|
เร่ร่อน17.1; y) ~) Q# E# i; a. k
) y" C4 j5 t+ B; N& u4 O) T- [8 I ~! p' N! }
“เล็ก...เล็ก...”" l& {' c# P* e# Y( y) d
5 M |' b! g( e: p; f) v7 a2 w* z5 y/ v. t
“...”) n8 F; x( n& W8 |( E
$ ?4 L' s# b8 Y# D
3 A7 z" r$ W- V5 u4 n; q( o$ f# P6 K0 [9 l6 g“ไอ้เล็ก!!”9 w4 C7 E8 G ~8 Q4 y
& u8 D2 a" q+ j! o4 g4 L
1 D0 g% s; L' a7 Hเฮือก!!$ a* L! E) r9 J; L
3 b. X" v& z v1 p) k
9 E# w+ e5 Q/ _( ]
ผมสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจกับเสียงหวีดที่ดังเข้ามาในแก้วหู แล้วก็ต้องกระพริบตาปริบปรับอาการมึนงงเพื่อรับรู้บรรยากาศรอบตัวหลังจากที่หลุดการรับรู้ไปชั่วขณะหนึ่ง2 O A" ~" O3 E0 `$ N# x; J
3 d9 {7 @3 w4 E
`6 u; B6 j4 i( n. ~- c& e“เป็นอะไรวะ นั่งเหม่อทั้งวัน เลิกงานแล้วไม่กลับบ้านไง” พี่มิ่งยืนท้าวเอวจังก้าอยู่ตรงข้ามเอ่ยเสียงเข้มอย่างหัวเสีย ก็วันนี้แกมาเรียกสติผมตลอดวันเพื่อให้ผมได้ตั้งสมาธิทำงาน แต่พักเดียวความนึกคิดของผมก็หลุดลอยไปอีก! H7 {* [: r% u
5 z& A) z4 t: T: f& Y+ G+ S8 M7 ]. W+ Q+ Y q& V
ไม่แปลกที่พี่แกจะหัวเสีย...และเป็นห่วง+ [9 a7 m9 d% c& |; |4 _$ o
5 g* \/ h# o4 p8 d% |9 v& M& W( m4 Z6 v! L8 ~1 X! Z
เฮ้อ...ทำไมชอบทำให้คนรอบข้างกังวลนะคนเล็กนิสัยไม่ดีเลย
6 Z( L- S- j0 o/ R9 ^. |
( r/ K. \7 B7 a* m9 q$ A( t/ O$ {
+ S- y2 s3 e% s* Yก็ได้แต่เอ่ยว่าตัวเองไปพลางรวบของเก็บไว้ที่มุมหนึ่งของโต๊ะทำงานเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน ในใจยังอดคิดไปถึงเรื่องที่พานจะนึกถึงมาตลอดวันไม่ได้; ~. _6 O3 M' ]- w& p7 H
' a E/ s8 I- E" ~. G% v& \6 i$ U5 w9 l
ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าคิดมากมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว6 c% f2 D" Q) n% G5 h' U2 j/ ^. C* x
, ^! G, z: q+ s* @- a5 `) t$ I3 X& Y' F( y
เมื่อวานเช้าตอนสิบโมงผมออกไปพบคุณเฟยเฟิ่งตามนัดหลังจากที่ไปส่งคุณตาและน้องดาวกลับเชียงรายแล้ว และสิ่งที่ผ่านการบอกเล่าจากปากบางสวยเกินชายของเขาก็ทำให้ผมทั้งอึดอัด กดดันตื่นเต้นกับเรื่องราวของใหญ่ในมุมที่ผมไม่รู้ แต่ต่อมามันก็ทั้งสับสน มึนงงและหน่วงไปทั้งหัวใจอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปกับสิ่งที่ ‘เจ้าของชีวิต’ ของใหญ่ต้องการ4 \% t8 q& e4 m+ l
! g8 y- v* Y/ _) {- h
% x; K8 J q# A; A r# p; U/ O- Kไม่ใช่สิ...ต้องเรียกว่านาย ‘จิ่นสือ’ ถึงจะถูก
# p6 Z2 S1 L+ B- j3 v
' F9 [2 b( g+ W; r0 Q
0 l5 z1 _' i4 N9 X/ b( jผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนพาร่างตัวเองมายังรถส่วนตัวแล้วขับไปยังริมหนองที่ตั้งร้านกินเส้นอย่างที่ทำเป็นกิจวัตรประจำวัน
5 ^$ i, o5 C" O; e5 v) @3 a
" M8 _% p" H5 S$ I. |
; P0 H8 I) {6 q“คุณเล็ก เดี๋ยวน้ำซุปลวกใส่” นายเจ้าของร้านกินเส้นเบี่ยงกระบวยลวกเส้นหนีก่อนใช้มืออีกข้างดันผมที่ยืนชิดกอดเอวเขาไว้หลบไปด้านหลัง ซึ่งผมก็ยอมถอยไปนั่งที่เก้าอี้แต่โดยดีให้ใหญ่ทำก๋วยเตี๋ยวให้ลูกค้าต่อ สักพักผมก็ย้ายตัวไปเล่นกับเจ้าตี๋น้อยตรงมุมกำแพง
+ _' f* E h) H4 C- M" b% B' ?5 T# {5 _& f5 [9 V- X! c
