|
เร่ร่อน17.2/ C8 `4 Y9 `: ]" d9 y2 n
; a' _/ K5 v' M! C+ R) G: [- u1 ?
& B7 r4 s$ F0 b3 H- n' p7 R \& ]5 r/ G3 ^: _- v
สุดท้ายสิ่งที่ผมกลัวก็เกิดขึ้นจนได้...ใหญ่ต้องกลับไป กลับฮ่องกง กลับไปเป็นจิ่นสือ...กลับไปดำเนินชีวิตในโลกแห่งความเป็นจริงของเขาสักที
T. y' y( Y7 H0 X' o
4 a9 F9 `* A: ~1 m; E F- O# t. `( p+ w! \3 V& ~9 j
‘ไม่ว่าผมจะเป็นใคร...ผมก็คือนายตี๋ใหญ่ของคุณเล็กเสมอ’4 F( x, x S7 I' y+ Q# j9 ~3 @
7 g- l! L) |( D
& v1 n7 j }1 `" H0 Y4 g- R) W$ |ถึงใหญ่จะพูดอย่างนั้น และผมก็พยายามปลอบใจว่าเป็นเช่นนั้น แต่ในใจลึกๆผมก็รู้ดีว่า...เขาไม่มีทางเป็นนายตี๋ใหญ่ของผมได้เหมือนเก่า...) R; ` F8 U9 P2 p9 |
1 C( k- Y/ U3 A- k( c5 H
; {; c$ n" r: n; S6 h* Eนายตี๋ใหญ่..ชายเร่ร่อนที่ภายนอกน่าเกลียดน่ากลัวแต่เนื้อแท้ข้างในกลับเป็นคนดี
) N3 Y: I- v* I$ ]! g
. v4 W, z* z x& {! K9 w! D( S1 T+ i& N5 U! ?% k
นายตี๋ใหญ่...เจ้าของเจ้าตี๋น้อยที่ขยันดุสุนัขตัวโตซะเหลือเกินแต่ก็หัดมันจนเป็นสุนัขที่ฉลาดและน่ารักมากเช่นกัน) v& u1 @) f+ B8 g- I0 H8 ^+ N
% [& Q; D% w/ b. k( R
" F* }# h, @. r1 L1 z8 p; pนายตี๋ใหญ่...เจ้าของร้านกินเส้นอันเลื่องชื่อ จากนี้คงต้องปิดร้านลงทั้งที่ยังไม่ได้ขยายร้านตามที่คาดหวังไว้ ซ้ำยังต้องปิดถาวรเลยด้วยซ้ำ$ h$ I. c$ P7 e, V- ?& e* }
L, l- `' m* M' G+ p
& M" ~- d, M% oนายตี๋ใหญ่...ใหญ่...ของผม8 w3 e( S; T: ^) w
6 S( _; g3 w0 o. ]" S
; j1 i+ a, |; K& h8 N" Rจากนี้คงมีแต่คุณจิ่นสือ บอดี้การ์ดคนสำคัญของตระกูลเฟยคนสนิทของคุณเฟยเฟิ่ง อาจารย์ผู้นำด้านการสอนศิลปะการต่อสู้ให้บอดี้การ์ดรุ่นต่อไป( W, I6 U5 M0 Q1 A7 e
& z+ I) M3 e3 }- F) Z! S c6 H" U3 @
: C- W) A4 [& H1 x* \# uคิดแล้วช่างน่าขันสิ้นดี...นายตี๋ใหญ่ไม่มีอะไรสู้คุณจิ่นสือได้เลย...
; n5 u% i) Z- P2 ]
3 ?6 }: C6 Z/ ?
; m# z8 b8 j5 {; ^8 Q7 l3 y. uกำหนดการกลับฮ่องกงคือนับจากนี้อีกสามวัน...มันช่างน้อยนิดเสียจริง+ K. B3 K$ Q( @; w
2 T. f- [2 l! H+ h M8 y% T3 o7 V+ {# C: {
หรือถึงจะให้เป็นสามสัปดาห์ สามเดือน สามปีมันก็ยังน้อยอยู่ดีสำหรับผม สำหรับเวลาของเรา- s4 n4 W( G; C$ @" Z! L# x! n
: X: C7 A" L5 R& T
- M8 E) V0 o/ Y0 b* Z; r6 p“ใหญ่ตกลงวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่”8 w! z: o8 K" _7 d; J
7 O6 C$ p8 j z. D
9 c: p2 o3 ^" W$ A- S5 X) l Cเราสองคนที่เปลือยเปล่านอนกอดกันโดยที่ร่างกายส่วนบนของผมขึ้นไปเกยบนอกของเขาหลังจากผ่านกิจกรรมร่วมรักกันเสร็จสิ้น มันเต็มไปด้วยความวาบหวามเสียวซ่านเช่นเดิม แต่จะต่างตรงความอิ่มสุขที่เคยเปี่ยมล้นจนเต็มตื้นบัดนี้มันมีความขมปร่าปะปนเข้ามา
1 K: M! ^. f. i6 \' F5 A
- L" W; {' R+ c4 ]+ M8 v) Y* a- K9 s) B7 W# }( `" f
และเมื่อลมหายใจหอบเมื่อห้านาทีก่อนค่อยๆกลับมาปกติผมก็เอ่ยถามอีกฝ่าย ถึงจะพอรู้เรื่องมาจากคุณเฟยเฟิ่งบ้าง แต่ผมก็ยังอยากรู้จากปากของใหญ่...อยากฟังเสียงทุ้มต่ำนี้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้ฟัง S ?6 V6 v$ X* G0 x# ?/ d
2 e) W/ Z% W% q) b- c
/ U4 E9 A' F8 P: o& U- b- yจุ๊บ
# G3 a& G% v" c$ G$ ~/ K
- u e% P1 ]4 `
# ^/ T- H* _% B& Dใหญ่ก้มลงจูบศีรษะผมก่อนจะค่อยๆเอ่ยเล่าสู่กันฟัง
$ ~7 c5 K. x7 b
1 i$ |, I* X, m6 g$ O7 @( n" e, }3 T+ w: g1 ~& J5 x' @. z5 ?7 u
“ระหว่างที่รอเครื่องบินของตระกูลเฟยมารับหลังจากงานประมูลเพชรสิ้นสุดลง ไม่รู้ศัตรูฝ่ายไหนลอบเล่นงานเรา มันเล็งยิงเข้าที่ศีรษะของคุณเฟยหลงแต่โชคดีที่ฝีมือมันห่วยเลยพลาดเป้า เราจึงรีบพาคุณเฟยหลงขึ้นรถ จิ่นตั้งเป็นคนขับรถพาคุณหลงหนีไป ส่วนผมนำคนที่เหลือยิงสกัดเราจัดการมันได้ทั้งหมด แต่ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น...” ฝ่ามือที่ลูบแผ่นหลังอย่างแผ่วเบาราวปลอบประโลมไม่ให้ผมรู้สึกช็อกกับสิ่งที่ได้ฟังไม่ทำให้หัวใจผมเต้นเบาลงได้เลย ใหญ่คงรู้...ว่าคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวันๆอย่างผมเมื่อมาฟังเรื่องราวนองเลือดคงรู้สึกไม่ดี. w3 O" _) R0 G: z) A* v
* M, n) t- d% l4 ?7 v5 y( ?7 S
& A4 z8 v! }' s* `) Z' q+ G
และใช่...ผมกำลังรู้สึกไม่ดี
( O% `$ `; f5 [6 H8 g; Z3 Y/ w3 K. U- q, s( S( L( z
' }* |2 c& t2 y0 Qผมกำลังจะปล่อยให้ใหญ่ของผมกลับไปทำร้ายคนอีกหรือ...บ้านเมืองมีขื่อมีแปไม่ใช่หรือจะเที่ยวฆ่าฟันกันตามใจชอบได้อย่างไรกัน# r1 M$ H3 U8 w, @) x1 i* `8 L
9 i' E ?# o/ Z0 V
: G" F! d* Q0 c8 d- M“มันวางระเบิดไว้ใต้ท้องรถด้วย...”
1 B4 [* X1 _) c7 [
$ B" s& n$ q* o2 i
; b2 m5 r' v. Q% H& J“ระเบิดเหรอ...ทะทำไมถึง...”
