 S( D  i, a“มันวางระเบิดไว้ใต้ท้องรถด้วย...”

$ \3 E: a' Y1 b& \  m; U. F9 l
  Y! c1 O% m7 b- Y3 ]: m) H“ระเบิดเหรอ...ทะทำไมถึง...”
5 P/ d0 {' V( k# F' p

“ผมถึงบอกว่ามันเป็นโลกที่คุณไม่มีความสุขกับมันได้หรอก” ใหญ่บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ก็ยังสั่นจนผมรู้สึกได้“คืน
8 N! I! A1 V2 x7 w. B
2 ^6 q7 `% l3 G  cก่อนงานประมูลเพชรคุณหลงหนีออกไปเที่ยวโดยออกคำสั่งไม่ให้พวกเราตามไปพวกมันที่ซุ่มตามอยู่คงอาศัยโอกาสนี้ติดตั้งระเบิดไว้”

: `7 r" E3 X4 h7 F- H) u" k: R
, {. z+ ?! [, R/ e- Gฟังดูโหดร้ายกันจัง...


“จิ่นตั้งที่อยู่รถคันเดียวกับคุณหลงบอกผมผ่านเครื่องมือสื่อสารของเรา จะจอดก็ไม่ได้เพราะมีรถอีกคันที่ดักซุ่มรออยู่อีกทางขับตามอยู่ แต่จะยังอยู่บนรถก็ไม่ได้อีก สุดท้าย...” เสียงทุ้มหยุดชะงักไปชั่วครู่เหมือนเหตุการณ์ต่อจากนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากพูดถึง

" a) v. C+ S' _% c. R: V
ผมไล้ปลายนิ้วลูบแผงอกสีแทนเบาๆก่อนเงยหน้าสบตาเอาคางวางบนอก“แต่ใหญ่ไม่อยากเล่า ไม่เป็นไรนะ”

: j/ L1 |6 j  Y  ^0 \* T! K
3 E, V! O, Z4 C% W! qใหญ่ส่ายศีรษะก่อนยิ้มบางให้

/ b4 i0 m# D5 i% ~* M* d. |; z
$ i7 U$ t6 w% z& ?2 }: `; B+ m+ M“...สุดท้าย จิ่นตั้งจึงตัดสินใจให้คุณหลงเป็นคนขับแทน ส่วนตัวเองก็ลงไปเพื่อปลดระเบิด” ผมเงียบต่างจากจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงขึ้น เหมือนในหนังฝรั่งที่ผมเคยดูเลยแต่เรื่องจริงมันคงไม่สนุกเหมือนในหนังแน่ ต้องปลดระเบิดทั้งที่รถยังวิ่งด้วยความเร็วสูงระวังลูกกระสุนจากผู้ไล่ล่า ซ้ำยังต้องปกป้องนายเหนือหัว


นี่หรือชีวิตที่ดีกว่าที่คุณเฟยเฟิ่งพูดถึง

7 o% L" k4 e. g7 j& [* {
7 P1 t) _+ C& G: Q) M“ผมที่ขับรถตามไปจนทันเห็น...จิ่นตั้งโผล่ตัวออกมานอกรถเพื่อปลดระเบิดมีเพียงขาที่เกี่ยวภายในตัวรถเอาไว้ และ...ปืน RPG ที่เล็งมาจากอีกมุมหนึ่งของถนน ตอนนั้นแผนการในสมองผมรวนไปหมดมันอยู่ไกลเกินกว่าที่ผมจะยิงสกัด ผมทำได้แค่เร่งเครื่องยนต์ให้เร็วที่สุดเพื่อช่วยคุณหลงออกมาจากรถคันนั้นให้ได้ ในหัวผมมีเพียงต้องช่วยคุณหลง แต่ในจังหวะจ่อท้ายรถและกำลังจะขับขึ้นไปตีคู่คุณหลงก็เหลือบไปเห็นRPG ที่กำลังจะพุ่งมา คุณหลงปล่อยพวงมาลัยรถและพุ่งเข้าไปดึงร่างจิ่นตั้งเข้ามาและกอดไว้ทั้งตัวก่อนจะเปิดประตูกระโดดลงไปอีกทาง ผมไม่มีทางเลือกต้องขับรถพุ่งไปรับลูกปืนเอาไว้แทนก่อนมันจะพุ่งโดนร่างทั้งสองคน”
. [4 H8 U( }# J( H0 F2 S* j
4 n* G- Y- j( W7 S. y. R% e3 U
“แล้วนายก็ลอยตกลงมาในน้ำเหรอ”
5 q3 J" k. M* Y0 t9 K; g3 n1 [

7 w5 b  m1 Y9 j; {3 v& a& @, W* ~“เรียกว่าลงมาทั้งคนทั้งรถไฟลุกท่วมเลยล่ะ”
2 v  v9 E& U7 @+ S; N) _2 {
$ n& |4 [6 H7 ]" d" i
“แล้วต่อจากนั้น”


“ผมจำไม่ได้แล้ว”
1 ~  c0 ~: k0 y' C3 k
% k1 `& z, A9 R, X
แล้วความเงียบก็ปกคุลมทั่วห้องอีกครั้งเหมือนต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง
1 V% t- E! p" g% s1 g, v

! B5 H5 d0 a0 h6 [9 n  Pสำหรับผมที่ใหญ่รอดชีวิตมาได้ถือเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อมาก ถึงจะไม่รู้เรื่องปืน RPG มากแต่ก็รู้ว่ามันสามารถระเบิดรถได้ทั้งคัน แต่ใหญ่ที่อยู่ในรถกลับรอดมาได้!! ไม่รู้เป็นเพราะบุญเก่าหรือร่างกายกระดูกเหล็กกันแน่

