รักเร่ร่อน...ของคนจรจัด 13 bymod-cup

tor_8915

เร่ร่อน13
' W* q! v! R- x  F8 `



7 B9 e' Y: q6 G3 J8 ?. _% o5 N
วันนี้เป็นวันเปิดร้านวันแรก
7 a+ Y8 O/ g2 ?. S7 ^3 l1 d
4 n% W  H3 ^$ F/ f+ O
2 U  w, M  }5 g3 H5 r2 p1 sแบบว่า...ตื่นเต้นนนนนนน

- n6 z- C. R2 A* l( f2 O( ?
ผมกวาดตามองไปรอบๆบริเวณร้านอย่างตื้นตันใจ รถเข็นสีฟ้าสดใสที่มีตู้กระจกวางตั้งอยู่ ภายในตู้มีเส้นก๋วยเตี๋ยวขนาดต่างๆทั้งเส้นเล็กเส้นใหญ่ หมี่ขาวหมี่เหลืองถาดใส่เนื้อสดเนื้อเปื่อยข้างกันมีถุงลูกชิ้นวางเบียดอยู่ ชิ้นหมูแดงหั่นเป็นชิ้นเรียวยาวแขวนห้อยกับตะขอดูน่ารับประทาน
# l- I0 k3 D6 W, H
, n- J7 U2 ~; f* W/ J1 [# |4 A
( T+ @; \! x' W' d9 _ข้างๆกันในช่องกลมมีหม้อก๋วยเตี๋ยวไอควันสีขาวลอยวนรอบๆรอยปิดของฝาหม้อส่งกลิ่นหอมของน้ำซุป


$ J# S' L. L; @* E8 x9 `เหนือขึ้นไปด้านบนมีป้ายพลาสติกสีขาวติดสติ๊กเกอร์สีน้ำเงินว่า‘กินเส้น’ แขวนเด่นอยู่

' A0 N4 ~; X+ Q+ O* `7 d+ \
ถัดไปทางด้านขวาร่างสูงใหญ่ของนายหมาตูบกำลังกางโต๊ะพับหน้าเหล็กสีแดงเป็นแถวตอนสองแถว แถวละสี่ตัว ให้ผมที่ยืนพักเหนื่อยหิ้วเก้าอี้หัวโล้นสีเดียวกันไปจัดวางตามโต๊ะที่ถูกตั้งไว้แล้ว


  a% S) F+ u" J: R& d8 t1 B& Y“คุณเล็กไปทำงานเถอะเดี๋ยวสายนะ ที่เหลือผมทำเอง” ใหญ่ที่เสร็จจากการกางโต๊ะตัวสุดท้ายเดินมาแย่งเก้าอี้ก่อนบอก
9 k8 A! R/ s: I% |/ k

“ก็อยากช่วย” ผมมุ่ยหน้าให้คนที่มาแย่งเก้าอี้ไปจากมือเพิ่งเจ็ดโมงสิบห้าเองเหลือเวลาอีกตั้งเยอะ!! ที่ทำงานผมขับรถสิบนาทีก็ถึง!


' C$ Z  \% I3 [& B“เหลืออีกนิดก็เสร็จแล้ว เดี๋ยวผมทำต่อเอง คุณมาทานอาหารเช้าดีกว่าเดี๋ยวผมทำให้” ใหญ่จับไหล่สองข้างผมจากด้านหลังดันให้มานั่งบนเก้าอี้ก่อนจะเดินไปทำก๋วยเตี๋ยวกลิ่นหอมน้ำลายสอมาให้ผมหนึ่งชาม
6 g" d) w  {! a7 e7 r
% J% v1 u5 C& V& b. H; k
“ว้าววว น่ากินจัง” ผมสูดลมหายใจให้สัมผัสกับความหอม แววตามองชามตรงหน้าอย่างวิบวับ เต้าหู้ไข่หั่นเป็นแว่นชิ้นหนากำลังดีวางเรียงอยู่บนเกี๊ยวกุ้งชิ้นพอดีคำกับหมูสับปั้นก้อนกลม ทุกอย่างลอยเด่นอยู่ในน้ำซุปสีชมพูอ่อนใส

+ J% |% _( s: }' t. R- L2 x  @
“เกี๊ยวกุ้งเต้าหู้ไข่มื้อเช้าเบาๆท้อง” ใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวตรงข้ามก่อนส่งสายตาให้ผมลองชิม

- `2 B2 b6 |! D
ผมตักเกี๊ยวกุ้งและก้อนหมูสับขึ้นมาในช้อนเดียวกันส่งเข้าปากก่อนตามด้วยเต้าหู้ไข่และตบท้ายด้วยการซดน้ำซุปตาม

3 N4 C' t/ T' N
5 I# `6 @4 ?6 o2 O1 E. M“อื้มมมม อร่อยอ่ะ ฉันไม่เคยรู้เลยนะว่ามีเมนูนี้ในโลกด้วย ทำเป็นเมนูแนะนำของร้านเลยมั้ยเหมาะเป็นอาหารเช้าอุ่นๆท้อง” ว่าแล้วก็ขออีกคำ
0 z% }2 m% _  Y! O. O" S& A
- A' K. f+ w9 T6 H6 x4 Y. l2 A. ]
อื้มมมมม อร่อยยยยยย
# B" h& d1 X2 q5 z" }- h+ `7 c
. \  g& e) X+ f/ I/ P4 q
" p6 M8 O/ l0 E# W- {5 o“ผมไม่ได้ทำขายทำให้คุณทานคนเดียว”


' |' S0 `2 x, H( P' X. Fกึก
( f# M9 \8 S* Q- W! G# e' w+ O
2 f* H5 J+ c  S+ T% ~
ฟันกระทบกันช้อนดังกึกอย่างตกใจ...


+ r2 K+ X2 N. n" z% L: Wใหญ่ก็พูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่หัวใจไม่รักดีของผมดันกระตุกอย่างแรงจนน่าตกใจ
6 Z! s( T1 R% g  a9 Z

ทำให้ผมทานคนเดียวอย่างนั้นหรือ
, M4 a3 t/ x* H2 `$ t- g$ [1 j
! Z4 `. M. O2 s8 C' N  \( `
จะเหมือนละครดังหลังข่าวที่เพิ่งจบไปหรือเปล่านะ...