! q/ Y/ n2 J3 Q' Y$ |1 S Uเดี๋ยวนี้กลับจากทำงานผมไม่ต้องมาช่วยใหญ่เสิร์ฟก๋วยเตี๋ยวแล้ว จะมีบ้างก็ตอนช่วงหัวค่ำที่คนเยอะๆแต่ก็ไม่หนักเหมือนเก่าเนื่องด้วยใหญ่ได้จ้างน้องหลงหลานชายป้าแขกที่ขายกล้วยปิ้งอยู่ตรงข้ามมาช่วยงานหลังเลิกเรียน โดยให้ค่าจ้างชั่วโมงละยี่สิบห้าบาท ซึ่งหลงก็เป็นเด็กที่ขยันมากทั้งที่อายุแค่สิบขวบ
5 T6 h' Y# M; k0 A ^& H) ~
' P/ W" S& w* [0 w$ U9 V4 Z
6 Q0 M/ L! q& l5 `9 ]ดังนั้นหน้าที่หลักๆของผมคือช่วยใหญ่เก็บร้านตอนสี่ทุ่ม ซึ่งเจ้าของร้านก็ช่างขยันไล่ผมกลับไปพักผ่อนนอนหลับที่ห้องเสียเหลือเกิน แต่ผมไม่ไปหรอก...อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ด้วยกันให้มากที่สุด
?2 P& ]& p" G2 O5 U: j) m. w1 H* U! n# A0 ]
! j% S1 y4 N, j3 k1 n0 ^ a
“อ๊ะ ตี๋น้อย...จริงๆเลยติดสาวซะได้” ผมที่นั่งเกาคาง ลูบหัวเจ้าตี๋น้อยอยู่สะดุ้งผละตัวออกห่างเมื่ออยู่ๆเจ้าหมาหนุ่มตัวโตก็กระโจนวิ่งเข้าไปในหนองทันทีที่เห็นเจ้าหมาสาวพันธุ์บางแก้วที่เจ้าของพามาเดินเล่น
: d# e- k, ]0 f4 f, [/ R0 A5 r
9 N3 H. g/ u6 y. Q: I( i
) }* g: p s' ~( J. D- Uดูสิ กระดิกหางยิกๆเชียว+ `$ a) w* c: s: S- f4 _6 Z% _( `
/ v: R4 r0 w6 O) Y* s3 m+ M
: N& |) T% n! u4 J3 _' Q0 L T
เมื่อเจ้าตี๋น้อยจากไป ผมจึงทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย ใช้สองมือกอดเข่าแล้วจ้องมองไปยังคนตัวโตที่ยืนทำก๋วยเตี๋ยวตามเมนูอย่างเพลิดเพลิน...และเหม่อลอย9 a5 ]5 ^! i1 F6 r8 Y2 }8 N) z
/ ^6 j7 c* S$ h/ Y
4 \% W& G, _ p( ^! x7 t
- b2 c* n9 b- ]- g) x$ S6 D6 R6 @‘ทำไมถึงเรียกเขาว่าใหญ่ล่ะครับ’- {# {% A; L6 T. g7 ]
( }/ o' L. |( V0 J+ ~$ H) B: N2 p. U q+ T" W: L
คุณเฟยเฟิ่งเอ่ยปากถามขึ้นหลังจากที่เราทักทายชวนคุยนอกประเด็นกันมานานแล้ว ผมจึงสูดหายใจเข้าลึกเตรียมรับฟังทุกเรื่องและถามทุกอย่างที่ผมอยากรู้ในวันนี้
7 V9 m+ k% t6 x! l2 }9 X$ i, u% V) I, }
+ d+ F6 W- g; _: X- A7 E7 C' |' ~
แต่ก่อนอื่นผมต้องตอบคำถามเขาก่อนสินะ7 E* r @. o, S* ]3 V1 G
1 I- I* k* v+ Z% M
, C$ I& ^+ T0 l+ G+ @- H; i0 [. @‘ผมเป็นคนตั้งชื่อนี้ให้เขาเองครับเขาจำอะไรไม่ได้...’
& o/ I( T/ g) o
5 h4 T) K& H: A. B9 t" s
- D1 O1 F7 F' H‘เป็นอย่างที่ผมให้คนไปสืบมาจริงๆด้วยสินะ’ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางที่เหมือนรู้เรื่องทุกอย่างอยู่ก่อนแล้ว
2 m: N9 Y+ z1 u8 U. j" i/ v; I0 e8 G/ K( l8 K5 J
. _* {3 G7 ?( h1 }$ J8 G7 S7 u+ Z1 i
‘คุณรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว’' T8 Q# U4 d" g; u: u6 ~8 }
1 R [- S* N0 ~5 b+ {
# d+ n! x' X2 M0 ?$ {& `9 H‘ครับไม่ใช่เรื่องที่สืบยากอะไร’
1 N5 a6 u. b/ M/ L' }6 V. L p. x5 h4 L7 P4 J) |+ u" O9 k3 [
- Y* l2 }0 ~7 m; z+ |‘แล้วใหญ่...’
3 M5 Z# o* O F, \" E. {+ H
3 U4 j* t5 {7 X
7 Q) q" i5 z2 D- J9 i' E7 c‘ความจริงเขาชื่อจิ่นสือน่ะ...จิ่นสือ พี่ชายของจิ่นตั้ง’ลมหายใจผมสะดุดไปช่วงจังหวะหนึ่ง...จิ่นสือ...อย่างนั้นเหรอ...ถึงว่าทำไมทั้งสองคนถึงได้มีหน้าตาและท่าทางคล้ายกันนัก! t4 g' l5 [( u1 e6 E
6 ]; W/ ^; J, r& h/ @7 p# ~
% ]1 g: m0 o# |" z- \# x) p: L‘ขะเขา...จิ่นสือ...เขาทำงานกับคุณเหรอครับ...’