1 d; `/ [  [2 H6 [" V: t) v
& H! `6 T+ D" [3 k8 m  wแล้วผมต้องขอบใจไอ้ RPG ใช่ไหมที่ทำให้เราสองคนมาเจอกัน ==
5 C4 g; }1 f0 f! s+ T! ^9 k
; H! q2 Z0 K! l$ p
9 ^- x& r: v+ @' k7 d3 s. s" k“ใหญ่...เล็กสงสัย”
# U4 D9 k( I6 Z: a  Z( u
9 B5 R( a$ R7 i+ X
“ครับ”
. r  t2 x& |. y( L& K7 P
" i7 e. N- n" P" h; d& G( B
! }3 _$ l7 Q! j4 M' ?/ |ผมเสหลบสายตาก่อนเอียงเบี่ยงใบหน้าลงมาซบอกแกร่งดังเดิมเม้มปากอย่างชั่งใจก่อนถาม “ทำไมในเวลานั้นถึง...คิดแต่จะช่วยคุณเฟยหลงล่ะ”
7 r# t8 n: r$ ^: _# z$ b
0 {, z! ~" X! X: r
เพราะถ้าเป็นผมต่อให้ใจดีกับคนอื่นไปทั่วยังไงแต่ถ้าอยู่ในเวลาเป็นตายแบบนั้นผมคงนึกถึง‘พี่น้อง’ ตัวเองเป็นอันดับแรก
& F1 z, [0 [9 D
* I5 Z$ Q& ]$ O
ใหญ่เงียบร่างกายที่ผมเกยอยู่เกร็งขึ้นอย่างรู้สึกได้

! u$ R% {/ D1 L( Y! y1 e7 z0 ~
“คุณเล็ก พวกผมน่ะ...” ใหญ่คลายกอดออกก่อนประคองผมให้ลงมานอนเคียงข้างพลางดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมกายให้ จรดริมฝีปากอุ่นลงบนหน้าผากอย่างอ่อนโยน “ผมขอโทษ แต่พวกเราถูกฝึกมาเพื่อจงรักภักดีไม่ใช่...รัก”

& l* Z! j( M# s% g/ R' |
" @* Z9 N$ V% d' V8 Vมันเป็นประโยคบอกเล่าที่บีบหัวใจผมเหลือเกิน


" P& X# u) e/ [4 t& }เพื่อคนในตระกูลเฟยแล้วแม้แต่ชีวิตตัวเองหรือคนในครอบครัวก็ต้องมองข้ามไปอย่างนั้นหรือ


1 o- ?: j4 F/ _$ \* P% ?& iใช้ชีวิตแบบนี้ดีกว่าตรงไหนกัน...

  m7 k) M* F/ W- v; V) G
2 k0 k3 Q, e9 g+ D" c“ผิดหวังในตัวผมไหม”
) Y* J/ e& Q9 c4 {7 E% Y3 D. n
+ Y+ ~+ l" S' n
! ~* ^2 }1 B* C  Z2 J/ \* z; }ผมส่ายหน้าทันทีพลางยื่นมือไปลูบแก้มอีกฝ่ายที่นอนตะแคงกอดอยู่เคียงข้าง

- @+ m: q' B  b  x2 E
: w$ h% B: f$ [“สงสารมากกว่า”


“คุณเล็ก...”
  W4 `5 K* R& I

  ]8 a' M* [4 N( p“ไม่ว่าจะเป็นใหญ่หรือจิ่นสืออย่าทิ้งตัวตนตอนนี้ของนายนะ อย่าเป็นคนไร้ความรู้สึกเพราะนั่นคือการสัมผัสถึงความสุขไม่ได้”


5 `" y7 j: N) T! v3 Q“...”


2 P: s8 m8 k* L. o: c3 g. i“รับปากสิ”
/ h7 [3 P) Y/ h4 O; [
* ?7 M7 u  q* O; W0 d, A. y8 t
“...” ใหญ่ยังเงียบผมจึงมองเขาด้วยแววตาร้องขอ เขาจึงพยักหน้าตกลงในที่สุด ผมยิ้มกว้าง
5 n  P8 W: P( q. c/ d1 j

) G7 y$ l+ m* Q  M

6 M! j! _- H& Z( D# @ผมยืนมองรถเข็นที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบทั้งคันด้วยแววตาสั่นไหว โต๊ะเหล็กและเก้าอี้ถูกเก็บพับซ้อนกันไว้พร้อมล่ามด้วยโซ่อีกทีหนึ่ง ตลอดระยะเวลาที่ทำการเก็บข้าวของเพื่อปิดร้านเป็นการถาวรกันนั้นมีลูกค้าขาประจำแวะเวียนมาถามถึงสาเหตุ ซึ่งผมกับใหญ่ไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากบอกไปว่า...มีธุระ

, s3 p) N+ n- @% v
ซึ่งทุกคนต่างทำหน้าเสียดายและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า...รอร้านกินเส้นกลับมาเปิดกิจการอีกครั้ง


“กลับเถอะคุณเล็ก” ใหญ่กุมมือผมไว้ก่อนพาเดินกลับมายังรถเพื่อกลับคอนโคไปเตรียมเก็บข้าวของในการเดินทางกลับฮ่องกงในวันพรุ่งนี้
* A* o) t6 Q$ Q8 y& `

/ H$ r& J. q! x$ p, h2 B+ k  h, _ผมหันหลังกลับไปมองร้านอีกครั้งจบลงแล้วสินะทุกอย่างที่ร่วมทำกันมา

) }! A1 p% M% f% F" z) k


พอกลับมาถึงห้องผมก็ช่วยใหญ่เก็บของที่ไม่มีอะไรมากมาย เสื้อผ้าก็ไม่ได้เอากลับไปเนื่องจากจิ่นสือคงใส่เสื้อกล้ามกางเกงยีนตัดขารองเท้าแตะไม่ได้ ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวอื่นๆที่นู่นก็มีไว้ให้เสร็จสรรพ เรียกได้ว่าของที่เก็บมีแค่หนังสือคัมภีร์อาหารยอดยุทธ์ กับเสื้อแจ๊คเก็ตสีแดงที่ผมซื้อให้เขาในคราแรก
8 g. K, N5 @* g. T
% E+ k& P) J* _% N
แต่ที่อ้างว่าเก็บของก็คงเพียงเพื่อต้องการใช้เวลาอยู่ด้วยกันก็เท่านั้น
( [; t( z7 }3 E/ }/ |
" y, m4 z! A9 f4 H  i& w) k
, u6 d' R  M/ n9 z4 Z; {4 h1 hผมไปกับเขาไม่ได้ ผมเข้าใจ