/ ?3 D& y( k' O) V$ _
8 N0 x6 d0 K5 @1 ?8 }$ ^' a...ขนมรสพิศุทธ์เพื่อกระรัตหญิงที่รักเพียงคนเดียว

, f0 A$ f9 d0 a- c9 r; n
...นี่ก็...เกี๊ยวรสปุญมนัสจากนายตี๋ใหญ่
) W- \. u3 S3 D' Z& X, k% a
' {- \1 `3 b6 w2 F5 c
ฉ่า!!


เพียงแค่คิดใบหน้าผมก็ร้อนฉ่าดั่งไฟลามทุ่ง งือบางทีผมก็มโนเพ้อพบเกินไป จนรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากภายใน T^T


“คุณเล็กอิ่มแล้วเหรอ”
& x1 G1 U: ~3 p

! L9 |; E" B. d0 X8 Mผมคงตะลึงค้างนานเกินไป จึงกระพริบตาถี่หันหน้าไปมองใบหน้าคมก่อนส่ายหน้าหวือ


$ y. L' v- j  ^" H“ไม่ๆแค่รู้สึกเหมือนติดคอน่ะ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว” จากนั้นผมก็จ้วงเกี๊ยวปุญมนัสเข้าปาก ค่อยๆเคี้ยวกรุบกรับรับสัมผัสอย่างละมุนทั่วถึง รู้สึกว่าคำนี้มันอร่อยกว่าที่เคย ต้องทานให้หมด! แม้แต่น้ำซุปผมก็จะไม่ให้เหลือ!


“ค่อยๆกินสิครับเลอะหมดแล้ว” ใหญ่ดึงทิชชู่จากม้วนส่งมาให้ผมยกถ้วยซดเป็นครั้งสุดท้าย เสียงก้นชามกระเบื้องกระทบโต๊ะเหล็กดังตึงสองมือยังประคองอยู่ข้างชาม แต่ใบหน้าหันข้างไปทางนายหมาตูบก่อนทำปากจู๋ ปรายตามองไปยังกระดาษชำระที่ยังคาในมือเขา
4 T7 |; }7 x* `4 ?
- Z1 G! H+ t1 I0 h
" v- y1 @( I; [“คุณเล็ก...”
! F( M7 E  y/ H: l- ?
  H6 P% a' r& a/ A
“เช็ดให้หน่อย น้าๆ ดูสิๆเลอะหมดเลย” ว่าแล้วก็ส่งลิ้นเลียไปรอบๆริมฝีปาก ใหญ่หลุดยิ้มกับความมากเล่ห์ของผม สุดท้ายก็ยอมยื่นมาเช็ดรอบริมฝีปากให้อย่างเบามือ
- _. c' D4 V1 e, f( Z, A. {+ F
7 `! R+ L2 P% }5 P; |+ Q
ผมอมยิ้มพร้อมทำปากจู๋ไปด้วยจนรู้สึกเมื่อยปากเหมือนใหญ่จะหมั่นไส้จนทนไม่ไหวจึงลงแรงบี้ทิชชู่ลงบนริมฝีปากผม


ส่วนผมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
6 O9 q, a; C2 L8 }  @" F
* P( K) e4 J5 `% C
ฮะๆ ผมน่ารักล่ะซี้!!


“ไปทำงานได้แล้วครับ” เสร็จแล้วเขาก็เอ่ยคำนี้ออกมาผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เพิ่งจะเจ็ดโมงสี่สิบเอง


“เดี๋ยวสิ ถามก่อนๆทำไมน้ำซุปมันถึงมีสีชมพูใสๆอ่ะ” ความสงสัยน่ะส่วนหนึ่งที่เหลือคือต้องการถ่วงเวลาล้วนๆ

" d9 h) b( K1 Z4 F
แล้วเหมือนใหญ่จะหลงกลซะด้วยเขาระบายยิ้มอ่อนก่อนอธิบาย
) f: `" ?4 ^1 v# Q9 `

3 \* R+ a% E* e, P, r( J“ผมยีเต้าหู้ยี้ใส่ลงไปนิดนึงมันจะให้รสเค็มคนละอย่างกับน้ำปลา ให้กลิ่นหอมกว่าด้วย”
1 m3 T' P" q1 h' O; j

“อืม”
: n, y% G6 U, @2 r8 `
8 ^% W" q# \5 Y
' Z! S' n7 ^! x: o“ถ้าอย่างนั้นก็ไปทำงานได้แล้วครับสายแล้ว” บู่ววววว แกล้วหลงกลนี่หว่า ไปก็ได้ ชิ
/ j* K& F& e3 [( A
, Z% e5 R  r+ F8 g& I8 U$ s) ~
“งั้นขอให้ขายดิบขายดี เที่ยงนี้จะแวะมาหานะ” เขาพยักหน้ารับ ผมเลยได้โอกาสยื่นมือตะปบไปยังแก้มทั้งสองข้างก่อนจ้องเขาด้วยสายตาดุ “อย่าเที่ยวไปมองลูกค้าสาวๆนะ”

' e# L3 ~. @3 g* c& X  A# N# t4 Y  N
“ฮะๆ”
1 g& n' w3 D1 H
# c  W, R4 _& ?4 W) |3 @$ l7 L
5 r: [7 x/ I( Y; T1 O4 A“ใหญ่...เล็กซีเรียสนะ” ผมปั้นหน้าจริงจัง

: c( y; r0 N" c* X- i
$ L) j" s) `1 H* r* E/ R) D“ผมจะไม่ทำอีกสัญญา”


“ต้องอย่างนี้สิน่ารักที่สุด”
. D; ^2 n1 S9 D; j4 k- t6 q
5 V% ^; o) W! f7 ^$ j. b
จุ๊บ!!
  b2 g# a" p" R" H; k7 A5 X* w

“คุณเล็ก!!”