7 k# g2 |# U: V0 }; R. c/ z' Y0 ] g, R/ w ^
, ^6 M8 \) P( ^& c
“ผมถึงบอกว่ามันเป็นโลกที่คุณไม่มีความสุขกับมันได้หรอก” ใหญ่บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ก็ยังสั่นจนผมรู้สึกได้“คืน- D% Z+ m( G" K# {. \6 J( L
1 f6 s2 P0 I. b8 hก่อนงานประมูลเพชรคุณหลงหนีออกไปเที่ยวโดยออกคำสั่งไม่ให้พวกเราตามไปพวกมันที่ซุ่มตามอยู่คงอาศัยโอกาสนี้ติดตั้งระเบิดไว้”8 g* j- j+ {8 P# ]# [- M+ h
9 \4 [, O( E1 W+ Q& ^, Z$ S
) e3 r/ T) D; h/ R" A' I, _ฟังดูโหดร้ายกันจัง...
0 A l! v; e0 G. b5 e6 K1 Y6 o7 C- r6 f1 s2 G/ s
+ w7 W4 y6 Y! w“จิ่นตั้งที่อยู่รถคันเดียวกับคุณหลงบอกผมผ่านเครื่องมือสื่อสารของเรา จะจอดก็ไม่ได้เพราะมีรถอีกคันที่ดักซุ่มรออยู่อีกทางขับตามอยู่ แต่จะยังอยู่บนรถก็ไม่ได้อีก สุดท้าย...” เสียงทุ้มหยุดชะงักไปชั่วครู่เหมือนเหตุการณ์ต่อจากนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากพูดถึง 0 u: c5 p5 @" q5 I7 z
0 J2 ]2 A, |) d# h9 S' o+ |. e* S3 H. e4 E" r0 Q
ผมไล้ปลายนิ้วลูบแผงอกสีแทนเบาๆก่อนเงยหน้าสบตาเอาคางวางบนอก“แต่ใหญ่ไม่อยากเล่า ไม่เป็นไรนะ”0 m2 L! C- l4 B. v" a
+ C- D: Z, X9 S: a2 |! t5 }
* L7 G) o0 C% }6 w5 l
ใหญ่ส่ายศีรษะก่อนยิ้มบางให้
) g: e; e2 o$ N8 @5 v" [
3 t' t3 d4 U5 C/ |/ z# j5 v$ `
“...สุดท้าย จิ่นตั้งจึงตัดสินใจให้คุณหลงเป็นคนขับแทน ส่วนตัวเองก็ลงไปเพื่อปลดระเบิด” ผมเงียบต่างจากจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงขึ้น เหมือนในหนังฝรั่งที่ผมเคยดูเลยแต่เรื่องจริงมันคงไม่สนุกเหมือนในหนังแน่ ต้องปลดระเบิดทั้งที่รถยังวิ่งด้วยความเร็วสูงระวังลูกกระสุนจากผู้ไล่ล่า ซ้ำยังต้องปกป้องนายเหนือหัว
+ S+ \5 ?$ X4 Q# A
1 G( F% Y; q9 X) N4 u1 u9 m: I( w5 X
นี่หรือชีวิตที่ดีกว่าที่คุณเฟยเฟิ่งพูดถึง
* V s: z& I6 H+ o3 z: Q" |
4 S: @5 r' ]- c+ u m! K1 O+ t6 n) d
“ผมที่ขับรถตามไปจนทันเห็น...จิ่นตั้งโผล่ตัวออกมานอกรถเพื่อปลดระเบิดมีเพียงขาที่เกี่ยวภายในตัวรถเอาไว้ และ...ปืน RPG ที่เล็งมาจากอีกมุมหนึ่งของถนน ตอนนั้นแผนการในสมองผมรวนไปหมดมันอยู่ไกลเกินกว่าที่ผมจะยิงสกัด ผมทำได้แค่เร่งเครื่องยนต์ให้เร็วที่สุดเพื่อช่วยคุณหลงออกมาจากรถคันนั้นให้ได้ ในหัวผมมีเพียงต้องช่วยคุณหลง แต่ในจังหวะจ่อท้ายรถและกำลังจะขับขึ้นไปตีคู่คุณหลงก็เหลือบไปเห็นRPG ที่กำลังจะพุ่งมา คุณหลงปล่อยพวงมาลัยรถและพุ่งเข้าไปดึงร่างจิ่นตั้งเข้ามาและกอดไว้ทั้งตัวก่อนจะเปิดประตูกระโดดลงไปอีกทาง ผมไม่มีทางเลือกต้องขับรถพุ่งไปรับลูกปืนเอาไว้แทนก่อนมันจะพุ่งโดนร่างทั้งสองคน”) ^. i* q+ [% X, k& d
8 k% o0 E3 s" ~
/ x0 v/ f% ]1 S( M- O“แล้วนายก็ลอยตกลงมาในน้ำเหรอ”; c) T2 @( g* q) @
$ K8 ^7 e8 ~) u/ y" w: u+ w3 ]: F1 T' z: {8 F4 p: l* Z, }
“เรียกว่าลงมาทั้งคนทั้งรถไฟลุกท่วมเลยล่ะ”2 p$ _* C# P1 V3 u! x
0 l# F; o2 a0 H7 l z2 ~5 Y/ ^$ c* r) d
7 w, A2 E: \& c/ E' s“แล้วต่อจากนั้น”
/ g# N9 }% k; X* B a) d' y8 H. k
3 K) T# J4 ^3 v/ K5 V v. e! P. s2 r8 p+ G: w& x+ ]: I V' t
“ผมจำไม่ได้แล้ว”
1 @& _3 I; l, [# t9 v" P& P0 J. `' E7 A) H
: x: e2 `! c: E! mแล้วความเงียบก็ปกคุลมทั่วห้องอีกครั้งเหมือนต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง
6 ^: K8 U& z' \
5 w# P+ Z& q) l4 x v8 Y: c! S3 c' ]# P3 y: f6 V3 |0 f/ l2 ]! U3 p
สำหรับผมที่ใหญ่รอดชีวิตมาได้ถือเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อมาก ถึงจะไม่รู้เรื่องปืน RPG มากแต่ก็รู้ว่ามันสามารถระเบิดรถได้ทั้งคัน แต่ใหญ่ที่อยู่ในรถกลับรอดมาได้!! ไม่รู้เป็นเพราะบุญเก่าหรือร่างกายกระดูกเหล็กกันแน่5 d& S- C4 g- l7 t% R- r1 t
3 W" ^& A2 i' H6 h6 l9 F( J# W& I! ~
$ S. q. {* ^9 Q2 J
แล้วผมต้องขอบใจไอ้ RPG ใช่ไหมที่ทำให้เราสองคนมาเจอกัน ==/ @$ [# i1 O' o1 y' d, c2 j
+ J) ]9 b$ p' M; O4 `: G9 l: e8 V: T
* L! a' g+ c" ]: U/ @- `$ j“ใหญ่...เล็กสงสัย”
) M) ]8 W( G3 }8 N2 `0 q( C
' u* ^+ e3 ^1 H8 v5 I: p$ k- u0 N: `, I& E& J6 ~
“ครับ”7 {8 ]# p. Q) z) N
* |9 b, Y( Y' t/ N1 U) ~1 }
5 y/ Z' e2 ~. _: Hผมเสหลบสายตาก่อนเอียงเบี่ยงใบหน้าลงมาซบอกแกร่งดังเดิมเม้มปากอย่างชั่งใจก่อนถาม “ทำไมในเวลานั้นถึง...คิดแต่จะช่วยคุณเฟยหลงล่ะ”3 T0 P7 y! a( {
! |9 f1 ], ^& W/ s8 N
$ _% M- q' H J8 g
เพราะถ้าเป็นผมต่อให้ใจดีกับคนอื่นไปทั่วยังไงแต่ถ้าอยู่ในเวลาเป็นตายแบบนั้นผมคงนึกถึง‘พี่น้อง’ ตัวเองเป็นอันดับแรก
. ^5 o! a) N! a; }% P6 k# V: Z1 `' J' R7 F3 R
6 W4 u1 H, k! p% y6 Tใหญ่เงียบร่างกายที่ผมเกยอยู่เกร็งขึ้นอย่างรู้สึกได้
7 p# f& F; x- c$ K0 d5 [: |# p# Q$ m& r) W
* K( S' V2 P" F o- T
“คุณเล็ก พวกผมน่ะ...” ใหญ่คลายกอดออกก่อนประคองผมให้ลงมานอนเคียงข้างพลางดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมกายให้ จรดริมฝีปากอุ่นลงบนหน้าผากอย่างอ่อนโยน “ผมขอโทษ แต่พวกเราถูกฝึกมาเพื่อจงรักภักดีไม่ใช่...รัก”
" t, ^( ~6 B) K/ U4 Q$ ^) A: E9 k' Q5 m3 a- |( O) x
# g% z0 ]5 i7 M0 {) g/ |+ [* k) uมันเป็นประโยคบอกเล่าที่บีบหัวใจผมเหลือเกิน+ X: {( \% `- p3 U) U
$ m% g+ D) J, S
! b) A9 Y9 U8 k6 M# J6 Gเพื่อคนในตระกูลเฟยแล้วแม้แต่ชีวิตตัวเองหรือคนในครอบครัวก็ต้องมองข้ามไปอย่างนั้นหรือ- c: I2 o1 b# Z2 y
! U: b2 N+ @4 }. D" b0 u
8 n# G+ q( I5 p) bใช้ชีวิตแบบนี้ดีกว่าตรงไหนกัน...7 u/ ^8 C# ?2 \+ Z- Z8 S
. j$ w7 y% Q; u1 J7 L- ?