, K" W8 u4 ~" m+ [$ x
‘คุณเล็กเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยผมจะกลับมารับคุณนะ’

/ m" `# m4 \+ e( E
‘ขอไปด้วยไม่ได้เหรอเล็กเป็นห่วง แล้วเราก็ค่อยกลับมาพร้อมกัน’
6 o* R( L2 N; _
/ ?6 B+ M* J2 D8 e( t; O
& n) _& o1 l9 i0 ?7 V; ^‘คุณไปไม่ได้และผมก็กลับมาอยู่ที่นี่ไม่ได้ แต่ผมจะกลับมา ขอคุณเล็กกับครอบครัวของคุณรับคุณไปอยู่ด้วยกัน’
0 S* K6 m. Z0 V" p8 E' U8 ]

1 C9 u1 {" x; R$ m! Y) ~+ j/ L$ L‘ก็ได้แต่ต้องกลับมานะ แล้วห้ามขาดการติดต่อด้วย’

# W: l- s( J; r; N) W, [
7 z$ r* b  l, S‘ครับ’


3 ]* ?( ~& a9 W9 Y$ g5 Z, f& S, Dแม้ผมจะเห็นแววตาวูบไหวในดวงตาคมของอีกฝ่ายแต่ผมจะเชื่อใจเขา ผมต้องเชื่อมั่นในรักของเรา
2 s" O6 d; M; ]/ g6 c# s
' e6 S2 ~" h# u
/ P! i' r* ^4 M* H" x“ใหญ่พรุ่งนี้คุณเฟยเฟิ่งจะมารับกี่โมงเหรอ”

; J' i: }' w# |$ V0 C# j% t
“สิบโมงด้านล่างคอนโด”
; `& h7 m0 p6 a
( T" ~2 @) C8 d/ @; e2 y
1 E" r6 f( |' L+ P$ x“อืม”
  S8 Q; A8 n# c( R' C, H5 I
+ s4 ?( P" V4 s) e) Q% I1 H/ ]
( P5 Z0 p3 U. n3 |- \2 [/ kผมพยักหน้ารับรู้ด้วยใบหน้าเหงาหงอยที่ปิดไม่มิด แล้วใหญ่ก็คงสังเกตเห็นจึงเดินเข้ามารวบร่างผมเข้าไปกอด “อย่าทำหน้าอย่างนี้สิ ผมไม่สบายใจนะ”
1 _- {) c* F7 H0 |. l& A1 D! u- @
. g; ^  _& R/ I  K# k
“ขอโทษ...”

+ B7 B: e( S; |$ q2 }" m
“โฮ่ง” แล้วเสียงของตัวขัดจังหวะก็ดังขึ้นแต่ก็ช่วยให้ใจผมอุ่นขึ้นมากเช่นกัน


# a, ?! |3 G9 O# ?ผมผละออกจากอ้อมกอดของนายหมาตูบลงไปลูบหัวของเจ้าหมาตากลม
9 {6 N9 l) a, ]

อย่างน้อยผมก็ยังมีตี๋น้อยอยู่ด้วยนี่เนอะเราจะรอวันที่เขากลับมาด้วยกันนะ


) |) L1 V1 K  T$ S" ^



ปัง! ปัง! ปัง!
! V" n$ a. w& ?

* Y8 f3 c- L5 P( |* `ลูกปืนสาดกระสุนเข้ามาในจังหวะที่ศีรษะผมถูกกดให้ก้มลงและถูกกระชากจนลอยหวือเข้าไปในรถ
: [$ u$ H; ^+ i0 k4 U' L( ?2 R
9 z* ?7 O7 x' o# B: c5 v
บรืนนนนนน
" Y5 J( V+ [" Z
: s' M6 o* d  ?# l7 w9 Q( K
จากนั้นรถก็ถูกขับกระชากออกไปอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของจิ่นตั้ง ผมที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หายได้แต่ซุกตัวลงในอ้อมกอดที่โอบรัดผมแน่น ร่างกายสะดุ้งโหยงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลูกปืนกระทบกับโครงเหล็กของรถ
; [' z* ?8 {5 w  S# w

ปัง ปัง

. d4 K* C1 }$ q( l" n/ Y& J
! M2 a1 {% F/ Aเคร้ง เคร้ง


“ขอปืน!!” เสียงคำรามลั่นของเจ้าของอ้อมกอดก่อนปืนสีดำขลับจะถูกโยนส่งมาจากด้านหน้า ใหญ่ตวัดมือรับอย่างชำนาญก่อนลดกระจกลง กดร่างผมให้ลงไปหมอบบนพื้นด้านล่างเบาะ ก่อนยื่นตัวออกไปสาดกระสุนใส่ฝั่งตรงข้ามบ้าง

5 t+ V$ X  |3 ~4 m3 d$ c" V
ปัง ปัง ปัง
; F  T# |5 y1 Y7 _
1 k) Z! ?; [5 `# n% d5 q  `( d( ^
“อารักขาคุณเฟิ่งก่อน!!” ในจังหวะที่ใหญ่เอาตัวเข้ามาในรถเพื่อเปลี่ยนปลอกกระสุน ร่างกายกำยำของเขาก้มลงต่ำเพื่อบดบังร่างผมเอาไว้ เสียงตะโกนของคนขับรถเร็วท้านรกก็ดังขึ้น สองมือที่จัดการกับปืนในมือชะงักไปเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินก่อนตวัดสายตาไปมองอีกหนึ่งคนที่นั่งก้มศีรษะลงต่ำอยู่อีกฝั่งประตูของเบาะด้านหลัง
) |- G0 J3 q2 t

) k& [  u$ A1 z1 V2 N" Hและวินาทีต่อมาใหญ่ก็เอื้อมจับร่างของคุณเฟิ่งเหวี่ยงไปยังเบาะด้านหน้าข้างคนขับ“ก้มลงคุณเฟิ่ง!! กระจกกันกระสุนคุณจะปลอดภัย!!”
, Y1 b# s" D4 s6 f* t. V2 O
1 H4 D" R  s  A7 l" X8 \2 g- I7 y
“ไม่! จิ่นสือ!คันนี้ไม่กันกระสุน!!”