# q* W, f9 N5 k* r5 V! v: I! M0 l7 v" M: Z0 m6 d1 ~" H
" T3 q: O7 Y ~‘จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิดนักเขาเป็นบอดี้การ์ดของผม และผมมาที่นี่ก็เพื่อจะมารับเขากลับฮ่องกงด้วยกัน’ 8 s$ R* u: ?( _5 h3 W4 d4 \
0 n* \" | t' _) h g+ y
9 `; H% s' H8 c$ w5 b! K0 _$ ?' T. Oประโยคข้างต้นทำให้ร่างกายของผมเย็นเยียบและสั่นสะท้าน แม้คำพูดของคุณเฟยเฟิ่งจะนิ่มนวลใบหน้าอ่อนโยนประดับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร แต่ความคิดด้านมืดแวบหนึ่งของผมกลับเห็นเขาเป็นศัตรูด้วยรู้สึกว่าคำพูดของเขามันช่างโหดร้ายเหลือเกิน" J* O; b& B6 u9 L& q
, T/ i% Q" R% t1 \! H/ J1 d/ ?! M1 m$ `1 E, {( v. Y- X; F
‘แล้วทำไมถึงจะมาพากลับไปตอนนี้ล่ะครับ นี่ก็ผ่านมาตั้งห้าเดือนแล้วตอนนี้ใหญ่ก็ปรับตัวกับที่นี่ได้ ร้านก็กำลังไปได้ดี แล้ว...แล้ว...เขาก็จำอะไรไม่ได้จะกลับไปได้ยังไง...ให้เขาอยู่กับผมที่นี่...’
) a. L/ H2 [/ a" b' b4 H
5 Q" M& W; [& ~- e0 X. M+ z
6 t9 f- Y- }- e1 v" c! M‘คุณเล็กครับ’ น้ำเสียงนุ่มนวลต่างจากประกายตาเฉียบขาดดึงรั้งสติของผมกลับมา สายตาของคุณเฟยเฟิ่งบ่งบอกว่ารับรู้อะไรที่มากกว่านั้นและช่างเห็นใจผมเหลือเกิน
3 F$ E- t; ]" N. S; ]7 I1 a2 {: J$ D/ d
' ~6 J) V5 S: G0 ]+ H8 rถ้าเห็นใจก็ได้โปรดอย่าพรากเขาไปจากผมเลย...
0 Z- Q& T: ]: [
6 J1 f' W) E' N5 Y* x# p9 K- K' o' j, u5 |
‘เหตุผลที่คุณเล็กยกมาผมเข้าใจ แต่ยังไงสักวันเสี่ยวสือก็ต้องกลับฮ่องกงเขามีหน้าที่ดูแลคนตระกูลเฟย เป็นสมบัติของตระกูลเฟยลูกศิษย์อีกมากมายรอให้เขากลับไปสอน ไหนจะครอบครัวของเขาอีก เสี่ยวสือไม่ใช่บอดี้การ์ดทั่วไปแต่เขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูลจิ่นที่รับใช้เรามาหลายชั่วอายุคนและมีมีอิทธิพลทั้งในฮ่องกงและจีนแผ่นดินใหญ่’
% [9 P( ]/ L# V+ T+ h" B4 I1 h& Y5 r4 {, y" ]7 w( ?- i9 a
; }3 J8 {' d5 s% C2 O$ k( g
‘เขาดูยิ่งใหญ่จัง’
. u4 j& x6 C! @: ?4 L+ ^+ ] j- I5 v5 u3 z5 o) d& T
' k# n# O8 h/ j+ g& Q) ?‘อืม ที่คุณพูดก็ไม่ผิดนักเสี่ยวสือของผมเขาเป็นคนเก่ง มีพรสวรรค์ทั้งด้านบุ๊นและบู๊มาตั้งแต่เกิด แน่ล่ะเขามีอาจารย์ที่เก่งมากถึงสองคน...’ แววตาที่สะท้อนออกมาบ่งบอกว่าเข้าภูมิใจกับเสี่ยวสือของเขามากแค่ไหน เขายิ้มบางให้ผมแล้วเอ่ยต่อ‘พ่อแม่ของเขาน่ะครับ’' a+ V& }: c/ w, v* |7 u1 D( c
# h" }" b) k3 T) A- t. B1 f! A- I5 B2 H H- ^) q0 ^
‘งั้นคุณจิ่นตั้งก็คงเก่งมากเหมือนกัน’ ผมเหลือบมองไปยังผู้ชายที่ยืนตัวตรงนิ่งอยู่ด้านหลังคุณเฟยเฟิ่ง ซึ่งเขาไม่ได้หันไปมองเพียงแค่ใช้ปลายนิ้วไล้ขอบแก้วกาแฟแล้วยกยิ้มมุมปาก
3 w1 v% ^% _, o: d1 B8 Z" e, [3 i! s8 m& u
( T& P* Q' d* B) V' E8 P‘ครับเขาเก่งมาก แต่เก่งแค่ไหนเขาก็เป็นคนของพี่ชาย ไม่ใช่ของผม’. J/ J0 n& n! d* i
% L8 L+ e- f1 W6 x. M: n3 Q" B
{2 a+ `, _- b0 a# r5 h( Z‘เอ๊ะ??’