+ ~$ K6 A* A" t: F9 s, c
“ผิดหวังในตัวผมไหม”
* \0 F. }2 P# ?) P# [0 W. b2 H3 ]8 j" ~$ a) M# s* I
7 H: |9 P- h2 q" m
ผมส่ายหน้าทันทีพลางยื่นมือไปลูบแก้มอีกฝ่ายที่นอนตะแคงกอดอยู่เคียงข้าง8 A0 S, W7 N2 B; R5 w3 K, F0 c& |4 A
# B% e# `4 b" p
* `* n I7 ]7 H/ Y( i0 m4 \3 {“สงสารมากกว่า”
8 s6 L% [* V" E: Z- H0 I( ] o# t9 u
6 q" ^9 c4 Z8 l @# f2 c“คุณเล็ก...”9 f9 l% A7 d; R2 C9 z6 o, f
8 L: R7 F; B4 J0 W" g# e" u0 `! j
. N8 ~' s7 n2 m9 x8 p# g6 r+ z“ไม่ว่าจะเป็นใหญ่หรือจิ่นสืออย่าทิ้งตัวตนตอนนี้ของนายนะ อย่าเป็นคนไร้ความรู้สึกเพราะนั่นคือการสัมผัสถึงความสุขไม่ได้”, j8 \7 p1 x9 H% W4 D, ^/ N; C1 b
; t5 o. h" k! }3 S0 {
4 \. i5 x5 S# ?, W“...”
( R! [$ g# `" M
+ Y! m8 p& z5 O( L0 d
4 T! }$ x, y$ Y) r: D* T5 o* \“รับปากสิ”* S" \9 d/ J, @+ w6 A$ b
' k. C% b. ?& J- {2 B. L
9 e S$ N' _. q; R. c; i* @7 k/ E“...” ใหญ่ยังเงียบผมจึงมองเขาด้วยแววตาร้องขอ เขาจึงพยักหน้าตกลงในที่สุด ผมยิ้มกว้าง
2 [1 f2 I+ v4 J; q% `9 S8 b: Q) Z, _
, i1 T, d8 }( L. Y( C1 j2 r1 T& |0 q. c7 s# n9 _' o- E; R
: D% ^, V1 s3 H i
ผมยืนมองรถเข็นที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบทั้งคันด้วยแววตาสั่นไหว โต๊ะเหล็กและเก้าอี้ถูกเก็บพับซ้อนกันไว้พร้อมล่ามด้วยโซ่อีกทีหนึ่ง ตลอดระยะเวลาที่ทำการเก็บข้าวของเพื่อปิดร้านเป็นการถาวรกันนั้นมีลูกค้าขาประจำแวะเวียนมาถามถึงสาเหตุ ซึ่งผมกับใหญ่ไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากบอกไปว่า...มีธุระ
' J* [8 S) Z8 g8 Q
( W" _7 r5 u1 F- J# H5 k5 X! D8 n8 u) G |' R. h2 h' |% _
ซึ่งทุกคนต่างทำหน้าเสียดายและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า...รอร้านกินเส้นกลับมาเปิดกิจการอีกครั้ง$ V0 n3 H* [8 a! i' ]$ [7 P& `6 k
' {+ S: B ]2 x
4 U/ d, F, S5 S
“กลับเถอะคุณเล็ก” ใหญ่กุมมือผมไว้ก่อนพาเดินกลับมายังรถเพื่อกลับคอนโคไปเตรียมเก็บข้าวของในการเดินทางกลับฮ่องกงในวันพรุ่งนี้
* I8 d9 c' N- V- p
1 p0 ]0 t( [# o9 @% c: `
" a( h; T! g, x3 ~ผมหันหลังกลับไปมองร้านอีกครั้งจบลงแล้วสินะทุกอย่างที่ร่วมทำกันมา; R7 L3 D3 y3 s9 \, o; u. W& H
1 n& s9 ^9 m6 T+ K
) s# E0 n4 @$ ?6 r1 [/ k7 W6 J1 p
( X. w1 C9 r$ K. }4 ~* ?
! g ^5 `# q) }' {2 n$ bพอกลับมาถึงห้องผมก็ช่วยใหญ่เก็บของที่ไม่มีอะไรมากมาย เสื้อผ้าก็ไม่ได้เอากลับไปเนื่องจากจิ่นสือคงใส่เสื้อกล้ามกางเกงยีนตัดขารองเท้าแตะไม่ได้ ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวอื่นๆที่นู่นก็มีไว้ให้เสร็จสรรพ เรียกได้ว่าของที่เก็บมีแค่หนังสือคัมภีร์อาหารยอดยุทธ์ กับเสื้อแจ๊คเก็ตสีแดงที่ผมซื้อให้เขาในคราแรก
& A" @- A' H; h+ v; w8 N3 s. I u9 F; R) i
4 l6 }7 Z. y0 z" L6 j9 J! Uแต่ที่อ้างว่าเก็บของก็คงเพียงเพื่อต้องการใช้เวลาอยู่ด้วยกันก็เท่านั้น4 y; a" R! r4 H* U
1 T) o' K a5 x6 X4 R9 T, {7 K. A
ผมไปกับเขาไม่ได้ ผมเข้าใจ
8 V/ b- E; Q- E2 C0 n5 S7 `+ v+ I( m2 U: E5 A! r+ i, }9 r4 G& ]
0 N" g3 I: G M) b6 r' C3 m
‘คุณเล็กเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยผมจะกลับมารับคุณนะ’
% F. T# g/ I% z+ d
+ h+ c6 k7 B- ?6 J- B0 |8 Z* T* i H' ^0 S
‘ขอไปด้วยไม่ได้เหรอเล็กเป็นห่วง แล้วเราก็ค่อยกลับมาพร้อมกัน’# I$ R! Y, w E
& t3 Q$ _4 E; b' b% t0 J2 d2 w7 k+ }6 `- ?