( @9 `. h. B$ b- H6 {
" _& {* V8 {+ `6 A/ _' Q3 P& ]“ชิบ!! คุณเฟิ่ง!! ก้ม! ก้ม!” ใหญ่ตะโกนสวนบอกร่างขาวด้านหน้าพร้อมทั้งกดศีรษะของผมให้ต่ำลงอีก ก่อนที่ใหญ่จะยืนตัวไปนอกรถเพื่อยิงสกัดไม่ให้อีกฝ่ายยิงกระจกหรือล้อได้ โดยมีจิ่นตั้งที่ขับรถฉวัดเฉวียนซ้ายขวาไปมาช่วยอีกทางหนึ่ง
+ o) C2 S( F2 F) e

เอี๊ยดดดดดด
; j; d; h. D1 O3 v' M- a$ s# u: D

เสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนพร้อมกับตัวรถที่เอียงขึ้นจนมีเพียงสองล้อหน้าหลังของด้านซ้ายที่สัมผัสกับพื้นผิวส่วนตัวรถอีกด้านกลับลอยขึ้น ยามที่คุณจิ่นสือหักพวงมาลัยกะทันหันเข้าซอยก่อนจะกระแทกลงกลับมาวิ่งสี่ล้ออีกครั้ง
6 Z" Z, U; ]! c

% S  t  z$ z! T: ~& ~# V2 ?+ j: t+ Oช่างน่ากลัวจริงๆ

+ l9 j% ]( V" R8 z7 l7 K! C0 T/ s$ A
“บ้าเอ๊ย! ไอ้ตี๋หลบ!” เสียงใหญ่ตะโกนลั่นพร้อมเสียงปืนที่หยุดลง ผาพาร่างตัวเองจากพื้นด้านล่างขึ้นไปบนเบาะและมองไปทางกระจกด้านหลังทันทีเมื่อได้ยินชื่อที่ใหญ่เรียก
7 o5 v. J+ z$ m  D, I" L

. g& V5 r5 Q/ J* n8 E5 ^“คุณเล็ก!หมอบลงไป!”
3 w3 j; D8 n/ ~% W/ }
5 z& u2 S3 w% |1 E  ^
ไม่ ผมทำอย่างนั้นไม่ได้ตี๋น้อย...เจ้าตี๋น้อยของเรากำลังวิ่งตามมา
6 v) h) |0 P! q/ u

ภาพตรงหน้าผมคือ...บนถนนมีรถกระบะสีบรอนด์กำลังขับตามเรามาโดยกระบะด้านหลังมีชายฉกรรจ์สามคนเล็งปืนยิงโจมตีรถของเรา ในขณะที่เยื้องไปทางขวาบนฟุตปาธเจ้าสี่ขาหน้าแต้มกำลังวิ่งอยู่ระหว่างรถทั้งสองคัน สายตามันมองมาทางนี้พร้อมกับสี่ขาที่วิ่ง วิ่งและวิ่ง ตามเจ้าของของมัน หูทั้งสองข้างลู่ไปตามลม และเสียงเห่าที่แว่วดังเข้ามาในรถสลับกับเสียงหอบบอกให้รู้ว่ามันวิ่งตามเรามาตั้งแต่ต้น
3 [8 }! m+ D: Y- \
7 b" E( v6 Z, T  I6 |) t0 q) S! E2 B
3 V2 |9 w. l+ g4 z7 S; ~$ xผมพาเจ้าตี๋น้อยมาส่งใหญ่ขึ้นรถของคุณเฟยเฟิ่ง แต่เพราะเสียงปืนทำให้ใหญ่ดันผมเข้ามาในรถคนเดียว...ผมไม่คิดว่ามันจะตามมา ไม่คิดว่าตัวเองจะลืมเจ้าหมาน้อย...
: n; Z( Y3 V5 t* T1 n

“ฮึก ตี๋น้อยตี๋น้อย” ผมส่งเสียงเรียกออกไปพลางสะอื้น สองมือลูบกระจกตรงตำแหน่งเดียวกับที่เห็นร่างเจ้าตี๋น้อยอย่างสงสาร “ใหญ่...ทำไงดี ช่วยมันด้วย”

. p2 J- p" `0 x3 a8 }( F# }3 I
ปัง
% N$ f( M5 [7 ?( X" u" u3 x
5 M) T1 U" `7 \9 ~/ q/ e
7 @# g8 l9 j2 I0 D( B5 Xเสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ผมเบิกตาโพลง รีบใช้หลังมือเช็ดน้ำตาเพื่อปัดความพร่าเลือนออกไป ก่อนจะรู้สึกโล่งใจที่ใหญ่เพียงยิงผู้ชายหนึ่งในสามของฝ่ายตรงข้ามที่จ่อปืนเล็งมายังตี๋น้อย
4 u7 L$ ^- S& L) B6 P