N& I; |2 {+ G
2 ]( @& t! H& G0 g; z$ M
4 |; q/ m3 H$ R. R3 K‘จิ่นตั้งเป็นคนของพี่ชายผมน่ะครับ...เขาทำคนของผมหายเลยเอาคนที่เก่งเท่าเทียมมาใช้คืน’ ผมไม่ได้รู้สึกถึงความยินดีในน้ำเสียงนั้นเลย หนำซ้ำยังเต็มไปด้วยการประชดประชัน" Q! Y# a/ o- k, w
4 I P& s! g! \7 Y4 _2 O
1 ~1 [+ C( w+ X4 L O. Kผมบีบมือชื้นเหงื่อแน่นพลางเค้นเสียงผ่านลำคอตีบตันรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่พาใหญ่มาหาผม ‘ยังไงเหรอครับ’7 r0 L$ o/ f8 n- b7 T
{' ?8 P8 O0 O8 b
' g1 \# V" q# l/ h, {: x( l‘เมื่อห้าเดือนก่อน พี่ชายผม...เฟยหลงมางานประมูลเพชรที่ประเทศไทย มันเป็นธุรกิจอย่างหนึ่งของตระกูลเรา...เพชรในงานมีมูลค่าหลายร้อยล้านจึงต้องมีคนควบคุมดูแลที่เก่ง ฉลาดและแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็วและฉับไว ซึ่งตัวเลือกก็คงไม่พ้นสองพี่น้องตระกูลจิ่น ผมจึงต้องยอมให้เสี่ยวสือมาไทย’ แล้วใบหน้าเขาก็หม่นลงเมื่อเอ่ยประโยคถัดมา ‘แต่พองานเสร็จกลับไม่มีแม้แต่เงาของเสี่ยวสือเลย’
, I( |' n" F$ [, n) @( m% @$ v; p4 K* u
# ?7 W# B* `2 |! j
น้ำเสียงสั่นไหวพาหัวใจของผมกระตุกตาม เพราะการแสดงออกของเขาที่บอกว่าเสี่ยวสือสำคัญกับเขามากเท่าไร...เช่นเดียวกัน...ใหญ่ก็สำคัญกับผม...5 V- w5 b1 \6 v
8 q% v6 m% N; G/ {7 a
; j3 b! C$ [* W‘ทุกคนปิดปากเงียบไม่มีใครเอ่ยปากบอกอะไรผมสักคำ จนพี่เฟยหลงมาบอกเองว่า...เขาตายแล้ว...ตอนนั้นผมรู้สึกแย่มาก...ในหัวคิดเพียงแค่ว่าเสี่ยวสือของผมน่ะเหรอ คนที่โดนดาบฟันเข้าที่หัวใจยังรอดมาได้...แล้วทำไม...ทำไม...คุณเล็กครับ...’ เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมอย่างร้องขอ
" E- a" j) Z( e" e; _% W/ |2 [. D1 L" \, Y8 _$ `$ U4 L" f) A
l( L) \5 q* E7 t# M' I
‘ให้เขากลับไปกับผมเถอะครับ ผมมาไทยก็เพราะไม่เชื่อว่าเขาตายตามหาทุกทาง สำหรับผมเขาไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดหรือคนดูแลเขาเป็นทั้งเพื่อน ญาติ เป็นพี่ชายทั้งๆที่เขาอายุน้อยกว่าผมเป็นคนเดียวที่ผมวางใจ...’ p9 s* t7 D& B5 Z) k6 V1 \! ^3 ]
7 l. A3 M: [9 o! }! q9 ~9 C w* m( L5 ]" A4 |* q' K2 N
‘อายุน้อยกว่าเหรอครับ งั้นใหญ่อายุก็ไม่น่าเกินยี่สิบห้า??’ ไม่น่าเชื่อ คุณเฟยเฟิ่งดูอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบห้า ผมคิดว่าเขาจะอายุน้อยกว่าใหญ่สักสามสี่ปีจริงสินะ เขาเรียกใหญ่ว่า...เสี่ยวสือ...6 }: l8 _( ^* B+ s
! O( c% p1 |9 M: x9 E- U: n1 U4 c% V6 ^
‘ฮะๆผิดแล้วล่ะครับ เสี่ยวสืออายุน้อยกว่าผมห้าปีส่วนผมปีนี้ก็สี่สิบแล้ว’ ผมเบิ่งตาโตอย่างตกใจ สี่สิบ!? ชายผู้มีใบหน้างดงามที่นั่งตรงข้ามผมอายุสี่สิบแล้ว ผมเข้าใจมาตลอดว่าเขาน่าจะรุ่นเดียวกับผมโอ้ว...เขาเป็นน้าผมได้เลยนะ: J# ]7 c+ A% ]$ e
+ @' }. [& n x5 K
- o' K; E" f/ q! Y2 Q0 J, e0 |
งั้นใหญ่ก็อายุ...สามสิบห้า!!ส่วนผม...ยี่สิบสอง!!; M* z- _% }# l1 c" q
! ], W/ O1 ^0 V. }
4 n7 `' n: b. O) o! e( J$ pเขาแก่กว่าผมสิบสามปี...นี่ผมมีสามีที่อายุมากกว่าหนึ่งทศวรรษ!!' Y+ a0 c3 P1 ~0 D
4 t5 N+ l r: N+ w2 m. C
2 V( }( G& e2 \( g
แล้วเสียงหนึ่งก็ทำให้ผมหลุดความคิดออกมาจากเรื่องอายุเพื่อได้ยินสิ่งที่แย่กว่านั้น) Y: S" M& f: O. {6 I W- U# f
& u8 N7 r# J8 f1 _+ E2 K/ c, d" p9 G4 T$ g3 A! ~. l" m+ I