4 p9 P: B; o; U
3 k1 m$ z4 l0 f3 j) W& _6 hผมยิ้มกว้างโน้มหน้าจูบลงบนมุมปากอย่างรวดเร็วก่อนถอนออก ใหญ่จับข้อมือทั้งสองข้างของผมดันออกอย่างตกใจ เค้นเรียกชื่อเสียงหนักพลางกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างเกรงว่าใครจะเห็น


! u( t- }1 q  z" j8 I“ฮ่าๆเที่ยงนี้เจอกันนะโชคดีน้าพ่อค้าหญ่ายยยย” ผมลอยหน้าลอยตาอวยพรอย่างอารมณ์ดีก่อนเดินผิวปากไปยังรถตัวเองที่จอดเทียบฟุตบาทอยู่


แหมะ นึกๆดูแล้ว เหมือนสามีภรรยากันเลยเนอะ ฮ้ามีความสุขจัง





ผมมาถึงที่ทำงานด้วยเวลาขีดเส้นตายพอดีนั่นคือแปดนาฬิกาตรงเด๊ะ ไม่ได้แวะเข้าไปดื่มกาแฟเดินตรงเข้าไปยังโต๊ะทำงานเลย ชะงักเท้าชั่ววินาทีเมื่อเห็นร่างของใครบางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้อีกฝั่งของโต๊ะ ถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนก้าวมุ่งตรงไป


“สวัสดีครับหัวหน้า” ผมนั่งลงบนเก้าอี้พลางยกมือไหว้ ในฐานะที่เขาเป็นหัวหน้าและอายุมากกว่าผม


% I7 S- x7 @- d# b' R( P- S“วันนี้มาสายนะครับคุณเล็ก” ผมขมวดคิ้วยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู
! b/ W6 P8 D! K( `( B( v: q9 L* H" l9 ?
& H$ N7 g9 @* M3 n
' I; v, S7 ]  n9 R- j6 }; U. y1 j“ก็แปดโมงเช้าพอดีนี่ครับหรือว่าหัวหน้ามีงานด่วนจะให้ผมทำ”
, e0 U/ l; |; k

) A! E3 `0 T+ k- s0 \“ก็ไม่ครับแต่...เรียกหัวหน้าแล้วฟังห่างเหินจัง”
. K+ I: x3 p/ M# J7 M/ Q& B

4 M8 P) A" V9 ^# S2 t7 k“ก็หัวหน้าเป็นหัวหน้าผมจริงๆนี่ครับ”


“เฮ้อ คุณเล็กนี่ก็แอบดื้อเอาเรื่องอยู่นะ”


9 m* s  _1 ^; F1 B3 ]หลังๆมานี้ผมจะเรียกเขาว่า ‘หัวหน้า’ แทน‘คุณพชร’ เพื่อรักษาระยะห่างไว้เพียงหัวหน้ากับลูกน้อง แต่เหมือนคุณพชรจะไม่เข้าใจเอาเสียเลยมื้อเที่ยงถ้าผมเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยง แต่ส่วนมากผมจะทนใจแข็งกับลูกตื้อของเขาไม่ได้นานสุดท้ายก็ยอมใจอ่อนไปทานมื้อเที่ยงกับเขาอยู่ดี เลยต้องใช้วิธีลากไอ้ปอนด์ไปด้วย แต่มันก็เป็นเพื่อนทรยศที่ไม่ค่อยให้ความร่วมมือ ยิ่งมารู้ว่าผมพาใหญ่กลับมาอยู่ด้วยกันมันยิ่งแทบจะเอาผมใส่พานถวายตัวให้คุณพชร


" {5 S. p/ b+ j" z  fเฮ้อ เกิดมาเป็นปุญมันสนี่มันเหนื่อยใจเสียจริงๆ


ไหนจะต้องคอยเลี่ยงคนหนึ่งแล้วยังต้องหาทางเข้าหาอีกคน


& ^2 Q5 i3 m3 f, A0 I+ Q“หัวหน้าเที่ยงนี้ผมขอตัวนะครับ พอดีมีธุระ” เพราะเที่ยงนี้ผมจะไปเป็นผู้ช่วยพ่อค้าใหญ่ทั้งในทางให้กำลังใจและกำลังกาย
5 n0 V' N8 h! O) i7 d& r2 c" O

“อ้าวงั้นเหรอครับ นานมั้ย ผมรอได้นะ”
7 H6 k# O) ~5 Y8 v0 v; a: v+ Y
" Y* `1 [  X5 o- Y
2 S; Q4 R7 W0 ~$ {2 v9 \“เอ่อก็นานอยู่ครับ คือ...ความจริงแล้ว...” บางทีผมควรจะใช้โอกาสนี้คุยกับหัวหน้าให้รู้เรื่องไปเลย
- Y# B: }  g. @+ i8 Y+ L

“...” หัวหน้านิ่งรอฟังอย่างตั้งใจ
1 W1 b# y# N7 `- \7 I/ f3 f

0 a' ]" d# b! W- H3 v  h3 l! ^6 K/ d“ผมคิดว่าจะไม่ไปทานมื้อเที่ยงกับหัวหน้าแล้วครับ ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน” ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งแผ่ว เอาล่ะหวา ก็ขอให้หัวหน้าเป็นคนแยกแยะออกไม่เอาเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมารวมกันนะ ไม่งั้นมีหวังโดนเด้งกลับระยองไม่ทันแน่คนเล็กเอ๊ย
  S' q0 A0 T8 b
+ H$ G) N7 x1 E3 Y“คุณเล็กคงไม่ได้หมายถึงจะตัดความสัมพันธ์กับผมใช่มั้ยครับ” ใบหน้าหัวหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นจากตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด เอาแล้วไงคนเล็ก
7 J7 V! }, g& x' I- G
4 o. y  s3 N6 U. t" k' S* l/ r
% e  h6 l0 n1 t6 u“ถ้าหมายถึงเอ่อ ในทางพัฒนาไปเป็นแฟน ก็ใช่ครับ” ผมหลีกเลี่ยงคำว่าคนรักเพราะมันกระดากปากเกินจะพูด “ถ้าหัวหน้าไม่รังเกียจลูกน้องอย่างผม...เราก็เป็นเพื่อนกันได้นะครับ” ผมว่าต่อเมื่อบรรยากาศความกดดันเพิ่มสูงขึ้นจนมาคุเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เริ่มเมียงมองมาอย่างสอดรู้ ผมขยับตัวอย่างอึดอัดทั้งที่ความจริงน่าจะชินได้แล้วเพราะทุกครั้งที่หัวหน้ามาหาที่โต๊ะทำงานก็เรียกสายตาสนใจใคร่รู้จากคนอื่นๆได้ทุกครั้งไป


. Z: g7 ?; d& l5 V) c; p) c“คุณเล็กมีคนอื่นแล้วเหรอครับ”
! c; T  |% E& H9 I! L/ o