‘คุณไปไม่ได้และผมก็กลับมาอยู่ที่นี่ไม่ได้ แต่ผมจะกลับมา ขอคุณเล็กกับครอบครัวของคุณรับคุณไปอยู่ด้วยกัน’
! @- F+ z3 x! x- p. u$ o9 j4 n+ i; ^+ O' b4 o% n* B
! Z* \3 `5 i) G( \6 m- `/ Y
‘ก็ได้แต่ต้องกลับมานะ แล้วห้ามขาดการติดต่อด้วย’% u$ o6 S$ W% ]3 S" v3 w# s! g/ m9 h& n1 o
) J# p7 Y; H7 ~' h W* C8 u7 E
& d. K& O7 O6 f% W: k$ P% u* P- u‘ครับ’2 f; `# K$ }4 _% H& ^; ^" Z
, Q1 r$ ~0 \- Z) ~1 c) f
; D Z! Z& V, Kแม้ผมจะเห็นแววตาวูบไหวในดวงตาคมของอีกฝ่ายแต่ผมจะเชื่อใจเขา ผมต้องเชื่อมั่นในรักของเรา
. ^/ K) o0 {% N( M9 M+ l! _" t8 J/ l. y& I
$ l. @7 l, N, s8 x! j# h- Q
“ใหญ่พรุ่งนี้คุณเฟยเฟิ่งจะมารับกี่โมงเหรอ”7 G, o. z7 p7 \, z+ O
" S5 c7 i# F5 J$ ` i9 J
. Q7 J. w% ~/ R% Y Y7 ~+ a$ X“สิบโมงด้านล่างคอนโด”
/ ]& F/ j3 Z8 k/ E9 l8 d- O
) C. ^* m$ I# x ], z% o
1 j6 F" K$ M( c7 Z+ S# ]“อืม”, h+ P( [+ y( @' r( E
, X8 X1 N$ s" z6 V; V: E
3 H s& e% S) \0 I, p. Aผมพยักหน้ารับรู้ด้วยใบหน้าเหงาหงอยที่ปิดไม่มิด แล้วใหญ่ก็คงสังเกตเห็นจึงเดินเข้ามารวบร่างผมเข้าไปกอด “อย่าทำหน้าอย่างนี้สิ ผมไม่สบายใจนะ”
$ W" E7 ~- U8 L# u* `
2 w/ C' p0 M# Z6 s, [( I+ v2 B% j% U: W9 f# k& P& O9 J$ A
“ขอโทษ...”
4 Z1 h: c" q; C9 t( }
" F, f+ S3 y3 V& B7 t
1 i6 a# D/ O$ @5 u. O+ [& l“โฮ่ง” แล้วเสียงของตัวขัดจังหวะก็ดังขึ้นแต่ก็ช่วยให้ใจผมอุ่นขึ้นมากเช่นกัน$ b3 _3 m! H' i5 q9 H5 e
- m/ j) K" k2 ~9 T S- B
) I! u5 ^" e3 X6 H) \ผมผละออกจากอ้อมกอดของนายหมาตูบลงไปลูบหัวของเจ้าหมาตากลม
4 z2 k" W$ K( w$ C) L6 b. T0 D: g0 n+ N8 ^) `+ s
1 }7 J/ t0 U& {
อย่างน้อยผมก็ยังมีตี๋น้อยอยู่ด้วยนี่เนอะเราจะรอวันที่เขากลับมาด้วยกันนะ/ X2 [% @- E5 u7 H% _
0 `2 K! `, a* B0 O$ t
( K( X* i$ A" i
* M5 @, f' {3 N& E9 q: h) W
3 R, u% m* b' j8 e' c9 }& d1 Y% [$ m j; W3 D
' r R% j- S( Q" h. oปัง! ปัง! ปัง!6 c" T9 d1 a8 d8 v$ R
( {( p0 d' A- z, D/ w- S
" e; b R* R1 _ h9 Z% |
ลูกปืนสาดกระสุนเข้ามาในจังหวะที่ศีรษะผมถูกกดให้ก้มลงและถูกกระชากจนลอยหวือเข้าไปในรถ0 e0 L# H/ E7 O3 X2 L; i
& z. Q2 N0 O6 G0 B. @/ V$ T& n, s! R: c; p( m# \- ]6 H
บรืนนนนนน
) V8 K8 [" `2 s% j& x4 o8 A: Z" y
5 u$ O2 x8 A! ^& }
จากนั้นรถก็ถูกขับกระชากออกไปอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของจิ่นตั้ง ผมที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หายได้แต่ซุกตัวลงในอ้อมกอดที่โอบรัดผมแน่น ร่างกายสะดุ้งโหยงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลูกปืนกระทบกับโครงเหล็กของรถ& R0 W* f1 W5 X: S
/ O3 G8 ^' Z) u4 { ~0 k6 d" ?2 M. c
ปัง ปัง
1 k! I; G' h+ B. E# u, w- X1 F8 r" `1 ~. @6 @9 [
5 S( P3 f4 V% e) Vเคร้ง เคร้ง
. a+ O% D# ? T& ]- u- d
: ^ k' f+ [- F% T
( H3 `0 b: ]! g4 A“ขอปืน!!” เสียงคำรามลั่นของเจ้าของอ้อมกอดก่อนปืนสีดำขลับจะถูกโยนส่งมาจากด้านหน้า ใหญ่ตวัดมือรับอย่างชำนาญก่อนลดกระจกลง กดร่างผมให้ลงไปหมอบบนพื้นด้านล่างเบาะ ก่อนยื่นตัวออกไปสาดกระสุนใส่ฝั่งตรงข้ามบ้าง' N7 o0 p! ^# [+ m/ v( ?
# n" h. s% H5 q: ~& n3 K
# E2 O5 l. c2 N2 X& q4 C- Z
ปัง ปัง ปัง
' G- u7 k: h6 c3 ?5 v! `' [3 g6 }, N5 r$ b. M! N# L
( Z9 a6 g# G& H/ R$ k“อารักขาคุณเฟิ่งก่อน!!” ในจังหวะที่ใหญ่เอาตัวเข้ามาในรถเพื่อเปลี่ยนปลอกกระสุน ร่างกายกำยำของเขาก้มลงต่ำเพื่อบดบังร่างผมเอาไว้ เสียงตะโกนของคนขับรถเร็วท้านรกก็ดังขึ้น สองมือที่จัดการกับปืนในมือชะงักไปเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินก่อนตวัดสายตาไปมองอีกหนึ่งคนที่นั่งก้มศีรษะลงต่ำอยู่อีกฝั่งประตูของเบาะด้านหลัง9 m7 z* u6 f+ K5 D# }
. |+ w; V2 `- `+ J
5 @; A- l* t/ [+ Iและวินาทีต่อมาใหญ่ก็เอื้อมจับร่างของคุณเฟิ่งเหวี่ยงไปยังเบาะด้านหน้าข้างคนขับ“ก้มลงคุณเฟิ่ง!! กระจกกันกระสุนคุณจะปลอดภัย!!”
, J; f3 v" s$ c3 p1 \! Q" _* {7 M8 ~. J
! `% q" `0 Z$ T) B: S' o
“ไม่! จิ่นสือ!คันนี้ไม่กันกระสุน!!” ; v4 @' ?4 l) S( D) d& I3 h
f8 m. u3 j6 Y( F6 ^' g5 ?0 T* t% k; V$ B
“ชิบ!! คุณเฟิ่ง!! ก้ม! ก้ม!” ใหญ่ตะโกนสวนบอกร่างขาวด้านหน้าพร้อมทั้งกดศีรษะของผมให้ต่ำลงอีก ก่อนที่ใหญ่จะยืนตัวไปนอกรถเพื่อยิงสกัดไม่ให้อีกฝ่ายยิงกระจกหรือล้อได้ โดยมีจิ่นตั้งที่ขับรถฉวัดเฉวียนซ้ายขวาไปมาช่วยอีกทางหนึ่ง
$ h1 h! p7 _, `) l1 q1 \ r. L- |- h! T% x" ~9 ~
7 [% k) N" w6 \# G, w8 p
เอี๊ยดดดดดด
% I( ^7 t" i. [$ h& o8 w% }8 X6 l& j8 Z7 E' o) ^3 M1 F* V+ p+ v
- _+ J: c4 O- \% X
เสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนพร้อมกับตัวรถที่เอียงขึ้นจนมีเพียงสองล้อหน้าหลังของด้านซ้ายที่สัมผัสกับพื้นผิวส่วนตัวรถอีกด้านกลับลอยขึ้น ยามที่คุณจิ่นสือหักพวงมาลัยกะทันหันเข้าซอยก่อนจะกระแทกลงกลับมาวิ่งสี่ล้ออีกครั้ง
- [$ T* E R2 S# [6 T9 s. F6 A
+ w. w1 v3 z1 I2 h# }
$ k' d; U g% h9 n8 f, `ช่างน่ากลัวจริงๆ
1 ~: h- n( @/ B/ v9 L6 {: b, r1 l: S( r n& U( t: A1 Q
0 s7 r6 W2 b3 W$ H5 E' v
“บ้าเอ๊ย! ไอ้ตี๋หลบ!” เสียงใหญ่ตะโกนลั่นพร้อมเสียงปืนที่หยุดลง ผาพาร่างตัวเองจากพื้นด้านล่างขึ้นไปบนเบาะและมองไปทางกระจกด้านหลังทันทีเมื่อได้ยินชื่อที่ใหญ่เรียก 6 ~0 ~& i- ^* Q6 z8 h
7 K' ]( C# q3 l- [
1 H, a( Z C# a8 Y. R- _: h5 m; \" g
“คุณเล็ก!หมอบลงไป!”