2 s$ c8 i  R. w3 }ปัง ปัง


และสองนัดต่อมาที่ปล่อยออกจากรังปืนใหญ่ก็สามารถยิงล้อรถของอีกฝ่ายได้จนรถที่ขับตามเสียหลักลงสู่ข้างทาง
3 l6 M. }% X0 p3 |2 L! x
! u2 F. O- r$ _0 P9 w
. n" k1 L, g0 R! @“คะคุณจิ่นตั้งครับ ชะช่วยจอดรถได้ไหม รับตี๋น้อยก่อน...รับมันก่อนมันวิ่งไม่ไหวแล้ว” ผมหันไปร้องขอคนที่ยังเหยียบคันเร่งด้วยความเร็วเท่าเดิม
" x- z! k1 j+ o
3 Z$ z5 x8 F, Q
3 C9 D0 n2 G4 d& ^6 d: B“ไม่ได้” เสียงทุ้มต่ำเรียบตอบกลับมาทันที


“คะคุณเฟยเฟิ่ง...” ผมหันไปอ้อนวอนอีกคนที่น่าจะช่วยผมได้มันวิ่งไม่ไหวแล้ว...ลิ้นสีแดงห้อยออกมาจากปากบอกว่ามันเหนื่อยมาก...


“จิ่นสือ จัดการคนของนายให้เงียบเดี๋ยวนี้!” จิ่นตั้งคำรามลั่นรถ ผมหันไปมองคนตัวโตด้านข้างที่สอดตัวเข้ามาในรถแล้วและกำลังเติมกระสุนผ่านม่านน้ำตา ใหญ่บอกเขาสิ ขอร้องเจ้านายใหญ่ที...ฮึก ทำไมหลบตาอย่างนั้นล่ะ...ใหญ่ไม่รักมันแล้วเหรอ...
) ~. \. z7 @4 T

5 W" C: O- @. @- W7 C$ {ปึก!
8 J8 E) c+ `; C3 H* o( g6 }. K: O
5 p6 X3 _. e0 H/ C2 m& n
/ N9 e$ e% O7 j7 A9 Kเอ๋ง!
0 Q# _  n( b1 L4 ^/ G

- g+ o0 b8 R& q+ U1 k/ j“ตี๋น้อย! ฮือออออ” คราวนี้น้ำตาผมทะลักออกมาอย่างไม่สามารถกลั้นไว้ได้อีก ผมกระโจนจะเปิดประตูรถโดยไม่สนใจแล้วว่ารถจะวิ่งด้วยความเร็วสูงแค่ไหนแต่ก็ถูกรั้งกลับมาด้วยคนตัวโต พยายามดิ้นพร้อมร้องไห้โฮมากขึ้นเรื่อยๆกับภาพผ่านกระจกเบื้องหน้า


. ?! _" k) w1 D4 Xมันถูกรถชน มันวิ่งลงมาบนถนนและถูกรถเก๋งชนจนกระเด็นไปอีกทาง ร่างของตี๋น้อยนอนตะแคงราบบนพื้นถนนมันเจ็บ...มันลุกขึ้นไม่ได้ แต่ใบหน้าที่แนบพื้นคอนกรีตแหงนเงย ดวงตากลมคู่นั้นมองมายังรถคันที่ขับห่างออกมาเรื่อยๆ...คันที่มีผมและใหญ่เจ้านายของมันนั่งอยู่ภายใน...
# `) t' [& {, C
+ Q7 e7 W/ D! U/ y+ A5 n
“ฮืออออ ฮืออออ” มันพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นแต่สุดท้ายก็ทรุดล้มลงไปเหมือนเดิม ผมเห็น..เห็นเลือดไหลออกจากปาก ผมช่วยอะไรมันไม่ได้เลย...ทำได้แค่เอาสองมือแนบกระจกและร้องไห้...แค่นี้จริงๆที่สามารถทำได้ในเวลานี้
+ N% |  H6 C& N  r

“ใหญ่...” ผมหันมามองเจ้าของมันอีกคนด้วยสายตาเจ็บปวด เขาหลบตาผมและไม่ได้มองไปที่ร่างของตี๋น้อย จ้องเพียงกระบอกปืนในมือตัวเองด้วยสายตาเรียบเฉย แต่เพราะผมรู้จักเขาดีถึงรู้ว่าเวลานี้เขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน
! V( B7 q: S% K; i1 _
3 y/ b2 A" `4 Q+ O9 z9 W0 q
ถ้าเขายังเป็นตี๋ใหญ่ผมมั่นใจว่าเขาจะเข้าไปช่วยมันอย่างไม่ลังเล
' P1 E) B+ _$ y3 Z
! h7 W' Z; \* E9 Y8 c" g
แต่นี่เขาคือจิ่นสือที่ต้องห่วงความปลอดภัยของเจ้านายเป็นอย่างแรก
0 X  s4 T# `" B' }! s3 V2 ]

“วนรถกลับไป” เสียงนุ่มหวานของคุณเฟยเฟิ่งเอ่ยขึ้นผมหันขวับไปมองเขาอย่างมีหวัง
& e' c& o1 W4 l) U/ R
! B) C2 ]' x! u3 P3 U8 a
“ไม่ได้ครับเราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะล่าถอยไปหรือยัง” จิ่นตั้งเอ่ยขึ้น

& }$ t) d3 Z9 s
“แต่เสี่ยวสือยิงล้อมันแล้วตามมาไม่ได้หรอก”

1 O( ?9 X, ?  N+ I6 l2 z) i0 Q0 D6 M
“แต่...”


“นี่คือคำสั่ง” คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยเสียงเข้มขึ้นจิ่นตั้งเหลือบมองทางกระจกส่องหลังก่อนเอ่ยด้วยเสียงนิ่งเรียบกว่าเดิมเช่นกัน
0 i* ]; Z) M) M0 R( f, v- D. @: X# ]
. l6 X! Q9 l+ l$ X& j
8 `; J0 _! r- k3 g5 I  ?7 m“ผมรับคำสั่งจากคุณหลงคนเดียวและคุณหลงก็สั่งมาให้ผมดูแลความปลอดภัยของคุณเฟิ่ง เราจะไปลานจอดกันเครื่องบินของตระกูลเฟยมารอรับแล้ว”
9 S* a7 q2 U6 V6 J