อึก เป็นคำถามที่จี้ตรงใจมากซึ่งผมก็คงทำได้แค่ตอบไปตามความจริง

: I. Y9 X- m' n, c+ v# l2 g
“ครับ”

* ?' Q$ y) g* C. m
0 h+ P% V. z; m2 Bทันทีที่ผมพยักหน้ารับความกดอากาศสูงก็แผ่ซ่านรอบตัวจนรู้สึกหายใจลำบาก เรามาคุยเรื่องพรรค์นี้กันในที่ทำงานมีสายตาพนักงานอีกเป็นสิบ ฮืออ ให้มันได้อย่างนี้สิ
" k% O, Z" o* `- c2 S
; q1 @4 ?9 M) B' d$ Q1 F: e
8 Y7 U8 m  E+ c; [ซึ่งถ้าว่ากันตามจริงแล้วคือเขาไม่ได้ผิดอะไร ไม่เคยล่วงเกิน แตะเนื้อต้องตัวหรือฉวยโอกาส มิหนำซ้ำยังเป็นสุภาพบุรุษและเฝ้ารออย่างอดทน
. H! O1 W- q/ [- s

แย่ที่ตัวผมเองที่ไม่ปฏิเสธเขาอย่างเด็ดขาดทั้งที่ตัวเองก็รู้อยู่เต็มอกว่ารักใคร ให้โอกาสอย่างลมๆแล้งๆ บางทีความใจอ่อนขี้สงสารของผมก็ส่งผลเสียมากมายต่อความรู้สึกคนอื่นเหมือนกัน
* [! ?  @/ g" X. ?$ p( I% l
5 f- j: I: ~3 n0 B: g! \
ติ๊ดๆ
" b& J* k5 d( H# g
/ A; G; C4 b3 M7 N, l# b  o
) P) V2 l: o6 ~1 s; G- _อีกฝ่ายจ้องมองผมนิ่งด้วยสายตาผิดหวังระคนน้อยใจก่อนถอนสายตาไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยมที่ควักออกมาจากกระเป๋ากางเกงเมื่อมันส่งเสียงร้องเตือน เขากวาดตาอ่านเสี้ยววินาทีก็ถอนหายใจยาวออกมา
# r# U0 J  {& M3 `# [7 |
$ E( l% a# G  L: [3 n+ u
: W8 U/ ]: T/ t“ผมมีประชุมกับหัวหน้าสาขาใหญ่ต้องเข้ากรุงเทพฯด่วนกลับมาเราคงต้องคุยเรื่องนี้กันอีกทีเป็นการส่วนตัว”
+ ^1 H' W. u/ y( J. ?
7 \0 ?! m' \4 \9 p; h% ^4 z3 }- P0 z5 R" e
9 i8 Q1 l9 C" m0 u# Eครืดดดด

" v" c& I" g* q+ }
แล้วเขาก็ลุกออกไปทันทีด้วยท่าทางหัวเสีย ไม่มีแม้คำล่ำลาเหมือนที่ผ่านมาในใจผมวูบโหวงอย่างเกรงกลัว เหวยยยยย ผมคงไม่ตกงานด้วยเรื่องนี้หรอกนะผมยังไม่อยากกลับระยองตอนนี้ หันไปเห็นพี่มิ่งที่ถึงแม้จะไม่ได้ยินเรื่องที่ผมคุยกับหัวหน้าแต่ก็คงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุ จึงส่งยิ้มเจื่อนให้กำลังใจส่วนผมก็ยิ้มแหยๆกลับไป
/ G0 v9 f  E& o
0 q( {( @+ n* V$ c; Q
( C) t" [' ^8 P: Oเอาน่าคนเล็ก สู้ๆหน่อย


7 [3 j5 e5 H4 H8 A. g( g2 p- U
5 q0 ]' A  I1 D! E! ?, c9 gพอถึงเวลาพักเที่ยงผมก็รวบเก็บของบนโต๊ะเพื่อเตรียมตัวไปหาใหญ่ แต่ยังไม่ทันก้าวขาลงบันไดมาชั้นล่างพี่มิ่งก็วิ่งเข้ามากอดคอชวนไปทานข้าวเที่ยงด้วยกัน
7 D- `" o, _8 b
: f  g* d4 W. p3 N+ x( G
" B4 D; |: J3 H& p/ Q! c' J“ผมมีธุระน่ะพี่”

' {0 @" ~! K$ Z
“ธุระอะไรของมึง นานๆจะว่างจากคิวหัวหน้ากูอยากกินข้าวกับมึงจะแย่แล้ว เนี่ย ไอ้ปอนด์ก็ไปด้วยกัน” ผมเหลือบตามองไปด้านหลังพี่มิ่งก็เจอไอ้ปอนด์เดินตามมายักคิ้วกวนบาทาให้


“วันหลังๆ”


“โนวๆๆ วันนี้” ผมหรี่ตามองพี่มิ่งอย่างจับผิด ทุกทีไม่เห็นเป็นคนขี้เซ้าซี้แบบนี้นี่นา
) L1 N/ {! E9 d% r1 x! k

' z$ u3 k% c% i! l$ L! ^“มีไรเปล่าพี่อยากถามผมเรื่องเมื่อเช้าอ่ะดิ” สะดุ้งเชียวนะแสดงว่าผมทายถูก


& K) b( s. {$ T“ก็ไม่ได้จะก้าวก่ายนะเว้ยแต่ไอ้ปอนด์มันขอมา”
1 F) b6 @5 G( o4 }$ [3 a% @" H7 ]1 z

“เฮ้ยมาโยนกันได้ไงวะพี่” ไอ้ปอนด์ส่งเสียงโวยวายทันที
0 n* t3 o" |$ V! B  ^5 a: N0 O
! {9 m/ _, `$ P$ u
; C- |9 S& i" q* h“อ้าวก็จริงนี่หว่า”
7 ~3 y. Z: D9 e  ?- ?
, I1 q9 Z+ ]. X$ D
; N, E; X- E3 O“พี่ก็อยากรู้เหมือนกันแหละ”


“กูไม่ได้อยากเจาะละเอียดเหมือนมึงแค่รู้ไว้ประดับหัวจะได้เดาอารมณ์หัวหน้าถูก กูต้องเข้าพบเขาทุกเช้านะเว้ย”
/ k2 E1 i0 ?% z( h7 V

+ X2 H% ]9 o  H- ^“นี่พี่...”
3 i4 S2 h+ s; D3 k# Y& A' L3 Y6 z
4 D: Q1 Y$ f. T4 k4 [! z
) C7 U! `7 {' w. q; c( _. o“พอๆทั้งคู่ไม่ต้องเถียงกัน ผมยอมแล้ว ดีเหมือนกันช่วยหาลูกค้าให้ใหญ่”
1 P' J3 ~# _& k7 e( L! h) N
& x0 A( p2 R- s
# z+ B- }6 }. v0 x, B/ S' x6 G“นี่มึงจะพากูไปกินที่...”