' b- b2 h$ Z* f! G- ~3 z z7 Y( H/ p K' m
4 V0 D7 B, M' f+ j8 y& {1 _3 uไม่ ผมทำอย่างนั้นไม่ได้ตี๋น้อย...เจ้าตี๋น้อยของเรากำลังวิ่งตามมา 8 r8 c1 c b& ~. d) k
2 _1 d6 Q, j9 h/ R( k. O7 N0 f
4 s0 I: H# a8 M3 M. ]# jภาพตรงหน้าผมคือ...บนถนนมีรถกระบะสีบรอนด์กำลังขับตามเรามาโดยกระบะด้านหลังมีชายฉกรรจ์สามคนเล็งปืนยิงโจมตีรถของเรา ในขณะที่เยื้องไปทางขวาบนฟุตปาธเจ้าสี่ขาหน้าแต้มกำลังวิ่งอยู่ระหว่างรถทั้งสองคัน สายตามันมองมาทางนี้พร้อมกับสี่ขาที่วิ่ง วิ่งและวิ่ง ตามเจ้าของของมัน หูทั้งสองข้างลู่ไปตามลม และเสียงเห่าที่แว่วดังเข้ามาในรถสลับกับเสียงหอบบอกให้รู้ว่ามันวิ่งตามเรามาตั้งแต่ต้น% v6 v4 ?$ y7 P6 M c
! f h6 R8 F7 b
) c5 ~* A, T. ?8 F) Y. C. [0 y
ผมพาเจ้าตี๋น้อยมาส่งใหญ่ขึ้นรถของคุณเฟยเฟิ่ง แต่เพราะเสียงปืนทำให้ใหญ่ดันผมเข้ามาในรถคนเดียว...ผมไม่คิดว่ามันจะตามมา ไม่คิดว่าตัวเองจะลืมเจ้าหมาน้อย...
+ j2 h$ y2 u2 B5 o% {
5 H {/ Y, G' ^# A, q! K4 [* Y) i1 x8 e8 o2 V& `
“ฮึก ตี๋น้อยตี๋น้อย” ผมส่งเสียงเรียกออกไปพลางสะอื้น สองมือลูบกระจกตรงตำแหน่งเดียวกับที่เห็นร่างเจ้าตี๋น้อยอย่างสงสาร “ใหญ่...ทำไงดี ช่วยมันด้วย”
: u( r& Q% F7 T4 h9 E; }3 w1 \* g
5 Q7 T/ f j( z j; k: e' L) ~0 F) j7 f& Q( U+ g0 j
ปัง9 t5 z! B/ @6 t& L6 Q, y' J
( A8 W# I/ m' C F5 D0 t. W
$ E- y7 c; i( E7 g* X6 g3 kเสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ผมเบิกตาโพลง รีบใช้หลังมือเช็ดน้ำตาเพื่อปัดความพร่าเลือนออกไป ก่อนจะรู้สึกโล่งใจที่ใหญ่เพียงยิงผู้ชายหนึ่งในสามของฝ่ายตรงข้ามที่จ่อปืนเล็งมายังตี๋น้อย0 E- h$ o/ R7 U& R& M8 y
( o% Y$ u9 J$ C. n
9 Y6 {* \; u" Q/ x* P
ปัง ปัง; o! o2 ?7 ~: c; [4 w3 x0 ]
( y7 x- U( F9 h% W7 K2 r
0 @+ `7 W8 o& ~1 x O1 wและสองนัดต่อมาที่ปล่อยออกจากรังปืนใหญ่ก็สามารถยิงล้อรถของอีกฝ่ายได้จนรถที่ขับตามเสียหลักลงสู่ข้างทาง) }4 ^7 R# o* ~. y4 R
9 ` Y+ j4 @1 \% N
* U8 R0 y( B. H( c; E9 M
“คะคุณจิ่นตั้งครับ ชะช่วยจอดรถได้ไหม รับตี๋น้อยก่อน...รับมันก่อนมันวิ่งไม่ไหวแล้ว” ผมหันไปร้องขอคนที่ยังเหยียบคันเร่งด้วยความเร็วเท่าเดิม
9 E+ h m1 o y1 S
! ^. {$ g4 l3 V7 \5 s( `/ G' H0 X7 `6 }3 v
“ไม่ได้” เสียงทุ้มต่ำเรียบตอบกลับมาทันที# {+ _! J! R W0 ]% c* w
1 n) ]% z8 |1 ?5 `9 H8 S4 c8 N. Y, m: O$ S) T6 F
“คะคุณเฟยเฟิ่ง...” ผมหันไปอ้อนวอนอีกคนที่น่าจะช่วยผมได้มันวิ่งไม่ไหวแล้ว...ลิ้นสีแดงห้อยออกมาจากปากบอกว่ามันเหนื่อยมาก...) m8 E- r; I' i+ f! f+ n4 n: |: f
4 A& @" \5 m7 y8 ?$ |4 b( j
' D9 G8 f. Q/ W8 a“จิ่นสือ จัดการคนของนายให้เงียบเดี๋ยวนี้!” จิ่นตั้งคำรามลั่นรถ ผมหันไปมองคนตัวโตด้านข้างที่สอดตัวเข้ามาในรถแล้วและกำลังเติมกระสุนผ่านม่านน้ำตา ใหญ่บอกเขาสิ ขอร้องเจ้านายใหญ่ที...ฮึก ทำไมหลบตาอย่างนั้นล่ะ...ใหญ่ไม่รักมันแล้วเหรอ...+ r5 t% b6 t( N" d! [
8 G' R- z4 v9 _
5 y [ x* o" {3 q- {ปึก!4 q+ d5 c) G0 y3 E/ C
- N! j* ~$ Z2 G, [7 d
/ E( h9 e5 m9 C! r8 N
เอ๋ง!