0 H0 J0 [+ D6 O" R# [น้ำตาผมไหลลงมาอีกรอบคุณเฟยเฟิ่งเพียงเหลือบหางตาไปมองแล้วพูดขึ้นอีก
" C4 z. [, O* a/ d  F3 ?
- x; S, d* z4 P* S8 z' D% B
7 E4 `2 E( w, o  S6 N“เสี่ยวสือนายเป็นคนของฉันใช่ไหม”


“ครับ”
. ]. Y& ?# k3 @' [3 p

; `# \0 d9 K  d1 N- g" z  c8 |“งั้นฉันขอสั่งให้นายมาขับรถแทนจิ่นตั้งแล้ววนกลับไปรับสัตว์เลี้ยงของนายซะ”
# U. G9 O0 R* J( e/ Q/ [$ ], j, j: P9 |

2 `0 D+ u' }+ T7 G1 \% X“ขอบคุณครับคุณเฟิ่ง” ใหญ่จับหมับเข้าที่หลังเสื้อสูทของจิ่นตั้งทันทีเหมือนจะจับเขาออกแล้วตัวเองจะเข้าไปแทนที่ แต่ก่อนจะออกแรงยกจิ่นตั้งก็ว่าเสียงเรียบขึ้น
, k+ Z+ V7 a& c; @+ I% P
5 ^, i4 C( \2 ~5 G$ F: ^" ]
“ไม่ต้อง” แล้วเขาก็หักพวงมาลัยเลี้ยวกลับไปทางเดิมผมยิ้มออกมาอย่างดีใจ หันไปมองใหญ่แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นอีกให้เขายกมือขึ้นลูบศีรษะผมพลางส่งยิ้มบางอย่างดีใจเช่นกันมาให้
, r3 t' \! @8 y0 w( p
) e- J  `3 y+ [- z: T( E
พอรถจอดตรงร่างของตี๋น้อยที่ยังนอนอยู่จุดเดิมผมก็จะลงไปแต่ติดที่ใหญ่ให้ผมนั่งรออยู่ในรถและเขาก็เปิดประตูลงไปอุ้มมันขึ้นมา

# \, `. u% j7 e: A- N
+ g$ t4 y; d2 U4 j5 L5 n: xร่างแน่นิ่งถูกส่งขึ้นมาวางบนเบาะหลังบนที่ว่างตรงกลางระหว่างผมกับใหญ่ ขณะที่รถออกวิ่งอีกครั้งแต่ความสนใจผมอยู่กับเจ้าหมาน้อยของผมอย่างเดียว
+ p3 w# I) A: z
6 M# _  R3 \/ }- n
# {/ ?& w' Y$ Cทำไมมันนิ่งอย่างนี้ล่ะ เหมือนไม่หายใจเลย...

2 _) ~( r- D; `: E5 B  s
# I0 a" P( r; Z) s; f% ^% Z1 oผมค่อยๆยื่นมืออันสั่นเทาไปลูบลำตัวมันเบาๆ


“ใหญ่...มะมันจะไม่ตายใช่ไหม”


7 M2 j9 j% v, {. t8 Y' ^ใหญ่ไม่ได้ตอบคำถามผม เขาเพียงแต่จับประคองหัวมันขึ้นมาแล้วเป่าลมเข้าปากสลับกับปั๊มหัวใจให้มัน
& r0 }  }; _: k3 a; Z/ J
) I$ z, n6 l: f4 |3 y- f3 x
ผมมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจอันสั่นไหวระหว่างที่ใหญ่พยายามช่วยชีวิตมัน ผมก็พูดบอกให้ตี๋น้อยฟื้น ให้ไม่เป็นไร...
* ]% e$ N, \' U, b: e3 S$ Z- ~

+ n. A" z3 B) y8 Q: g7 N“มะมันหายใจแล้ว...ใหญ่...ตี๋น้อยไม่ตายแล้ว...” คราวนี้น้ำตาผมไหลออกมาอีกรอบเมื่อตี๋น้อยที่ถึงแม้จะยังไม่ฟื้นแต่แผ่นท้องก็กระเพื่อมขึ้นลงอีกครั้ง ใหญ่เหยียดตัวขึ้นมองพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก

0 Q. A8 u9 N* V% |! N
“เก่งมากไอ้ตี๋...”




, n5 }; I' V" J0 m
6 l% @* Q/ }5 Y; d
* ?! Z7 V/ F9 m5 g) W  ~$ w“เราคงต้องพาคุณเล็กไปฮ่องกงด้วย อยู่ที่นี่คนเดียวจะอันตราย” คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยออกมา ตอนนี้เรายืนอยู่บนลานกว้างที่มีเครื่องบินส่วนตัวลำใหญ่จอดรออยู่อีกมุมหนึ่ง
, U8 m, L. T4 v- F, z, V

“แต่...”
* ~3 ^, Z: l0 N, C. q
* e/ z& V# D  b2 M' m9 ^5 z
/ L- C( C3 R+ a: y7 H; \/ t. ?% _“ไม่เป็นไรหรอกเสี่ยวสือ เดี๋ยวฉันจะคุยกับพี่หลงให้เอง” คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยออกมาอีกครั้ง ผมหันไปมองใหญ่อย่างกังวล ถามว่าดีใจไหมก็ดีใจ แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะไปสร้างปัญหาอะไรให้ใหญ่หรือเปล่า เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ขอให้ผมรออยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก
; n$ M, U( f4 g$ v' |! d% Q# j9 c

ยิ่งจิ่นตั้งขมวดคิ้วมองผมด้วยความไม่ค่อยชอบใจนั่นอีก...ผมว่ามันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