$ E5 [( _1 x. m# H$ H1 Y" ]1 \" o6 S3 x
“เออ เดี๋ยวแวะไปรับพิณด้วยพี่มิ่งเลี้ยงนะ”
5 b6 o/ d1 C2 O  W! Z+ F: Q

$ ~1 \$ v7 t+ \% R3 K1 ^“อ้าวซวยกูซะงั้น”

. j0 g5 Z+ l/ |0 g' D* r8 U
+ J9 Z- P3 E: [: L6 c: n“ช่วยไม่ได้”
& H0 ^* [2 z+ o$ K$ j+ \3 E
6 F4 ]5 t( P. T- B
แล้วผมก็พลิกวิกฤติเป็นโอกาส อยากรู้กันนักก็พาไปหาเจ้าของหัวใจตัวจริงซะเลย แถมช่วยหาลูกค้าไปอุดหนุนพ่อค้ามือใหม่ได้อีกต่างหาก พวกเรามารถพี่มิ่งแวะรับพิณที่ธนาคารก่อนมายังร้าน‘กินเส้น’ ณ แอดติจูดที่สามสิบสองขอบหนองสมบุญ

! @" R' r9 N& _2 I
" F/ T7 e) R8 O& K1 S5 B# }“นี่มันแถวคอนโดมึงนี่”


2 s5 _" R' l' m8 M/ t2 P5 z7 t“ใช่ดิพี่ จอดๆตรงนี้เลย” ผมชี้ไปยังช่องว่างริมฟุตบาท พี่มิ่งเลี้ยวพวงมาลัยรถเข้าจอด เมื่อรถจอดสนิทผมก็เปิดประตูลงจากรถควงแขนกับพิณเดินนำไปที่ร้านทันที
% Z3 |6 P$ O: V& _" g

พิณค่อนข้างจะชื่นชอบใหญ่มากทีเดียว เหตุผลหลักคือหล่อเท่ระเบิดตรงสเปคนางทุกประการ ส่วนเหตุผลรองคือเป็นคนดีไม่ย่อท้อต่อสิ่งโชคร้ายที่เข้ามาในชีวิต เราสองคนเลยเป็นลูกคู่ที่ดีมากเวลาต้องไฟท์กับไอ้ปอนด์
# ~. Y( B* q* f. K, L

อากาศตอนเที่ยงค่อนข้างร้อนถึงอย่างนั้นบริเวณร้านก็ยังมีร่มเงาจากต้นก้ามปูที่แผ่กิ่งก้านข้ามกำแพงมาจากด้านในของหนอง แต่ก็ยังมีไอร้อนของดวงอาทิตย์แผ่มาโดนผิวหนังให้แสบๆคันๆ


4 ]1 i& `7 E% m5 H: C% dผมพาทุกคนเดินเข้าไปนั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่งที่เมื่อเช้าผมกับใหญ่ช่วยกันจัด กวาดมองไปรอบร้านมีลูกค้านั่งอยู่สองโต๊ะแต่ละโต๊ะมาเป็นคู่ โต๊ะหนึ่งเป็นชายหญิงน่าจะเป็นแฟนกัน ส่วนอีกโต๊ะเป็นผู้หญิงทั้งคู่ซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนกันส่วนโต๊ะผมมีสี่คน
% P" ~( G5 E. A+ ], F
  ?1 N' k4 B8 q! ?6 x
เบนสายตามองไปยังพ่อค้าใหญ่ที่กำลังขะมักเขม้นกับการลวกเส้น เขาหันมายิ้มให้ผมแวบหนึ่งซึ่งผมก็โบกมือให้กำลังใจ ที่เลือกมานั่งโต๊ะไม่เข้าไปหาก็เพราะเห็นเขากำลังวุ่นวายอยู่ด้วยแหละ ไม่อยากกวน

+ C" g6 x, m6 M6 D' R  V3 o: ]& D9 d
* V1 T3 h" m. H* M, U: m; l$ xกวาดตามองไปรอบร้านอีกครั้งแล้วอดจะยิ้มไม่ได้ ถึงลูกค้าจะไม่ได้แน่นขนัดดูเงียบๆด้วยซ้ำแต่ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี อย่างน้อยก็ยังมีลูกค้าล่ะน่า
  O5 f0 q4 R1 ^1 O& ^) |7 ~
4 D# |8 A% v- P4 {; g
0 l; G" Q& I( J* @7 j/ ^. p“เล็ก...ใหญ่หล่อมากเลยเนอะท่ายืนลวกก๋วยเตี๋ยวยังเท่”พิณที่นั่งข้างผมสะกิดแขนยิกๆพลางทำหน้าเพ้อจนไอ้ปอนด์ต้องกระแอมเรียกสติ


0 f6 E$ h- _) X“แฮ่มสามีนั่งอยู่ตรงนี้นะ”

7 M! H- W+ i- w
& o6 l$ h/ N2 H9 K* }$ f, S( R“อุ่ย นิดหน่อยน่า” พิณทำเป็นแกล้งสะดุ้งเหมือนกลัว ผมขำในลำคอกับการรับส่งมุกของสามีภรรยา คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งไอ้ปอนด์ก็ยังไม่เลิกหึงพิณสักที

) w  o! ?  M& l+ X
" i* e) O  m, {. U; @ส่วนพี่มิ่งก็มองซ้ายมองขวาเหมือนหาใครอยู่จนผมอดถามไม่ได้


“มองไรพี่”
2 @2 @. m' n8 \& B* P

. F& ]6 u7 C/ h) {" s3 L0 O“หากล้องเขาถ่ายหนังกันหรอวะ แต่ไม่เห็นทีมงานสักคน”