‘คุณเล็กได้โปรด...คืนเสี่ยวสือมาได้ไหมครับ’ 9 f8 D8 ?9 T; Y! N3 f
5 z: m2 E4 M7 d, e c
# V. Y9 N- R8 u0 R& |: S1 g/ n
‘...!’ k0 g6 W, y" m4 c3 h4 Q! x
1 B' ]. }5 f$ l, {9 ^% U
* O, a- _: J5 m) x& W6 o) x
‘นะครับ’
@7 e7 u R: n( F) w) h
" J1 T2 e1 Y* M- ~& V/ b: R, [) T0 Y
7 U, D1 S- R9 n/ j2 w6 Z‘ละแล้วทำไมมาเอาป่านนี้ล่ะครับ’ ทำไมจะมาเอาเขาไปในวันที่ผมขาดเขาไม่ได้แล้ว
9 v7 e" J% [5 }6 j8 e' _$ Q! X
& b/ `4 s! C/ B. d8 }7 C3 m2 u* ]
‘ผมไม่รู้ว่าคุณจะเชื่อไหม แต่เราตามหาเขามาตลอด แทบพลิกเมืองพิษณุโลกหา...แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะลอยแม่น้ำมาถึงนครสวรรค์ได้ ทันทีที่เราเห็นเขาจากรายการอาหารทางทีวีเราก็รีบตามมา จะมาพาเขากลับแต่มารู้ว่าเขาจำอะไรไม่ได้เลยจึงค่อยเป็นค่อยไป จิ่นตั้งแนะนำให้ตีหัวลากกลับฮ่องกงด้วยซ้ำ แต่เชื่อเถอะต่อให้ยกคนมาทั้งตระกูลเฟยก็ล้มเขาไม่ได้ ทางเดียวที่จะลอบพาเขากลับไปได้คือ...จับตาย...ซึ่งผมไม่ต้องการแบบนั้น’
( r' [3 u9 k& N- @9 |) S
4 O9 u/ k# F d; {, S
6 r. T6 L1 A% [$ k4 B‘ถ้าเก่งขนาดนั้นทำไมเขาถึงโดนทำร้ายได้ล่ะครับ’/ b; p; w7 @3 b) h% |" [
6 {4 s6 q/ h9 M% w c2 d) p2 y
0 ]6 R, s+ x$ A7 F7 A‘เพราะเขาบ้าระห่ำเกินไปเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกกับทายาทตระกูลเฟย...ซึ่งก็คือพี่ชายของผม’ คงเหมือนวันที่เขาเข้าไปช่วยผมในกองเพลิง
5 Q; E+ @9 c" F. Y' [# W
( F8 k3 u/ x9 G( K2 I( {
a& B `) b( N. M" z‘ตะต้องเอาเขาไปจริงๆเหรอครับ...’; h7 \8 r/ S7 t% v4 P+ z
: w) ^& k3 k+ I8 e
& L G2 L9 z% u. }5 {‘ต่อให้วันนี้ผมใจอ่อนแต่สักวันเขาก็ต้องกลับไป เขาเป็นคนของตระกูลเฟย ก็เหมือนยกชีวิตให้ตระกูลเฟยแล้ว’
2 w5 ]9 f( C7 [* A2 N3 l; O1 q6 C( s) I3 P8 O1 V
& G# {1 Y" j0 E‘...!!’7 s$ c! Y y; L
" F& I7 s8 f4 u+ @& a
7 I; d" E1 s0 F1 u4 U) t
ทำไมถึงฟังดูโหดร้ายจัง...
& W& V* J9 v. L% N) i1 k' e$ [8 ?) f, w9 n+ t! d
1 m! K% X8 T4 J' f: ?/ O; Z‘สำหรับผมยังไงเขาก็เหมาะที่จะเป็นคนดูแลตระกูลเฟย มากกว่า...พ่อค้าขายบะหมี่ถ้าผมพูดแรงไปต้องขอโทษด้วย แต่ผมจำเป็น ยังไงก็ฝากคุณเล็กด้วยนะครับผมรู้ว่าคุณต้องเลือกทางที่ดีที่สุดให้กับเขา’
- V# r1 e: K6 a; g4 M- k0 T8 ~4 ?0 D' _. W+ r( u& S
5 M+ e/ h- J/ P: I; k' {0 I1 [+ [9 ]: R3 }+ N( c9 T
“คุณเล็ก...เป็นอะไรหืม หน้าตาดูไม่ดีเลย” ผมสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงปลายนิ้วที่ลูบลงบนแก้มอย่างห่วงใย ผมรีบก้มหน้าพลางกระพริบตาไล่น้ำตาที่เริ่มคลอหน่วง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันเมื่อมือใหญ่เชยปลายคางผมให้เงยหน้าสบตา “ร้องไห้ทำไม...”
; g3 j6 z0 S* K# o$ v% Y9 V
/ C8 S$ ?$ g9 e& n* ^
4 H0 i4 A E3 s( q1 x4 D# Y3 j. f" k“เปล่าแค่ปวดหัวน่ะ”
. f* H+ O: z9 i. H0 W- Z. n
3 M3 w% r/ Z# J2 |( r: e' R$ B' w, d& a
“งั้นกลับห้องไหม” ผมส่ายหน้าพลางจับฝ่ามือใหญ่มาแนบแก้ม ' k; n1 Y; u& a* c) i
6 Y5 y* a/ Z5 j9 V' Y {5 @* m
4 {) h3 v( U3 Z7 F z. U* J
“วันนี้ปิดร้านเร็วหน่อยได้ไหม”
' b4 q3 l. [% [ |6 E) l b; \# Y! K
" H3 I H8 }. L3 V( N, A
# Q& m2 h4 B& u% l. j# ~“ได้สิงั้นเดี๋ยวลูกค้าชุดนี้หมดเรากลับห้องกันนะ”1 b, V" l3 W% ]3 W( u$ D! ^9 |
8 z( L& x; x" c8 l
8 [: h k0 R7 p# V- {( k2 |# ?