2 p' U3 b5 X8 X9 e# T
$ x3 f1 J% s, S) l L
, x8 I' k9 I; c2 Z“ตี๋น้อย! ฮือออออ” คราวนี้น้ำตาผมทะลักออกมาอย่างไม่สามารถกลั้นไว้ได้อีก ผมกระโจนจะเปิดประตูรถโดยไม่สนใจแล้วว่ารถจะวิ่งด้วยความเร็วสูงแค่ไหนแต่ก็ถูกรั้งกลับมาด้วยคนตัวโต พยายามดิ้นพร้อมร้องไห้โฮมากขึ้นเรื่อยๆกับภาพผ่านกระจกเบื้องหน้า7 o" A+ k! h# I- Z9 S
( |, g* [, V* C# o) { m8 y& P8 [
มันถูกรถชน มันวิ่งลงมาบนถนนและถูกรถเก๋งชนจนกระเด็นไปอีกทาง ร่างของตี๋น้อยนอนตะแคงราบบนพื้นถนนมันเจ็บ...มันลุกขึ้นไม่ได้ แต่ใบหน้าที่แนบพื้นคอนกรีตแหงนเงย ดวงตากลมคู่นั้นมองมายังรถคันที่ขับห่างออกมาเรื่อยๆ...คันที่มีผมและใหญ่เจ้านายของมันนั่งอยู่ภายใน... v6 M5 N* d6 l
$ Y' k, [ h g1 L! M) \/ l/ H
$ u" k- E% X1 h9 b \7 K2 s( S“ฮืออออ ฮืออออ” มันพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นแต่สุดท้ายก็ทรุดล้มลงไปเหมือนเดิม ผมเห็น..เห็นเลือดไหลออกจากปาก ผมช่วยอะไรมันไม่ได้เลย...ทำได้แค่เอาสองมือแนบกระจกและร้องไห้...แค่นี้จริงๆที่สามารถทำได้ในเวลานี้0 I0 L2 b# K9 H
$ e6 E3 H! ?3 j; c5 c8 z9 ]) {
* K4 O, l- R) o* P' }“ใหญ่...” ผมหันมามองเจ้าของมันอีกคนด้วยสายตาเจ็บปวด เขาหลบตาผมและไม่ได้มองไปที่ร่างของตี๋น้อย จ้องเพียงกระบอกปืนในมือตัวเองด้วยสายตาเรียบเฉย แต่เพราะผมรู้จักเขาดีถึงรู้ว่าเวลานี้เขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน/ Z) ~" X" E! R# H; c [
0 `( i' r, W7 E( K" W$ |- {
9 A3 Y: b9 C% ^3 L4 Wถ้าเขายังเป็นตี๋ใหญ่ผมมั่นใจว่าเขาจะเข้าไปช่วยมันอย่างไม่ลังเล
" x4 S6 M& n# R2 _% ^# Z
/ z4 J9 X) Y' V6 q. O0 i
' v; L: o) ~: wแต่นี่เขาคือจิ่นสือที่ต้องห่วงความปลอดภัยของเจ้านายเป็นอย่างแรก2 o2 u9 A* E. D* D+ r- E9 ~; q) v
, G: F' V3 h6 ]) |) x4 [+ t+ x! R
8 |) m' \$ c9 a“วนรถกลับไป” เสียงนุ่มหวานของคุณเฟยเฟิ่งเอ่ยขึ้นผมหันขวับไปมองเขาอย่างมีหวัง . |6 U% k: f' ?
n% {! T9 K3 w. Z- K- x+ l3 M J( c* V; N. [9 I# v1 ]
“ไม่ได้ครับเราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะล่าถอยไปหรือยัง” จิ่นตั้งเอ่ยขึ้น
% x* {3 }" q/ I" P+ @: Y# i5 d0 v J' q
+ C% k' e4 O% Z: p$ w“แต่เสี่ยวสือยิงล้อมันแล้วตามมาไม่ได้หรอก”# Z* D8 ?; H' L6 F! G! L0 B( B
/ F2 O6 O: B, H; P2 a
" K8 A+ E3 M2 ^9 O) r: C, {% f
“แต่...”8 U" O0 K8 G' y2 d% ^8 e
# _4 \% B; ]* x6 Y3 i
0 V+ u# o7 v8 E! ~, m“นี่คือคำสั่ง” คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยเสียงเข้มขึ้นจิ่นตั้งเหลือบมองทางกระจกส่องหลังก่อนเอ่ยด้วยเสียงนิ่งเรียบกว่าเดิมเช่นกัน
0 c+ n; p+ |3 i7 g: g% ?. R, e* D( x* n8 z1 D: `
% G8 \8 P6 h( [$ F3 j1 d; j2 g
“ผมรับคำสั่งจากคุณหลงคนเดียวและคุณหลงก็สั่งมาให้ผมดูแลความปลอดภัยของคุณเฟิ่ง เราจะไปลานจอดกันเครื่องบินของตระกูลเฟยมารอรับแล้ว”
# X4 U7 Y f( w3 w# `
' @, S0 J p; N3 b
. b* V% U9 y& n2 k5 Bน้ำตาผมไหลลงมาอีกรอบคุณเฟยเฟิ่งเพียงเหลือบหางตาไปมองแล้วพูดขึ้นอีก
& _* K# Z2 D$ r# a& R4 D% c# [: k/ D! O3 q. m9 V! t( n6 Y; A
`7 R8 G; ]: x4 Q- N5 Y- Q" ^3 v“เสี่ยวสือนายเป็นคนของฉันใช่ไหม”5 n2 x. p6 Q2 Y4 A' B' j( q/ f
9 y* C7 a( r) U6 W$ R# I- _. }
* N b7 |5 {4 V9 N" k$ {
“ครับ”
! m" e% F, n5 v, \3 p# a! E
- v' e! S; D8 T4 O5 k6 ~, _' E H7 o1 }5 k: W3 ^3 ?
“งั้นฉันขอสั่งให้นายมาขับรถแทนจิ่นตั้งแล้ววนกลับไปรับสัตว์เลี้ยงของนายซะ”: h* Y$ W3 M9 H T1 k
! ^- \1 A5 ^; F
& D' ^ ], A7 g: B I+ t" ^( E4 }“ขอบคุณครับคุณเฟิ่ง” ใหญ่จับหมับเข้าที่หลังเสื้อสูทของจิ่นตั้งทันทีเหมือนจะจับเขาออกแล้วตัวเองจะเข้าไปแทนที่ แต่ก่อนจะออกแรงยกจิ่นตั้งก็ว่าเสียงเรียบขึ้น
% T- q+ U* {" P. r: F# |3 Q
1 u2 _4 Y. G0 ^$ c e2 Z
& Y/ O# g3 M) f“ไม่ต้อง” แล้วเขาก็หักพวงมาลัยเลี้ยวกลับไปทางเดิมผมยิ้มออกมาอย่างดีใจ หันไปมองใหญ่แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นอีกให้เขายกมือขึ้นลูบศีรษะผมพลางส่งยิ้มบางอย่างดีใจเช่นกันมาให้
4 w. C& U+ G+ x+ @* @
6 e( ]' ^8 t. h/ J9 s/ H2 w$ T l
' Q$ Q& V# ~7 D* S! L: Z/ vพอรถจอดตรงร่างของตี๋น้อยที่ยังนอนอยู่จุดเดิมผมก็จะลงไปแต่ติดที่ใหญ่ให้ผมนั่งรออยู่ในรถและเขาก็เปิดประตูลงไปอุ้มมันขึ้นมา1 m3 C) Z' N' m
+ T; { @ W4 @5 D
8 X3 y, ]! U+ g: w2 L- ?) Aร่างแน่นิ่งถูกส่งขึ้นมาวางบนเบาะหลังบนที่ว่างตรงกลางระหว่างผมกับใหญ่ ขณะที่รถออกวิ่งอีกครั้งแต่ความสนใจผมอยู่กับเจ้าหมาน้อยของผมอย่างเดียว - P" K( ]4 q8 X! o5 y
+ r' h! P. p9 x0 u( i, g, G/ U
+ W7 k3 Y0 m, Y
ทำไมมันนิ่งอย่างนี้ล่ะ เหมือนไม่หายใจเลย...7 a$ C; z1 E9 N# y! T
% B2 g4 M3 Z0 g1 Z/ }8 B& {# s
& |0 ]4 \5 B! |2 y% J3 M7 C
ผมค่อยๆยื่นมืออันสั่นเทาไปลูบลำตัวมันเบาๆ
; Z+ O, ]2 o+ h$ n
0 @2 E S4 }9 H, B6 ]
0 d0 i5 S# _" v U/ C“ใหญ่...มะมันจะไม่ตายใช่ไหม”% J, }/ b: D9 a8 s: y1 ]
, P' B: b+ t+ k3 R8 S% o* h1 n8 O) q V
ใหญ่ไม่ได้ตอบคำถามผม เขาเพียงแต่จับประคองหัวมันขึ้นมาแล้วเป่าลมเข้าปากสลับกับปั๊มหัวใจให้มัน
$ N7 b/ [$ l. s! L: a+ E% `9 Z% I9 z7 ]1 ~( B7 D
2 y0 L% r3 E9 O c7 z9 V4 qผมมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจอันสั่นไหวระหว่างที่ใหญ่พยายามช่วยชีวิตมัน ผมก็พูดบอกให้ตี๋น้อยฟื้น ให้ไม่เป็นไร...6 ?* f! ?6 R- |1 ]- c9 g" ~0 K1 b
/ } s, ^" m* D+ l, Z" [3 ]
; U4 H& e2 \% [3 q7 D! F% U“มะมันหายใจแล้ว...ใหญ่...ตี๋น้อยไม่ตายแล้ว...” คราวนี้น้ำตาผมไหลออกมาอีกรอบเมื่อตี๋น้อยที่ถึงแม้จะยังไม่ฟื้นแต่แผ่นท้องก็กระเพื่อมขึ้นลงอีกครั้ง ใหญ่เหยียดตัวขึ้นมองพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก
5 o: j2 v# q/ x; q& X' F4 u! v: M6 n, _- q3 X0 j" t. O$ O) L' `) _
6 [) V' T* S! B! | g( j“เก่งมากไอ้ตี๋...”