! J% t# s7 c  c/ K
“ถ่ายหนังอะไร”
8 Q7 Z8 i7 S) @3 b7 q

“อ้าว ก็ไอ้พ่อค้าบะหมี่นั่นไง ออร่ามาขนาดนั้นช่างไม่เข้ากับเสื้อผ้าที่ใส่ พระเอกหนังแน่ๆผิวคล้ำไปหน่อย แต่ดูดีโคตร” ผมกับพิณระเบิดขำ ส่วนไอ้ปอนด์ทำหน้าปูเลี่ยนเหมือนจะอ้วกเสียให้ได้


& o- J1 Y% _/ n: b& ~“นั่นน่ะพ่อค้าตัวจริงเสียงจริงเลยค่ะ ญาติคนเล็กเขา” พี่มิ่งทำตาโตหันหน้ามาหาผมทันที
) ]# F) ~" L: _3 H* w

" @% p0 X4 P/ n; A0 G! F: v3 _“จริงเหรอวะมึงมีญาติหล่อขนาดนี้” ผมยักไหล่
, B  s0 X9 H0 E3 p! r* b
' [% l; V* V" O& v$ R. l% k
& s  \0 h2 ], S) E3 T7 W“ความจริงเรียก ‘ว่าที่แฟน’ จะดีกว่า”


, l; j1 z, `% |" B' M  D' }“ห๊ะ!!” คราวนี้ตกใจยกกำลังสองยิ่งกว่าเดิมโดนสายตาประณามจากไอ้ปอนด์ด้วยแหละ มันคงอยากจะด่าว่าผมแรดเหลือกำลัง
/ x0 J! w: r+ c

“แฮ่ๆ” ผมก็เลยได้แต่ยิ้มแหยๆแล้วพระเอกของงานก็ได้เวลาออกโรง พ่อค้าในชุดกางเกงยีนตัดขาพอดีเข่ากับเสื้อกล้ามสีดำคล้องทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีกรมเดินมาหยุดยังโต๊ะที่เรานั่งกันอยู่


“รับอะไรดีครับ” ใหญ่ถามด้วยใบหน้านิ่งเฉยจนผมหลุดขำกับลูกค้าคนอื่นทำหน้าแบบนี้มั้ยเนี่ย ลูกค้าคงคิดว่าเป็นพ่อค้ามาเฟียซะล่ะมั้ง
% O0 v% |0 P3 |# n3 A
& ^+ g! a& D4 q+ u; n) J1 K4 z! \
คงมีแต่ผมที่รู้ว่าเขาไม่ได้ตีหน้าโหดมันคือใบหน้าปกติทั่วไปของเขา

9 F4 n4 s( a, ~5 W6 B
, R, v0 P9 |9 @, cแต่ไม่ได้แล้วล่ะ ผมคงต้องเทรนให้เขาทำหน้ารับแขกมากกว่านี้ยิ้มนิดนะรับรองลูกค้าติดตรึม
- b0 T$ e8 i2 T, e% N  W3 Q

“ขายดีมั้ยคะ” เป็นพิณที่เอ่ยทัก ใหญ่พยักหน้าก่อนตอบสองคนนี้พอคุ้นเคยกันอยู่
& k! Q7 m6 n1 ?1 b+ x$ f. @

7 M2 y  z% D& E, h9 a+ {' g“พอได้ครับขอบคุณนะที่มาช่วยอุดหนุน”

7 U3 Y! m  H* q
“เล็กเขาชวนมาประเดิมร้านใหม่ไม่รู้ว่ารสชาติจะดีเหมือนหน้าตาพ่อค้าหรือเปล่าน้า”

: @0 ]* T+ i3 R
6 s1 q7 U3 w$ m9 a2 e; n- Z“อะแฮ่ม” โอ้ย ขำไอ้ปอนด์ว่ะ
' M$ T3 P" R8 O

' G8 w+ I/ i* \5 M2 t“งั้นสั่งมาเลย รับรองพ่อค้าคนนี้ฝีมือเด็ดทุกเมนู” ผมว่าเสียงหยอก พลางหยิบกระดาษกับปากกาที่เสียบไว้บนโต๊ะมาให้ทุกคนจดรายการ ใหญ่รับกระดาษมาก่อนเดินกลับไปที่รถเข็นพี่มิ่งก็เอ่ยปากทันที

3 F4 J2 M  Z3 `( `1 U0 a
2 d2 t: {( q8 {“กูว่าละทำไมมึงไม่สนใจหัวหน้ากูเลย” ชิ ผมก็ไม่ได้ชอบใหญ่เพราะหน้าตาอย่างเดียวซะหน่อย
1 c, I6 L2 C4 v- F, _- A/ T" B
หงิง...หงิง... แฮกๆ


“ตี๋น้อย เป็นไงร้อนมั้ย” ผมหันไปตามเสียงครางหงิงก็เจอเข้ากับเจ้าตี๋น้อยนั่งลิ้นห้อยหอบแฮกๆอยู่ข้างเก้าอี้ที่ผมนั่ง มันคงเห็นผมและเข้ามาทักทาย ซึ่งพอผมลูบหัวมันก็เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเหมือนมีความสุข ตอนนี้มันไม่ได้เป็นเจ้าหมาน้อยที่ผมอุ้มเล่นได้อีกต่อไปแล้ว กลายเป็นหมาสี่เดือนตัวใหญ่แถมฉลาดขึ้นด้วย


ทุกครั้งที่ขยับตัวกระดิ่งที่แขวนอยู่กับปลอกคอสีส้มของมันก็จะส่งเสียงกริ๊งๆ จำได้ว่าช่วงแรกที่ซื้อปลอกคอมาใส่ให้ มันพยายามใช้ขาหลังเพื่อถอดออกหรือไม่ก็เอาหัวตัวเองไถๆกับพื้นเหมือนรำคาญจนผิวหนังบริเวณคอถลอก ผมเกือบใจอ่อนถอดให้มันแล้วแต่ใหญ่บอกว่าไม่ เพราะที่ปลอกคอมีจี้สลักชื่อ-ที่อยู่พร้อมเบอร์โทรเผื่อว่ามันหลงทางคนที่เจอจะได้ส่งกลับบ้านถูก
2 w, O- S+ l# j( }% d
4 _5 V- c0 o$ R# _
ใหญ่พูดกับผมอย่างใจเย็นเมื่อผมน้ำตาคลอสงสารมันว่า ‘ถึงมันจะฉลาดแต่มันก็คือหมา พูดไม่ได้ขอความช่วยเหลือไม่เป็น คุณจะถอดปลอกคอมันผมไม่ว่าแต่นั่นคือมันต้องอยู่ในห้องนี้ ผมจะไม่เอามันไปด้วย’