“ของที่เหลือล่ะจะไม่เป็นอะไรเหรอ”
/ V! x* h2 x8 ?/ F w7 J, r) L& L5 ?& U9 E! @* w& d) i! d
* \/ G! X, h0 J# ]' p! q, K9 p
“ไม่หรอก วันนี้สิ้นเดือนนะคุณจำไม่ได้หรือไง” ผมยิ้มบางออกมาซึ่งเป็นรอยยิ้มจริงๆของวันนี้ที่ผลักดันออกมาจากหัวใจอันเต็มตื้น จริงสิ วันนี้สิ้นเดือน...วันที่เราตกลงกันว่าจะปิดร้านกันตอนสองทุ่ม และเปิดให้คนเร่ร่อนไร้บ้านหรือแม้แต่คนมีบ้านแต่ยากจนเข้ามาทานฟรี
" W9 i4 M f c' c+ o8 W* e' k
- X4 o6 E) \! A# H/ O/ e B e5 F( i4 a. u7 Q* h0 E
เพียงแค่วันนี้เราเลื่อนปิดร้านเร็วขึ้นเพื่อให้คนยากไร้ที่รออยู่ได้อิ่มท้องเร็วขึ้นด้วยเท่านั้น) B3 F) E/ X, `
' M* }" z% O* W) N' c
6 g$ x* ^' J/ ~) M( o( fเพียงแค่เราจะได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มและอิ่มสุขของพวกเขาเร็วขึ้น...ก็เท่านั้นเอง...
: }; A$ q ]7 H/ H/ F6 H# X g5 s9 @; `7 D9 ]0 ~' q5 u
. v( T$ ^2 l* y4 Z! tแต่เป็นเรื่อง...เท่านั้นเอง...ที่ทำให้ผมมีความสุขทุกครั้งที่นึกถึง ยังจำได้...เมื่อเดือนที่แล้วใหญ่เดินมาบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉยสวนทางกับความปรารถนาดีต่อผู้อื่นโดยสิ้นเชิง
" j8 x( @5 \9 n/ H) W' o% W6 k8 m' R" a' `8 r' y
- [6 H; P7 F7 K" K5 P& U t* s
- u5 v* b+ e# q9 c2 m# }
‘ตอนนี้ผมก็ขายก๋วยเตี๋ยวได้กำไรพอมีเงินเหลือเก็บแล้วคุณจะว่ายังไงถ้าผมจะแบ่งกำไรส่วนนี้ไปช่วยคนอื่นที่เคยเป็นเหมือนผมบ้าง’
6 v% ?) p* |1 E8 y$ v* b5 c. B/ y; i+ E/ S- H( D
$ p# l* ^) t9 h' F3 A; }2 m
‘ฉันจะว่าอะไรได้ล่ะนอกจากดีใจ’
7 E+ e0 C& q7 t
& M! Y4 j5 }/ ]( j
) W& x- F# a4 V) o6 Y/ Z‘ถ้าอย่างนั้นเป็นทุกวันที่สิบห้าและสามสิบของทุกเดือนดีไหม’# l X: q |7 [7 K4 y, B$ z
: ^+ X6 r9 \+ p0 ^2 ~
+ N8 v! d H q& a5 g/ s2 @‘อื้มวันไหนก็ดีทั้งนั้นแหละ’8 U' ~6 _& z. S$ e
4 W& N: n5 f; g F& r
* s! T3 Y2 t5 g& n/ t5 [) ?# v0 r# n
& H y. R3 s6 b( x
- Y8 P ?- L/ l
20.30 น.
( q6 U2 f/ _ i! M/ P# R
/ e6 Y( r& B3 w+ l0 ^% V I; ]. E: b6 }- M& f( I) X7 G3 H$ x+ X x
แอ๊ดดดดด
- V5 s1 i3 { l
8 k% D" ^: A: x! H% g
- {( j# @2 U: L8 ^% V+ d$ w$ u9 X) Vปัง
. ~; f8 `7 l' b- U8 N
2 H; v. z z6 i2 K4 v) |3 B2 r
$ T( t) F& t- v“ใหญ่...เดี๋ยวให้อาหารตี๋น้อยเสร็จแล้วไปอาบน้ำนะเล็กมีเรื่องจะคุยด้วย” 3 g. g0 I$ g- ]0 S5 ~! j
/ j3 M$ L( O' I5 M% p6 Z* C- }7 ^
+ f9 u* v* |! Z$ Y9 @
ทันทีที่เข้ามาในห้องถอดรองเท้าไว้บนชั้นวางเรียบร้อยผมก็หันไปบอกนายหมาตูบก่อนจะเขย่งตัวขึ้นไปหอมแก้มสากและเดินแยกตัวเข้ามาในห้องนอน ล้มตัวนั่งลงบนพื้นเอนแผ่นหลังพิงปลายเตียง สองแขนกอดเข่าทั้งสองข้างที่ยกชันขึ้น
) m# `3 T$ _$ }( V' d# c q. t' `1 g2 O% w" _! ~$ ]
6 D- i0 ?( G& j4 K. C5 u) Kใหญ่คงคิดว่าผมมาอาบน้ำ...
$ Z4 m) G9 M% ?: q7 a. A8 N6 c+ x
- [$ A. `* D# H1 j5 V* X
+ l& k# }7 O6 K; d+ nแต่เปล่าเลย...ผมเข้ามาทำใจกับเรื่องราวที่ผมจะคุยกับเขา...
+ \6 i! V. n8 j0 n9 x: k1 k% J- `1 Z' ?3 }1 w
1 L. ^4 B" F$ @& y3 ~8 @- F
ถ้าถามใจผม...ไม่อยากให้เขากลับไปเลย แต่เรื่องของหัวใจก็เป็นเรื่องหนึ่ง...สิ่งที่ผมยกมาเป็นเหตุผลคือชีวิตที่เหลือของใหญ่ต่างหาก...