/ x8 r; x2 a% L* T; }  w- |: z
“และถึงแม้พี่หลงจะไม่ยอม แต่เสี่ยวสือคือคนของฉันเขาไม่มีสิทธิ์ว่าอะไรอยู่แล้ว เพราะขนาดคนของเขาฉันยังว่าอะไรไม่ได้เลย” คุณเฟยเฟิ่งเหลือบตาไปมอง ‘คนของเขา’ ด้วยสายตาประชดประชัน แต่เหมือนคนที่ถูกกล่าวอ้างจะไม่รู้สึกอะไร
9 b1 i! v% T+ ^% y4 `  n( o
7 Z5 L$ j7 @3 k, ], w9 B9 j2 t
! q! n& c- A+ f  |% V2 H" D( G8 ~* I“ขอบคุณคุณเฟิ่งมากครับ”
* h6 H+ n/ W, y; \. B: U( a! _
% g& ^! s' K+ x1 }
( |0 g- k" B0 n* \& |0 h2 [“เรื่องเล็กน้อยไปเถอะ”
- s  ^9 F2 R6 T" v+ w; X1 I/ S
  F7 a" v( [6 y& w
6 X( I( o2 U  y; M6 M3 @% e9 uแล้วคุณเฟยเฟิ่งก็เดินนำขึ้นเครื่องไปก่อนโดยมีจิ่นตั้งเดินตามหลังไป ส่วนนายใหญ่หันมาอุ้มเจ้าตี๋น้อยที่ลืมตาแล้วแต่ยังขยับตัวไม่ได้ในรถก่อนจะพาทั้งผมและเจ้าหมาตามขึ้นไปบนเครื่อง


4 P! Y/ `' L, A( E" {4 D) Y& d“ใหญ่จะไม่โดนว่าใช่ไหมเล็กไปด้วยแบบนี้”

! s9 d8 S" p1 F
“อย่ากังวลไปเลยนะแค่มีคุณผมก็ไม่กลัวอะไรแล้ว”

/ [0 O8 L3 E1 z/ m5 }/ m$ ~8 @; U
ไม่น่าเชื่อว่าบนเครื่องจะมีคุณหมออยู่ด้วย และถึงจะเป็นหมอรักษาคนแต่เขาก็สามารถดูแลเจ้าตี๋น้อยพันแผล ป้อนยา ได้เป็นอย่างดีนั่นทำให้ผมสบายใจว่าตี๋น้อยของผมปลอดภัยไม่เป็นไรแล้ว


“นอนพักหน่อยนะ” ใหญ่นั่งลงข้างๆผมหลังจากกลับมาจากคุยกับคุณเฟยเฟิ่งที่เบาะด้านหน้า
6 w" r* }9 n, w) o: \
+ `! G6 [* _! D4 H- B
“ใหญ่จะนอนเป็นเพื่อนเล็กใช่ไหม” ผมมองไปยังคุณเฟยเฟิ่งอย่างกังวลตอนนี้ใหญ่เป็นจิ่นสือที่มีหน้าที่ดูแลเจ้านายของตน
* F; U! S, d3 h' h$ e& Q
5 {& F4 `1 X% O% W2 y; `
“คุณเฟิ่งอนุญาตให้ผมมาอยู่กับคุณได้ พักเถอะเดี๋ยวก็จะถึงบ้านผมแล้ว” ผมเอนลงบนเบาะที่ถูกปรับเอน ผ้าห่มผืนบางถูกคลุมมาบนร่างก่อนที่แขนของอีกฝ่ายจะสอดมารองใต้คอ และมืออีกข้างก็ดึงผมเขามากอดไว้


ผมซุกร่างเข้าหาความอบอุ่น สัมผัสอ่อนโยนที่จรดลงบนศีรษะเรียกให้ผมค่อยๆปิดเปลือกตาลง
% p% b! I$ s. c! H+ ]7 E
ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายทั้งปวง...ขอให้เรามีกันอย่างนี้อย่าได้มีอะไรพรากเราสองคนออกจากกันเลย

" j7 H4 f, R1 w: b
2 F% Y7 E3 V, |+ v4 X) ~
. @8 Q. C9 {3 A

เครื่องบินจอดลงบนลานของตระกูลเฟย...

  s5 O* Y" ~$ n, t' E
) I7 ]1 b/ Z! s- i' O. d  ^# gส่วนผม ใหญ่และเจ้าตี๋น้อยถูกนำมาส่งยังตระกูลจิ่น


% g  f& ^8 w/ ?# O6 |  tช่างเป็นบ้านที่มีทางลึกลับซับซ้อนเหลือเกิน จากตัวเมืองที่เป็นที่ตั้งของตระกูลเฟยต้องขับรถเลี้ยวลดคดเคี้ยว เข้าถนนนั้นออกซอกซอยนี้ ผ่านหมู่บ้าน ผ่านป่าเขาที่ดูไม่รกรังซ้ำยังถูกตกแต่งอย่างดี จนผมมึนงงไปหมดว่าตกลงแล้วเราจะไปบ้านคนหรือสุสานอันไกลโพ้นกันแน่
! ~- h* X1 t0 N6 _9 G
+ h8 D. g8 Q# u
แต่พอผ่านรั้วที่สูงกว่ารั้วบ้านทั่วไปถึงสามเท่าเข้ามายังอาณาเขตภายในผมกลับต้องตื่นตากับภาพเบื้องหน้า

) ?) l. J" N+ _7 k* x4 R' G
+ \3 c9 i8 A0 r4 q5 e4 gมันไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่วัง แต่มันคืออาณาจักร


ตรงกลางคือสิ่งก่อสร้างอันใหญ่โตโอ่อ่าสวยดั่งปราสาทในเทพนิยาย รอบๆบริเวณเต็มไปด้วยบ้านหลังน้อยใหญ่ ที่ดูเหมือนบ้านพักอาศัยบ้างเหมือนโกดังอะไรสักอย่างบ้าง ปลูกแซมสลับกับต้นไม้...เหมือนไม่ใช่เพื่อความร่มรื่นแต่ปลูกเพื่อแบ่งพื้นที่อย่างเป็นสัดส่วน ยังไม่นับรวมด้านหลังที่ผมมองไม่เห็นแต่คาดว่ามันต้องมีอะไรน่าเหลือเชื่อรออยู่แน่ๆ
# W% ^2 Q1 r1 w2 X' e! P( S: u