  K9 n8 ]/ B" u$ ~, D. k" u: |& b: zแล้วผมจะเลือกทางไหนได้อีก ให้มันอยู่แต่ในห้องผมก็สงสารมัน มันตัวโตขึ้นกำลังอยู่ในวัยซุกซน ต้องการพื้นที่กว้างๆในการวิ่งเล่น ยังจำวันที่พามันไปวิ่งเล่นในสวนสาธารณะได้อยู่เลยมันวิ่งไปรอบๆหนอง ไล่นก วิ่งขึ้นลงสะพานมุดพุ่มไม้ เล่นกับสุนัขตัวอื่น ดูมีความสุขจนผมที่วิ่งออกกำลังกายอดจะยิ้มตามไม่ได้


9 O" W5 v% p% e5 Tเพราะอย่างนั้นผมเลยต้องใจแข็งให้มันชินกับปลอกคอที่ใส่เพื่อให้ใหญ่เอามันมาด้วยเวลาขายก๋วยเตี๋ยว


มันดูตื่นเต้นดีใจ เมื่อเช้าตอนผมกับใหญ่ช่วยกันเตรียมร้านมันก็วิ่งหายเข้าไปในประตูภายในหนอง ชั่วโมงกว่าๆถึงวิ่งหอบลิ้นห้อยกลับมายกขาหน้าข้างหนึ่งสะกิดขาใหญ่ยิกๆ เขาเขกหัวมันไปทีก่อนเทน้ำใส่ชามประจำตำแหน่งให้
  s5 d( G: d6 V& Y: q
5 H, o2 N' [' y' q' r) r5 d
; N# E/ g$ d% b  j: s1 Uนี่ก็คงไปหนีเที่ยวมาอีก
) |* ]/ p" ^7 ~! M. R5 O
" i! X1 F& g2 `/ u* U2 n6 U; P
0 M! F- t: |. f6 O“ไอ้ตี๋ มานี่!” เจ้าตี๋น้อยหันตามเสียงเรียกของเจ้านายมัน หันกลับมาเอาขาหน้าข้างหนึ่งตีลงบนฝ่ามือผมสองทีก่อนวิ่งกระดิกหางดิ๊กๆไปนอนลงตรงที่นิ้วใหญ่ชี้ มันคือที่ว่างหลังรถเข็นตรงมุมเสาข้างกำแพง
% l6 P3 g, i% h

& T$ K& w+ L- P3 x# {6 z“หมาเชี่ยไรวะฉลาดฉิบหาย” พี่มิ่งมองตามไปอย่างอึ้งๆ อยากจะบอกว่าไม่ใช่ใครจะไปสั่งมันก็ได้นะ ไม่ค่อยฟังหรอกต้องเจ้านายมันคนเดียวเท่านั้นแหละทีเดียวอยู่เลย อย่างผมบางทียังต้องพูดซ้ำหลายๆครั้ง


8 Q% I8 |( B" k: uผมลุกขึ้นไปช่วยใหญ่ยกชามมาเสิร์ฟแต่เขาไล่ผมให้มานั่งซึ่งแน่นอนผมไม่ฟัง
2 B4 a' S8 A; j- J. Q/ w% _

) [. p- ~# [4 ?7 p, }0 R% x“ก็อยากช่วย”

3 z0 a& n2 S: E5 g
“ไปนั่งพักเถอะครับเดี๋ยวคุณต้องกลับไปทำงานอีกนะ”


) _5 x( C4 Q  H6 s“ขายดีมั้ย” ผมหรือจะสนก็เปลี่ยนเรื่องกันไป

% @" x. u1 x6 w5 N
: T* k; y: M$ u. }9 r3 J6 s“ก็พอได้เมื่อเช้าเงียบๆ สายๆมาหน่อยก็เริ่มมีคนแต่ก็ไม่มากมาทีละคนสองคนอย่างที่คุณเห็นมีคุณนี่แหละโต๊ะที่มาเยอะสุดของวัน”

$ T1 o6 `$ _3 z7 _8 V) l
. S& s0 u8 I9 p& \+ Gผมยู่หน้า
! Q. F9 x* z# N
! j0 t6 _9 @8 \; a) e5 @
+ u* v; d4 B9 ^7 o. b“นึกว่าสาวๆจะมาต่อคิวซื้อซะอีก”
* @; O8 n- ~5 g& S1 d5 A+ L
7 P: H  {1 T5 O6 f; T
“หึๆ ไม่ใช่ในละครนะ”
& N' F# a- o: t! [

“นั่นสิเนอะ”
1 |" D8 S4 _, t9 P. \

) V2 K; n9 o$ ]: ?$ M! F. H8 Tถ้าในละครมีพ่อค้าหล่อระเบิดมาเปิดร้านขนาดนี้สาวๆคงแห่กันมาซื้อต่อคิวกรี๊ดกร๊าดกันจนร้านแทบแตก แต่นี่คือชีวิตจริง ถึงผมจะแอบเห็นลูกค้าสาวๆแอบกระซิบกระซาบดี๊ด๊ากันถึงความหล่อของพ่อค้า แต่ก็นั่นแหละ...ร้านที่จะอยู่รอดได้จริงๆต้องพึ่งรสมือความสะอาด และราคาที่สมเหตุสมผลกับปริมาณ
7 a' F- r: \& }2 A, d/ z/ B

6 I  B8 u2 D5 d" N4 {" Q3 Y- n! ?เมื่อก๋วยเตี๋ยวสี่ชามมาเสิร์ฟผมก็กลับมานั่งทานที่โต๊ะ ระหว่างนั้นก็มีลูกค้ามาเพิ่มอีกหนึ่งคนเป็นลุงมีอายุคนหนึ่งซื้อสามถุงกลับไปทานที่บ้าน พี่มิ่งขอเบิ้ลสองพลางชมว่าอร่อยไม่ขาดปาก ส่วนไอ้ปอนด์ถึงจะยังไว้ท่าบ้างแต่ก็เห็นว่ามันซดน้ำซุปจนแทบไม่เหลือ จนผมกับพิณแอบลอบยิ้มกันสองคน