/ j3 k- {3 I& d+ f# h4 w6 ~. e5 y6 X+ V7 v: ~8 I/ M
. i4 _6 y7 I" ~9 w2 n( \ถ้าเขาใช้ชีวิตเป็นนายตี๋ใหญ่...เป็นแค่พ่อค้าขายก๋วยเตี๋ยว...เขาอาจจะมีเงินไม่มาก ไม่มีอำนาจ เป็นคนไร้ตระกูลใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ในจังหวัดเล็กๆ...9 }. k2 J* ^: H' |; x0 Y
7 ]' }0 ]' e. y8 I
1 ?% [( [' F1 C- z& oกลับกัน...ถ้าเขาใช้ชีวิตเป็นจิ่นสือ...บอดี้การ์ดมากฝีมือผู้ดูแลรักษาชีวิตคนตระกูลเฟยที่มีธุรกิจทั้งอสังหาริมทรัพย์ เหมืองเพชรพลอย คาสิโนและธุรกิจยิบย่อยอีกมากมายทั่วเอเชีย...แน่นอน รายได้ของจิ่นสือที่ดูแลบุคคลสำคัญเหล่านี้คงประเมินค่าไม่ได้ ไหนจะเป็นลูกชายคนโตของตระกูลจิ่นซึ่งฟังดูแล้วก็คงไม่ธรรมดา ประกอบกันแล้วเขาก็เป็นคุณชายในคราบบอดี้การ์ดดีๆนี่เอง...แต่ต้องใช้ชีวิตเป็นโล่ป้องกันฝ่ายตนและพร้อมที่จะเป็นอาวุธคร่าชีวิตฝ่ายตรงข้าม อยู่ท่ามกลางอันตราย..." `, W7 L, R6 K% \8 h* c! @# ]
0 w$ ?! @ Q8 i6 @* J0 }
, C) H1 N4 U# S3 v$ [. L...ต้องสวมหัวโขนเป็นใครกันที่จะทำให้เขามีความสุข, r# x' t0 [7 v# q$ e9 b+ q7 K* Z
9 _/ m2 g) c5 f' B: f, ]5 S
! y/ O* j0 W& l) L6 N& {2 C
ซึ่งเรื่องนี้ผมคงคิดแทนเขาไม่ได้ ตัดสินใจแทนเขาไม่ได้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ต้องเลือกเส้นทางจะเดินต่อจากนี้...ไปข้างหน้า...หรือเลี้ยวกลับเส้นทางเดิม...
) m' A7 q$ n1 U1 n e# Y) z* K" |1 ~9 a! H1 y) y$ G
$ R4 O/ M+ u/ o+ O5 L
...จะทางไหนเพียงแค่เขาเลือกผมก็พร้อมจะยอมรับและอยู่เคียงข้างขอเพียงอย่างเดียวไม่ว่าจะเลือกทางไหน...เลือกผมด้วยก็พอ...* I& e) }: I3 x8 v5 ?8 o
' ^4 ], g% i1 r2 E+ E- v1 A
6 o6 h% d; _ {. _2 K
+ g i' k! _% k) G' T8 |- o
3 r& U: Y( ^6 o' U1 |& T
/ Q# f5 a$ p3 }% g+ H! P“นั่งสิ”3 O6 Q* X U$ N" P1 ]
( _& B4 t" E$ c& _4 Y' b
* f$ n6 i! M- {“คุณเล็ก...ดึกแล้วน้ำค้างจะลงนะ”5 \, P+ c$ G" I/ `6 K# o
J: \0 n6 l2 u/ {" W7 J; u8 \: j E2 V9 W! m5 S& f7 w5 n
“ไม่เป็นไรหรอก”: ~3 B* Y, e+ K! T+ o, L
G6 Q; E& T. U1 M3 x* F; y* g1 \, a8 W! S3 K1 @
ผมดึงใหญ่ให้นั่งลงเคียงข้างบนพื้นที่ระเบียงห้อง หลังพิงกระจกใสสองขาวางเหยียดไปตามแนวพื้นกระเบื้อง ใบหน้าแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดทึบไปด้วยเมฆหมอกไร้แสงดาว& _8 U9 d) k" y; [
' }8 E( R* z5 }# j9 u% x0 _
c' z# Y9 s. aนายหมาตูบเลียนแบบท่านั่งผม จะต่างก็ตรงเรียวขายาวทั้งสองข้างที่เหยียดพื้นอ้าออกเพื่อจะยกร่างผมเข้าไปนั่งระหว่างขา สองแขนกอดรั้งเอวผมไว้แล้วดึงรั้งให้แผ่นหลังเอนซบบนแผ่นอกอบอุ่นของเขา7 r, L: L. P1 j
" E. v/ h9 L) R# T' c( Z' L8 v
/ I. j& d% {3 z6 Cฟอด
/ U5 u% m, ~0 Q% r2 y% H Z; V4 I' {# ]. ]
) Q0 I5 V, A, b4 z3 X! c
“วันนี้คุณดูซึมๆเกี่ยวกับเรื่องที่จะคุยกับผมหรือเปล่า” เสียงเข้มดังชิดริมหู แน่ล่ะนายหมาตูบพูดไปหอมแก้มผมไป ถามไปคลอเคลียแถวซอกคอไป ตั้งแต่ลึกซึ้งกันก็เหมือนเขาจะค้ากำไรจากร่างกายผมซะเกินควร...เหมือนกับว่าผมเป็นสมบัติของเขาแล้ว u- A: E8 J& S4 z4 T3 s) j0 g& Z& U1 f
, X* X5 m, s F7 }, U& K( \1 Q# q4 U- C( S( J
“อืม” ผมแหงนใบหน้าพลางเอียงคอเพื่อเปิดรับให้เขาสัมผัสอย่างถนัดถนี่แต่สักพักก็เป็นเขาที่หยุดซะเอง
@4 G" K- _% T, X$ h
8 t" q9 ]) ]0 f0 s, E. O( M4 Y1 E8 l" h* i
“มีอะไรเหรอ...”* g+ S% s2 N6 M) N" I' H2 A2 L8 ?' O
8 t/ G9 ]3 Y4 ]' w/ P
& k+ A) Z- b% P! H# x9 f“เมื่อวานเล็กไปพบคุณเฟยเฟิ่งมา”