พอถูกพาเข้ามาในตัวบ้านก็ต้องฉงนสงสัยยิ่งกว่าเดิม

6 Q+ L( T) D5 j; o* X% E7 r
+ o* v( A' P  J9 F. u5 {$ ~ช่างเป็นบ้านที่แปลกมากจริงๆ
% A, s: I" u, i) D
5 g3 h9 |* t5 \
บ้านก็หลังใหญ่โตโออ่าตามสไตล์คนตระกูลใหญ่มีอำนาจ ชื่อเสียงเงินทองตามที่กล่าวไว้


ที่น่าแปลกใจคือคนในบ้านต่างหาก
+ L  Q1 ^* Z4 W, r3 F. x
; s) ], J* a( O" b; C
ทำไมกัน??...ลูกชายที่หายออกไปจากบ้านถึงห้าเดือน ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไรกลับมาบ้านถึงไม่มีใครดีใจเลย คุณจิ่นตั้งก็ดูเฉยชาอย่างที่ผมนึกไปเองว่าเขาคงเป็นคนหน้าตายแสดงออกไม่เก่งอย่างนั้นเอง แต่กับพ่อแม่คงต้องมีท่าทีดีใจบ้างไม่ใช่หรือ??
' B% ?) ^- F( W! i
# V7 G* B- c" }  T. d( B
ทำไมถึงทำท่าทีเมินเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยเล่า พอใหญ่หรือจิ่นสือลูกชายของพวกเขาเดินเข้ามาภายในบ้าน ตลอดทางมีเพียงคนรับใช้ที่ใส่ยูนิฟอร์มเหมือนกันโค้งคำนับทำความเคารพ
2 Y% e. J  R0 ~1 j+ N

ส่วนผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแม่เพียงหันมามองและเอ่ยบอกให้ขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง ไม่มีการถามไถ่ ไม่มีความห่วงใยอาทรในดวงตาหรือแม้แต่รอยยิ้มดีใจ

6 L9 r+ w( `( Q) r/ k  P8 x
ทำไมกัน??
& l% l% i# C% E0 d' _2 T! x1 Z% |
7 d; a' C% f! y: X- e
หรือเพราะเป็นบุคคลตระกูลสูงเลยต้องสงวนท่าทีเอาไว้??

$ m( z" b7 e: t
แต่มันก็ไม่ต้องขนาดนี้หรือเปล่า??
) u+ S& t1 ^3 W; Y+ A; b2 a6 M


9 Y- L1 m3 D/ N! F
1 A1 W; s' `! \/ Y$ P( Vปัง


เมื่อเข้ามาในห้องและประตูถูกปิดลงผมก็แหงนหน้ามองคนตัวโตด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามใหญ่เพียงยิ้มมุมปากและลูบศีรษะอย่างเบามือ
/ X$ n; ~4 K! @
8 @. g+ ]% @* Q( a( R2 z
4 [( B* t9 ]/ _# X4 ?  f# Z9 K“อย่างเป็นกังวลเลยที่นี่ก็แบบนี้แหละ คุณอาจจะอึดอัด”
/ i- z. R& e0 A
) w/ A3 s3 I: l- B1 m! a9 _
* G$ p2 U; \, }2 X“ไม่เลย ถ้าใหญ่อยู่ได้ เล็กก็อยู่ได้สบาย” ผมพูดให้เขาวางใจ ผมไม่ได้อึดอัดใจเรื่องที่ใหญ่พูดถึงเลยสักนิด ผมก็แค่สงสัย...แต่ก็นั่นแหละอยู่ๆไปเดี๋ยวผมก็รู้เอง เรื่องที่ผมต้องทำต่อไปและทำเดี๋ยวนี้คือเคลียร์กับคนที่เมืองไทยต่างหาก
8 t2 I3 i8 G: k
6 A* H2 r4 Q4 s0 D
“ใหญ่ขอยืมโทรศัพท์ได้ไหม”
  ~# x. G; \/ a" {

เขาพยักหน้าก่อนจูงมือผมมายังโทรศัพท์บ้านตรงหัวเตียง

  P. [) m: }# Z2 f7 g
0 |/ i$ a4 r- F2 B- i- [เฮ้อ...คงต้องให้ไอ้ปอนด์ช่วยโกหกคนทางบ้านให้ก่อนล่ะนะผมยังไม่พร้อมที่จะบอก
6 m2 X8 V3 _7 g3 j# l7 q# B! U

2 ?# I6 ]" [! Y- E0 Aแต่ผมจะบอกแน่ๆ

) G! z% \; A! ^/ Tขอโทษนะครับพ่อแม่พี่เมตรพี่ไมล์...แล้วเล็กจะกลับไปรับโทษในเร็วๆนี้นะ

minone

ขอบคุณ​มาก​นะ​ครับ​

Wandy

ขอบคุณครับ

qkung

Aonz003

เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เลย สนุกมากครับ

redboy

จะเป็นยังไงต่อไป

uglymen

อาจเป็นเจ้าชายมากกว่า คนคุ้มกัน นะ 555

guide01

ขอบคุณมากเลยครับ

Phol_th

เสียน้ำตาจนได้

mm2013

ขอบคุณ​มากครับ​

pipi1

ขอบคุณครับ

KBKK

ตี๋น้อยไม่ตายก็โอเคละ

sak4

สนุกมากกกก ลุ้น ๆ

lnatl

ติดตามต่อครับ

winwin2

ขอบคุณครับ

gaybin

สนุกมากเลยครับ

65gpy

ขอบคุณครับ

sa99

ขอบคุณครับ

topto

ตามต่อ

bassabassy

สนุกมากกก