$ x0 W, y) `. o8 f+ M! u4 x: G1 O4 f. e9 t1 G
/ v# } h; B$ f: Z
$ L/ B0 f, A- \7 m) z
; j3 }: D; P0 a: ]
m! E9 w R* n1 D9 }3 S; k
: g& N: X* h: H7 y& s# J6 l
“เราคงต้องพาคุณเล็กไปฮ่องกงด้วย อยู่ที่นี่คนเดียวจะอันตราย” คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยออกมา ตอนนี้เรายืนอยู่บนลานกว้างที่มีเครื่องบินส่วนตัวลำใหญ่จอดรออยู่อีกมุมหนึ่ง7 Y* ^/ y2 B0 a2 L* R/ O# y. `* M# f
2 [4 @9 f" Q# ]+ ]5 n U$ {: M" }% I" W. `+ [ m( V1 z
“แต่...”
; L6 |- U' X( g. [! s/ q6 i; X
; m( L/ q' t0 J0 d3 D+ R0 @% B% O, |9 ~" ~; s+ }
“ไม่เป็นไรหรอกเสี่ยวสือ เดี๋ยวฉันจะคุยกับพี่หลงให้เอง” คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยออกมาอีกครั้ง ผมหันไปมองใหญ่อย่างกังวล ถามว่าดีใจไหมก็ดีใจ แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะไปสร้างปัญหาอะไรให้ใหญ่หรือเปล่า เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ขอให้ผมรออยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก
) R; J6 a. O6 N/ G3 A& p: q5 m0 A w: z3 ^" ]0 `
; G! P$ @8 X5 w9 [
ยิ่งจิ่นตั้งขมวดคิ้วมองผมด้วยความไม่ค่อยชอบใจนั่นอีก...ผมว่ามันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
$ C6 K5 Q& R$ N! z0 }# Z U* ?+ T2 O8 J- _! ^0 Y6 b
4 i P, d. g ]+ S" C8 t3 e
“และถึงแม้พี่หลงจะไม่ยอม แต่เสี่ยวสือคือคนของฉันเขาไม่มีสิทธิ์ว่าอะไรอยู่แล้ว เพราะขนาดคนของเขาฉันยังว่าอะไรไม่ได้เลย” คุณเฟยเฟิ่งเหลือบตาไปมอง ‘คนของเขา’ ด้วยสายตาประชดประชัน แต่เหมือนคนที่ถูกกล่าวอ้างจะไม่รู้สึกอะไร
8 b5 ], U% H- o" V2 Y) k0 s+ c: K; N7 w
. o5 b; c9 P( q8 H“ขอบคุณคุณเฟิ่งมากครับ”
+ m. I! E1 B9 l
$ v5 l. n& Q. K0 N; z/ q2 Y. X3 E8 y# F! X/ M/ z% O3 o
“เรื่องเล็กน้อยไปเถอะ”
8 t' I J' Q. U, i/ n% G
( R. K: p* l4 T3 D0 y4 k) A. H* _& R3 \% }6 g/ y: G
แล้วคุณเฟยเฟิ่งก็เดินนำขึ้นเครื่องไปก่อนโดยมีจิ่นตั้งเดินตามหลังไป ส่วนนายใหญ่หันมาอุ้มเจ้าตี๋น้อยที่ลืมตาแล้วแต่ยังขยับตัวไม่ได้ในรถก่อนจะพาทั้งผมและเจ้าหมาตามขึ้นไปบนเครื่อง' X6 L' y* J R/ d
3 ]: L- E! Y& A/ |2 U2 A8 W& i/ e1 o. p- q" x6 n+ r
“ใหญ่จะไม่โดนว่าใช่ไหมเล็กไปด้วยแบบนี้”
$ K& b1 F3 Q+ f l/ r8 H: N9 D5 M4 o" ]" C. y/ N7 j# V
% ]$ q2 m& @( v
“อย่ากังวลไปเลยนะแค่มีคุณผมก็ไม่กลัวอะไรแล้ว”
1 T6 p- w ^- Y$ l: Z d# r
& ^) C0 C% [0 J0 l; M Y" ?8 a& C6 Q( F3 b4 w
ไม่น่าเชื่อว่าบนเครื่องจะมีคุณหมออยู่ด้วย และถึงจะเป็นหมอรักษาคนแต่เขาก็สามารถดูแลเจ้าตี๋น้อยพันแผล ป้อนยา ได้เป็นอย่างดีนั่นทำให้ผมสบายใจว่าตี๋น้อยของผมปลอดภัยไม่เป็นไรแล้ว
, j1 P- g0 R/ `# }# V- ~2 D" Q- I2 m" K' `0 X2 o' x' I& V" e/ J
, z+ a% X9 {. t$ G6 A“นอนพักหน่อยนะ” ใหญ่นั่งลงข้างๆผมหลังจากกลับมาจากคุยกับคุณเฟยเฟิ่งที่เบาะด้านหน้า 5 B. W2 [3 v% L! e4 N
+ z/ e* }: Y+ F! r/ ?
- o/ {" o0 ?; e( B8 l“ใหญ่จะนอนเป็นเพื่อนเล็กใช่ไหม” ผมมองไปยังคุณเฟยเฟิ่งอย่างกังวลตอนนี้ใหญ่เป็นจิ่นสือที่มีหน้าที่ดูแลเจ้านายของตน; w* @) }7 w" R+ I/ ~" [
/ ?' {8 s9 A; ?9 i1 t* y+ U9 i& E: g2 C! @* m f- [7 J+ t
“คุณเฟิ่งอนุญาตให้ผมมาอยู่กับคุณได้ พักเถอะเดี๋ยวก็จะถึงบ้านผมแล้ว” ผมเอนลงบนเบาะที่ถูกปรับเอน ผ้าห่มผืนบางถูกคลุมมาบนร่างก่อนที่แขนของอีกฝ่ายจะสอดมารองใต้คอ และมืออีกข้างก็ดึงผมเขามากอดไว้1 n/ L( C7 k; O! _% x7 ~- c
( ?; d" ~( F6 l# a5 \* T
- m5 Z% }' Q# L5 j" O+ Mผมซุกร่างเข้าหาความอบอุ่น สัมผัสอ่อนโยนที่จรดลงบนศีรษะเรียกให้ผมค่อยๆปิดเปลือกตาลง( ~: @$ Z) r7 b0 x3 M' D s
& ? v3 Q- p7 m; U6 y. e
ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายทั้งปวง...ขอให้เรามีกันอย่างนี้อย่าได้มีอะไรพรากเราสองคนออกจากกันเลย$ a2 Y4 |1 {; @. \, G/ s) ^
$ {3 z( p* @4 P( O! s7 \! W: \# @
6 |, D% u. M5 V* f. A
9 J& q- M; n4 L4 n7 ~+ \, s( j
4 U1 k5 A1 E5 x' A' _0 k' U3 J& |7 X5 g
เครื่องบินจอดลงบนลานของตระกูลเฟย...