& K7 K5 Y# D* ~8 |: a3 V. Z5 C; T
! [7 s% p; Q3 S4 o7 n3 L, W2 P7 dเหมือนทุกอย่างจะไปได้ด้วยดีแต่ทางที่ดีก็มักมีอุปสรรคเสมอ

7 h) p& G1 \" r( W3 _- J
; G+ s9 b- ?4 A( D) z/ d0 _: Hเมื่อหลังเลิกงานผมมาช่วยงานที่ร้านช่วงเย็นลูกค้าหนาตาขึ้นกว่าเมื่อตอนเที่ยงเรียกได้ว่าถึงไม่แน่นร้านแต่มีเข้ามาเรื่อยๆ

4 \7 C+ I. x* t" O4 Y% }$ b) c
( M7 v5 w! ^0 B6 z' hแต่เรื่องมันอยู่ตรงนี้ต่างหาก


- Z$ b" ^+ F- X  F) U) r“ค่าที่อะไรกัน พวกเราเซ็นสัญญาว่าจ่ายเป็นรายเดือนนี่” ช่วงประมาณทุ่มนึงก็มีผู้ชายหน้าโหดสองคนขับรถมอเตอร์ไซค์มาจอดหน้าร้านพร้อมกับบอกว่ามาเก็บค่าที่รายวัน
4 i: `6 T. i3 i$ j! f; g. ?

รานวันแป๊ะแกสิ!! ดูก็รู้ว่าพวกทำกร่างไถเงิน
: c' h7 _, ^. f

“นั่นมันก็ส่วนรายเดือนไม่เกี่ยวกัน ถ้าอยากอยู่อยากปลอดภัยมีคนคุ้มครองก็จ่ายมาซะวันละสองร้อย”


“สองร้อย! จะบ้าหรอขายก๋วยเตี๋ยวตั้งแปดชามกว่าจะได้สองร้อย อยู่ดีๆจะมาเอา ไอ้ความคุ้มครองอะไรนั่นเราไม่เอาหรอก” ผมโวยวาย ลูกค้าที่นั่งอยู่หันมามองจนผมต้องเบาเสียงลง แต่ก็ช้ากว่าพ่อคนตัวโตที่แทรกมาด้านหน้าและดันผมเข้าไปหลบข้างหลังเขา


“เฮ้ยถ้าไม่จ่ายก็ขายที่นี่ไม่ได้!!”
1 N) g* d! J5 |  y5 e5 l
+ A$ ]3 r; \$ L1 l) m
! x3 C- f. j% m' ?“มีสิทธิ์อะไรวะ” ผมตะโกนข้ามไหล่สูง ใหญ่หันมามองทำนองให้ผมเงียบก่อนหันไปทางไอ้บ้าสองคนนั่น
$ N& m/ k2 F/ _" j, ~3 E1 f
' p/ g5 P, k; j$ u8 f+ s
- F9 z* U; n* O, a' {8 S' q“สองร้อยใช่มั้ย”


0 Q- O) u2 T5 z“เออ”


ใหญ่พยักหน้าแล้วควักเงินจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนส่งให้พวกมัน


* C/ u' n" P, h. L9 O. ?1 E“ใหญ่!!”
0 K& C( i/ k# @

“แค่นี้ก็หมดเรื่อง” มันตบแบงค์ร้อยสองใบลงบนมือแปะๆก่อนเดินออกไปด้วยใบหน้ากวนตีนมากผมโมโหจี๊ดๆจะไปเอาเงินคืนแต่ใหญ่ก็รั้งแขนไว้
) X/ l- G( x0 G2 n* f

“คุณ...เราต้องหากินแถวนี้อีกนานร้านกำลังไปได้ดีถ้ามีเรื่องตั้งแต่วันแรกลูกค้าคงไม่กล้าเข้ามากินอีก”
  {4 ~( [. k' m( z3 r8 |  [. @

1 I5 R7 B* [9 E: a+ i" U“แต่วันละสองร้อยเลยนะ!!”
- v. Q2 ?' g. k5 @" v' J5 R
+ P" [4 M5 j8 Q' @, v
4 L# X, s8 F7 q; s( k “คิดซะว่าแลกกับความสบายใจของลูกค้า”
) p- }  R% r9 V1 K2 \0 L" C
& U* q0 G% A3 D) D2 v6 ~5 \4 f6 }) ]
“ทำไมเราไม่แจ้งตำรวจล่ะ”

/ t1 W; ?2 L! d7 N; V1 ]  n, Q
0 C4 m8 Q9 y  V“คุณคิดว่าพวกมันมาป่าวประกาศเรียกค่าคุ้มครองขนาดนี้ตำรวจจะทำอะไรมันได้เหรอ เผลอๆมีคนใหญ่โตหนุนหลังด้วยซ้ำ คุณเล็กเชื่อผมนะ” ใหญ่จับมือผมขึ้นมาก่อนใช้มืออีกข้างลูบแผ่วอย่างปลอบโยนให้เย็นลง
( W. a) y( Q/ g  }2 S3 F

ฮึ่ย!! แล้วผมจะทำยังไงได้ล่ะพ่อครัวใหญ่เขาตัดสินใจแล้วนิ!!


' Y. R, v1 q! Dน่าเจ็บใจชะมัด!

0 ]( y; x7 ^4 s2 ?% l2 ?+ y- ^. s

Nowa

สนุกครับขอบคุณ

หอกหัก

ขอบคุณมาก

rowetszaa

ขอบคุณครับ

uglymen

มีเสมอ กับการเรียกค่าคุ้มครอง

gaybin

สนุกมากเลยครับ

minone

ขอบคุณ​มาก​นะ​ครับ​

KBKK

ลุ้นต่อไปๆ

cm_cm

ขอบคุณครับ

lnatl

ขอบคุณมาก สนุกครับ

redboy

เจอพวกเลว

winwin2

ขอบคุณครับ

lieber_dich

ขอบคุณครับ สู้ๆนะครับ

maravann

ขอบคุณครับ

ngeanollo

สนุก น่าติดตาม

namchiaw

ขอบคุณครับ

jatuAAA

ขอบคุณครับ

mm2013

ขอบคุณ​มาก​ครับ

nuangnut1996

ขอบคุณครับ

Homealone

ขอบคุณขอบคุณขอบคุณ