9 p, I3 D0 |* `! R& d0 v9 I7 x* n8 P; N& D) O( S z1 Q
. m2 o1 X% l% F2 i5 cกึก" R8 z& F, [% v6 |
7 R" }4 r, a; V
) t* H. j* X1 {" h8 r0 x& h3 n3 sใหญ่ชะงักไป เสี้ยววินาทีแววตาคมดุสั่นไหวก่อนจะกลับมาอบอุ่นดังเดิม
; p( v# X+ K% V
8 e2 ]8 z% h% }% z4 S) Q4 S; I4 U2 I% a0 p: S; b E) j+ u
“เขาเล่าให้คุณฟังหมดแล้วสินะ”; U$ f8 x* `1 W$ }- W
" d, F& m2 P& A) Z
$ a$ e$ U1 c$ a0 w I“ใหญ่จำได้แล้วเหรอ” ผมเอี้ยวหน้าหันกลับมามองเขาอย่างแปลกใจ หัวใจเต้นรัวแรงจนรู้สึกแน่นหน้าอก ใหญ่พูดเหมือนกับว่าเขารู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว หรือถ้ามากไปกว่านั้น...ก็จำทุกอย่างได้แล้ว; D0 v3 W$ O4 K: [5 r. |9 h* b" }
' m5 a2 d0 f" z8 Z! E
: k, ]7 W& N, U/ R/ n' Vแรงกอดรัดแน่นขึ้นกับใบหน้าคมที่ซุกซบลงบนไหล่จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด ความคิดในหัวผมตีกันจนยุ่งเหยิงมึนงงไปหมด
* E; S; q; _" I$ `6 {: }8 y
( k. H3 f: Y/ ?; q! _0 X. t5 _! X9 [! |/ e2 U- A$ q
และยิ่งได้รับการยืนยันจากอีกฝ่ายโดยการพยักหน้าก็ยิ่งเหมือนโดนตีแสกหน้าจนคิดอะไรไม่ออก
4 B) e- A, @" H4 P% Y2 l- `- j/ @1 e3 H n- C0 D1 g
4 g7 s& ?- i6 r; O) f2 W/ V) N“มะเมื่อไหร่...”! z- M% o7 @4 {
6 l% M( n7 \% R5 K3 j5 L+ q/ n! p1 m5 L: x
“เมื่อวาน...คุณลืมนามบัตรคุณเฟิ่งไว้บนโต๊ะคอมฯและประวัติล่าสุดที่คุณใช้อินเทอร์เน็ต ผมเข้าไปดูมา”
( N6 ~5 M- f w
+ R' [0 i" l* ?; m4 t) C5 e! l7 O2 T0 v% e/ P* m7 X1 ~& a
“แค่นั้นก็รู้แล้วเหรอ”
2 G7 F5 K c7 \# G! A' X. y% l8 b1 \# S0 }% b; M
+ j2 o$ }9 D' x0 h# f2 ]$ V, A- w% O“อืมผมก็พอจำได้บ้างแล้ว ยิ่งเห็นภาพก็เหมือนปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้”4 ]0 m, t6 U3 F t4 o8 Q
+ q4 c, W' G; a7 b( O
% W8 ~. b/ V, \% {6 {& ~
แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงอ้อมแขนที่สอดรัดบนเอวผมกับแผ่นอกอุ่นที่เคลื่อนไหวขึ้นลงเป็นจังหวะสอดประสานกับเสียงเต้นของหัวใจ คอยร้องเตือนว่าทุกอย่างเป็นความจริง...ที่พัดเข้ามารวดเร็วปานกระแสคลื่นจนผมแทบตั้งตัวไม่ทัน
8 y. ?& h' ^5 v$ Z% H& _& x* i
t; @% G9 D G2 Y0 n! U7 Y# @' M1 V9 F
“เมื่อก่อนใหญ่ดูดีมาก” ผมเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น
9 ]+ |$ ~4 F$ q" s* V
% S. ?) F% k6 f* t
: I, e( ]$ A* G' X) b8 p% w2 _“แล้วคุณชอบแบบไหนมากกว่ากัน”9 c; p4 N6 H/ O7 ^% S1 W) o1 h* Q
) W6 }7 d# H d* n! f7 e4 U x; o& W% e
“ไม่สำคัญหรอกว่าเล็กชอบแบบไหนสำคัญที่ใหญ่มากกว่าว่าชอบแบบไหน...”
0 u/ ? j) r0 N+ I2 K
6 B* m) J6 g7 ?; x( F- j& B
, Q) r& Y5 B! [$ E8 t L“ผมเอาความชอบมาตัดสินไม่ได้หรอก...”! B8 l: Y; d, o& x0 e* S5 f
" a# B; F; L5 u1 d. k. ~
) L C% l; G r* _: z- a) Y% m“แล้วใหญ่ชอบแบบไหนล่ะ”+ T" |7 V8 G, o9 g- {
) d' o) d0 g- @) a+ A; C: Y. x
2 s5 F6 Z( d( [$ N3 p' t* E“...”
0 ^) M, z/ V1 q! L; P! ^+ X2 j6 N* F) F
3 E9 K( p3 s9 \+ t( b* V5 y4 z“...”
% n+ C2 E8 \' e, e2 |6 x- m1 }: v- p7 b
2 F/ k. r7 V& l7 P( x" l- C4 Q/ T+ k
“ผมชอบแบบ ‘นายตี๋ใหญ่’ มากกว่า”
" o6 \; Z& ^4 ]6 l" e5 k
! X' O% ~+ u2 h
) h8 f& A: x3 V: I5 d# F) J4 j“อืมแค่นี้ก็พอแล้วล่ะ” Y3 F9 r% Y# U5 `: N
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-22 15:29:21
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-22 16:29:15
โพสต์ 2020-4-22 16:42:33
โพสต์ 2020-4-22 20:38:38
ขอบคุณครับ