. T8 `: R4 d# W y; p [% s
" v, B- L- `: h G, e5 V1 Z1 k2 B( `
6 Y1 Q* w$ B \ส่วนผม ใหญ่และเจ้าตี๋น้อยถูกนำมาส่งยังตระกูลจิ่น2 Q: \8 t: q& P) L' {: @/ h
8 E1 _/ M* \4 q" m" j% a7 \2 l5 u* _
ช่างเป็นบ้านที่มีทางลึกลับซับซ้อนเหลือเกิน จากตัวเมืองที่เป็นที่ตั้งของตระกูลเฟยต้องขับรถเลี้ยวลดคดเคี้ยว เข้าถนนนั้นออกซอกซอยนี้ ผ่านหมู่บ้าน ผ่านป่าเขาที่ดูไม่รกรังซ้ำยังถูกตกแต่งอย่างดี จนผมมึนงงไปหมดว่าตกลงแล้วเราจะไปบ้านคนหรือสุสานอันไกลโพ้นกันแน่
4 Q) m/ D/ y* u% @% M7 ?+ L* w2 k
! _, C0 ^/ s+ t
แต่พอผ่านรั้วที่สูงกว่ารั้วบ้านทั่วไปถึงสามเท่าเข้ามายังอาณาเขตภายในผมกลับต้องตื่นตากับภาพเบื้องหน้า! H$ m s* r& z* A3 Y
8 q# E3 B2 R' i2 }
/ a/ a. S$ a( K2 d% E" Cมันไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่วัง แต่มันคืออาณาจักร. g6 c8 {/ A% ?- f5 t
" Q3 q, G; Q, }0 d
; K" u! X* ~( A' |- r
ตรงกลางคือสิ่งก่อสร้างอันใหญ่โตโอ่อ่าสวยดั่งปราสาทในเทพนิยาย รอบๆบริเวณเต็มไปด้วยบ้านหลังน้อยใหญ่ ที่ดูเหมือนบ้านพักอาศัยบ้างเหมือนโกดังอะไรสักอย่างบ้าง ปลูกแซมสลับกับต้นไม้...เหมือนไม่ใช่เพื่อความร่มรื่นแต่ปลูกเพื่อแบ่งพื้นที่อย่างเป็นสัดส่วน ยังไม่นับรวมด้านหลังที่ผมมองไม่เห็นแต่คาดว่ามันต้องมีอะไรน่าเหลือเชื่อรออยู่แน่ๆ
# v, Q H0 A! ?2 Y) a, T
; d m+ k5 _, O* a) q7 I3 }7 c! L4 i2 ]6 [" J/ I; j
พอถูกพาเข้ามาในตัวบ้านก็ต้องฉงนสงสัยยิ่งกว่าเดิม" Y. m& c4 k: A
$ C5 `# f3 ~; C$ J3 a# x1 @
. E. O" z( D, Z5 F$ m- _
ช่างเป็นบ้านที่แปลกมากจริงๆ
& g! L5 C3 o0 ?, [! P; K
: l1 K" ]5 Y7 C3 s8 M0 |
5 R5 x& v: g1 L9 }9 F6 A6 mบ้านก็หลังใหญ่โตโออ่าตามสไตล์คนตระกูลใหญ่มีอำนาจ ชื่อเสียงเงินทองตามที่กล่าวไว้
3 B$ r6 r9 U/ q, K( R8 T& ?" l5 A f8 O' \7 u1 n
0 R# y' d9 [' d$ D% {
ที่น่าแปลกใจคือคนในบ้านต่างหาก
/ W( f. U: L/ T/ ^( C3 m. @) M) w0 t' _
5 X$ C3 V8 s# v9 J
! r( M+ F! Y5 |9 O! D2 @ทำไมกัน??...ลูกชายที่หายออกไปจากบ้านถึงห้าเดือน ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไรกลับมาบ้านถึงไม่มีใครดีใจเลย คุณจิ่นตั้งก็ดูเฉยชาอย่างที่ผมนึกไปเองว่าเขาคงเป็นคนหน้าตายแสดงออกไม่เก่งอย่างนั้นเอง แต่กับพ่อแม่คงต้องมีท่าทีดีใจบ้างไม่ใช่หรือ??
" H7 J+ s5 @' d f4 |) H$ k
4 V' [' d1 i% A. X _
3 s+ M' E. l# f Y$ O% n$ Iทำไมถึงทำท่าทีเมินเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยเล่า พอใหญ่หรือจิ่นสือลูกชายของพวกเขาเดินเข้ามาภายในบ้าน ตลอดทางมีเพียงคนรับใช้ที่ใส่ยูนิฟอร์มเหมือนกันโค้งคำนับทำความเคารพ
8 l2 U8 c! E$ F/ {' j# g# a, J* L" q" t4 V# `$ e+ }% o* p
: A7 ^3 _ _$ y& M
ส่วนผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแม่เพียงหันมามองและเอ่ยบอกให้ขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง ไม่มีการถามไถ่ ไม่มีความห่วงใยอาทรในดวงตาหรือแม้แต่รอยยิ้มดีใจ/ ~1 W2 q" W" |
d7 U2 r( V4 O# L
, o- Z# ^* l* V( z I& @
ทำไมกัน??% Q( a# ^7 M0 d h% _
$ d- y9 Q0 w; E4 p
5 b' Y" e7 B3 s& Nหรือเพราะเป็นบุคคลตระกูลสูงเลยต้องสงวนท่าทีเอาไว้??; W) Y' W6 [7 i4 g7 s3 I5 T
3 \3 t' w- O+ H5 R) c
) `' b- O+ D: O+ ]แต่มันก็ไม่ต้องขนาดนี้หรือเปล่า??# ]0 i5 `' T f
% W1 [# Q& b3 j2 f' {
7 m) N$ C7 z2 j0 Y
4 K5 v% E O7 G7 x$ P1 X. c. E% ?# A* W8 z( j
ปัง
7 V$ Y, B: x& _+ N( Q, ]
1 Y& K. n( {% i+ G1 G+ ?: q
2 v4 Q* A0 _4 L6 ~' w, xเมื่อเข้ามาในห้องและประตูถูกปิดลงผมก็แหงนหน้ามองคนตัวโตด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามใหญ่เพียงยิ้มมุมปากและลูบศีรษะอย่างเบามือ I9 x6 r: ]; u, l8 X
; A" F3 f& v6 t5 B. T# }! a; ?
: Z/ I f. m& j. \4 w* v% I5 c( d“อย่างเป็นกังวลเลยที่นี่ก็แบบนี้แหละ คุณอาจจะอึดอัด”
. ^2 I; i5 Z4 B. Z, Q9 l. m% A7 m/ r/ x' J3 y# N8 j/ s
$ k1 Y" N4 U4 D( [/ ?“ไม่เลย ถ้าใหญ่อยู่ได้ เล็กก็อยู่ได้สบาย” ผมพูดให้เขาวางใจ ผมไม่ได้อึดอัดใจเรื่องที่ใหญ่พูดถึงเลยสักนิด ผมก็แค่สงสัย...แต่ก็นั่นแหละอยู่ๆไปเดี๋ยวผมก็รู้เอง เรื่องที่ผมต้องทำต่อไปและทำเดี๋ยวนี้คือเคลียร์กับคนที่เมืองไทยต่างหาก
4 a1 r6 m7 i$ _6 i* ^9 v6 d) M" h) o, _5 K# D7 z
" C( U" C$ ^. L2 z8 e“ใหญ่ขอยืมโทรศัพท์ได้ไหม”
% W2 `6 L8 F2 G/ ]
3 M# i; z" {/ P4 ]5 K4 I7 ?( d6 v' G# B, p0 D
เขาพยักหน้าก่อนจูงมือผมมายังโทรศัพท์บ้านตรงหัวเตียง
4 x, k, T' @* y; q2 Z7 z% {) m X2 p2 n. D( d
1 W6 d% {2 W) v$ r5 {
เฮ้อ...คงต้องให้ไอ้ปอนด์ช่วยโกหกคนทางบ้านให้ก่อนล่ะนะผมยังไม่พร้อมที่จะบอก
5 A! y& s% l3 b# j* o
- h9 ]+ }; ]8 q# {, R; V3 X) Y, ?2 e, s& W( f! k+ N, E' r' A/ A9 K8 B
แต่ผมจะบอกแน่ๆ7 n; C& y. z( V
+ a' g! W. ^- }: K7 w3 B
ขอโทษนะครับพ่อแม่พี่เมตรพี่ไมล์...แล้วเล็กจะกลับไปรับโทษในเร็วๆนี้นะ
# p7 g8 D4 h1 }0 V9 z j( q |
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-22 15:30:09
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-22 16:49:10
โพสต์ 2020-4-22 17:00:37
โพสต์ 2020-4-22 20:53:33
อาจเป็นเจ้าชายมากกว่า คนคุ้มกัน นะ 555 
โพสต์ 2020-4-22 22:05:26
